Διδάσκαλε, έφερα σε σένα τον γιο μου. Αγωνιώδης η κραυγή του δύστυχου πατέρα που φέρνει τον σεληνιαζόμενο γιο του στον Κύριο για να τον θεραπεύσει. Και ακολουθεί η περιγραφή με τα μελανώτερα χαρακτηριστικά, τής εξαιρετικά επικίνδυνης αρρώστιας του παιδιού του, που έφερνε μαζί του σχεδόν από τη γέννησή του. Και ασφαλώς δεν θα ήταν δυνατόν να αφήσουν τον οποιονδήποτε ασυγκίνητο, και πολύ περισσότερο τον οικτίρμονα Κύριο. Είναι πραγματικά δραματική η καθημερινή ζωή του παιδιού τους, αγαπητοί μου αδελφοί. Είναι τραγική η κατάσταση που επικρατεί στο σπίτι του, για όλη την οικογένεια. Ο δυστυχής πατέρας και η αξιολύπητη μητέρα του, τρέχουν συνεχώς από κοντά του για να το διαφυλάξουν από τους πολλούς και ποικίλους κινδύνους που το οδηγούσε η ασθένειά του. Και φυσικά δεν δυσανασχετούν ούτε γογγύζουν για το κακό που τους βρήκε. Είναι οι γονείς του. Θεωρούν καθήκον τους την προστασία του γιου τους. Την θεραπεία του, αν το κατορθώσουν. Γι’ αυτό με αγωνία τρέχουν παντού, αναζητώντας τρόπους θεραπείας. Κι όταν ακούνε για τον ερχομό του Κυρίου και για τις θαυματουργικές θεραπείες, σ’ όσους Τον πλησιάζουν, σπεύδει ο πονεμένος πατέρας, φορτωμένος τον καθημερινό του σταυρό, να τους βοηθήσει. «Αλλ’ ει τι δύνασαι, βοήθησον ημίν, σπλαχνισθείς εφ’ ημάς». Αν έχεις κάποια δύναμη, σπλαχνίσου μας και βοήθησέ μας, παρακαλεί και φωνάζει με πόνο, και αβέβαια, ο πατέρας. Ωστόσο συγχρόνως εκδηλώνεται και η παρατήρηση τού πατέρα για την αδυναμία των μαθητών να τον θεραπεύσουν, και το έντονο παράπονο του Κυρίου, για την περιορισμένη πίστη των μαθητών. Σοβαρά και τα δύο αυτά θέματα που δίνει η περικοπή την ευκαιρία να τονιστούν. Και το θαύμα που τελικά έγινε με την θεία δύναμη του Χριστού, αλλά και το σπουδαιότερο, με το «ει δύνασαι πιστεύσαι πάντα δυνατά τω πιστεύοντι». Όλα είναι δυνατά σε όποιον πιστεύει στο Θεό. Όλα, και τα πιο απίθανα. Αυτό οδήγησε κατόπιν τον πατέρα στην ομολογία της πίστης του, ώστε να δηλώσει δακρυσμένος, επειδή γνώριζε πόσο περιορισμένη ήταν. «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μοι τη απιστία». Η παράκληση, με τη ειλικρινή παραδοχή της αδύνατης του πίστης, δηλώνει και την επιθυμία του να την ενισχύσει, να την αυξήσει. Έτσι λοιπόν η απάντηση – πρόκληση του Κυρίου προς δύστυχο πατέρα, με το «ει δύνασαι πιστεύσαι πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» θα ακολουθηθεί από την θεραπεία του παιδιού του. Την περιγράφει στη συνέχεια ο ευαγγελιστής Μάρκος με λιτή και περιεκτική συντομία αναφέροντας τον τρόπο της θεραπείας. Την επιτακτική εντολή του Κυρίου, «το πνεύμα το κωφόν και το άλαλον, έξελθε....», που επιφέρει την συγκλονιστική σωματική και ψυχική επίδραση. Και όταν πέφτει «ωσεί νεκρός», τον κρατά από το χέρι, τον ανασηκώνει για να τον παραλάβει ο πατέρας του.

Ωστόσο και άλλα σοβαρά θέματα προκύπτουν από το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου αδελφοί. Η θαυματουργική δραστηριότητα του Κυρίου, που πάντοτε τονίζει την απαραίτητη προϋπόθεση της παντοδύναμης πίστης. Το παράπονο του Κυρίου για τους μαθητές «ω γενεά άπιστος». Η απάντηση στην απορία των μαθητών που θέτει και την προϋπόθεση της προσευχής και της νηστείας για την ενίσχυση και αποτελεσματικότητα της πίστης. Τέλος, το όχι λιγότερο σημαντικό. Το έντονο ενδιαφέρον του πατέρα για το παιδί του, που εκτός από την θεραπεία του βασανιζόμενου παιδιού του, θα τον οδηγήσει και στο δρόμο της πίστης.

Πολλά και σημαντικά είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε οι γονείς με τα παιδιά μας. Δεν είναι μόνο προβλήματα υγείας, που ευχόμαστε και πιστεύουμε να έχουμε συμπαραστάτη τον Κύριό μας. Με πόνο ψυχής διαπιστώνουμε και παρακολουθούμε πολλές φορές, και συνήθως καθυστερημένα, κάποιες συναναστροφές με απρόσμενες τραγικές, κάποτε συνέπειες για τα παιδιά μας αλλά και την οικογένεια όλη. Βλέπουμε να αποκτούν κακές παρέες και συνήθειες καταστροφικές. Κάπνισμα και ναρκωτικά, ποτό και χαρτοπαίγνιο και τόσα άλλα. Και συμβαίνουν αυτά είτε γιατί η απόλυτη αμεριμνησία ή και αδιαφορία μας, αφήνει ελεύθερη την παρέμβαση και καθοδήγηση άλλων. Είτε γιατί εσωτερικές διαμάχες και διαφορές μεταξύ των γονέων δίνουν μια διέξοδο, ή ακόμη κάποιες απόψεις υπερβολικής ελευθερίας μέχρι ασυδοσίας, που παραχωρούμε στα παιδιά μας, εν ονόματι παρεξηγημένων νέων, δήθεν προοδευτικών αντιλήψεων, επιτρέπουν σοβαρές παρεκκλίσεις. Και για να προσθέσω έναν ακόμη λόγο. Η υπερβολική επαγγελματική απασχόληση και των δύο γονέων για την καλύτερη ζωή των παιδιών μας, ή για την απόκτηση περισσοτέρων αγαθών ή η διαβίωση σε ποικίλες καθημερινές διασκεδάσεις. Σε όλες τις περιπτώσεις που αναφέραμε, αγαπητοί μου, είναι φανερή η λανθασμένη αγωγή που παρέχουμε εμείς, οι γονείς, ή και η παντελής απουσία της. Είναι επίσης σαφής η ευθύνη, κι ας μη προσπαθούμε να την αποδώσουμε σε άλλους παράγοντες, που οπωσδήποτε και αυτοί επηρεάζουν. Πρωταρχική ωστόσο ευθύνη έχει η οικογένεια. Το καθημερινό παράδειγμα των γονέων. Με προσευχή και νηστεία, συνιστά ο Κύριος και την παντοδύναμη πίστη θα μπορέσουμε να θεραπεύσουμε τα προβλήματα. Η θρησκευτική αγωγή και η επαφή με την Εκκλησία ασφαλώς βοηθούν το έργο μας. Εδώ πρέπει να οδηγήσουμε τα παιδιά μας, στον Χριστό, όπως και ο πατέρας της σημερινής περικοπής. Νοιώθουμε μ’ αυτό τον τρόπο ότι κάναμε το καθήκον μας και από εκεί και πέρα, με πραγματική, βαθιά πιστή εμπιστευόμαστε στο Χριστό. Γένοιτο.