English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 
Απόστολος: Α΄ Κορ. δ΄ 9 – 16  
Ευαγγέλιο: Ματθ. ιζ΄ 14 – 23  
1 Αυγούστου 2010                                                                      
                                                                                                                                                              
Σε τρεις λόγους αποδίδει σήμερα ο Χριστός την αδυναμία των μαθητών να θεραπεύσουν το δαιμονιζόμενο νέο, να τον απαλλάξουν από την καταδυναστεία του διαβόλου. Πρώτα, στην ελλιπή τους πίστη: «Διά την απιστίαν υμών», τους λέει. Δεύτερον, στην ελαττωματική τους προσευχή. Και τρίτον, στην ανυπαρξία νηστείας: «Τούτο το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία», προσθέτει.
Πολύ σύντομα θα αναφερθούμε στις τρεις αυτές χριστιανικές αρετές.
  • Με τον όρο «πίστις» εννοούμε την αποδοχή πραγμάτων που μας αποκαλύπτει ο Θεός και που, χωρίς να είναι παράλογα, είναι υπέρλογα και δεν μπορούν να εξηγηθούν με τη λογική μας. Γίνονται αποδεκτά γιατί εμπιστευόμαστε εκείνον που μας διαβεβαιώνει για την ύπαρξή τους. Δείχνουμε πίστη π.χ. όταν αποδεχόμαστε την ύπαρξη αγγέλων, την ύπαρξη του παραδείσου, της βασιλείας των ουρανών. Δείχνουμε πίστη όταν δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι θα γίνει η ανάσταση των νεκρών και ότι θα υπάρξει κρίση και ανταπόδοση. Αυτό το κάνουμε γιατί ξέρουμε ότι είναι «πιστός ο επαγγειλάμενος». Με τις προηγούμενες ενέργειές του, ο Θεός, απέδειξε ότι είναι αληθής και μπορεί να εκπληρώσει ό,τι υπόσχεται.
Θα’ πρεπε οι απόστολοι, που ήξεραν ότι ο Θεός συντήρησε τους προπάτορές τους στην έρημο για σαράντα χρόνια με το μάννα, που τους πέρασε με θαυμαστό τρόπο από την Ερυθρά Θάλασσα, να μην είχαν καμιάν αμφιβολία ότι μπορούσε να εκδιώξει και ένα δαιμόνιο από τον άνθρωπο. Αυτό λέμε πίστη. Την εμπιστοσύνη στον Θεό κι όχι στον άνθρωπο. Η πίστη είναι μια έκτη αίσθηση που μας διευρύνει τον ορίζοντα.
Όσες φορές οι άνθρωποι επέδειξαν πίστη, πέτυχαν το θαύμα. Όσες φορές, όμως, ταλαντεύτηκαν, απέτυχαν. Απόδειξη και τώρα οι εννέα μαθητές: «Ουκ ηδυνήθησαν εκβαλείν αυτό, διά την απιστίαν αυτών». Κι αν ελέγχονται δριμύτατα, αν χαρακτηρίζονται από το Χριστό «γενεά άπιστος και διεστραμμένη» είναι γιατί είχαν όλες τις προϋποθέσεις για να πιστέψουν. Είδαν νεκρούς να εγείρονται, λεπρούς να καθαρίζονται, παραλύτους να συσφίγγονται. Πήραν πολλές αποδείξεις για τη δύναμη της πίστης. Κι όμως γίνονται περίγελοι του σατανά.
  • Μεγάλη είναι, όμως, και η δύναμη της προσευχής, της άμεσης επικοινωνίας με τον Θεό. Στην προσευχή ο άνθρωπος στέκεται «ενώπιος ενωπίω» με τον Θεό, σε μια σχέση παιδιού προς πατέρα. Είναι και η προσευχή εκδήλωση εμπιστοσύνης στον Θεό. Είναι, ταυτόχρονα, και αναγνώριση των ορίων μας, της μεγάλης διαφοράς που μας χωρίζει από Εκείνον. Με την προσευχή αναγνωρίζουμε την ευτέλεια και την αδυναμία μας και ξανοιγόμαστε στο πέλαγος της μεγαλοσύνης και της παντοδυναμίας του Θεού. Ο Αβραάμ, προσευχόμενος στον Θεό, έπεσε κατά πρόσωπο στη γη και φώναξε: «Οίμοι, ότι εγώ ειμί γη και σποδός». Αλοίμονο! Μιλώ με τον Θεό, μα είμαι χώμα και στάχτη. Το ίδιο και ο Ησαΐας και οι άλλοι προφήτες και άνθρωποι του Θεού. Ο τελώνης της παραβολής, συναισθανόμενος την αναξιότητά του και την απόσταση που τον χώριζε από το Θεό, δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να ψηλώσει στον ουρανό, αλλά κτυπούσε μόνο το στήθος του, λέγοντας: «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ».
Ο Χριστός, πολλές φορές, διαβεβαίωσε τόσο τους αποστόλους όσο και όλους τους ακροατές του, λέγοντάς τους: «Πάντα όσα αν αιτήσησθε εν τη προσευχή πιστεύοντες λήψεσθε». Όσα ζητήσετε με πίστη κατά την προσευχή σας, θα σας δοθούν.
Με το να πει σήμερα ο Χριστός ότι «τούτο το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία», ήθελε να καταστήσει σαφές ότι με τις ανθρώπινες δυνάμεις η εκδίωξη του δαίμονος ήταν αδύνατη. Μόνον η επίκληση του Θεού, που επιτυγχάνεται με θερμή προσευχή, ήταν δυνατόν να απαλλάξει το νέο από το δαιμόνιο.
  • Και της νηστείας είναι μεγάλη η δύναμη, όπως μας διαβεβαίωσε, σήμερα, ο Χριστός. Δηλώνει κι αυτή την αναγνώριση των ορίων μας και την υποταγή μας στο θείο θέλημα. Κάποιος που δεν έχει Κύριον, συμπεριφέρεται όπως θέλει. Ένας που έχει Κύριον, υπακούει στον Κύριό του. Κι εμείς με το να μην τρώμε ό,τι θέλουμε σε κάποιες περιόδους αλλά να υπακούμε στους κανόνες της Εκκλησίας, δηλώνουμε την υποταγή μας στο Θεό. Κι είναι αυτή η υποταγή μας και η αναγνώριση της παντοδυναμίας του Θεού που επιτελεί το θαύμα.
Η πραγματική νηστεία, βέβαια, δεν είναι απλή αποχή από ορισμένα είδη φαγητών. Είναι μια άσκηση της θέλησής μας που συνοδεύεται και από πολλές άλλες αρετές. «Αληθής νηστεία (είναι) η των παθών αλλοτρίωσις. Εγκράτεια γλώσσης, θυμού αποχή, επιθυμιών χωρισμός...»
                        Πίστη, λοιπόν, και προσευχή που ενισχύονται από τη νηστεία είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να επιτελεσθεί το θαύμα. Ας προσπαθήσουμε να ενδυναμώσουμε την πίστη μας στον Θεό, ας επικοινωνούμε συνεχώς διά της προσευχής με αυτόν κι ας προετοιμαζόμαστε με τη νηστεία ώστε όταν χρειαστεί, στην επίκληση του ονόματός του να εισακουσθεί και να εκπληρωθεί η αίτησή μας.
 
† Ο Πάφου Γεώργιος


 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Α΄Κορ. θ΄2 – 12
Ευαγγέλιο: Ματθ. ιη΄23 – 35
8Αυγούστου 2010
 
«Ουκ έδει και σε ελεήσαι τον σύνδουλόν σου, ως και εγώ σε ηλέησα;»
(Ματθ. ιη΄ 33)
 
Δυο βασικές διδασκαλίες κάνουν το Χριστιανισμό να ξεχωρίζει από τις άλλες θρησκείες. Είναι η διδασκαλία της αγάπης και η διδασκαλία της συγχώρησης. Δυο διδασκαλίες με ένα κοινό γνώρισμα, την υπέρβαση κάθε εγωϊστικής τάσης. Και οι δυο διδασκαλίες εκφράζουν την ουσία του Θεού ως αγάπη, αλλά και ως Θεού της συγχώρησης. Μάλιστα είναι τόσο στενά συνδεδεμένες οι δύο έννοιες «αγάπη» και «συγχώρηση» σε σημείο που αν αποσπάσουμε τη μια από την άλλη, τότε είναι σα να διασπούμε την ίδια τη φύση του Θεού.
Ο Θεός από αγάπη γίνεται άνθρωπος και για χάρη του ανθρώπου οδηγείται και στο σταυρικό θάνατο. Αυτήν την αγάπη της υπέρβασης και της θυσίας ζητά από τους μαθητές, ακόλουθούς του, δια μέσου των αιώνων. Το να μπορέσεις να αγαπήσεις, και μάλιστα τον εχθρό σου, πρέπει να προχωρήσεις σε μια δεύτερη υπέρβαση, τη συγχώρηση. Αν δεν μπορώ να συγχωρήσω, σημαίνει ότι δεν μπορώ να αγαπήσω. Άρα βρίσκομαι έξω από τη βασική διδασκαλία του Χριστιανισμού. Γιατί με το να συγχωρώ, αποδεικνύω στην πράξη ότι μπορώ να αγαπήσω πραγματικά.
Έτσι, μετά την Ανάσταση, όταν ο Κύριος παρουσιάστηκε στους Μαθητές του, «φύσηξε στα πρόσωπά τους» και τους είπε: «Λάβετε Άγιο Πνεύμα. Σε όποιους συγχωρήσετε τις αμαρτίες, θα τους είναι συγχωρησμένες· σε όποιους τις κρατήσετε, ασυγχώρητες θα κρατηθούν έτσι» (Ιωάν. κ΄ 22 – 23). Άρα και η δυνατότητα της συγχώρησης είναι δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο που πηγάζει από την ίδια τη φύση του.
Αφού, λοιπόν, ο Θεός είναι οικτίρμων και ελεήμων και ο άνθρωπος καλείται να τον μιμηθεί για να γίνει και αυτός άγιος και τέλειος, άρα και ο άνθρωπος πρέπει να γίνει και αυτός γεμάτος ευσπλαχνία και έλεος, όπως είναι και ο Κύριος (Ιακ. ε΄ 11).
Είναι για τούτο που η προτροπή για να συγχωρούμε αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο της διδασκαλίας του Κυρίου. Έτσι στην Κυριακή Προσευχή μάς προτρέπει να ζητούμε από το Θεό συγχώρηση για τα σφάλματά μας, τις αμαρτίες μας, και στη συνέχεια μας καλεί να συγχωρούμε κι εμείς τα σφάλματα των συνανθρώπων. Διαφορετικά, μάς τονίζει στη συνέχεια: «Αν όμως δε συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, ούτε κι ο Πατέρας σας θα συγχωρήσει τα δικά σας παραπτώματα» (Ματθ. στ΄ 15).
Το ίδιο επαναλαμβάνει και σήμερα ο Κύριος στο τέλος της παραβολής: «Έτσι θα κάνει και σ’ εσάς ο ουράνιος Πατέρας μου, αν ο καθένας σας δε συγχωρήσει τα παραπτώματα του αδερφού του μ’ όλη του την καρδιά». Είναι αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι στην πρώτη περίπτωση ονομάζει το Θεό «Πατήρ υμών», Πατέρας σας, ενώ τώρα τον ονομάζει «Πατήρ μου», Πατέρας μου. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, σχολιάζοντας τη διαφορά στα πιο πάνω λόγια του Κυρίου, θα πει: «Ου λέγει ο Πατήρ υμών, αλλ’ ο Πατήρ μου. Ου γαρ άξιον του τοιούτου Πατέρα καλείσθαι τον Θεόν, του ούτω πονηρού και μισανθρώπου». Δηλαδή, δε λέει ο Πατέρας σας, αλλά ο Πατέρας μου, γιατί δε θεωρεί άξιο έναν τέτοιο πονηρό και μισάνθρωπο να ονομάζει το Θεό Πατέρα του.
Ίσως τώρα να προκύψει το ερώτημα: «Ναι, να συγχωρούμε, αλλά πόσες φορές». Ένα ερώτημα που έκανε και ο Πέτρος στον Κύριο: «Κύριε, πόσες φορές θα σφάλλει σ’ εμένα ο αδερφός μου και θα τον συγχωρήσω; Ως εφτά φορές;»
Είναι αξιοσημείωτη η απάντηση του Ιησού: «Ου λέγω σοι έως επτάκις, αλλ’ έως εβδομηκοντάκις επτά». Δε σου λέω ως εφτά, αλλά ως εβδομήντα εφτά φορές. Με την απάντηση δεν εννοεί το άθροισμα 7Χ70, δηλαδή 490, αλλά την χωρίς όρους και χωρίς περιορισμούς συγχώρηση. Μάλιστα, για να ενισχύσει την άποψή του, διηγήθηκε τη σημερινή παραβολή του κακού δούλου, στέλλοντας παράλληλα σε όλους το μήνυμα ότι ο καθένας από μας θα λογοδοτήσει για τη συμπεριφορά και τις πράξεις του.
Στην παραβολή παρομοίασε ο Κύριος τη βασιλεία των ουρανών μ’ ένα βασιλιά, που θέλησε να του αποδώσουν λογαριασμό οι δούλοι του. Ο πρώτος όφειλε δέκα χιλιάδες τάλαντα. Ένα τεράστιο ποσό. Αξίζει να αναφέρουμε ότι το τάλαντο ισοδυναμούσε με 240 χρυσές λίρες, ή 6.000 δηνάρια. Άρα ο δούλος ήταν ασυνεπής και καταχραστής και, λόγω της σπατάλης του, ήταν φτωχός. Όταν αδυνατούσε να πληρώσει το χρέος του, ο βασιλιάς διέταξε να πουλήσουν τον ίδιο, τη γυναίκα του, τα παιδιά του και την όποια περιουσία του για να του δώσουν το ποσό από την πώληση.
Ο δούλος τότε έπεσε στα πόδια του, τον προσκυνούσε κι έλεγε: «δείξε μου μακροθυμία και θα σου τα δώσω όλα τα χρέη μου πίσω». Τον λυπήθηκε ο Κύριος εκείνον το δούλο και τον άφησε να φύγει, του χάρισε μάλιστα και το χρέος.
Βγαίνοντας έξω εκείνος ο δούλος, βρήκε έναν από τους σύνδουλούς του, που του όφειλε μόνο 100 δηνάρια. Τον έπιασε και τον έσφιγγε να τον πνίξει, λέγοντάς του: «ξόφλησέ μου το χρέος». Ο σύνδουλός του τότε έπεσε στα πόδια του και τον παρακαλούσε: «δείξε μου μακροθυμία και θα σου το ξεπληρώσω». Αυτός όμως δε δέχτηκε και τον έβαλε στη φυλακή. Γεγονός που λύπησε και εξόργισε τους σύνδουλούς του και οι οποίοι στη συνέχεια διηγήθηκαν στον Κύριό τους όλα όσα έγιναν.
Τότε ο Κύριος τον κάλεσε και του λέει «κακέ δούλε, σου χάρισα όλο εκείνο το χρέος, επειδή με παρεκάλεσες. Δεν έπρεπε κι εσύ να σπλαχνιστείς το σύνδουλό σου, όπως κι εγώ σπλαχνίστηκα εσένα;» Κι οργίστηκε ο Κύριός του και τον παρέδωσε στους βασανιστές, ώσπου να ξεπληρώσει όσα του χρωστούσε».
Δυστυχώς, η σκληρότητα της συμπεριφοράς του δούλου δεν περιορίζεται μόνο στην παραβολή. Υπάρχει διαχρονικά και φτάνει ως τις μέρες μας. Είναι μια βαναυσότητα που εκδηλώνεται σε ατομικό, κοινωνικό, σε κρατικό, ακόμα και σε διεθνές επίπεδο και που κωφεύει πραγματικά στη γοερή παράκληση «μακροθύμησον επ’ εμοί». Μια παράκληση, κραυγή ανθρώπων και λαών, που χάνεται στους θορύβους της σύγχρονης ζωής που αναδεικνύει σε αξίες κάθε απαξία. Επί τέλους πού πάμε;
Απαρχή για πρόληψη ή βελτίωση της κατάστασης θα είναι η συνειδητοποίηση ότι κανένας δεν είναι τέλειος και ότι όλοι είμαστε «οφειλέτες», κυρίως έναντι του Θεού. Κατά το σημερινό Ευαγγέλιο οι δικές μας οφειλές έναντι του Θεού ξεπερνούν το ποσό των «μυρίων ταλάντων», των δε συνανθρώπων προς εμάς έως και τα «εκατόν δηνάρια»!
Αδελφοί μου, η συνειδητοποίηση της πιο πάνω πραγματικότητας θα μας απαλλάξει από αχρείαστες προστριβές και περιπέτειες. Ο Κύριος μας έδειξε το δρόμο. «Συγχωρέστε για να συγχωρηθείτε». Και η συγχώρηση πρέπει να είναι από καρδιάς και όχι φραστική. Αλλά και ο Απόστολος Παύλος μας προτρέπει: «Το επιεικές υμών γνωσθήτω πάσιν ανθρώποις» (Φιλιπ. δ΄ 5). Σ’ όλους να δείχνετε την καλοσύνη σας. Αμήν.
 
                                                        Θεόδωρος Αντωνιάδης


 

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Απόστολος: Φιλιπ. β΄ 5-11
Ευαγγέλιο: Λουκ. ί 38-42, ια΄ 27-28
15 Αυγούστου 2010
 
«Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε, και μαστοί ούς εθήλασας».
 
Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι η μεγαλύτερη από τις θεομητορικές εορτές που καθιέρωσε η Εκκλησία προς τιμή της Μητρός του Κυρίου. Γι’ αυτό και έχει ξεχωριστή θέση στην ορθόδοξη πνευματικότητα. Γενικά, ολόκληρη η ορθόδοξη πνευματικότητα, όταν αναφέρεται στην Παναγίας, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να φανερώνει και να ερμηνεύει το μυστήριο της Ενανθρωπήσεως του Κυρίου.
 
Η αγία Παρθένος είναι ο καρπός της κηδεμονίας της ιστορίας από τον Θεό και η αγνότερη προσφορά της ανθρωπότητας στον Θεό Λόγο, προκειμένου να επιτευχθεί η Σάρκωση. Η Παρθένος Μαρία αποτελεί τον καρπό του δέντρου των οσίων και των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης, το πιστό «κατάλειμμα» και το σημείο αναφοράς, στο οποίο κατατείνει όλος ο προφητικός λόγος. Στο πρόσωπο της εκπληρώνονται τα γεγραμμένα, σύμφωνα με τα οποία ο Χριστός θα είναι η «ράβδος» και το «άνθος» που θα βλαστήσει από τη ρίζα του Ιεσσαί και ο βασιλεύς που θα καθίσει στον θρόνο του Δαβίδ. Η Παναγία είναι η γυναίκα εκείνη, το σπέρμα της οποίας συνέτριψε την κεφαλή του «αρχεκάκου όφεως» (Γεν. 3.15). Αυτή είναι η αληθινή «Κιβωτός της Διαθήκης» (Εξ. 25.9), η «Πύλη η κατά ανατολάς, η κεκλεισμένη» (Ιεζ. 44.1). με μια λέξη, η ανακεφαλαίωση της Ιεράς Ιστορίας, η πραγμάτωση των «τύπων» και των «σκιών» της Π. Διαθήκης.
 
Γι’ αυτό το μόνο όνομα της Θεοτόκου, Μητέρα του Θεού, περιέχει όλο το μυστήριο της οικονομίας της σωτηρίας, λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Ο αγιογράφος, όταν αγιογραφεί στην κόγχη του Ιερού Βήματος την Πλατυτέρα, δε θέλει να εικονίσει μόνο την Παναγία, αλλά όλη την Εκκλησία που έχει κέντρο της τον Χριστό. Η Παναγία έγινε Εκκλησία και γέννησε την Εκκλησία. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέγει ότι ο Κύριος «ενανθρωπήσας σάρκα Εκκλησίας προσέλαβε». Έλαβε δε χαρακτηριστικό ότι ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων συνδέει το πρόσωπο της Θεοτόκου με την έννοια της Εκκλησίας, γι’ αυτό λέγει: «υμνούμεν την αειπάρθενον Μαρίαν, δηλονότι την αγίαν Εκκλησίαν».
 
Πρώτος ο άγιος Ειρηναίος (202 μ.Χ.) ανέπτυξε σε βάθος την αντίθεση μεταξύ Εύας και Μαρίας και τόνισε ότι, όπως η ανυπακοή της μιας έφερε στον κόσμο τον θάνατο, έτσι η υπακοή της άλλης χάρισε στην ανθρωπότητα τη ζωή. Το θεμέλιο όμως της θεομητορικής θεολογίας τοποθετήθηκε το 431 στην Οικουμενική Σύνοδο, η οποία επικυρώνοντας τις απόψεις του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας ονόμασε τη Μαρία «Θεοτόκο». Είναι γνωστό ότι ο περιεκτικότατος αυτός όρος υψώθηκε σε δόγμα τον καιρό της διαμάχης της Ορθοδοξίας με την αίρεση του Νεστοριανισμού, που ονόμαζε την Παναγία όχι Θεοτόκο αλλά «χριστοτόκο» και «ανθρωποτόκο». Η Εκκλησία, που ένιωσε να διακυβεύεται με τη διδασκαλία του Νεστορίου η ίδια η σωτηρία – αν πράγματι δεν ενώθηκε πλήρως ο Θεός με τον άνθρωπο, πως είναι δυνατό να τον σώσει; - κατεδίκασε τον Νεστόριο και διακήρυξε: «Ει τις ου Θεοτόκον ομολογεί την αγίαν Παρθένον, χωρίς εστίν της Θεότητος».
 
Μέσα στην Καινή Διαθήκη αναφέρεται ότι ανήγγειλαν στον Ιησού ότι Τον ζητούσαν η μητέρα Του και οι αδελφοί Του. Και Εκείνος απάντησε δείχνοντας του μαθητές: «Ιδού η μήτηρ μου και οι αδελφοί μου· όστις γαρ αν ποιήση το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς, αυτός μου αδελφός και αδελφή και μήτηρ εστίν». Εδώ βρισκόμαστε στο μεγάλο μυστήριο, ότι όλοι, ζώντας μέσα στην Εκκλησία, μπορούμε να γεννήσουμε τον Χριστό στην καρδιά μας και να γίνουμε δούλοι Κυρίου, όπως η Παναγία μας. Αυτό δεν σημαίνει επιβαλλόμενη υποταγή, αλλά σχέση αγάπης και συγκαταβάσεως Σωτήρος και σωζομένου και ερμηνεύεται μέσα σε ένα απόλυτα οντολογικό πλαίσιο. Απαραίτητη προϋπόθεση αυτής της πραγματικής σχέσεως αγάπης είναι η αληθινή πίστη. Γ’ αυτό και η Παρθένος Μαρία αποτελεί το πραγματικό πρότυπο πιστού. Η ζωή της είναι δρόμος αφάνειας, πτωχείας και βαθύτατης συναισθήσεως της αποστολής, που είχε να επιτελέσει ως «δούλη Κυρίου».
 
 
 
Γιώργος Σαββίδης


 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Α΄ Κορ. ιστ΄ 13 – 24
Ευαγγέλιο: Ματθ. κα΄ 33 – 42
22 Αυγούστου 2010
 
«Ότε δε ήγγισεν ο καιρός των καρπών, απέστειλε τους δούλους αυτού προς τους γεωργούς λαβείν τους καρπούς αυτού» (Ματθ. κα΄ 34).
 
Ιδιαίτερα προφητική η σημερινή παραβολή των κακών γεωργών. Μια παραβολή μέσα από την οποία προαναγγέλλεται το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου. Παρά την αμαρτωλότητα του ανθρώπου, εντούτοις ο Θεός δεν τον εγκαταλείπει. Εξακολουθεί να φροντίζει γι’ αυτόν και μέσα από τη μακροθυμία του προσπαθεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να συνεργασθεί για τη δική του σωτηρία. Παράλληλα, προαναγγέλλει τον ερχομό του Υιού του στον κόσμο, καθώς και τον τερματισμό της περιόδου της μακροθυμίας και ανοχής. Μέσα από τη διπλή αυτή εξαγγελία προσπαθεί να βοηθήσει τους γεωργούς να συνέλθουν και να οδηγηθούν σε μετάνοια και διόρθωση.
Δυστυχώς, όμως, οι άνθρωποι όχι μόνο παραμένουν αδιόρθωτοι, αλλά και προσπαθούν να παρεμποδίσουν όλες τις παρεμβάσεις του Θεού, που αποβλέπουν στη σωτηρία των ανθρώπων. Παρά την αρνητική αυτή συμπεριφορά των κακών γεωργών, δηλαδή των αρχιερέων, των γραμματέων και των πρεσβυτέρων του Ιουδαϊκού λαού, εν τούτοις, ο Θεός εκδηλώνει μακροθυμία. Παρά την αρνητική συμπεριφορά των κακών γεωργών, το έργο της σωτηρίας δε ματαιώνεται. Απλά ο Θεός θα αφαιρέσει το προνόμιο του Ιουδαϊκού λαού να είναι «λαός της βασιλείας του και θα το δώσει σ’ ένα λαό που θα παράγει καρπούς της βασιλείας».
Ιδιαίτερα σημαντική, λοιπόν, η σημερινή παραβολή γιατί το περιεχόμενό της είναι ιστορικά και προφητικά επιβεβαιωμένο. Αποκαλύπτει τη διαχρονική φροντίδα του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου. Φυτεύει αμπελώνα, με την εγκατάσταση του Ιουδαϊκού λαού στη γη της επαγγελίας. Αυτόν τον αμπελώνα τον περιφράσσει με το νόμο του για να προφυλαχθεί από την ειδωλολατρία. Του κατασκευάζει ληνό, το θυσιαστήριο, και κτίζει πύργο, δηλαδή το ναό. Όλα τα πιο πάνω τα «νοίκιασε» για να τα διαχειριστούν. Άρα ήταν περιουσία ξένη και όχι δική τους. Αυτοί που εκαλούντο να διαχειριστούν αυτήν την περιουσία ήταν οι θρησκευτικοί άρχοντες του Ιουδαϊκού λαού. Όμως, ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της διαχείρισης. Απάντηση στο ερώτημα αυτό δίνει ο ίδιος ο Κύριος μέσα από τη σημερινή παραβολή.
Το αποτέλεσμα αυτής της διαχείρισης ήταν τραγικό. Θεώρησαν δική τους περιουσία τον αμπελώνα και σφετερίστηκαν αυτό που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός. Αρνήθηκαν να παράξουν καρπούς με την προφύλαξη και το σεβασμό του νόμου του Θεού. Δεν παρουσίασαν τα ανάλογα έργα αρετής μέσα από τα οποία θα επιβεβαιωνόταν ο σεβασμός, αλλά και η εφαρμογή του νόμου του Θεού.
Όμως η αμέλειά τους δεν περιορίστηκε μόνο στην ασέβεια και την ακαρπία. Τους οδήγησε συστηματικά και ενσυνείδητα σε εγκληματική συμπεριφορά. Αυτοί όχι μόνο αρνήθηκαν να προσφέρουν τα οφειλόμενα, αλλά προχώρησαν συστηματικά σε εγκληματικές ενέργειες.
Έτσι, όταν ο Θεός έστειλε τους δούλους του, τους Προφήτες, «οι γεωργοί έπιασαν τους δούλους του, κι άλλον τον έδειραν, άλλον τον σκότωσαν κι άλλον τον λιθοβόλησαν. Ξανάστειλε άλλους δούλους, περισσότερους από τους πρώτους και τους έκαναν τα ίδια. Τελευταίον τους έστειλε το γιο του λέγοντας «θα σεβαστούν το γιο μου». Οι γεωργοί, όμως, όταν είδαν το γιο, είπαν μεταξύ τους: «αυτός είναι ο κληρονόμος. Εμπρός ας τον σκοτώσουμε κι ας αρπάξουμε την κληρονομιά του. Τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από τ’ αμπέλι και τον σκότωσαν».
Διαδοχικά οι Προφήτες οδηγούνται στο θάνατο από τους άρχοντες του λαού και από τον ίδιο τον «εκλεκτό λαό του Θεού». Ο Κύριος προφητικά προαναγγέλλει και το δικό του μαρτυρικό θάνατο. «Έξω του αμπελώνος», έξω από την Ιερουσαλήμ. Είναι για τούτο που μετά από λίγο διάστημα ο Ιησούς θα εκφράσει την πικρία και την απογοήτευσή του για τη συνολική αρνητική συμπεριφορά αρχόντων και ιουδαϊκού λαού. «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, που σκοτώνεις τους Προφήτες και λιθοβολείς όσους στέλνει ο Θεός σ’ εσένα, πόσες φορές θέλησα να συνάξω τα παιδιά σου, όπως η κλώσα συνάζει τα κλωσόπουλα κάτω απ’ τις φτερούγες της, κι εσείς δεν το θελήσατε. Γι’ αυτό θα ερημωθεί ο τόπος σας» (Ματθ. κγ΄ 37 – 38).
Εγκληματική συμπεριφορά και εγκληματική αμέλεια καταλογίζει ο Ιησούς στο σύνολο της ηγεσίας και λαού. Εγκληματική συμπεριφορά, αφού όχι μόνο δεν εφαρμόζουν οι ίδιοι το νόμο του Θεού, αλλά και θανατώνουν τους απεσταλμένους του. όμως, παρά την αρνητική αυτή συμπεριφορά του ο Θεός, μέσα στα πλαίσια της αγάπης και ευσπλαχνίας του, πάρα πολλές φορές προσπαθεί να τους επαναφέρει στο δρόμο της σωτηρίας.
Δυστυχώς οι προσπάθειες του Θεού παραμένουν άκαρπες. Και τούτο γιατί η σωτηρία αν και είναι δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο, αυτή δεν επιβάλλεται αναγκαστικά. Ο Θεός σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, για τούτο και τον καλεί να την αποδεχθεί με τη θέλησή του.
Αυτή η αλήθεια είναι μια υπενθύμιση διαχρονική. Ο Θεός μας θέλει να γίνουμε συνεργάτες στο έργο της δικής μας σωτηρίας «όστις θέλει», μας επαναλαμβάνει συνεχώς. Για τούτο μας προτρέπει να ανταποκριθούμε προτού να είναι αργά. Μας υπενθυμίζει ο Απόστολος Παύλος: «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού νυν ημέρα σωτηρίας» (Β΄ Κορ. στ΄ 2). Να, τώρα είναι ο καιρός της χάρης, τώρα είναι η ημέρα της σωτηρίας. η κάθε στιγμή της ζωής μας θα πρέπει να θεωρείται μοναδική και ανεπανάληπτη σε ό,τι αφορά τη σωτηρία μας, γεγονός που δεν πρέπει να αγνοούμε, πολύ δε περισσότερο δεν πρέπει να αμελούμε και να αναβάλλουμε. Γιατί αναβολή σημαίνει ματαίωση και η ματαίωση φέρνει την καταστροφή.
Αδελφοί μου, τόσο ο Ιουδαϊκός λαός, όσο και οι θρησκευτικοί του άρχοντες, απεδείχθησαν διαχρονικά κατώτεροι της τιμής της οποίας έτυχαν από το Θεό ως «περιούσιος λαός του Θεού». Ο θάνατος των Προφητών και η Σταύρωση του Υιού του Θεού, τους στέρησε, δικαιολογημένα, από μια κληρονομιά την οποία προσπάθησαν να σφετεριστούν. Αυτή η «κληρονομιά» δόθηκε στη συνέχεια στα έθνη, τους ειδωλολάτρες. Έτσι δημιουργήθηκε ένας νέος «περιούσιος λαός του Θεού», που είναι ο Χριστιανικός λαός. Ένας λαός που έχει σαν χαρακτηριστικό γνώρισμα την κοινή πίστη και όχι την εθνική ή φυλετική καταγωγή. Όμως, και ο νέος λαός, ο Χριστιανικός, δε θα σωθεί λόγω της εκλογής του, αλλά μέσα από την πίστη και τα έργα του. Γιατί, ναι μεν η σωτηρία είναι δώρο του Θεού σε μας, αλλά η κατάκτησή της χρειάζεται και τη δική μας προσπάθεια. Ας κάνουμε ό,τι χρειάζεται από μας και ο Θεός θα μας δικαιώσει. Αμήν.
Θεόδωρος Αντωνιάδης


 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΤΟΜΗ ΤΙΜΙΑΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ                    
Απόστολος: Πράξ. ιγ' 25 -32 
Ευαγγέλιον: Μαρκ. στ΄ 14 -30  
29 Αυγούστου 2010                                                  
 
«Ο γαρ Ηρώδης εφοβείτο τον Ιωάννην, ειδώς αυτόν άνδρα δίκαιον και άγιον, και συνετήρει αυτόν»
 
Μνημονεύει σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου αδελφοί, την «αποτομή της τιμίας κεφαλής», τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Προδρόμου από τον βασιλέα της Ιουδαίας Ηρώδη. Πρόκειται για τον τελευταίο προφήτη που υπήρξε για να αναγγείλει την ενανθρώπιση του Γιου του Θεού, που ζει και κηρύττει την ίδια εποχή με την επί γης παρουσία του Ιησού. Πρόκειται για τον Ιωάννη τον βαπτιστή στον οποίο θα προσέλθει ο Κύριος να βαπτισθεί και Αυτός και να δοθεί με αυτόν τον τρόπο η ευκαιρία της επιφανείας του Τριαδικού Θεού. Ο Υιός ταπεινών εαυτόν βαπτίζεται, το Πνεύμα το Άγιον, «σεί περιστερά», φανερώνεται σαν ένα περιστέρι και η φωνή του Θεού Πατρός ακούγεται να δηλώνει: «ούτός εστιν ο υιός μου ο αγαπητός». Αυτός είναι ο αγαπητός μου γιος.
Πρόκειται λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί, για την εξαιρετική τιμή που επιφυλάσσει ο Θεός στον εκλεγμένο ως τελευταίο προφήτη Του, για να προαναγγείλει την σωτηρία του γένους των ανθρώπων, που έχει υποσχεθεί στους πρωτόπλαστους. Πρόκειται για την μοναδική τιμή, σ’ αυτόν που μέσα στην ταπείνωσή του, λέγει στους ακροατές του ότι «ου ουκ ειμί άξιος το υπόδημα των ποδών λύσαι». Δηλαδή διαμαρτυρόμενος όταν τον παρομοιάζουν με τον αναμενόμενο Μεσσία λέγει ότι δεν είναι άξιος ούτε τα κορδόνια των υποδημάτων Του να λύσει. Πρόκειται γι’ αυτόν που προς στιγμήν αποτολμά ακόμη και να αρνηθεί να βαπτίσει τον Ιησού, λέγοντας «εγώ έχω χρείαν υπό σου βαπτισθήναι, και συ έρχη προς με;» Εγώ έχω ανάγκη να βαπτισθώ από εσένα και έρχεσαι Εσύ σε μένα; Αλλά η μοναδική και εξαιρετική αυτή τιμή δεν υπολείπεται της πράγματι μεγάλης αξίας του. Τα επίθετα «δίκαιος» και «άγιος», δηλαδή δίκαιος απέναντι Θεού και ανθρώπων, και ξεχωριστός, που σημειώνει ο ευαγγελιστής Μάρκος και τα οποία αποδίδει ως χαρακτηρισμούς του ως προερχόμενους από τον ίδιο τον Ηρώδη, αποδίδουν ίσως μόνο ένα μέρος της σημαντικής αυτής προσωπικότητας. Ο ευσεβής και ταπεινός, δίκαιος, άγιος και απόγονος θρησκευόμενης οικογένειας που συνδέεται με συγγένεια και με την Παρθένο Μαρία, ζει απλά και φτωχικά στην έρημο κηρύττοντας στον λαό του Ισραήλ και μεταφέροντας το ελπιδοφόρο μήνυμα της έλευσης του Θεανθρώπου. Προετοιμάζει την «οδόν του Κυρίου». Βαπτίζει στον Ιορδάνη όσους προσέρχονται σ’ αυτόν εξομολογούμενοι τις αμαρτίες τους. Διδάσκει τον λόγο και τις εντολές του Θεού τονίζοντας τη λύτρωση που θα φέρει ο αναμενόμενος Μεσσίας και καλεί όλους σε μετάνοια,. Γι’ αυτό και δεν διστάζει να ελέγχει και τον Ηρώδη που συζούσε με την Ηρωδιάδα, γυναίκα του αδελφού του Φίλιππου. Γι αυτό και αυτή, η Ηρωδιάς ,προσπαθούσε να βρει αφορμή να απαλλαγεί από την ελεγκτική παρουσία του Ιωάννη και τις βαριές αλλά δίκαιες κατηγορίες του. Κατόρθωσε λοιπόν να πείσει τον Ηρώδη να αποφασίσει, να τον συλλάβει και να τον εγκλείσει σε φυλακή, για να τον φιμώσει, για να μην ακούγεται ο ενοχλητικός έλεγχός του, οι κατηγορίες του. Ωστόσο και εκεί που βρισκόταν ο ασυμβίβαστος Ιωάννης δεν έπαυσε να κηρύττει τον λόγο του Θεού, να ελέγχει τον Ηρώδη και την Ηρωδιάδα, ότι ζούσαν μέσα στην αμαρτία. Παρ’ όλα αυτά ο Ηρώδης τον διατηρούσε ζωντανό στη φυλακή, γιατί φοβόταν να τον σκοτώσει. ‘Ήταν «δίκαιος» και «άγιος». Ο λαός τον αγαπούσε. Ακολουθούσε το κήρυγμά του και σεβόταν τη διδαχή του. Πίστευε στο προφητικό του κήρυγμα για την έλευση του αναμενόμενου Σωτήρα.     
Η Ηρωδιάδα όμως που ζούσε στην παρανομία και την αμαρτία, δεν μπορούσε να ανεχθεί την κατάσταση αυτή, και ήθελε να βρει κάποια ευκαιρία να τον σκοτώσει. Κι όταν ο επιπόλαια φερόμενος βασιλεύς Ηρώδης, στη γιορτή των γενεθλίων του, υποσχέθηκε να χαρίσει ο,τιδήποτε «έως ημίσους της βασιλείας» του, στην κόρη της μετά από ένα ωραίο χορό, βρήκε την ευκαιρία να εκδικηθεί και να απαλλαγεί από την φυσική παρουσία του Ιωάννη. Συμβούλεψε
 
 
 
την κόρη της να ζητήσει «την κεφαλήν Ιωάννου του βαπτιστού».
Κι ο Ηρώδης που με τόση ευκολία και χωρίς πολλή σκέψη έδωσε μια τόσο σοβαρή και μεγάλη υπόσχεση, δεν κατάφερε τώρα, αν και «περίλυπος γενόμενος», να αρνηθεί βοηθώντας μ’ αυτόν τον τρόπο να πετύχει την εκδίκησή της η Ηρωδιάδα. «Και ήνεγκε την κεφαλήν αυτού επί πίνακι και έδωκεν αυτήν τω κορασίω, και το κοράσιον έδωκεν αυτήν τη μητρί αυτής». Έφεραν το κεφάλι του Ιωάννη σε ένα πιάτο, το έδωσε στην κόρη της Ηρωδιάδας και η κόρη στην μητέρα της. Σε αντίθεση προς τον δίκαιο και άγιο, ταπεινό αλλά ασυμβίβαστο Ιωάννη που αφιέρωσε την ζωή προετοιμάζοντας τον λαό του Ισραήλ για την υποδοχή του Μεσσία, παρουσιάζεται ο αμαρτωλός, ο απερίσκεπτος Ηρώδης που με ευκολία και επιπολαιότητα δίνει σοβαρές υποσχέσεις. Και είναι αυτός ο ίδιος που συζεί με την εκδικητική και μαινομένη Ηρωδιάδα, όπως την παρουσιάζει ο υμνωδός, σκανδαλίζοντας τους συμπολίτες του. Και ενώ ο Θεός δια του κηρύγματος και του ελέγχου του Ιωάννη, τού δίνει την ευκαιρία να αλλάξει τρόπο ζωής, αυτός δούλος των παθών του, κλείνει τα αυτιά του και προβαίνει στον αποκεφαλισμό του Ιωάννη για χάρη της κόρης της παράνομης γυναίκας του. Πολύ σημαντικά είναι τα δύο παραδείγματα της σημερινής περικοπής, αγαπητοί μου, και μένει σε μας να επιλέξουμε. Να επιλέξουμε και μετανοώντας για πράξεις που δεν είναι συμβατές με τον λόγο και το θέλημα του Θεού, να αδράξουμε την ευκαιρία, να αλλάξουμε τρόπο ζωής, να ζήσουμε δίκαιοι, ξεχωριστοί και ταπεινοί δεχόμενοι το φωτεινό παράδειγμα του Ιωάννη του Πρόδρομου και βαπτιστή. Γένοιτο.   
 
Δ.Γ.Σ.

 

 

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
 
Κυριακή              1 Αυγούστου                                  ΑΡΜΟΥ
Πέμπτη               5 Αυγούστου (Εσπερινός)                 ΑΥΔΗΜΟΥ
Παρασκευή          6 Αυγούστου                                  ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΡΟΟΔΙΤΙΣΣΗΣ
Κυριακή              8 Αυγούστου                                  ΦΟΙΝΙ
Σάββατο             14 Αυγούστου                                 ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΑΛΑΜΙΩΤΙΣΣΑΣ
Σάββατο             14 Αυγούστου (Εσπερινός)                ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΡΟΟΪΑΤΙΣΣΗΣ
Κυριακή             15 Αυγούστου                                  ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΡΟΟΪΑΤΙΣΣΗΣ
Πέμπτη              19 Αυγούστου (Εσπερινός)                 ΤΡΕΜΙΘΟΥΣΑ
Κυριακή             22 Αυγούστου                                  ΤΣΑΔΑ                   
Κυριακή             29 Αυγούστου                                  ΚΕΔΑΡΕΣ            
Κυριακή             29 Αυγούστου (Εσπερινός)                 ΜΑΝΔΡΙΑ, Αγία Βρυαίνη
                                                                                                                                 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Κυριακή             1Αυγούστου                                    ΓΟΥΔΙ
Πέμπτη              5 Αυγούστου (Εσπερινός)                 ΔΡΥΜΟΥ
Κυριακή             8 Αυγούστου                                   ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Πέμπτη              12 Αυγούστου                                 ΑΓΙΟΣ ΦΩΤΙΟΣ
Σάββατο            14 Αυγούστου (Εσπερινός)               ΛΥΣΟΣ
Κυριακή            15 Αυγούστου                                  ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΡΟΟΔΙΤΙΣΣΗΣ
Κυριακή             22 Αυγούστου                                  ΒΑΣΑ                     
Κυριακή             29 Αυγούστου                                  ΣΚΟΥΛΛΙ            
 
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
Κυριακή              1Αυγούστου                                   ΠΑΦΟΣ, Παντάνασσα
Παρασκευή          6 Αυγούστου                                  ΣΤΑΤΟΣ-ΑΓΙΟΣ ΦΩΤΙΟΣ
Κυριακή              8 Αυγούστου                                   ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΑ
Σάββατο             14 Αυγούστου (Εσπερινός)               ΠΡΑΙΤΩΡΙ
Κυριακή              15 Αυγούστου                                 ΒΑΣΑ
Παρασκευή         20 Αυγούστου                                 ΤΡΕΜΙΘΟΥΣΑ
Κυριακή              22 Αυγούστου                                 ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ                  
Κυριακή              29 Αυγούστου                                 ΜΟΥΣΕΡΕ           
Δευτέρα              30 Αυγούστου                                 ΜΑΝΔΡΙΑ, Αγία Βρυαίνη
 
 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
Όλο το περιεχόμενο του παρόντος δελτίου κηρυγμάτων μπορείτε να το βρείτε και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου: www.impaphou.org.