English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

 
 
Προσφώνηση
σε εκδήλωση της Ένωσης Αγωνιστών Πάφου για την 15 Ιουλίου
15/7/2010
Του Μητροπολίτου Πάφου Γεωργίου
 
        Διπλή και επώδυνη η διαδρομή της σκέψης μας απόψε. Ανατρέχει πρώτα στην τάλαινα πατρίδα μας και ψηλαφά την απαρχή των νεότερων αλλά και τραγικότερων όλων των προηγούμενων δεινών της.Στέκει στην προδοσία μερικών, στην αφροσύνη των ολίγων και στην απραξία των πολλών κι ανασκοπεί τη συμφορά που ενέσκηψε στον τόπο.
          Εξετάζει, ύστερα, με πολλήν οδύνη αλλά και με υπερηφάνεια την ηρωϊκή θυσία πολλών για την προάσπιση της Δημοκρατίας, την υπεράσπιση της νομιμότητας και την προστασία του ανεπανάληπτου ηγέτη μας Αρχιεπισκόπου και Εθνάρχου Μακαρίου του Γ΄. Η θυσία τους έγινε πυξίδα ζωής για όλους τους ανερμάτιστους του καιρού μας αλλά και φάρος τηλαυγής για τους ιδεολόγους κάθε εποχής.
          Στα δύο αυτά θέματα θα ενδιατρίψω για λίγο «μακρυγορείν εν ειδόσι μη βουλόμενος» κατά τον Θουκυδίδη.
          Στον Ελληνισμό δεν έλειψαν ποτέ, όπως και σε άλλα έθνη, οι προδότες, επώνυμοι και ανώνυμοι. Ούτε και είναι σπάνιο να εμφανίζονται, κατά καιρούς, ηγέτες κατώτεροι των περιστάσεων και των προσδοκιών του λαού. Πολύ δύσκολα όμως τα δυο αυτά συνυπάρχουν. Κι όμως, κατά τύχη, στον Ελληνισμό, και στην περίπτωση της, απαισίας μνήμης, Χούντας αυτά συνυπήρξαν, με τραγικές και δύσκολα αναστρέψιμες συνέπειες.
          Είναι γεγονός πως ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο λαοπρόβλητος αλλά και χαρισματικός ηγέτης του Κυπριακού Ελληνισμού, ήλθε σε αντιπαράθεση, τόσο πριν την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και μετά, και με πολλές δημοκρατικά εκλελεγμένες ελληνικές κυβερνήσεις, που είχαν κοντόφθαλμες προσεγγίσεις στα εθνικά θέματα και εξαντλούσαν το όραμά τους στο φτωχό ελλαδικό κράτος, που τους διέφευγε η προοπτική του ευρύτερου Ελληνισμού. Όμως, μ’αυτές τα πράγματα δεν έφτασαν ποτέ στα άκρα. Είτε γιατί φοβούνταν την ετυμηγορία του Ελληνικού λαού προς την οποία θα κατέφευγαν, είτε γιατί μέσα τους εσυντηρείτο, έστω και καταχωνιασμένη, μια εθνική σπίθα, αποδέχονταν στο τέλος την ορθότητα των απόψεων του Εθνάρχη και αποφεύγονταν οι καθημερινές παγίδες των ποικιλώνυμων εχθρών της Κύπρου. Η Χούντα, όμως, δεν ήταν μόνον εξαγορασμένη. Αυτοί που την απάρτιζαν είχαν πάρει και διαζύγιο από τη λογική.
Όλες οι προσπάθειες του Μακαρίου αποσκοπούσαν στο να κερδηθεί χρόνος μέχρι την πτώση του φασιστικού καθεστώτος. Τον πρόλαβαν όμως εκείνοι. Όργανα στα χέρια της Αγγλίας και του Κίσιγκερ μετεχειρίσθησαν κάθε μέσο. Υπόσκαπταν με κάθε τρόπο την οντότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας συναγελαζόμενοι με τους Τούρκους και ενθαρρύνοντας την παρανομία στην Κύπρο. Δημιούργησαν το εκκλησιαστικό πραξικόπημα, διχάζοντας έτσι τον λαό. Μέχρι που διενήργησαν το στρατιωτικό πραξικόπημα πριν από 36 χρόνια, την θλιβερή επέτειο του οποίου αναμιμνησκόμαστε απόψε.
          Σήμερα θυμούμαστε με πολλήν οδύνη εκείνον τον παραλογισμό που επεκράτησε στα χρόνια πριν το 1974. Στ’ αυτιά μας αντηχούν ακόμα οι προειδοποιήσεις του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και τα προφητικά του λόγια ότι οι θλιβεροί νυκτοβάτες βομβιστές της ΕΟΚΑ Β΄ θα γίνονταν «νεκροθάπτες της ενώσεως» κι ότι αν συνεχιζόταν η υπόσκαψη του κράτους θα θρηνούσαμε επί ερειπίων. Τα τραγικά αποτελέσματα εκείνου του παραλογισμού, εκείνης της συνειδητής προδοσίας, δεν μπορούμε ακόμα να τα εκτιμήσουμε πλήρως. Συνιστούν μιαν εθνική τραγωδία όμοια με εκείνη της Μικρασιατικής καταστροφής. Πολλοί μεμφόμαστε σήμερα τους εαυτούς μας γιατί δεν αντιδράσαμε τότε όπως και όσο έπρεπε. Που δεν προστατεύσαμε όσο έπρεπε τον φυσικό μας ηγέτη, τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο που, με τη σειρά του, αποτελούσε την ασπίδα προστασίας της Κύπρου.
Θυμούμαστε σήμερα και τιμούμε με διάφορες εκδηλώσεις και την ηρωϊκή αντίσταση στο Πραξικόπημα. Όσο κι αν τα αποτελέσματα του προδοτικού πραξικοπήματος έριξαν βαρύ το πέπλο τους στον τόπο και στο λαό μας, δεν μπόρεσαν να μειώσουν ούτε στο ελάχιστο το μεγαλείο εκείνης της αντίστασης. Αντίθετα, η απόφαση των αντιστασιακών να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία και τον νόμιμο Πρόεδρο Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, όταν το πραξικόπημα φαινόταν ότι είχε ήδη επικρατήσει, μας ξεκαθαρίζει και μας τονίζει το στοιχείο του ηρωϊσμού και της αυτοθυσίας στη ζωή τους. Για την ηθική δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα της προσπάθειας, ακόμα και της θυσίας. Μεγαλύνεται η πράξη. Και γίνεται συντελεστής συντήρησης αξιών και ιδανικών, βαριά κληρονομιά για τους επιγόνους.
Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια μνημονεύουμε απόψε όλη τη δράση της Αντίστασης στην Πάφο αλλά με ιδιαίτερη έμφαση στην προσπάθεια αναχαίτισης του πραξικοπήματος στη Λεμεσό. Κάνουμε εύφημη μνεία αυτών που αψηφώντας τους κινδύνους, έθεσαν σε δεύτερη μοίρα και την οικογένεια και την ίδια τη ζωή τους και πορεύτηκαν προς υπεράσπιση της νομιμότητας και της δημοκρατίας. Υποκλινόμαστε σ’ αυτούς που δεν επέστρεψαν αλλά είτε δολοφονήθηκαν άνανδρα από τους πραξικοπηματίες είτε έπεσαν ηρωϊκώς μαχόμενοι προς αυτούς. Η θυσία τους παίρνει διαστάσεις πανεθνικές και διαχρονικές. Υπερασπίστηκαν αξίες. Αντιστάθηκαν σε απαξίες. Γνώριζαν ότι κατά πάσαν πιθανότητα το πραξικόπημα θα επεβάλλετο στο τέλος κι όμως προχώρησαν στη θυσία. Μα κι ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες κι ο Παλαιολόγος στην Κωνσταντινούπολη κι ο Αυξεντίου στο Μαχαιρά δεν ήξεραν ότι στο τέλος ο εχθρός θα περνούσε; Έγιναν όμως με τη θυσία τους σύμβολα και πρότυπα ζωής. Αν μας έλειπαν ο Λεωνίδας κι ο Παλαιολόγος κι ο Αυξεντίου ως έθνος και ως φυλή θα είχαμε χαθεί από καιρό. Συνεχιστές του παραδείγματος και της θυσίας τους έγιναν οι Αντιστασιακοί της Πάφου.
Τελώντας απόψε τα αποκαλυπτήρια αναμνηστικής πλάκας και του κειμηλίου της αντίστασης, του λεωφορείου που έπεσε στην ενέδρα των πραξικοπηματιών στο Κολόσσι, οφείλουμε να παραδειγματιστούμε από την θυσία των ηρωϊκών νεκρών της Αντίστασης. Δεν είναι οι επέτειοί μας αφορμές για ανανέωση των θρήνων, αλλά ευκαιρίες για να κρατήσουμε ζωντανή την ιστορική μνήμη, ευκαιρίες για αυτογνωσία, για άντληση διδαγμάτων για τη δική μας πορεία.
Η σημερινή τελετή σκοπεύει και στο να τιμήσει τον Εθνάρχη Μακάριο, και κυρίως να θυμηθεί τις υποθήκες του. Αν η προδοσία της Χούντας και η αφροσύνη των εδώ εγκάθετών της έφεραν τους Τούρκους στη γη των πατέρων μας, οφείλουμε εμείς να μην παραδοθούμε στον κατακτητή. Μέσα στις νέες συνθήκες και την αδήριτη ανάγκη για συμβιβασμό, θα πρέπει να επιμείνουμε σε λύση που να εξασφαλίζει την εθνική επιβίωσή μας. Οι συνεχείς υποχωρήσεις δεν εξευμενίζουν τον κατακτητή και πρέπει να σταματήσουν. Οφείλουμε να αντέξουμε και στον χρόνο και στην ένταση των ταλαιπωριών. Οφείλουμε να επανακαθορίσουμε στόχους και επιδιώξεις, εφόσον οι τόσες υποχωρήσεις μας δεν οδήγησαν στην επίτευξη υποφερτής λύσης. Πρέπει να προλαμβάνουμε τα γεγονότα κι όχι να παρακολουθούμε παθητικά την όποια δυσμενή για μας εξέλιξη των πραγμάτων.
Θα πρέπει να ξέρουμε πως δεν έχουμε το δικαίωμα, ούτε απέναντι στους προγόνους ούτε απέναντι στους απογόνους μας, να υποστείλουμε τη σημαία του αγώνα. Κάτι τέτοιο θα μας έκανε, αργά ή γρήγορα, θλιβερούς νοσταλγούς, εκ του μακρόθεν της πατρίδας μας.
Συγχαίρω την Ένωση Αγωνιστών Πάφου και το Παγκύπριο Εθνικολαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο για τη διοργάνωση αυτής της εκδήλωσης. Εκφράζω το θαυμασμό μου και υποκλίνομαι στην προσφορά τους στον αγώνα του λαού μας για τη δημοκρατία και την υπεράσπιση του φυσικού μας ηγέτη, του Εθνάρχη Μακαρίου. Είμαι σίγουρος ότι και σήμερα θα βρεθείτε μπροστάρηδες στον αγώνα για φυσική αλλά και εθνική επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού. Το οφείλετε πρωτίστως εσείς, το οφείλουμε όλοι στον αλησμόνητο ηγέτη μας.