English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Β΄Κορ. ια΄31-33, ιβ΄1-9
Ευαγγέλιο: Λουκ. στ΄31-36
3 Οκτωβρίου 2010
 
 
«Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως».
 
Ονόμασαν τα λόγια αυτά του Χριστού «χρυσούν κανόνα της ηθικής» και είπαν, πολύ σωστά, πως αν οι άνθρωποι τον εφάρμωζαν στη ζωή τους δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης οι νόμοι και τα δικαστήρια. Αφού ο καθένας θα έκαμνε για τον άλλον εκείνο που θα ανέμενε απ’ αυτόν, στον κόσμο θα βασίλευαν η ειρήνη και η δικαιοσύνη.
            Είχε διαγνώσει, ο Χριστός, πως αιτία όλων των συγκρούσεων που αναστατώνουν τη ζωή των ανθρώπων είναι η τάση του καθενός να παραγνωρίζει όλους του άλλους και να θέτει το προσωπικό του συμφέρον πάνω από το συμφέρον των άλλων. Έρχεται, λοιπόν, σήμερα και προβάλλει ως κανόνα και νόμο της κοινωνικής ζωής την αγάπη. Κι επειδή δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από την αγάπη που τρέφει ο καθένας προς τον εαυτό του, βάση της σχέσης των ανθρώπων τίθεται, σήμερα, από τον Χριστό, ο εαυτός μας.
            Μέσα από τη σημερινή Ευαγγελική περικοπή φαίνονται τα κύρια χαρακτηριστικά της αγάπης όπως ο Χριστός επανειλημμένα την δίδαξε και όπως καλεί τον καθένα μας να την εφαρμόσει:
            Πρώτο χαρακτηριστικό της αγάπης είναι ότι δεν έχει όρια, επεκτείνεται προς όλους. Στην Παλαιά Διαθήκη αυτή η διάσταση της αγάπης είναι άγνωστη. Ένας Ιουδαίος όφειλε να αγαπά τους άλλους Ιουδαίους, δεν είχε όμως τέτοια υποχρέωση προς τους ξένους. Κάποια κείμενά τους, μάλιστα, έλεγαν «αγαπήσεις τον πλησίον σου και μισήσεις τον εχθρό σου». Ο Χριστός, όμως, σήμερα διευρύνει τα όρια της αγάπης: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών», λέγει. Είναι φυσικό η αγάπη να αρχίσει από τα πρόσωπα του οικογενειακού μας περιβάλλοντος. Θα προχωρήσει, ύστερα, στους γνωστούς, θα επεκταθεί στους ομοεθνείς και ομόπιστους, θα φτάσει, όμως, και στους ξένους, ακόμα και τους εχθρούς. Όλοι αυτοί είναι αδελφοί μας γιατί έχουμε τον ίδιο Θεό και πατέρα, έχουμε την ίδια καταγωγή από τον Αδάμ και την Εύα.
            Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι η αγάπη προς όλους είναι εύκολη υπόθεση. Είναι, όμως, εντολή του Θεού: «Ταύτην την εντολήν έχομεν απ’ αυτού, ίνα ο αγαπών τον Θεόν αγαπά και τον αδελφόν αυτού». Και κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου έδωσε ο Χριστός ως χαρακτηριστικό γνώρισμα των οπαδών του την μεταξύ τους αγάπη: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστέ, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις».
            Δεύτερο χαρακτηριστικό της αγάπης είναι η ανιδιοτέλεια. Το τόνισε ξεκάθαρα σήμερα ο Χριστός. Αν αγαπάτε μόνον εκείνους που σας αγαπούν κι αν υπηρετείτε μόνον εκείνους που θα σας ανταποδώσουν τις εξυπηρετήσεις, ποιαν ιδιαίτερη αμοιβή περιμένετε να έχετε; Κι οι αμαρτωλοί, κι οι μη Χριστιανοί, κάνουν ακριβώς το ίδιο.
            Χωρίς το στοιχείο της ανιδιοτέλειας κι οι πιο θερμές και έμπρακτες εκδηλώσεις αγάπης χάνουν τη σημασία τους. Η μόνη ικανοποίηση του ανθρώπου που προσφέρει την αγάπη του, πρέπει να είναι η μαρτυρία της συνείδησής του ότι κάμνει το καθήκον του.
            Παράδειγμα συγκλονιστικής ανιδιοτελούς αγάπης είναι η αγάπη του Θεού προς τον αμαρτωλό άνθρωπο. Χωρίς να αναμένει κανενός είδους ανταπόδοση από τους ανθρώπους, στέλλει στη γη τον Μονογενή Υιό Του ο οποίος και υφίσταται τον επονείδιστο σταυρικό θάνατο.
            Τρίτο γνώρισμα της αγάπης, όπως μας την παρουσίασε σήμερα ο Χριστός, είναι το ξεπέρασμα, η υπέρβαση, της ανθρώπινης δικαιοσύνης. Αρχή της δικαιοσύνης είναι η απόδοση των ίσων: Αν θέλω να με ευεργετούν πρέπει να ευεργετώ. Αν δεν θέλω να με αδικούν, ούτε και εγώ πρέπει να αδικώ. Είναι εξ άλλου γνωστή η πρόνοια του νόμου: «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». Ο Χριστός, όμως, δεν περιορίζεται σ’ αυτά. Προχωρεί βαθύτερα. Το να μισούμε αυτόν που μας αγαπά είναι παρά φύσιν κατάσταση. Ακόμα και τα ζώα δεν παρουσιάζουν αυτή τη συμπεριφορά. Το να αγαπούμε αυτόν που μας αγαπά είναι φυσική κατάσταση. Το βλέπουμε και στα ζώα: Περιποιήσου ένα ζώο και θα’ χεις την αγάπη του. Αλλά το να αγαπούμε αυτόν που μας εχθρεύεται και μας καταδιώκει, συνιστά υπέρ φύσιν κατάσταση και σ’ αυτήν τη ζωή επιδιώκει να μας οδηγήσει ο Χριστός. Έτσι η Χριστιανική αγάπη είναι υπέρβαση της ανθρώπινης δικαιοσύνης. Δεν επιδιώκει την απόδοση στον άλλον της ευθύνης της ενοχής του. Παραγράφει την ενοχή και ανταποδίδει «καλόν αντί κακού».
            Έτσι σκιαγράφησε τα γνωρίσματα της αγάπης ο Χριστός. Σ’ αυτά τα επίπεδα αγάπης μάς καλεί να αναχθούμε. Σε μιαν αγάπη «άνευ όρων και ορίων». Οι Χριστιανοί μόνον με την αγάπη μπορούμε να διακριθούμε μέσα σ’ ένα κόσμο που τον χαρακτηρίζει η ιδιοτέλεια και ο υποκειμενισμός.
            Ο δρόμος της αγάπης είναι ο μόνος που μπορεί να βγάλει την ανθρωπότητα από τα απελπιστικά αδιέξοδά της. Η ανθρωπότητα στράφηκε μέχρι σήμερα σε πολλούς άλλους δρόμους κι απογοητεύτηκε. Ο δρόμος της Επιστήμης δεν της γέμισε το χαίνον ψυχικό κενό. Ο δρόμος της Οικονομίας διηύρυνε το χάσμα μεταξύ των ανθρώπων, κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους και τους πτωχούς πτωχότερους. Ο δρόμος των υλικών απολαύσεων φόρτωσε την ανθρωπότητα με ποικίλες ασθένειες, ψυχολογικές αλλά και σωματικές. Δεν μας μένει παρά ο δρόμος της αγάπης. Αυτής που μπορεί να δώσει ό,τι υπόσχεται. 
† Ο Πάφου Γεώργιος


 

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΛΟΥΚΑ                                                             
Απόστολος: Β’ Κορ. ια' 31 - ιβ’ 9 
Ευαγγέλιο: Λουκ. ζ΄ 11 - 16   
10 Οκτωβρίου 2010                                                     
 
«Νεανίσκε, σοι λέγω εγέρθητι».
 
Πράξεις και φαινόμενα υπερβολικά, ασυνήθιστα, ακατανόητα, θεωρούνται και ονομάζονται θαύματα. Στη μακραίωνα ιστορία του ο άνθρωπος παρατηρώντας τη φύση και τα φαινόμενα που την χαρακτηρίζουν, δημιούργησε και κατέγραψε νόμους που εφαρμόζονται για κάθε ξεχωριστή περίπτωση. Φαινόμενα λοιπόν που βρίσκονται έξω από τους νόμους αυτούς που συνέταξε ο άνθρωπος στηριζόμενος στην παρατήρηση, προκαλούν την δίκαια έκπληξή του. Χαρακτηρίζονται θαύματα, παράξενα, υπερφυσικά. Διδαγμένος ο άνθρωπος, να παρακολουθεί συνήθη φαινόμενα, όσο έντονα κι αν είναι, επαναλαμβανόμενα όμως, αδυνατεί να κατανοήσει ή να πιστέψει κάτι που είναι έξω από αυτά που γνωρίζει. Είναι συνεπώς το θαύμα μια προσωρινή, περιορισμένη, συγκεκριμένη ανατροπή ή αναστολή ισχύος γνωστών φυσικών νόμων. Αναφέρονται στα ευαγγέλια θαύματα μικρότερης σημασίας, όπως η θεραπεία μιας ασθένειας, άλλα μεγαλύτερης σημασίας, όπως η θεραπεία παραλυτικών και τα πιο σημαντικά, η ανάσταση νεκρών, σαν αυτή που ακούσαμε σήμερα στην ευαγγελική περικοπή του Λουκά.
Το πρόβλημα που προκύπτει για την ανθρώπινη λογική, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι πώς και γιατί μπορεί να αναστέλλεται η λειτουργία των φυσικών νόμων. Υπάρχει μέθοδος, απαιτείται προϋπόθεση; Έπειτα, γιατί δεν υπάρχει τακτική επανάληψη αυτής της αναστελλόμενης ισχύος των εξωφυσικών πραγματικοτήτων σε παρόμοιες ή ανάλογες περιπτώσεις; Και τρίτο ερώτημα: Ποιος είναι εκείνος ο παράγων που έχει την δυνατότητα να καταργεί την συνεχή ακολουθία των φυσικών νόμων, όπως τους παρατηρήσαμε από τότε που βρεθήκαμε κάτοικοι σ’ αυτή τη γη; 
Στη σημερινή περικοπή, λοιπόν, περιγράφει απλά και με απόλυτη σαφήνεια ο ευαγγελιστής Λουκάς, ένα πολύ σημαντικό θαύμα, μια ανάσταση νεκρού. «Και ιδού εξεκομίζετο τεθνηκώς υιός μονογενής τη μητρί αυτού, και αύτη ην χήρα». Μεταφερόταν, ανάμεσα στο πλήθος των κατοίκων της πόλεως Ναϊν, το μοναχοπαίδι μιας χήρας. «Και ιδών αυτήν ο Κύριος εσπλαχνίσθη επ’ αυτή και είπεν αυτή. Μη κλαίε». Την είδε ο Κύριος μας να κλαίει απαρηγόρητη, την λυπήθηκε μέσα από την ψυχή Του, και της είπε: Μην κλαις». Σε πολλά θαύματα θεραπείας ασθενών, ακούμε τον Κύριο, να στηρίζει την θεραπεία στην πίστη. «Κατά την πίστιν υμών γενηθήτω». Στην σημερινή περίπτωση, δεν χρειάστηκε να ζητήσει κάτι τέτοιο. Είδε την χαροκαμένη χήρα να χάνει το στήριγμά της, το μοναχοπαίδι της. Λυπήθηκε βαθιά βλέποντάς την να κλαίει γοερά. Η προϋπόθεση είναι η πολύ μεγάλη ανάγκη και η δικαιολογημένη αβάσταχτη θλίψη της χήρας. Αυτά αποτελούν για τον Κύριο έναν από τους λόγους θαυματοποιΐας. Η μέθοδος για τον Εξουσιαστή του κόσμου, απλή: «Νεαρέ μου, σε σένα το λέγω, σήκω όρθιος». Τελείως απλά, αλλά κατηγορηματικά, ως «ξουσίαν χων» δίνει εντολή στον νεκρό που δεν επιδέχεται αντίρρηση. Γι’ αυτό και ο νεαρός που μέχρι πριν λίγο ήταν νεκρός, ανεκάθισεν στο νεκροκρέβατο, που τον μετέφερε και άρχισε να ομιλεί, προκαλώντας την έκπληξη, τον φόβο και τέλος την δοξολογία του Θεού. «Έλαβεν δε φόβος πάντας και εδόξαζον τον Θεόν, λέγοντες ότι προφήτης μέγας εγήγερται…. και επεσκέψατο ο Θεός τον λαόν αυτού». Τους κυρίεψε όλους φόβος και δόξαζαν τον Θεό γιατί ένας μεγάλος προφήτης παρουσιάστηκε. Γιατί ο Θεός ήρθε να σώσει τον λαό του. Ασφαλώς και άλλοι πολλοί είχαν πεθάνει εκείνες τις μέρες, ίσως όχι με τις ίδιες συνθήκες, ίσως μη αφήνοντας παρόμοια προβλήματα πίσω τους. Ωστόσο αυτόν έκρινε αναγκαίο και αποτελεσματικό να επαναφέρει στην ζωή και στη χαροκαμένη χήρα μητέρα του. Γιατί δεν ήθελε να ανατρέψει, ή και να καταργήσει τον νόμο της φυσικής φθοράς, που είναι άλλωστε αποτέλεσμα της αμαρτίας των πρωτοπλάστων, όπως μας το κληροδότησαν. Συνεπώς δεν γίνεται κανόνας, η οποιαδήποτε αναστολή των φυσικών νόμων, ή κάποιου από αυτούς, ούτε μπορεί να το απαιτήσουμε ως υποχρέωση του Κυρίου, όποτε βρισκόμαστε σε δυσκολία. «Έλαβε φόβος πάντας και εδόξαζον τον Θεόν». Να δοξάσουν τον Παντοδύναμο Θεό. Ήταν και αυτός ο άλλος στόχος που πέτυχε το θαύμα. Έπειτα, την κατά περίσταση ανάγκη μας, αγαπητοί μου, την γνωρίζει πολύ καλύτερα από εμάς, ο Θεός. Δεν χρειάστηκε η χήρα, να Του το ζητήσει. Είναι επίσης φανερό ότι μόνο Εκείνος έχει την δύναμη να θαυματοποιεί. «Σοι λέγω», διατάσσει επιτακτικά τον νεκρό νεανίσκο. Η θαυμαστή όμως επενέργεια της θείας δύναμης εκτός από την κάλυψη κάποιας αναγκαιότητας, προϋποθέτει την προετοιμασία μας να την υποδεχτούμε. Χρειάζεται επιπλέον και η συμμετοχή μας και για τον εαυτό μας αλλά και για τους άλλους. Η προσευχή μας για τον πλησίον μας, μπορεί να γίνει αφορμή να νοιώσει την θαυματουργική παρουσία του Κυρίου στη ζωή του. Είναι το θαύμα σαν μια αστραπή, που βρίσκει πρόσφορο σημείο να παραγάγει το αποτέλεσμά της. Η θερμή προσευχή του χριστιανού κατευθύνεται προς τον Εξουσιαστή των απάντων. Με την ακράδαντη πίστη του σε κάποιο σημείο η προσευχή μας στην πορεία της, και ανάλογα με την έντασή της, θα συναντήσει την χάρη του Θεού. Εκεί, σε εκείνο το σημείο θα γίνει το θαύμα, η ικανοποίηση της ανάγκης μας, και όχι μόνο, ή και κυρίως υλικής, αλλά κυρίως πνευματικής. Μπορεί λοιπόν και ανά πάσα στιγμή να σημειωθεί ένα θαύμα στη ζωή μας. Αρκεί να υπάρχει πίστη σταθερή, προσευχή θερμή και συνεχής. Αρκεί με πίστη να ζητούμε τη βοήθεια του Θεού, που βρίσκεται πάντα κοντά μας και γνωρίζει καλά τι ακριβώς και πότε το έχουμε ανάγκη. Γι’ αυτό μην απογοητευόμαστε, όταν περνούμε δύσκολες στιγμές. Ο Θεός είναι πάντοτε μαζί μας. Αμήν
 
                                                                                Δ.Γ.Σ.


 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Τίτ. γ΄ 8 – 15
Ευαγγέλιο: Λουκ. η΄ 5 – 15
 17Οκτωβρίου 2010
 
«Υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού,
τοις δε λοιποίς εν παραβολαίς» (Λουκ. η΄ 10)
 
Ο λόγος του Θεού, αιώνιος και αξιόπιστος, προσφέρεται διαχρονικά σε όλους τους ανθρώπους, με στόχο να καταστήσουν τον άνθρωπο γνώστη και κοινωνό των μυστηρίων της βασιλείας του Θεού. Έτσι, ανάλογα με τις δυνατότητες του ανθρώπου, ο Θεός αποκαλύπτει είτε άμεσα τα μυστήρια της βασιλείας του, είτε έμμεσα με τη μορφή των παραβολών. Ο άνθρωπος στη συνέχεια έχει τη δυνατότητα είτε να αποδεχθεί το λόγο του Θεού είτε και να τον απορρίψει.
Όμως, πέρα από την αποδοχή του λόγου του Θεού, ο άνθρωπος έχει καθήκον να γνωρίσει το αληθινό πνεύμα, αλλά και το βάθος του Θείου Λόγου, τόσο αυτού που ακούει, όσο και αυτού που διαβάζει. Με τον τρόπο αυτό η γνώση του θα είναι ολοκληρωμένη, αλλά και θα προφυλαχθεί από τον κίνδυνο της παρανόησης της αλήθειας. Άρα θα προφυλαχθεί και από τον κίνδυνο να υποπέσει στην αίρεση.
Για να μπορέσει ο άνθρωπος να επιτύχει τα πιο πάνω θα πρέπει να είναι δεκτικός στο άκουσμα του λόγου του Θεού. Σαν άλλος Ιερεμίας, μέσω της προσευχής, να παρακαλεί τον Θεό λέγοντας: «Λάλει ότι ακούει ο δούλος σου». Παράλληλα, και πάλι μέσω της προσευχής να επαναλαμβάνει τους λόγους του ψαλμωδού «γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι». Αυτός ο τρόπος σκέψης και δράσης θα οδηγήσει τον άνθρωπο στην αληθινή γνώση του θελήματος του Θεού και άρα στη σωτηρία.
Ο λόγος του Θεού προσφέρεται σε όλους και μάλιστα με τη μορφή που ο καθένας θα μπορεί να τον κατανοήσει. Όμως ο άνθρωπος αποδέχεται το λόγο του Θεού; Και το σημαντικότερο, τον κατανοεί, πολύ δε περισσότερο τον εφαρμόζει; Απάντηση στα πιο πάνω ερωτήματα μας δίνει το σημερινό Ευαγγέλιο. Με τον τρόπο αυτό μας βοηθά, έστω και παραβολικά, να δώσουμε τις σωστές απαντήσεις, μέσα από τις οποίες θα διαφανεί κατά πόσο είμαστε γνώστες, πολύ δε περισσότερο εφαρμοστές του λόγου του Θεού.
Ο Θεός παρομοιάζεται σήμερα με το σποριά, ο δε λόγος του με το σπόρο. Ακούσαμε σήμερα «εξήλθεν ο σπείρων του σπείραι τον σπόρον αυτού», καθώς και τη διευκρίνηση ότι «ο σπόρος εστιν ο λόγος του Θεού». Αυτός ο λόγος του Θεού προσφέρεται –σκορπίζεται αφειδώλευτα παντού και μάλιστα χωρίς διακρίσεις, με την προσδοκία, από τη μια της αποδοχής και από την άλλη της καλύτερης δυνατής απόδοσης. Παρά το ότι η φύση δεν είναι λογική, αλλά άλογη, εντούτοις αυτή ανταποκρίνεται κλιμακωτά στην προσφορά του σποριά από θετικά έως αρνητικά. Κι εκεί ακόμα που η ανταπόκριση είναι θετική διαφέρει και πάλι το αποτέλεσμα. Αποδίδει – καρποφορεί αλλού τριάντα, αλλού εξήντα και αλλού εκατό τοις εκατό.
Αν η άλογη φύση ανταποκρίνεται μ’ αυτό τον ανόμοιο τρόπο, πόσο μάλλον θα υπάρχει διαφορά στην περίπτωση του λογικού μεν ανθρώπου, αλλά που είναι πρόσθετα προικισμένος με την ελεύθερη θέληση. Αυτή την ποικιλότητα στον τρόπο αντίδρασης του ανθρώπου απέναντι στο λόγο του Θεού, εκφράζει ο ίδιος ο Ιησούς στην εξήγηση της παραβολής. Τον ακούσαμε να μας λέει:
«Η παραβολή αυτή σημαίνει το εξής: Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού. Οι σπόροι που έπεσαν στο δρόμο είναι εκείνοι που άκουσαν το λόγο του Θεού, έρχεται όμως ύστερα ο διάβολος και τον παίρνει απ’ τις καρδιές τους, για να μην πιστέψουν και να σωθούν. Οι σπόροι που έπεσαν στο πετρώδες έδαφος είναι εκείνοι που, όταν ακούσουν το λόγο, τον δέχονται με χαρά, δεν έχουν όμως ρίζα. Γι’ αυτό πιστεύουν για λίγο διάστημα και, όταν έρθει ο καιρός της δοκιμασίας, απομακρύνονται. Αυτοί που έπεσαν στ’ αγκάθια είναι εκείνοι που άκουσαν το λόγο, συμπορεύονται όμως με τις φροντίδες, με τον πλούτο και τις απολαύσεις της ζωής, πνίγονται απ’ αυτά και δεν καρποφορούν. Με το σπόρο που έπεσε σε γόνιμο έδαφος εννοούνται όσοι άκουσαν το λόγο με καλή και αγαθή καρδιά, τον φυλάνε μέσα τους και καρποφορούν με υπομονή».
Δεν αρκεί να ακούει κάποιος το λόγο του Θεού. Χρειάζεται να τον ακούει με ειλικρίνεια, να τον ακούει με αγαθή διάθεση. Χρειάζεται ακόμα να τον αφομοιώνει και με υπομονή να τον εφαρμόζει, ξεπερνώντας τα διάφορα εμπόδια.
Από τις τέσσερις κατηγορίες που περιγράφει ο Ιησούς, οι τρεις υπήρξαν άγονες και άρα άκαρπες. Γόνιμη και καρποφόρα υπήρξε μόνο μία. Και αυτή η μία κατηγορία χρειάστηκε και χρειάζεται τρεις προϋποθέσεις. Πρώτον, καλή και αγαθή καρδιά που να είναι δεκτική στο λόγο του Θεού. Δεύτερον, να ακούει και να αφομοιώνει το λόγο του Θεού και τρίτον, να καρποφορεί με υπομονή. Αν ο λόγος του Θεού γίνεται μεν αποδεκτός αλλά δεν ωριμάζει μέσα από την καρποφορία των έργων, τότε δε διαφέρει σχεδόν καθόλου από τον καρπό που δε βλάστησε. Η μη ωριμότητα ισοδυναμεί με ακαρπία.
Χρειάζεται, λοιπόν, σημαντική προσπάθεια από μέρους του ανθρώπου, να ακούει, να αφομοιώνει και τέλος να εφαρμόζει στην καθημερινή ζωή του, με έργα και με λόγια, το αληθινό περιεχόμενο των λόγων του Θεού. Έτσι κι εμείς δεν πρέπει να αρκούμαστε στην καλή μας διάθεση, ούτε να επαναπαυόμαστε στην προθυμία μας ν’ ακούμε και να μελετούμε το λόγο του Θεού. Δεν είναι ακόμα αρκετό να συνειδητοποιούμε ότι κατανοήσαμε το λόγο του Θεού. Χρειάζεται καρποφορία με επιμονή και υπομονή που θα εκδηλώνεται μέσα από την πίστη και τις πράξεις μας και που θα αποτελούν τον ασφαλή οδοδείκτη στην πορεία μας προς την τελειότητα και τη βασιλεία του Θεού.
Αδελφοί μου, όπως ακούσαμε σήμερα, ο λόγος του Θεού είναι και δεδομένος και αξιόπιστος. Από μας εξαρτάται αν θα τον δεχθούμε, ιδιαίτερα όμως αν αυτό το λόγο του Θεού θα τον αφήσουμε να καρποφορήσει. Ο Ιησούς, ο Κύριός μας, μας εξήγησε τόσο τους λόγους της επιτυχίας, όσο και τους λόγους της αποτυχίας. Το ότι καρποφόρησε μόνο μια από τις τέσσερις κατηγορίες, αυτό φανερώνει και τη μεγάλη δυσκολία. Άραγε εμείς σε ποια κατηγορία ανήκουμε; Θεωρητικά μπορεί να ανήκουμε σε οποιαδήποτε κατηγορία. Άρα και στην τέταρτη κατηγορία της «καλής και αγαθής» γης. Αυτό εξαρτάται από μας. Μπορούμε να το επιτύχουμε αυτό με τη βοήθεια του Θεού. Η χαρά της επιτυχίας θα είναι πραγματικά μεγάλη. Λοιπόν, ας προσπαθήσουμε για να γευθούμε κι εμείς τη χαρά της επιτυχίας. Αμήν.
 
Θεόδωρος Αντωνιάδης


 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Γαλ. στ΄ 11-18
Ευαγγέλιο: Λουκ. η΄ 26-39
24 Οκτωβρίου 2010
 
«Παρεκάλεσαν αυτόν όπως μεταβή από των ορίων αυτών»
 
Σήμερα στο Ευαγγέλιο είδαμε τον Ιησού Χριστό να θεραπεύει ένα δαιμονισμένο. Δεν είναι ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο θαύμα θεραπείας δαιμονιζόμενου, μέσα στο πλήθος των άλλων θαυμάτων του Κυρίου, που έκαμαν αυτούς που τα έβλεπαν να ομολογούν «ότι δύναμις παρ’ αυτού εξήρχετο και ιάτω πάντας».
Στο σημερινό, όμως, θαύμα μας κάνει εντύπωση, ότι οι κάτοικοι του χωριού που έγινε το θαύμα, αυτοί που είδαν ένα συγχωριανό τους δαιμονιζόμενο να θεραπεύεται, αντί να ευχαριστήσουν τον Ιησού Χριστό για το καλό που έκαμε στον συγχωριανό τους, που ασφαλώς, πολλοί από αυτούς θα ήσαν και συγγενείς του, αντί να τον παρακαλέσουν να μείνει στο χωριό τους, για να θεραπεύσει και άλλους ασθενείς, αυτοί έρχονται και Τον παρακαλούν να φύγει, όχι μόνο από το χωριό, αλλά και από την περιοχή του χωριού τους, «παρακάλεσαν αυτόν όπως μεταβή από των ορίων αυτών».
Γιατί αυτό; Το Ευαγγέλιο μας λέγει ότι φοβήθηκαν. Ότι «φόβω μεγάλω συνείχοντο». Φοβήθηκαν αντί να χαρούν, διότι εθίγησαν τα συμφέροντα τους. Τα δαιμόνια που φώλιασαν μέσα στην ψυχή και το σώμα του δαιμονισμένου και τον έκαμαν να σπάζει τις αλυσίδες με τις οποίες τον έδεναν και να τρέχει γυμνός κυνηγώντας τους ανθρώπους, ζήτησαν από τον Ιησού Χριστό να τα επιτρέψει να έλθουν στην αγέλη των χοίρων που έβοσκαν στο βουνό. Τότε οι δαιμονισμένοι χοίροι, έτρεξαν προς τον κρημνό και πνίγηκαν στη λίμνη. Αυτό έθιξε τα συμφέροντα τους. Αυτό τους φόβισε, να μην πάθουν το ίδιο και άλλα δικά τους κοπάδια χοίρων.
Εδώ παρατηρούμε ότι υπάρχουν δυο ειδών φόβοι. Υπάρχουν οι φόβοι του κόσμου, υπάρχει και ο φόβος του Θεού. Οι φόβοι του κόσμου έχουν σχέση με κινδύνους σωματικούς, όπως για ασθένειες, για δυστυχήματα, για τον θάνατο ή για ζημιές περιουσιακών στοιχείων, από πυρκαγιές, πλημμύρες, ναυάγια, αλλά και για ζητήματα που θίγουν τα υλικά μας συμφέροντα, όπως χρεοκοπίες, ζημιές χρηματιστηρίων, ληστειών και καταχρήσεων.
Ένας τέτοιος φόβος ήταν αυτός που έκαμε τους συγχωριανούς του δαιμονισμένου να διώξουν τον Ιησού Χριστό. Είδαν έναν άγνωστο σ’ αυτούς άνθρωπο, τον Ιησού Χριστό, να έχει τόση αφάνταστη δύναμη, να θεραπεύει, και ταυτόχρονα αυτός ο άγνωστος να γκρεμίζει τα κοπάδια των χοίρων τους στη θάλασσα. Φαντάζονται ίσως, ότι και άλλη ζημιά θα μπορούσε να τους κάνει, αν έμενε κοντά τους, και φτάνουν στο σημείο να τον διώξουν. Αντί να φοβηθούν τον Διάβολο, φοβούνται τον Θεό, που ζημιώνει τα οικονομικά συμφέροντα τους.
Μήπως και μεις καμιά φορά προτιμούμε τα υλικά και ίσως παράνομα συμφέροντα μας από την πίστη μας και την αγάπη μας προς τον Θεό; Πολλές φορές διώχνουμε και εμείς οι Χριστιανοί τον Θεό από τον εαυτό μας, από την οικογένεια μας. Τον διώχνουμε από τον εαυτό μας κάθε φορά που περιφρονούμε το θέλημα Του και καταπατούμε τις εντολές Του. Τον διώχνουμε από την οικογένεια μας, όταν κάνουμε ψεύτικο, πολιτικό λεγόμενο γάμο αντί να ζητήσουμε την ευλογία του Θεού με το Μυστήριο του γάμου. Τον διώχνουμε, όταν παραμελούμε να δώσουμε στα παιδιά μας χριστιανική αγωγή, ίσως και με τον δικό μας κακό παράδειγμα. Τον διώχνουμε από την Κοινωνία μας, από το Έθνος μας, όταν κάνουμε νόμους τελείως αντίθετους με το θέλημα Του, όταν υποβιβάζουμε το μάθημα των Θρησκευτικών στα σχολεία μας. Μήπως εμείς είμεθα χειρότεροι των Γεργεσηνών; Διότι είχαν το ελαφρυντικό ότι γι’ αυτούς ήταν ένας άγνωστος ο περαστικός από το χωριό τους Χριστός. Για μας δεν είναι απλός γνωστός, αλλά είναι ο Θεός μας. Σε εκείνου το όνομα βαφτιστήκαμε. Είναι ο Θεός των πατέρων μας. Είναι Εκείνος που ξέρουμε ότι σταυρώθηκε για μας. Είναι Εκείνος που μας έδωκε το Ευαγγέλιο, τις εντολές Του, που αν τις τηρήσουμε θα χαιρόμαστε τη ζωή μας αυτή και την άλλη που μας περιμένει. Θέλουμε να έχουμε μαζί μας το Θεό που διώχνει τα δαιμόνια, τα πάθη, τις αμαρτίες από τις ψυχές και τις κοινωνίες των ανθρώπων.
Υπάρχει και ο άλλος φόβος, ο καλός φόβος, ο φόβος του Θεού. Ο Χριστιανός δεν βλέπει τον Θεό σαν ξένο, τον βλέπει σαν Πατέρα. Τον σέβεται, τον υπολογίζει σαν Βασιλέα και Κύριο των πάντων. Τον αγαπά για την αγάπη Του σ’ εμάς. Και δεν περιφρονεί το θέλημα Του.
Δεν φοβάται τον Θεό, αλλά φοβάται μήπως η δική του συμπεριφορά είναι αντίθετη με το θέλημα Εκείνου. Φοβάται μήπως με την ολιγοπιστία του, με την απροσεξία του, απομακρυνθεί από τον Θεό. Φοβάται μη χάσει την αγάπη του Θεού. Φοβάται μη χάσει την ψυχή του και την σωτηρία του για την οποία ο Χριστός σταυρώθηκε.
Αυτό είναι ο φόβος του Θεού. Να Τον θέλεις τον Θεό, να τον έχεις πάντα κοντά σου και όχι να Τον διώχνεις με τις αμαρτίες σου.
Είθε η Χάρις του Θεού να μας αξιώνει να έχουμε αυτόν τον αληθινό φόβο του Θεού. Να μην τον διώχνουμε, προτιμώντας να έχουμε τα κοπάδια, των παθών μας, αλλά να Τον έχουμε πάντα κοντά μας, «βοηθόν και σκεπαστήν μας εις σωτηρίαν».
 
 
Γιώργος Σαββίδης


 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εφεσ. β΄ 4 – 10
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιστ΄ 19 – 41
 31Οκτωβρίου 2010
 
«Μεταξύ ημών και υμών χάσμα μέγα εστήρικται»
(Λουκ. ιστ΄ 26)
 
Στη σημερινή παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, διακρίνουμε, αδελφοί μου, δυο σκηνές. Η μια διαδραματίζεται στη γη και η άλλη στον Άδη. Δυο σκηνές που όχι μόνο συνδέονται μεταξύ τους, αλλά και αλληλοεξαρτώνται. Γιατί, παρούσα και μέλλουσα ζωή δεν είναι απλά δυο πραγματικές καταστάσεις, αλλά είναι δύο πραγματικότητες τις οποίες συνδιαμορφώνει ο άνθρωπος με την όλη ζωή και συμπεριφορά του. Παρά το ότι η ζωή με τις δύο φάσεις της, παρούσα και μέλλουσα είναι δώρο του Θεού στον άνθρωπο, εν τούτοις ο τρόπος διαχείρισης αφήνεται στον άνθρωπο, σε σημείο που να επηρεάζει θετικά ή αρνητικά το τελικό αποτέλεσμα.
Με βάση της σημερινή Παραβολή, η επίγεια σκηνή περιλαμβάνει τη ζωή τόσο του πλουσίου, όσο και του Λαζάρου, καθώς και το θάνατό τους. Όπως διαφορετική υπήρξε η ζωή τους, διαφορετικό υπήρξε και το τέλος τους. Ο πρώτος έζησε στην πολυτέλεια και τη χλιδή. Απολυτοποίησε τον πλούτο και τον χρησιμοποίησε εγωϊστικά για τον εαυτό του, σε σημείο που τον έκανε να διαγράψει από τη ζωή του, τόσο το συνάνθρωπό του, όσο ιδιαίτερα και το νόμο του Θεού. Αυτή η εγωϊστική χρησιμοποίηση του πλούτου του τον καταδίκασε να ζει αιώνια στη φλόγα της εξεγερμένης συνειδήσεώς του.
Αντίθετα, ο δεύτερος, ο φτωχός Λάζαρός, ζει στη στέρηση, ασκώντας την αρετή της υπομονής. Μιας υπομονής η οποία είχε σα θεμέλιο την πίστη. Μια πίστη που τον οδήγησε, στο τέλος, στην κατάκτηση της αιώνιας ζωής.
Με βάση τη σημερινή Παραβολή, και η σκηνή στον Άδη έχει τους ίδιους πρωταγωνιστές, αλλά σε αντίθετους ρόλους. Ο πρώτος, ο πλούσιος έχει εγκαταλειφθεί από τον πλούτο του, αλλά και από το όνομά του. Ο δεύτερος, παρά τις πολλές στερήσεις, διατήρησε την υπόστασή του ως ανθρώπου, καθώς και το όνομά του. Ο πρώτος που απόλαυσε τα αγαθά του στη ζωή του, τώρα υποφέρει. Αντίθετα, ο δεύτερος χαίρεται στους κόλπους του Αβραάμ.
Ο άνθρωπος, τόσο στην παρούσα, όσο και στη μέλλουσα ζωή έχει αίσθηση της ύπαρξής του, αναγνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις, ενώ στο βάθος της ύπαρξής του εξακολουθεί να υπάρχει η αίσθηση της ύπαρξης του νόμου του Θεού, έστω κι αν τον νεκρώνει προσωρινά, συνειδητά ή μη. Γιατί, βλέπουμε τον πλούσιο να αναγνωρίζει τον Αβραάμ και την ίδια στιγμή να συνειδητοποιεί ότι δεν ήταν τα πλούτη του που τον οδήγησαν σ’ αυτή την κατάσταση, αλλά η κακή και εγωϊστική διαχείρισή τους. Αναγνωρίζει ακόμα ο πλούσιος το πρόσωπο καθώς και το όνομα του Λαζάρου, πράγμα που περιφρονούσε, ή και αγνοούσε στην επίγεια ζωή του. Αναγνωρίζει ότι η μετάβαση από τη μια κατάσταση στην άλλη δεν τον αποσυνδέει από τα πρόσωπα του οικογενειακού του περιβάλλοντος. Τέλος, αναγνωρίζει την αιωνιότητα της ισχύος του νόμου του Θεού, γεγονός που του υπενθυμίζει και ο Αβραάμ, ενώ παράλληλα προειδοποιεί ότι εάν ο νόμος του Θεού δε γίνει σεβαστός από αγάπη και γιατί πραγματικά πιστεύει σ’ αυτόν, τότε ούτε και τα θαύματα δε θα τον κάνουν να τον σεβαστεί.
Και το σημαντικότερο απ’ όλα. Υπάρχει μετά το θάνατο ζωή και αυτή αποτελεί προέκταση της παρούσας ζωής. Μάλιστα, σε αντίθεση με την παρούσα ζωή, που υπάρχει η δυνατότητα για μετάνοια και διόρθωση, στη μετά θάνατον ζωή δεν μπορεί να υπάρξει διόρθωση από τον άμεσα ενδιαφερόμενο άνθρωπο. Όμως, παρά το αδιόρθωτο της κατάστασης, εντούτοις ο Αβραάμ εξακολουθεί να τον προσφωνεί «τέκνον», έστω κι αν του στερεί την πατρική αγκαλιά, την οποία δεν αρνήθηκε στο Λάζαρο. Τη στέρηση δεν την επέβαλε ο Αβραάμ. Τη στέρηση την επέβαλε ο ίδιος με την όλη ζωή και συμπεριφορά του.
Βλέπουμε, λοιπόν, δυο σκηνές με τραγικές αντιφάσεις. Βλέπουμε ένα πλούσιο να ζει τη χλιδάτη ζωή, αδιαφορώντας για το συνάνθρωπο και ένα φτωχό να ζει την απόλυτη στέρηση, σηκώνοντας αγόγγυστα το σταυρό του. Βλέπουμε ακόμη στη συνέχεια μια ανατροπή. Ο αρχικά ευτυχισμένος τώρα «οδυνάται», υποφέρει, ενώ ο αρχικά δυστυχισμένος, τώρα χαίρεται απολαμβάνοντας τα αγαθά της βασιλείας του Θεού.
Δυστυχώς, η πιο πάνω αντιφατική τραγική σκηνή του ενός που απολαμβάνει εγωιστικά τα πάντα και του άλλου που στερείται και τα πιο βασικά για να ζήσει, δεν είναι σκηνή μόνο από το μακρινό παρελθόν. Είναι σκηνή που επαναλαμβάνεται και σήμερα στον κόσμο, στην πατρίδα μας, στην πόλη μας, στο κατώφλι του σπιτιού μας. Κι όμως ο καθένας μας με το δικό μας τρόπο το προσπερνούμε αδιάφορα. Το στόμα γεμίζει κάθε φορά που μιλούμε, ή ακούμε για πολιτισμό, για ανθρώπινα δικαιώματα και για κοινωνική δικαιοσύνη, την ίδια όμως στιγμή που καλούμαστε να επιβεβαιώσουμε με πράξεις αυτές τις αρχές, τότε όλως περιέργως αδειάζει η καρδιά μας.
Ποια εξήγηση θα δώσουμε στους γύρω μας, στα παιδιά μας, ή στα εγγόνια μας γι’ αυτές τις αντιθέσεις και της δικής μας εποχής; Ποια απάντηση θα δώσουμε στα ερωτήματα: «Πώς συμβαδίζουν οικονομικό θαύμα και οικονομική εξαθλίωση ανθρώπων, αλλά και ολόκληρων λαών;». «Ενώ μιλούμε για εποχή ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τότε πώς εξηγείται η τόση ασέβεια και σ’ αυτό ακόμα το δικαίωμα της ζωής;». «Για ποια δικαιώματα μιλούμε και για ποιο πολιτισμό, όταν ολόκληρος λαός, ανάμεσά τους και ο δικός μας ο λαός, συνωστίζονται «προ του πυλώνος» των διεθνών οργανισμών, ή και των λεγομένων δικαστηρίων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ζητώντας έστω και λίγα ψίχουλα δικαιοσύνης και την ίδια στιγμή εισπράττουμε δικαίωση του θύτη και καταδίκη του θύματος;»
Συνεπώς, αδελφοί μου, η εικόνα της σημερινής παραβολής δεν είναι ούτε υποθετική, ούτε και φανταστική. Δυστυχώς, είναι εικόνα πραγματική. Είναι διαχρονική. Είναι εικόνα και της δικής μας εποχής. Είναι εικόνα και της δικής μας καθημερινής ζωής. «Προ του πυλώνος» μας στενάζει «ειλκωμένος» ο συνάνθρωπός μας περιμένοντας ένα χαμόγελο, λίγο ενδιαφέρον, λίγο φαγητό, ή ένα κομμάτι ρούχο, που όσο κι αν μας φαίνονται μικρά, γι’ αυτούς που τα χρειάζονται και τα δέχονται με αγάπη, αυτά τους φαίνονται μεγάλα και σημαντικά.
Αλήθεια πόσο μας λείπει αυτή η αγάπη που έχει μάθει να δίνει και όχι να παίρνει; Αυτή η αγάπη του σήμερα οικοδομεί το αύριο και διασφαλίζει το αιώνιο. Και αυτό το αύριο θα είναι πραγματικό όσο και το σήμερα. Το σήμερα μπορούμε να το αλλάξουμε. Το αύριο μπορούμε μόνο να διαμορφώσουμε, αρχίζοντας από τώρα. Ας ζήσουμε σωστά την παρούσα ζωή, αν έχουμε βλέψεις για την αιώνια. Αμήν.
Θεόδωρος Αντωνιάδης

 

 

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Κυριακή                3 Οκτωβρίου                        ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΡΡΟΓΙΑΤΙΣΣΗΣ
Τρίτη                    5 Οκτωβρίου (Εσπερινός)       ΠΑΦΟΣ, Άγιος Κενδέας
Κυριακή                10 Οκτωβρίου                      ΤΣΑΔΑ
Κυριακή                17 Οκτωβρίου                      ΠΑΦΟΣ, Αγίων Παύλου και Βαρνάβα
Κυριακή                17 Οκτωβρίου, (Εσπερινός)    ΚΟΥΚΛΙΑ
Δευτέρα                18 Οκτωβρίου                      ΚΟΥΚΛΙΑ
Τετάρτη                 20 Οκτωβρίου (Εσπερινός)    ΕΠΙΣΚΟΠΗ
Σάββατο                23 Οκτωβρίου                     ΚΟΝΙΑ
Κυριακή                24 Οκτωβρίου                      ΠΟΤΑΜΙΟΥ
Δευτέρα                25 Οκτωβρίου (Εσπερινός)     ΠΑΦΟΣ, Άγιος Δημήτριος
Τρίτη                    26 Οκτωβρίου                      ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΡΕΣ
Πέμπτη                 28 Οκτωβρίου                      ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος (θα προστεί της καθιερωμένης Δοξολογίας με την ευκαιρία της εθνικής επετείου)
Κυριακή                31 Οκτωβρίου                      ΑΝΑΡΙΤΑ
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Κυριακή                3 Οκτωβρίου                        ΠΡΟΔΡΟΜΙ
Τετάρτη                6 Οκτωβρίου (Εσπερινός)        ΚΙΣΣΟΥΣΑ
Παρασκευή            8 Οκτωβρίου (Εσπερινός)        ΜΑΝΔΡΙΑ
Κυριακή                10 Οκτωβρίου                       ΚΑΘΗΚΑΣ
Κυριακή                10 Οκτωβρίου, (Εσπερινός)     ΚΙΣΣΟΝΕΡΓΑ
Σάββατο                16 Οκτωβρίου                       ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Κυριακή                17 Οκτωβρίου                       ΓΟΥΔΙ
Παρασκευή            22 Οκτωβρίου (Εσπερινός)      ΚΟΝΙΑ
Κυριακή                24 Οκτωβρίου                       ΚΟΙΛΗ
Δευτέρα                25 Οκτωβρίου (Εσπερινός)      ΠΑΡΑΜΑΛΙ
Τρίτη                    26 Οκτωβρίου                       ΦΟΙΤΗ
Πέμπτη                 28 Οκτωβρίου                       ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ (θα προστεί της καθιερωμένης Δοξολογίας με την ευκαιρία της εθνικής επετείου)
Κυριακή                31 Οκτωβρίου                       ΣΚΟΥΛΛΙ
 
 
 
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
Κυριακή                3 Οκτωβρίου                        ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΡΡΟΓΙΑΤΙΣΣΗΣ
Τετάρτη                6 Οκτωβρίου                        ΠΑΦΟΣ, Άγιος Κενδέας
Κυριακή                10 Οκτωβρίου                      ΣΑΛΑΜΙΟΥ
Κυριακή                17 Οκτωβρίου                      ΑΥΔΗΜΟΥ
Κυριακή                24 Οκτωβρίου                      ΣΤΡΟΥΜΠΙ
Δευτέρα 25 Οκτωβρίου (Εσπερινός)                    ΝΙΚΟΚΛΕΙΑ
Τρίτη                    26 Οκτωβρίου                      ΠΑΦΟΣ, Άγιος Δημήτριος
Κυριακή                31 Οκτωβρίου                      ΙΝΝΙΑ
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
 
ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ
Κυριακή                3 Οκτωβρίου                      ΠΑΝΑΓΙΑ
Κυριακή                10 Οκτωβρίου                    ΣΤΑΤΟΣ-ΑΓ.ΦΩΤΙΟΣ
Κυριακή                17 Οκτωβρίου                    ΛΕΜΠΑ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή                3 Οκτωβρίου                      ΤΡΕΜΙΘΟΥΣΑ
Κυριακή                10 Οκτωβρίου                    ΛΕΤΥΜΠΟΥ
Κυριακή                17 Οκτωβρίου                    ΧΛΩΡΑΚΑ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                
Κυριακή                10 Οκτωβρίου                    ΠΕΓΕΙΑ
Κυριακή                17 Οκτωβρίου                    ΤΡΑΧΥΠΕΔΟΥΛΑ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ
Κυριακή                24 Οκτωβρίου                   ΑΡΣΟΣ
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                 
Κυριακή                10 Οκτωβρίου                   ΑΧΕΛΕΙΑ
Κυριακή                24 Οκτωβρίου                   ΤΙΜΗ
 
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ                                            
Κυριακή                3 Οκτωβρίου                     ΙΝΝΙΑ
Κυριακή               10 Οκτωβρίου                    ΚΙΣΣΟΥΣΑ–Ν.ΔΗΜΜΑΤΑ
Κυριακή               17 Οκτωβρίου                    ΑΡΓΑΚΑ
Κυριακή               24 Οκτωβρίου                    ΔΡΟΥΣΙΑ


 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος,
 
Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής Θεολόγος,
 
Φιλόλογος.
 
Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και
 στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου