English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ
κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΤΡΙΜΥΘΟΥΝΤΟΣ
κ. ΒΑΡΝΑΒΑ
 
21 Ιουλίου 2007
 
Θα αισθάνεσαι ακόμα βαθιές τις νύξεις τις οποίες ενεποίησε στην ψυχή σου, πριν από λίγες ώρες, το Πνεύμα το Άγιο, Πανιερώτατε Μητροπολίτα Τριμυθούντος και Λευκάρων και αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ κ. Βαρνάβα.
          Προσελθών «Σιών όρει και πόλει Θεού ζώντος, Ιερουσαλήμ επουρανίω και εκκλησία πρωτοτόκων» (Εβρ. 12, 22 – 23), εκεί όπου «ο θρόνος της χάριτος» (Εβρ. 4, 16) και όπου «παρακύψαι οι άγιοι άγγελοι επιθυμούσιν», έλαβες διά επιθέσεως των χειρών του Μακαριωτάτου προκαθημένου της Αγιωτάτης Εκκλησίας μας την Αρχιερατικήν χάριν και κατέστης ήδη διάδοχος των Αποστόλων.
          Θα βιώνεις έντονην την παρουσία του Θεού «ως εν ήχω φερομένης βιαίας πνοής» (Πρ. 2, 2) όπως την εβίωσαν οι απόστολοι στο υπερώον εκείνο της Ιερουσαλήμ κατά την επιφοίτηση του Παναγίου Πνεύματος, καθώς και «εν φωναίς και αστραπαίς και νεφέλη γνοφώδει» και «φωνή σάλπιγγος ηχούσης μέγα» (Εξ. 19, 16 – 18), όπως και ο αρχαίος Ισραήλ κατά την εν Σινά Θεοφάνειαν.
          Το Πνεύμα το Άγιον αφού «συνέτριψεν ως σκεύη κεραμέως» όλον τον παλαιόν εαυτόν σου, σε «ενέδυσε την πανοπλίαν του Θεού» (Εφεσ. 6, 11) και σε κατέταξε στην εμπροσθοφυλακή της ιεράς στρατείας της Εκκλησίας. Φρόντισε «ίνα τω στρατολογήσαντι αρέσης», αποφεύγων την εμπλοκήν «ταις του βίου πραγματείαις», εργαζόμενος πάνω από τα ρεύματα της εποχής και τον ρουν της δημαγωγίας.
          Μεγάλη η τιμή της οποίας αξιώθηκες άγιε αδελφέ. Το επισκοπικό αξίωμα «κρείττον εστί πάσης πολιτείας και αξίας». Ευλογητός ο Θεός «ότι πιστόν σε ηγήσατο, θέμενός σε εις την διακονίαν ταύτην». (Α΄ Τιμ. 1, 13).
Και τώρα «εν αισίαις ώραις» και «εν πληθούση Εκκλησία» εξ ονόματος του Μακαριωτάτου Πατρός και Αρχιεπισκόπου ημών Χρυσοστόμου σε ενθρονίζουμε στην Ιερά Μητρόπολίν σου. Μαζί με τον λαόν του Θεού που με χαρά απεδέχθη την προταθείσα υποψηφιότητά σου και σε ανέδειξε παμψηφεί στη νεοσύστατη Μητρόπολη Τριμυθούντος, και που πανηγυρίζει σήμερα, σε συγχαίρουμε κι εμείς, πιστεύοντες ότι στο πρόσωπό σου η Εκκλησία βρήκε τον «ποιμένα τον καλόν», τον έμπροσθεν των προβάτων πορευσόμενον, τον παρέξοντα τον εαυτό του πρότυπον προς μίμησιν.
          Με τη σημερινή χειροτονία και εγκαθίδρυσή σου στην νεοϊδρυθείσα Μητρόπολη Τριμυθούντος και Λευκάρων ολοκληρώθηκε η διοικητική αναδιάρθρωση της Εκκλησίας μας. Κι αξιωθήκαμε να δούμε εκείνα που πολλές γενιές προγόνων μας από τον 13ον αιώνα και εξής «επεθύμησαν ιδείν και ουκ είδον» (Ματθ. 52, 17). «Χαίρομεν χαράν μεγάλην σφόδρα» (Ματθ. 2, 10) για το ευτυχές αυτό γεγονός, όλοι. Ιδιαίτερα όμως αισθάνεται την ικανοποίηση ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπός μας, ο οραματιστής και πρωτεργάτης της διοικητικής αναδιάρθρωσης της Εκκλησίας μας.
          Κουβαλώντας στους ώμους του, ο Μακαριώτατος, τη βαριά παρακαταθήκη είκοσι αιώνων χριστιανισμού στη νήσο μας, κατενόησε πως η παράδοση δεν είναι τόσο μνήμη ή τιμητική αναφορά στο παρελθόν, όσο πρόσταγμα ευθύνης. Κι όσα δεν απετόλμησε μια πλειάδα προκατόχων του, από τον 13ο αιώνα και εξής, τα τόλμησε εκείνος και τα υλοποίησε. Με την ομόθυμη γνώμη και τη συμπαράσταση όλων των αδελφών Αρχιερέων, αποκαθίσταται σήμερα πλήρης Σύνοδος στην Εκκλησία μας, που ’χε καταργηθεί, τότε, από τους Λατίνους, πράγμα που είναι βασικό χαρακτηριστικό της Αυτοκεφαλίας μας.
          Παρόλο που η Μητρόπολή σου τώρα επανιδρύεται και εσύ καθίστασαι ο πρώτος της Μητροπολίτης έχοντας χρέος όχι απλώς να μιμηθείς ευσεβείς προκατόχους, αλλά να ανοίξεις δρόμους στους οποίους θα ακολουθήσουν οι διάδοχοί σου, εν τούτοις, Πανιερώτατε, είναι ευρέως γνωστή σ’ όλον τον Χριστιανικό κόσμο, όχι μόνο τον Ορθόδοξο. Το όνομά της είναι συνυφασμένο και ταυτισμένο με μια μοναδική προσωπικότητα της Εκκλησίας μας, τον Άγιο Σπυρίδωνα. Κι όπως «ουκ έστιν ουδέ γη ουδέ θάλασσα, ου πόλις ουκ έρημος» όπου το θαυμαστόν αυτού να μην άδεται όνομα, έτσι κι η Επισκοπή του. Κατέστη παγκοσμίως γνωστή, κι απέκτησε τεράστια, δυσανάλογη προς τον πληθυσμό της, φήμην. Γίνεσαι σήμερον «θρόνων διάδοχος» του πράου και ταπεινού Αγίου Σπυρίδωνος και παγκοσμίως γνωστός. Φρόντισε να γίνεις και «τρόπων μέτοχος αυτού».
          Δεν είναι όμως μόνον ο Άγιος Σπυρίδων η βαριά κληρονομιά της Μητροπόλεώς σου. Τα σημερινά όριά της, ύστερα από την φιλάδελφη στάση του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Κιτίου που πρόσφερε σημαντικό σε έκταση μέρος της δικής του Μητρόπολης, περιλαμβάνουν και τα Λεύκαρα που δεν αυτονομούνται από τον Άγιο Νεόφυτο τον Έγκλειστον, «των Κυπρίων το καύχημα». Ασήκωτη και του Αγίου Νεοφύτου η κληρονομιά. Η διδασκαλία του, τα συγγράμματά του, αλλά κυρίως το παράδειγμά του στην αντιμετώπιση παρόμοιων εθνικών κινδύνων προς τους σημερινούς, θα ’ναι για σένα βακτηρία και υποστηριγμός αλλά και σημείον αναφοράς και φάρος καθοδήγησης.
          Είναι ακόμα κι ο Όσιος Φώτιος ο εν Αθηαίνου ασκήσας, ο ναός του οποίου κατεσκάφη από τους Αγαρηνούς και ο τόπος της ασκήσεώς του παραμένει σήμερα απροσπέλαστος από τους χριστιανούς.
          Οι τρεις αυτοί κορυφαίοι, μαζί με τόσους άλλους γνωστούς και αγνώστους αγίους της περιοχής, σε υποδέχονται, Άγιε αδελφέ, εν χρησταίς ελπίσι, σήμερον, αναμένοντας όπως δια της εργασίας και των προσπαθειών σου, η γη τους «εξανθήσει και υλοχαρήσει» και πάλιν στον πνευματικόν τομέα.
          Η ποιότητα του εδάφους του εκκλησιαστικού αγρού της Μητροπόλεώς σου δεν μου είναι άγνωστη, Πανιερώτατε. Το έδαφος αυτό το ανίχνευσα παιδιόθεν, λόγω της καταγωγής μου από την περιοχή, και το ανέλυσα, αργότερα, λόγω παλαιότερης υπηρεσίας μου σ’ αυτή. Και δεν έχω καμιά αμφιβολία για τη γονιμότητα του εκκλησιαστικού αυτού αγρού, ούτε και για την ακλινή προσήλωση των πιστών στα ιερά και τα όσιά μας. Την προσήλωση των κατοίκων προς την αμώμητον πίστιν μας μαρτυρούν τόσο τα πάμπολλα σεβάσματά τους, που κατακοσμούν την περιοχή, όσο και η συνεχιζόμενη ζωντανή παράδοση της ευλάβειάς τους.
          Αποτέλεσμα της ευλάβειας και των θρησκευτικών αρχών του λαού, υπήρξε και η εις το πρόσφατον παρελθόν ανάδειξη πολλών και σπουδαίων αναστημάτων του απελευθερωτικού μας αγώνα, αλλά και των άλλων αγώνων που ακολούθησαν, που μετουσίωσαν την θρησκευτική πίστη σε αγώνα εθνικής ελευθερίας. Η βλάστηση υπήρξε όντως δαψιλής, η άνθηση συνεχής, η καρποφορία πλούσια.
          Τέτοιο παρελθόν και τέτοιο παρόν, σου προσδιορίζουν, Άγιε αδελφέ, μονοσήμαντα και το μέλλον. Δεν σου αφήνουν επιλογήν ούτε και περιθώρια απόκλισης. Και να ’θελες δεν θα μπορούσες να απομακρυνθείς από τις προδιαγραφές αυτές, που ως συνιστώσες δυνάμεις, προσδιορίζουν αναγκαστικά τη συνισταμένη.
          Ως Εκκλησία καλούμαστε σήμερα να δράσουμε σ’ ένα κόσμο με ιδιάζοντα χαρακτηριστικά. Σ’ ένα κόσμο κορεσμένο από γνώση και δύναμη αλλά και από άγχος και βία. Σ’ ένα κόσμο που χαρακτηρίζεται από πνευματικές αναζητήσεις αλλά και θρησκευτικό πρωτογονισμό. Οι άνθρωποι σήμερα ζητούν τη χαρά στη ζωή τους που δεν τους την έδωσε ούτε η τεχνολογία ούτε ο ευδαιμονισμός της εποχής. Γι’ αυτό και καταφεύγουν σε υποκατάστατα της χαράς και της ευτυχίας, συναντώντας πολλές φορές «σύντριμμα και ταλαιπωρίας εν ταις καρδίαις αυτών». Η εικόνα της παρούσης ώρας, όπως την περιγράφει σύγχρονος Ιεράρχης είναι χαρακτηριστική. Μοιάζει, λέγει, με μια μεγάλη προθήκη καταστήματος όπου είναι εκτεθειμένα ακριβά και φτηνά αντικείμενα και όπου τη νύχτα το χέρι κάποιου επιτήδειου άλλαξε τις πινακίδες των τιμών και έβαλε τις ψηλές τιμές στα φτηνά αντικείμενα και τις φτηνές τιμές στα ακριβά πράγματα. Και πράγματι επιδιώκεται πολλάκις το ευτελές που θεωρείται ανώτερο, ενώ παραγνωρίζονται αξίες και μόνιμα αγαθά.
Πολλοί, εξάλλου, αγωνιούν μέσα στις δυσκολίες των καιρών και αναζητούν τη σωτηρία χωρίς όμως πυξίδα και προσανατολισμό. Αναμένουν, όπως ο παλαιός εκείνος Αιθίοπας, κάποιον Φίλιππον να πλησιάσει το άρμα της αναζήτησης στο οποίο εποχούνται και να τους διδάξει. Γιατί, όπως και εκείνος τότε, αναγινώσκουν αλλά δε γινώσκουν. Προσπαθούν, επιδεικνύουν κάποτε και ζήλον, ου κατ’ επίγνωσιν.
Σ’ αυτόν τον κόσμο καλούμαστε να δράσουμε. Αυτόν τον κόσμο καλούμαστε να διδάξουμε και να χριστοποιήσουμε, όσες δυσκολίες κι αν συναντήσουμε. Σ’ αυτήν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή αρχίζεις την ποιμαντορία σου, αγαπητέ αδελφέ.
          Η εκ νεαράς ηλικίας ολοκληρωτική αφοσίωσή σου στον Θεό, η μαθητεία σου κοντά στην οσιακή μορφή του ηγουμένου σου αλλά και το όλο μεταρσιωτικό κλίμα και η γνήσια Ορθόδοξη Πατερική παράδοση της Μονής Σταυροβουνίου μέσα στην οποία ανδρώθηκες, είμαστε σίγουροι ότι εγγυώνται την επιτυχία.
Γνωρίζεις πολύ καλά ότι προσφορά και διακονία, καθημερινή εκδαπάνηση και θυσία υπήρξαν και στο παρελθόν, είναι και σήμερα τα χαρακτηριστικά της πορείας και αποστολής της Εκκλησίας γενικά αλλά και της Κυπριακής Εκκλησίας ειδικότερα. Αποστολή προσφοράς και διακονίας διά μέσου όλων των καταστάσεων και όλων των αντιθέσεων. «Διά δόξης και ατιμίας, διά δυσφημίας και ευφημίας» (Β΄ Κορ. 6, 8 – 9). Δι’ αυτών αντιμετωπίζει τις ποικίλες δυσκολίες άλλοτε «ως αγνοουμένη και άλλοτε ως επιγινωσκομένη, ως αποθνήσκουσα και ιδού ζώσα, ως παιδευομένη και μη θανατουμένη, ως λυπουμένη αεί δε χαίρουσα, ως πτωχή, πολλούς δε πλουτίζουσα, ως μηδέν έχουσα και τα πάντα κατέχουσα», κατά τον Απόστολο Παύλο (Β΄ Κορ. 6, 9 – 10). Γι’ αυτό και, ως Επίσκοπος, από σήμερα πρέπει να ακολουθήσεις τον Χριστό και το παράδειγμα της Εκκλησίας με μεγαλύτερη αυταπάρνηση απ’ ότι μέχρι τώρα. Είμαι σίγουρος πως εμβαθύνοντας τις τελευταίες μέρες στο περιεχόμενο του φρικτού αξιώματος στο οποίον σε εκαλούσε η Εκκλησία δια του Προκαθημένου της αλλά και του κλήρου και του πιστού λαού της, θα αντελήφθης ότι η έδρα του Επισκόπου δεν είναι θρόνος δόξης, αλλά τύπος Σταυρού και ο ανερχόμενος τις βαθμίδες του πρέπει να είναι πάντοτε έτοιμος να πίει το ποτήριον το οποίον έπιε και ο Κύριος. Γιατί, όπως και οι Πατέρες της Εκκλησίας τονίζουν «έργον το πράγμα, ουκ άνεσις. Φροντίς, ου τρυφή, λειτουργία υπεύθυνος, ουκ αρχή ανεξέταστος». Μη σε εξαπατά η λάμπουσα δεσποτική μίτρα. Αυτή είναι περικάλυμμα, για να αποκρύψει από την κοινή θέα, με την λαμπρότητα των ψευδοπολιτίμων λίθων της την πραγματικότητα των ακανθών του επισκοπικού αξιώματος. Και το δυσκολότερο· συνιστά κληρονομία δυσβάστακτη και πολυδάπανη μιας παρακαταθήκης αδαπανήτου.
Ακόμα μην ξεχνάς ότι «υπό μυρίων οφθαλών και γλωσσών ο του επισκόπου βίος βασανίζεται». Κάθε μας κίνηση και ενέργεια υπόκεινται εις κριτικήν. Οικοδομούν ή σκανδαλίζουν. «Τύπος», λοιπόν, «γίνου των πιστών εν λόγω, εν αναστροφή, εν αγάπη, εν πνεύματι, εν πίστει, εν αγνεία» (Α΄ Τιμ. α΄ 22). Και να ’σαι σίγουρος για την θείαν αμοιβή. «Εάν τις εμοί διακονή, τιμήσει αυτόν ο Πατήρ» (Ιω. 12, 26) υπόσχεται ο ίδιος ο Χριστός.
          Η εκ νεαράς συνεχής πληγή στη διακονία σου και υπόμνηση χρέους θα είναι, Πανιερώτατε Μητροπολίτα Τριμυθούντος, ο σκλαβωμένος τάφος του Αγίου Σπυρίδωνος, το βουβό κάτω από το πέλμα του κατακτητή μοναστήρι του, και όλο το κατεχόμενο τμήμα της Μητρόπολής σου. Μόνο νοερά μπορείς να επισκεφθείς τον Άγιο Αντύπα στο Πυρόϊ και να καταθέσεις εκεί τον λιβανωτό της ευλαβείας σου. Χωρίς τον εξευτελισμό της αναγνώρισης της Κατοχής δεν μπορείς ούτε ως επισκέπτης να πας στον περικαλλή ναό της Παναγίας της Ελεούσας στο Άρσος, στον Άγιο Επιφάνιο στο Όρος, στον Άγιο Ανδρόνικο στη Λουρουτζίνα.
          Το κατεχόμενο μέρος της Μητρόπολής σου, το προσφυγοποιημένο μέρος του ποιμνίου σου αλλά και οι πολύ περισσότεροι εκτοπισμένοι αδελφοί σου από τα άλλα μέρη της πατρίδας μας που διαμένουν στα όρια της Μητροπόλεώς σου, είμαστε σίγουροι πως θα διατηρούν συνεχώς μπροστά σου το δράμα του λαού και της πατρίδας μας. Και πως θα γιγαντώνουν τη θέληση για αγώνα προς απελευθέρωση. Είναι έκδηλο σ’ όλους πως η Κύπρος διατρέχει σήμερα τον έσχατον των κινδύνων. Τον κίνδυνο του εκτουρκισμού. Σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, επιβάλλεται η εγρήγορση όλων, ιδιαίτερα της Εκκλησίας. Θα βρεθούν ίσως μερικοί που κρύβοντας τις πραγματικές προθέσεις του θα σου υποβάλουν πως ως Εκκλησίας δεν θα πρέπει να ενδιαφερόμαστε παρά μόνο για τα πνευματικά και την εν Χριστώ τελείωσιν των πιστών. Πως είναι δουλειές άλλων η ενασχόλησή σου με το Κυπριακό και πως εμείς θα πρέπει να περιοριστούμε στους ναούς, καλλιεργώντας μόνο την ελπίδα μετά θάνατον ζωής.
Μπορεί ο ρόλος της Εκκλησίας να είναι πρωτίστως πνευματικός. Κι είναι αλήθεια πως ουδέποτε απέστρεψε το βλέμμα από την άνω Ιερουσαλήμ. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, δεν είναι μόνο η πατρίδα αλλά και η πίστη που διακυβεύονται. Και η Εκκλησία γνωρίζει πολύ καλά ότι «και τούτο έδει ποιήσαι, κακείνο μη αφιέναι» (Ματθ. 23, 23). Ποιος εξάλλου μπορεί να πείσει τον απλό Έλληνα ότι η πίστη του στο Χριστό χωρίζεται από την ταυτότητά του ως Έλληνα;
          Αν για να κρατήσει τον τόπο Ελληνικό μέσα στους αιώνες της μαύρης σκλαβιάς η Εκκλησία δεν λογάριασε θυσίες και αίματα, είναι δυνατόν να κωφεύσει σήμερα στο θρήνο των προγόνων μας, στην αγωνιώδη εκζήτηση βοήθειας των παιδιών της; Μπορεί να διαγράψει ή να παραβλέψει την κατοχή, την προσφυγιά, τους αγνοουμένους, την καταστροφή των ιερών και των οσίων μας; «Καν ημείς σιγήσωμεν, οι λίθοι κεκράξονται». Από τον χώρο τούτο ακούεται επιτακτική η φωνή του Χαλκάνορα, λίγο πιο κάτω του Γόλγου και των άλλων αρχαίων Ελλήνων προγόνων που μας παρακινούν για αγώνα. Αγώνα για απελευθέρωση και όχι για αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος. Αγώνα για προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεκδίκησής τους για όλους τους νόμιμους κατοίκους της νήσου μας κι όχι για επικύρωση των τετελεσμένων της κατοχής.
          Διμέτωπος, λοιπόν, ο αγώνας, διπλή η προσπάθεια, Άγιε αδελφέ. Και στον θρησκευτικό και στον εθνικό τομέα. Είμαστε σίγουροι πως με τη βοήθεια του Θεού, τη συμπαράσταση όλων των αδελφών σου, από του Μακαριωτάτου μέχρι και του τελευταίου μέλους της Ιεράς Συνόδου, κι όλου του ποιμνίου σου θα ανταποκριθείς επάξια στα καθήκοντά σου. Προδιαγράφουν την επιτυχία σου τα προσόντα σου, ιδιαίτερα το ήθος και το ταπεινό φρόνημά σου, καθώς κι οι ευχές του Γέροντά σου και όλης της αδελφότητος της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου.
          Συγχαίροντάς σε και πάλιν για την εξόχως τιμητική διάκριση της οποίας αξιώθηκες και ευχόμενος μακράν και καρποφόρα την ποιμαντορία σου, θα ήθελα, εν κατακλείδι, να σου υπενθυμίσω τι σου διαμηνύει αυτή την κορυφαία στιγμή της ζωής σου, ο Κύριος, διά του Αποστόλου Πέτρου: «Ταπεινώθητι υπό την κραταιάν χείρα του Θεού, ίνα σε υψώση εν καιρώ. Πάσαν την μέριμνάν σου επίρριψον επί Κύριον ότι Αυτώ μέλει περί σου. Νήψον, γρηγόρησον. Ο αντίδικος διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη. Ω αντίσθητι, στερεός τη πίστει.
          Ο δε Θεός πάσης χάριτος, ο καλέσας σε εις την αιώνιον Αυτού δόξαν, εν Χριστώ Ιησού, ολίγον παθόντα, Αυτός καταρτίσει σε, στηρίξει, σθενώσει, θεμελιώσει. Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.»      (Α΄ Πέτρ. 5, 6 – 11).