English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ                                                                            
Απόστολος: Εφεσ. β΄ 14 – 22  
Ευαγγέλιο: Λουκ. η΄ 41 – 56 
7 Νοεμβρίου 2010                                                                      
 
«Ουκ απέθανεν αλλά καθεύδει»
 
Είναι κυρίαρχο πρόβλημα στην Ιστορία ο θάνατος. Είναι εφιάλτης που κατατρομάζει τους πολλούς, ανασταλτικός παράγοντας στους σχεδιασμούς και στις επιδιώξεις μας. Κοινή μοίρα όλων των ανθρώπων· «οδός πάσης της γης».
Ο άνθρωπος, εν τούτοις, δε συμβιβάζεται με τον θάνατο. Ίσως γιατί αυτός φαίνεται να αντιτίθεται στη θεϊκή έφεσή του για αθανασία. Γι’ αυτό κι ο άνθρωπος ζει με τέτοιο τρόπο σαν να επρόκειτο να μην πεθάνει. Με σχέδια και προοπτικές, που για την υλοποίησή τους, θα απαιτούνταν εκατοντάδες χρόνια. Υφαίνει τη ζωή του ο άνθρωπος με την ψεύτικη προϋπόθεση ότι δεν θα πεθάνει.
Όμως, «οι ορθώς φιλοσοφούντες, αποθνήσκειν μελετώσι». Κι η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς θέτει απ’ ευθείας αντιμέτωπους με το θεμελιώδες αυτό θέμα. Ο Χριστός με τη διαβεβαίωση προς τον Ιάειρο ότι η θυγατέρα του «ουκ απέθανεν αλλά καθεύδει» και με την ανάκλησή της στη ζωή, με το εξουσιαστικό πρόσταγμα προς αυτήν «η παις εγείρου», έρχεται να μας πει, τι στην πραγματικότητα είναι ο θάνατος· ποια είναι τα όριά του και ποια η εξουσία του. Και να μας καλέσει να αντλήσουμε τα αναγκαία διδάγματα, προκειμένου να φτάσουμε στις σωστές προϋποθέσεις αντιμετώπισής του.
Στον Χριστό δεν υπάρχει δικαίωση του θανάτου. Για τον Χριστιανισμό, ο θάνατος είναι «ο έσχατος εχθρός» που πρέπει να καταργηθεί κι όχι να δικαιωθεί ή να κατανοηθεί. Δεν προσπάθησε, σήμερα, ο Χριστός να παρηγορήσει τον Ιάειρο. Δεν του είπε πως είναι θέλημα Θεού να πεθαίνουν οι άνθρωποι. Αντίθετα, με την ανάσταση της κόρης του, έδωσε το μήνυμα της μελλοντικής κατάργησης του θανάτου.
Ο Θεός «θάνατον ουκ εποίησε». Δημιουργός του θανάτου είναι ο διάβολος. Εκείνος παρέδωσε τον άνθρωπο, δια της αμαρτίας, στον θάνατο. Μπορούσε, βέβαια, ο Θεός και τότε να αποτρέψει τον θάνατο, μα δεν το έκαμε. Επέτρεψε, μετά την αμαρτία των πρωτοπλάστων, τον θάνατο, ως ευεργεσία προς τον άνθρωπο. Πεθαίνουμε «ίνα μη το κακόν αθάνατον γένηται» και «προς το μη διαμείναι τον άνθρωπον , εις τον αιώνα, εν αμαρτία όντα». Έτσι, ο Θεός έστρεψε, ουσιαστικά, τον θάνατο εναντίον του κακού. Η αμαρτία προξένησε τον θάνατο, αλλά και ο θάνατος θέτει τέρμα στην αμαρτία.
Στον εξ αιτίας της αμαρτίας αναθεωρημένο δρόμο προς τον ουρανό και τη θέωση, ο θάνατος έχει και θετικά στοιχεία. Κι η μνήμη του έχει ευεργετική επίδραση στους ανθρώπους. Έτσι:
• Η μνήμη του θανάτου ωθεί τον άνθρωπο σε έργα καταξίωσης της ζωής. Όταν ο άνθρωπος ζει σαν να είναι αθάνατος, είναι εύκολο να αναβάλει να κάμει εκείνα που πρέπει να κάμει. Ζει τη ζωή του, είτε προπαρασκευαζόμενος για το μέλλον, είτε αναπολώντας το παρελθόν, ενώ στο μεταξύ το παρόν χάνεται. Όταν, όμως, συνειδητοποιήσει ότι κάθε μέρα μπορεί να είναι η τελευταία του, τότε επικεντρώνεται στο τι θα κάμει, προκειμένου να αφήσει κάτι στο πέρασμά του από τον κόσμο τούτο.
• Η μνήμη του θανάτου, ύστερα, παιδαγωγεί τον άνθρωπο στην ορθή χρήση και στην ορθή αντιμετώπιση των αγαθών της ζωής. Ο θάνατος είναι το ασφαλέστερο κριτήριο με το οποίο μπορούν να ελεγχθούν τα εγκόσμια, αφού «πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον». Ο άνθρωπος διδάσκεται, από τον θάνατο, ότι μόνον οι πνευματικοί θησαυροί είναι άφθαρτοι και τροχιοδρομείται προς αυτούς.
• Η μελέτη του θανάτου, ακόμα, απομακρύνει τον άνθρωπο από την αμαρτία. «Ουδείς μνήμην θανάτου εγνωκώς, δυνήσεται αμαρτήσαι ποτέ», λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης. Ενθυμούμενος την κρίση του Θεού, που θα ακολουθήσει μετά τον θάνατο, ο άνθρωπος, αποφεύγει την αμαρτία. Ο θάνατος μάς υποχρεώνει να αναγνωρίζουμε την ευτέλεια και τη μηδαμινότητά μας, μάς περιστέλλει την έπαρση και τον εγωϊσμό. Αυτός έκαμε και τον αγέρωχο αρχισυνάγωγο να πέσει, σήμερα, «παρά τους πόδας του Ιησού» και να τον παρακαλεί «εισελθείν εις τον οίκον αυτού».
• Ο θάνατος, τέλος, στρέφει τον άνθρωπο προς τον συνάνθρωπό του, καταργεί τον ατομισμό, στήνει γέφυρες επικοινωνίας. Η κοινή ανθρώπινη κατάληξη ωθεί τον άνθρωπο να βελτιώσει τις σχέσεις του με τους άλλους, να αλλάξει τρόπο συμπεριφοράς. Ο θάνατος του άλλου δεν τον αφήνει αδιάφορο, αφού ξέρει ότι θα έλθει και η δική του σειρά.
Έχει λοιπόν, και θετικά στοιχεία ο θάνατος. Γίνεται μέσο βελτίωσης της ηθικής υπόστασής μας, πολύτιμος βοηθός για την ανάκτηση της «όντως ζωής».
Μπορεί ο θάνατος να ’ναι το πιο συγκλονιστικό γεγονός της επίγειας ζωής μας. Δεν αποτελεί, όμως, τέρμα της πορείας μας, ούτε και ορίζει το σύνορο της ζωής μας. Το «ουκ απέθανεν αλλά καθεύδει» είναι η γεμάτη από ελπίδα απάντηση στο φρικτό μήνυμα «τέθνηκεν η θυγάτηρ σου», που συντρίβει τον πλούσιο αρχισυνάγωγο. Μα ταυτόχρονα είναι και μήνυμα ελπίδας για κάθε άνθρωπο. Και «η ελπίς ημών, αθανασίας πλήρης». Κοντά στον Χριστό δεν έχει δύναμη ο θάνατος. Κοντά στον Χριστό υπάρχει ανάσταση και ζωή.
† Ο Πάφου Γεώργιος
 
 
 
ΚΥΡΙΑΚΗ Η’ ΛΟΥΚΑ                                                      
Απόστολος: Α’ Κορ. δ' 9 - 16 
Ευαγγέλιο: Ιωαν. α΄ 44 - 52 
14 Νοεμβρίου 2010                                      
 
«Ον έγραψεν Μωυσής εν τω νόμω και οι προφήται,
ευρήκαμεν, Ιησούν τον υιόν του Ιωσήφ τον από Ναζαρέτ».
 
Είναι πράγματι εκπληκτική η ενέργεια της θείας πρόνοιας, που κυριολεκτικά με θαυματουργικό τρόπο, επενεργεί στον Φίλιππο, ώστε να δώσει στον φίλο του Ναθαναήλ την μοναδική πληροφορία, στην οποία τον θέλει συμμέτοχο. Μελετούσαμε πάντοτε μαζί τις Γραφές, που μας άφησε ο Μωυσής και οι προφήτες, σκεφτόταν να του πει, και διερωτόμαστε πότε άραγε θα στείλει ο Θεός τον Μεσσία που μας υποσχέθηκε. Ε, λοιπόν, τον βρήκαμε. Είναι ο Ιησούς, ο γιος του Ιωσήφ από την Ναζαρέτ. Κάπως έτσι, αγαπητοί μου αδελφοί, και με πολύ ενθουσιασμό, θα ανακοίνωσε ο Φίλιππος, την μεγάλη, την μοναδική ανακάλυψη που έκαμε.
Από τότε που έμαθαν τα πρώτα γράμματα και άρχισαν να διαβάζουν τις Γραφές, που ήταν και το βασικό τους διδακτικό βιβλίο, ένα πόθο είχαν. Να γνωρίσουν ό,τι είχε σχέση με τον αναμενόμενο Μεσσία. Τον Μεσσία που θα έρχονταν απεσταλμένος από τον Θεό, για να σώσει τον λαό Του. Βασανισμένος ο λαός του Ισραήλ, καταδυναστευόμενος όπως και πολλοί άλλοι λαοί από σκληρούς κατακτητές, ήλπιζαν στη σωτηρία τους, με την βοήθεια του Θεού. Ωστόσο οι προφήτες δεν άφηναν αμφιβολία για την πνευματική ουσία της σωτηρίας που επηγγέλλετο για τους ανθρώπους ο αναμενόμενος Μεσσίας, ο Χριστός. Το θαυμάσιο είναι ότι ενώ ακόμη ο Κύριος δεν είχε εμφανισθεί δημόσια, παρά για να επιλέξει και να καλέσει τους πρώτους Του μαθητές και ανάμεσά τους τον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ, ο Φίλιππος διαβεβαιώνει τον Ναθαναήλ ότι βρήκε τον Μεσσία.
Είναι κάποιες παρόμοιες πληροφορίες που πολλές φορές δεχόμαστε μέσα στην ψυχή μας που ή μας καθοδηγούν σε πράξεις σύμφωνες με τον νόμο του Θεού, ή μας εμποδίζουν και μας υποδεικνύουν να αποφύγουμε άλλες που παραβαίνουν τις θείες εντολές. Γιατί, αγαπητοί μου, ο Θεός, που μας δημιούργησε δεν μας άφησε στην τύχη μας, όσο κι αν εμείς Τον ξεχνούμε. Και ενώ μας προίκισε με ελευθερία επιλογής και διανοητική ικανότητα να διακρίνουμε το αγαθό από το κακό, βρίσκεται πάντοτε κοντά μας, δίπλα μας, και με διαφόρους τρόπους και με πολλές ευκαιρίες που μας προσφέρει, μας καθοδηγεί στον ορθό δρόμο, ή άλλοτε τοποθετεί προσκόμματα στις λανθασμένες επιλογές μας. Γνώστης βαθύς και συστηματικός μελετητής των Γραφών, ο Φίλιππος, φωτισμένος από τον Θεό, βλέπει αμέσως στο πρόσωπο του Ιησού, τον Μεσσία. Και είναι τόσο πεπεισμένος, ώστε παρακάμπτει τις αντιρρήσεις και την λογική αμφιβολία του Ναθαναήλ με την κλασσική φράση: «έρχου και ίδε». Έλα να δεις με τα μάτια σου και θα σου φύγει κάθε αμφιβολία, θα νοιώσεις την ειρήνη και την ασφάλεια κοντά Του. Και πράγματι ο Ναθαναήλ που ήταν ένας αγαθός και άδολος Ισραηλίτης, όπως τον χαρακτήρισε ο Κύριος, ακούγοντας από το στόμα Του, ότι τον είχε δει κάτω από τη συκιά πριν τον φωνάξει ο Φίλιππος, δεν διστάζει, να ομολογήσει: «Συ ει ο υιός του Θεού». Και είναι αυτή η πρώτη φορά που γίνεται η αναγνώριση της θείας ιδιότητος του Χριστού. Δείχνει ότι δεν περιορίζονταν η γνώση των γραφών για τους δύο φίλους, σε μια απλή και επιπόλαια ανάγνωση, αλλά σε ενσυνείδητη μελέτη και βαθιά κατανόηση, που γίνονταν σε καθημερινή βάση. Γι’ αυτό και η πρόσκληση από τον Κύριο, να τον ακολουθήσουν έρχεται σαν μια επιβράβευση, και μια πρόγευση των όσων σπουδαίων και μεγάλων θα δουν τα μάτια τους. «Μείζω τούτων όψει». Πολύ σημαντικότερα θα δεις, του απαντά ο Κύριος.
Θα γυρίσω όμως πίσω, αγαπητοί μου, για να σχολιάσω κάτι ακόμη. Όταν ο Κύριος συνάντησε τον Φίλιππο, εκεί στη Γαλιλαία και την Βηθσαϊδά, από όπου καταγόταν, του είπε: «ακολούθει μοι». Προκαλεί λοιπόν εντύπωση ότι ο Φίλιππος εκείνη τη στιγμή, χωρίς να αποδεχθεί ή να αρνηθεί την θεία πρόσκληση, έσπευσε να κάνει κοινωνό του ευρήματός του, τον φίλο του. Η αγάπη του φίλου τον οδήγησε να τρέξει να τον φέρει και αυτόν κοντά στον Ιησού. Είναι άλλο ένα δίδαγμα που μας προσφέρει η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Δεν ικανοποιείται ο Φίλιππος που έκαμε την καταπληκτική ανακάλυψη. Δεν θέλησε να την κρατήσει για τον εαυτό του. Ήθελε να μοιραστεί την χαρά του με τον φίλο του. Πόσες φορές άραγε, έχοντας κάτι σπουδαίο, ή απλώς κάτι καλό, σκεφτήκαμε να το μοιράσουμε με τον πλησίον μας, να χαρούμε μαζί του αυτό που τόσο μας ικανοποίησε, μας ευχαρίστησε. Συνήθως, για να μην πω πάντα, τα κρατούμε όλα για τον εαυτό μας. Την ώρα της χαράς και της ευτυχίας μας, ξεχνούμε κάποιους που έχουν ανάγκη, ξεχνούμε τους φίλους μας, ξεχνούμε ακόμη και τους οικείους μας. Απολαμβάνουμε εγωιστικά ό,τι αποκτήσαμε. Αν φύγουμε από τα υλικά αυτά που ανέφερα, άραγε σκεπτόμαστε, αγαπητοί μου, να βοηθήσουμε ένα συνάνθρωπό μας να πλησιάσει τον Χριστό, που εμείς «ευρήκαμεν»; Τι κάνουμε για να αποδείξουμε ότι η θρησκεία μας χαρακτηρίζεται από την αγάπη, την προσφορά, την καλοσύνη, την αλήθεια; Ας εξετάσουμε τον εαυτό μας, κι ας καταγράψουμε με απόλυτη ειλικρίνεια. Τι προσφέρουμε στον συνάνθρωπό μας; Είπαμε σε κάποιον «έρχου και ίδε», για να γνωρίσει την πίστη μας, να βρει τη χαρά αλλά και την ανακούφιση από τα βάσανα της ζωής; Μελετήσαμε το θέλημα του Θεού, μέσα από τις Γραφές; Και τελικά: Τι απαντούμε στην καθημερινή πρόσκληση που μένει μετέωρη: «ακολούθει μοι»;
Ας ευχηθούμε να έχουμε θετικές απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα. Να μιμηθούμε και τους δύο αποστόλους όπως σημειώνει σήμερα και ο Απόστολος Παύλος, στους Κορινθίους: «μιμηταί μου γίνεσθε». Αμήν
 
 
Δ.Γ.Σ.


 

ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Απόστολος: Εβρ. θ΄ 1 – 7
Ευαγγέλιο: Λουκ. ι΄ 38 – 42, ια΄ 27 – 28
21 Νοεμβρίου 2010
 
«Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις· εν ναώ του Θεού, τρανώς η Παρθένος δείκνυται και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται...» (Από το Απολυτίκιο της Εορτής)
                                                                                               
Ιδιαίτερα σημαντική, αλλά συνάμα και καθοριστική η σημερινή μέρα, τόσο για τη Μαριάμ και τους γονείς της, όσο ιδιαίτερα για την ανθρωπότητα. Ιδιαίτερα σημαντική η σημερινή μέρα για τον Ιωακείμ και την Άννα, οι οποίοι, αφού δέχθηκαν την ευλογία του Θεού με την έξοδό τους από τον ονειδισμό της ατεκνίας, προσέρχονται σήμερα στο ναό για να προσφέρουν, σαν δώρο ευχαριστίας στο Θεό, τη μονάκριβη κόρη τους. Όμως, είναι ιδιαίτερα σημαντική η σημερινή μέρα για τη Μαριάμ, η οποία γίνεται δεχτή από τον ιερέα Ζαχαρία στα Άγια των Αγίων του ναού του Σολομώντα «ανατραφήναι Κυρίω», για να καταστεί στη συνέχεια η ίδια «ο καθαρώτατος ναός του Σωτήρος» και «το ιερόν θησαύρισμα της δόξης του Θεού» και ενώ θα βρίσκεται στη γη, την ίδια στιγμή θα καθίσταται και «σκηνή επουράνιος». Τέλος, η σημερινή μέρα είναι καθοριστική για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Όπως ακούσαμε και στο απολυτίκιο και το οποίο προτάξαμε πιο πάνω: «Σήμερα, είναι η απαρχή της εκδήλωσης της εύνοιας, της καλής διάθεσης του Θεού και η προκήρυξη της σωτηρίας των ανθρώπων». Με την είσοδο της Υπεραγίας Θεοτόκου στο ναό προαναγγέλλεται και η «είσοδος» του Χριστού στον κόσμο. Κι από τότε άγγελοι και άνθρωποι την υμνολογούν ασταμάτητα, γιατί έγινε «της οικονομίας του κτίστου η εκπλήρωσις». Γιατί έγινε «κλίμαξ επουράνιος δι’ ης κατέβη ο Θεός» και συνάμα η γέφυρα που ενώνει τη γη με τον ουρανό, οδηγώντας τους ανθρώπους στη σωτηρία.
Πώς, λοιπόν, να μην τιμήσουμε κι εμείς την Υπεραγία Θεοτόκο, στο πρόσωπο της οποίας εκπληρώνεται το μυστήριο της Θείας Οικονομίας; Από τότε, αυτή που τιμήθηκε από τον Ουρανό, τιμάται από τους ανθρώπους, γιατί κατέστη «προστασία των Χριστιανών ακαταίσχυντη» και «μεσιτεία προς τον ποιητήν αμετάθετη». Με τον τρόπο αυτό εκπληρώνονται οι δικοί της προφητικοί λόγοι προς την Ελισάβετ: «Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (Λουκ. α΄ 48). Ένας μακαρισμός που επιβεβαιώθηκε ήδη επί των ημερών της, όπως ακούσαμε και στο σημερινό Ευαγγέλιο. «Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας». Ένας μακαρισμός που συνεχίζεται ασταμάτητα γι’ αυτήν που έγινε «τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφίμ», αφού έγινε η Μητέρα του Θεού και την οποία ως όντως «Θεοτόκον» μεγαλύνομεν.
Ύμνοι τιμής, αλλά και παράκλησης ακούονται δια μέσου των αιώνων με αποδέκτη το πρόσωπο της Θεοτόκου, γιατί, κατά τον υμνωδό, «πάντες μετά Θεόν εις σε καταφύγομεν». Ακόμα και σε εποχές θρησκευτικής αδιαφορίας, όπως η εποχή μας, η Θεοτόκος αποτελεί το επίκεντρο της προσοχής, καθώς και της προσευχής των ανθρώπων. «Παναγία μου, βοήθησέ με, σώσε με».
Λίγα λόγια με δυνατά όμως συναισθήματα που συγκλονίζουν. Κι όταν ακόμα τούτα τα λόγια πολλές φορές λέγονται ασυναίσθητα, στο βάθος κρύβουν την προσδοκία και την ελπίδα της βοηθείας από μέρους της Θεοτόκου. Είναι τότε που η ελπίδα γεννά το τάμα και το τάμα ζωογονεί την ελπίδα. Για τούτο αναρίθμητα τα τάματα και αμέτρητες οι εκκλησιές και τα ξωκλήσια που είναι αφιερωμένα στη Θεοτόκο. Αυτά είναι το διαχρονικό ευχαριστώ των ανθρώπων που κατέφυγαν στη Θεοτόκο και βρήκαν βοήθεια και προστασία.
Όλη τούτη η τιμή που προσφέρουμε στη Θεοτόκο είναι μικρή μπροστά στην τιμή που αξιώθηκε από το Θεό με το να κατοικήσει στα σπλάχνα της ο Υιός και Λόγος του Θεού. Κι όμως, παρά το ότι αξιώθηκε τόσης τιμής από το Θεό, εν τούτοις η ίδια υποκλίνεται με ταπείνωση. Αναγνωρίζει ότι ο Θεός «επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού». Για τούτο δοξάζει τον Κύριο και το πνεύμα της νιώθει αγαλλίαση για το Θεό τον οποίο θεωρεί σωτήρα της, γιατί ακριβώς έδειξε την ευμένειά του στην ταπεινή του δούλη, κατά τη δική της ομολογία (Λουκ. ι΄ 46 – 47). Αυτή η διαχρονική ταπείνωση εκφράζεται παραστατικά στην εικόνα της «δέησης», όπου η Παναγία με τον Ιωάννη τον Πρόδρομο υποκλίνονται ευλαβικά για τη σωτηρία των ανθρώπων. Γιατί, κατά τον υμνωδό: «πολλά γαρ ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου». Δηλαδή, έχει μεγάλη δύναμη η παράκληση της Μητέρας για να εξασφαλιστεί η ευνοϊκή απάντηση του Δεσπότη Χριστού.
Προσβλέποντας στη δική της παρρησία υποκλινόμαστε κι εμείς σήμερα μπροστά στην αγία μορφή της. Της προσφέρουμε τα μύρα της καρδιάς και τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης μας. Κάποτε τα χείλη σιωπούν και τα δάκρυα στερεύουν. Όμως, η ευχαριστία συνεχίζεται σιωπηρά και ασταμάτητα. Κάποτε τη σιωπηρή δέηση την αντικαθιστούν οι δυνατοί και γοργοί κτύποι της καρδιάς που θέλει κι αυτή να γίνει συμμέτοχη στην ευχαριστία. Νους, συναίσθημα, καρδιά, ακόμα κι η σιωπή, το καθένα και η καθεμιά με το δικό τους τρόπο ανταμώνουν για να πουν το μεγάλο «ευχαριστώ» στη Μητέρα του Θεού και όλου του κόσμου. Πότε με δάκρυα και σιωπή, πότε δυνατά και γοερά εναλλάσσονται παράκληση και ευχαριστία προς τη Μητέρα του Κυρίου που υψώθηκε όχι μόνο από το Θεό, αλλά και μέσα από τη δική της υπομονή και εγκαρτέρηση. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η Υπεραγία Θεοτόκος δοκιμάστηκε στη ζωή της με τη θηριωδία του Ηρώδη και τη φυγή στην Αίγυπτο, ιδιαίτερα δε όταν είδε τον Υιό της να δικάζεται,να εξευτελίζεται και τέλος να πεθαίνει πάνω στο Σταυρό! Μέσα από την όλη στάση και συμπεριφορά της, μας έδωσε το μήνυμα ότι και οι δίκαιοι πάσχουν. Χρειάζεται για τούτο υπομονή, δύναμη και προσευχή. Χρειάζεται υπομονή και ελπίδα στις δύσκολες στιγμές της ζωής. Χρειάζεται να ενισχύσουμε την προσευχή μας τόσο στο Θεό, όσο και στην Παναγία με τη βεβαιότητα ότι θα εισακουστούν οι προσευχές μας.
Αδελφοί μου, «ο καθαρώτατος ναός του Σωτήρος, η πολυτίμητος παστάς και Παρθένος, το ιερόν θησαύρισμα της δόξης του Θεού, κατά το κοντάκιο, σήμερον εισάγεται εν τω οίκω Κυρίου, την χάριν συνεισάγουσα την εν Πνεύματι θείω...». Με τον τρόπο αυτό μας προσκαλεί κι εμάς να καθαρίσουμε τις ψυχές μας, μέσα από τη μετάνοια και την εξομολόγηση, για να μπορέσουν να γίνουν επάξια ναός του Θεού και για να μπορούν να διακρίνουν τις συνεχείς δωρεές του Θεού. Ας ανταποκριθούμε σ’ αυτή την πρόσκληση κι ας την παρακαλούμε ασταμάτητα. «προστασία των Χριστιανών ακαταίσχυντε, μεσιτεία προς τον ποιητήν αμετάθετε, μη παρίδης αμαρτωλών δεήσεων φωνάς, αλλά πρόφθασον ως αγαθή εις την βοήθειαν ημών. Τάχυνον εις πρεσβείαν και σπεύσον εις ικεσίαν η προστατεύουσα αεί, Θεοτόκε των τιμώντων σε». Αμήν.
Θεόδωρος Αντωνιάδης


 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εφεσ. στ΄ 10-17
Ευαγγέλιο: Λουκ ιη΄18-27
28 Νοεμβρίου 2010
 
«Έτι εν σοι λείπει»
 
Πολλοί, και μάλιστα εκ των Φαρισαίων και Γραμματέων, έκαναν πονηρές ερωτήσεις στον Ιησού Χριστό με κακό σκοπό «όπως αυτόν παγιδεύσωσιν εν λόγω», δηλαδή να δείξουν στο λαό ότι δεν δίδασκε σωστά και σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο ο Κύριος.
Ο Ιουδαίος για τον οποίο μας μίλησε σήμερα το Ευαγγέλιο, φαίνεται να έρχεται με καλή πρόθεση, να ρωτήσει και να μάθει. Και ερωτά τον Ιησού Χριστό τι πρέπει να κάνει για να κληρονομήσει την αιώνιο ζωή: «Τι ποιήσω ίνα ζωήν αιώνιον κληρονομήσω».
Γνωρίζουμε, βέβαια, ότι και οι Ιουδαίοι, σύμφωνα με την διδασκαλία του Μωσαϊκού Νόμου και των Προφητών, πίστευαν στον Ένα και αληθινό Θεό, εν αντιθέσει με όλους τους άλλους λαούς, ότι πίστευαν επίσης, στην αθανασία της ψυχής και επομένως, και στην άλλη, την μετά θάνατο αιώνιο ζωή. Έρχεται, λοιπόν, αυτός ο Ιουδαίος και κάνει αυτήν την ερώτηση στον Κύριο. Τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνιο ζωή;
Ας έλθουμε τώρα ο καθένας μας στον εαυτό του. Έχουμε εμείς αυτό το ενδιαφέρον για την μετά θάνατο ζωή; Σκεπτόμεθα ότι όλοι μας ανεξαιρέτως γι’ αυτήν προοριζόμεθα; Κάνουμε αυτό το ερώτημα εμείς στον εαυτό μας ή δεν θέλουμε ούτε να το σκεφθούμε; Και αν αυτός ο Ιουδαίος πίστευε και ενδιεφέρετο στηριζόμενος στο Νόμο του Μωϋσέως και τα διδάγματα των Προφητών, πόσο περισσότερο θα έπρεπε να απασχολεί εμάς τους Χριστιανούς αυτή η σκέψη, που έχουμε τώρα τον ίδιο το Θεό ,τον Ιησού Χριστό, να μας διδάσκει, να εφιστά την προσοχή μας στο σπουδαιότατο αυτό ζήτημα.
Πλήθος παραβολών του Κυρίου αναφέρεται στη Βασιλεία των Ουρανών. Κάθε λόγος Του την αιώνιο ζωή προϋποθέτει. Για να μας εξασφαλίσει αυτή την αιώνιο ζωή σταυρώθηκε. Ανέστη και ανελήφθη λέγοντας μας ότι ανεβαίνει στους ουρανούς, για να εξασφαλίσει εκεί θέσεις για όλους μας: «Εν τη οικία του πατρός μου, είπε, μοναί πολλαί εισίν, ει δε μη, είπον αν υμίν, πορεύομαι ετοιμάσαι τόπον υμίν».
Τόποι για να μείνετε υπάρχουν πολλοί, τόποι διαμονής, και εγώ πηγαίνω με την ανάληψη μου να σάς τους ετοιμάσω και σάς περιμένω εκεί.
Μεγαλύτερη παρηγοριά δεν θα μπορούσε να υπάρξει για τον άνθρωπο, ότι δεν θα χαθεί, δεν θα εξαφανισθεί μέσα στο χώμα του τάφου, αλλά θα ζήσει ζωή αιώνια και καμιά άλλη φροντίδα μας δεν θα έπρεπε να είναι ζωηρότερη από την φροντίδα μας να εξασφαλίσουμε ένα τόπο στην άλλη ζωή.
Αλλά ας επανέλθουμε στην ερώτηση του Ιουδαίου. Τι του απάντησε ο Κύριος; Του συνέστησε να τηρεί πιστά τις εντολές του Θεού και του υπενθύμισε μερικές από τις εντολές του Θεού και του υπενθύμισε μερικές από αυτές. Και αυτός με χαρά απάντησε στον Ιησού Χριστό: Κύριε, του λέγει, εγώ αυτά τα τηρώ από τα παιδικά μου χρόνια, μήπως όμως χρειάζεται και κάτι άλλο; Και του απαντά ο Κύριος: Πράγματι, «έτι εν σοι λείπει», ένα ακόμα σου λείπει. Να πουλήσεις και να μοιράσεις στους φτωχούς την περιουσία σου. Τότε θα αποκτήσεις θησαυρούς στους ουρανούς και θα κερδίσεις την αιώνιο ζωή.
Δεν περίμενε αυτή την απάντηση. Ήταν πολύ πλούσιος και προσκολλημένος στην περιουσία του. Αυτό δεν μπορούσε να το κάνει. Έβαλε το κεφάλι του κάτω στεναχωρημένος και εγκατέλειψε τον Ιησού. Τον βλέπει ο Κύριος να απομακρύνεται και λέγει με λύπη σ’ αυτούς που βρίσκονταν εκεί: «Δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εισελεύσονται εις την Βασιλείαν του Θεού».
«Άραγε πόσοι από εμάς τους σημερινούς Χριστιανούς είμαστε στην ίδια θέση, αιχμάλωτοι, δέσμιοι, όχι μόνο στα πλούτη, αλλά και σε πάθη και αδυναμίες και πρόσωπα και αμαρτήματα που μας κάνουν ανίκανους να ακολουθήσουμε τον Σωτήρα μας! «Δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εισελεύσονται εις την βασιλείαν του Θεού».
Όχι μόνο δύσκολο, αλλά κακό. Να χάνεις για τα προσωρινά πλούτη, τα αιώνια αγαθά. Τα χρήματα και κτήματα και αν ακόμη τα απέκτησες με τίμια μέσα και με τον ιδρώτα σου, το ξέρεις ότι δεν θα τα πάρεις μαζί σου. Ούτως ή άλλως εδώ θα τα αφήσουμε, αλλά δεν είναι κρίμα αυτά να γίνουν η αιτία να χάσουμε και την αιώνιο ζωή μας, αλλά και να τιμωρηθούμε από τον Θεό, γιατί αφήσαμε αυτά να μας αιχμαλωτίσουν, να κυριεύσουν τη ψυχή μας!
Και θα πρέπει, λοιπόν, ένας πλούσιος να καταδικαστεί επειδή είναι πλούσιος και να χάσει την αιώνιο ζωή; Όχι. Υπάρχει τρόπος: Να ξέρει ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα να απολαμβάνει αυτός μόνος και τα παιδιά του τα αγαθά που του έδωκε ο Θεός. Του τα έδωκε ο Θεός σαν διαχειριστή που θα δώσει λογαριασμό της διαχειρίσεως τους. Να ζήσει αυτός, η οικογένεια του, αλλά να ζήσουν και άλλοι, που για τον ένα ή άλλο λόγο έχουν ανάγκη προστασίας, όπως άρρωστοι, άνεργοι, ορφανά, ξένοι, πρόσφυγες, γέροντες. Να κάνει ότι έκαμε ο Αβραάμ που φιλοξενούσε ξένους, που ήταν πλούσιος αλλά και δίκαιος. Ότι έκαμαν οι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Ότι έκαμαν τόσοι και τόσοι που μας χάρισαν γηροκομεία, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία και διάφορα άλλα φιλανθρωπικά Ιδρύματα. Είθε να μας βοηθήσει ο Θεός να δούμε το αιώνιο συμφέρον μας.
 
 
Γιώργος Σαββίδης


ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ
ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΣΚΟΠΟΥ
(Συνέχεια από τη σελίδα 107)
 
«... Πρέπει λοιπόν να υπομένει κανένας τους κόπους της προσευχής και της νηστείας και των άλλων έργων με πολλή ευχαρίστηση κι αγάπη κι ελπίδα και να πιστεύει ότι τα άνθη και οι καρποί των κόπων είναι ενέργειες του Πνεύματος. Αν σκέφτεται κανένας αυτά κι αποδίδει τα πάντα στους κόπους αντί να κερδίσει τους ολοκάθαρους εκείνους καρπούς του γεννιέται αλαζονεία και μεγά­λη ιδέα κι όταν αυτά τα πάθη παρουσιαστούν σαν ένα σάπισμα μέσα στις ψυχές των ράθυμων χαλούν και καταστρέφουν τους κό­πους.
Τι πρέπει να κάνει λοιπόν όποιος ζει για το Θεό και για την ελπίδα εκείνου; Να υπομένει μ' ευχαρίστηση τους αγώνες για την αρετή, που προξενούν τη λύτρωση της ψυχής από τα πάθη και την άνοδο στο ακρότατο ύψος των αρετών, η ελπίδα όμως της τελειό­τητας να πιστεύει ότι στηρίζεται σ’ Εκείνον και στην φιλανθρω­πία Εκείνου. Γιατί, αν προετοιμαστεί μ’ αυτό τον τρόπο και απο­λαύσει τη χάρη Εκείνου στον όποιο έχει πιστέψει, τότε αγωνίζε­ται δίχως κόπο περιφρονώντας την κακία του εχθρού, επειδή δεν έχει σχέση μ' αυτόν κι έχει λυτρωθεί από τα πάθη του με τη χάρη του θεού. Όπως δηλαδή εκείνοι που με τη ραθυμία τους προς τα καλά εισάγουν στη φύση τους τα πονηρά πάθη και ζώντας με χαρά μέσα σ’ αυτά τα πράττουν εύκολα, απολαμβάνοντας σα να ήταν μια έμφυτη ηδονή και δικό τους προνόμιο, και το φθόνο και την πορ­νεία και τα υπόλοιπα μόρια της αντίθετης κακίας, έτσι και οι εργά­τες του Χρίστου και της αλήθειας, τόσο με την πίστη τους όσο και με τους κόπους της αρετής δέχονται τα πάνω από τη φύση αγαθά από τη χάρη του Πνεύματος, απολαμβάνουν με ανείπωτη ηδονή και πράττουν δίχως κόπο την άδολη και αμετάβλητη αγάπη, την αναλλοίωτη πίστη, τη σταθερή ειρήνη, την πραγματική αγαθότητα και όλα τα άλλα, με τα οποία η ψυχή γίνεται καλύτερη και δυνατό­τερη από την κακία του εχθρού και έτσι προσφέρεται ως κατοικία καθαρή στο προσκυνητό και άγιο Πνεύμα. Από αυτό παίρνει την αθάνατη ειρήνη του Χριστού και με αυτήν συνδέεται και προσ­κολλάται στον Κύριο, και, αφού λάβει τη χάρη του Πνεύματος και προσκολληθεί στον Κύριο και γίνει μαζί του ένα πνεύμα, δεν κάνει μονάχα εύκολα τα έργα της δικής της αρετής χωρίς ν’ αγω­νίζεται καθόλου κατά του εχθρού, αφού είναι ανώτερη από τις επι­βουλές του, αλλά, το μεγαλύτερο από όλα, δέχεται επάνω της τα πάθη του Σωτήρα κι εντρυφά σ’ αυτά περισσότερο από ό,τι οι ερα­στές της ζωής αυτής χαίρονται τις τιμές και τις δόξες και τα αξιώ­ματα που προσφέρουν οι άνθρωποι. Γιατί για το Χριστιανό που προχώρησε με την ενάρετη πολιτεία του και με τη δωρεά του αγίου Πνεύματος στο μέτρο της νοητής ηλικίας κατά τη χάρη που του δόθηκε, δόξα και τρυφή και απόλαυση μεγαλύτερη από κάθε ηδονή είναι να επισύρει το μίσος για χάρη του Χριστού, να τον διώχνουν, να υπομένει κάθε προσβολή και κάθε ντρόπιασμα για χάρη της πίστης του στο Θεό. Αφού όλη η ελπίδα του Χριστιανού αυτού είναι στην ανάσταση και στα μελλοντικά αγαθά, όποια προσβολή κι αν του γίνει και όλες οι μάστιγες και οι διωγμοί και τα άλλα παθήματα μέχρι το σταυρό, είναι όλα τρυφή και ανάπαυση κι εγγύηση των ουράνιων θησαυρών. Γιατί λέει, «μακάριοι είστε όταν σας κατηγορήσουν και σας κυνηγήσουν όλοι οι άνθρωποι και σας απευθύνουν και δεχτείτε κάθε κακολογία ψεύτικη για χάρη μου. Να χαίρεστε και να ευφραίνεστε, γιατί ή αμοιβή σας θα είναι στον ουρανό μεγάλη». Και ο Απόστολος λέει· «κι όχι μονάχα αυτό, αλλά και να καυχιέστε στις θλίψεις σας». Και σε άλλο σημείο· «με πολλή ευχαρίστηση λοιπόν θα καυχηθώ για της ταλαιπωρίες μου, για να κατασκηνώσει σ’ εμένα η δύναμη του Χριστού. Γι’ αυτό χαίρομαι για τα παθήματά μου, για τις βρισιές, τις θλίψεις, τις φυλακές. Γιατί, όταν φαίνομαι αδύναμος, τότε είμαι δυνατός»· Αλλά και πάλι «ως υπηρέτες με την πολλή υπομονή μας». Γιατί αυτή η χάρη του αγίου Πνεύματος, αφού κατέλαβε ολόκληρη την ψυχή και γέμισε το κατοικητήριο με χαρά και δύνα­μη, κάνει ευχάριστα στην ψυχή τα παθήματα του Κυρίου, εκτοπί­ζοντας την αίσθηση της παρούσας οδύνης με την ελπίδα των μελ­λοντικών.
Επειδή λοιπόν πρόκειται ν’ ανεβείτε σε τόσο ψηλό σημείο δύναμης και δόξας με τη βοήθεια του Πνεύματος, γι’ αυτό να πολι­τεύεστε με τέτοιο τρόπο, να υπομένετε δηλαδή κάθε κόπο και κάθε αγώνα με χαρά, για να φανείτε άξιοι της επιδημίας ανάμεσά μας του Πνεύματος και της από κοινού με το Χριστό κληρονομιάς. Καμιά χαύνωση να μη σας κυριεύει ούτε να σας παραλύει η ραθυ­μία, ώστε ούτε εσείς να πέσετε ούτε στους άλλους να δώσετε αιτία να αμαρτήσουν. Αν όμως κάποιοι δεν έχουν ακόμα τη δύναμη για την άκρα προσευχή ούτε το ζήλο και τη δύναμη που απαιτεί το θέμα αυτό και μένουν πίσω στην αρετή αυτή, ας εφαρμόζουν την υπακοή κατά τη δύναμή τους στα άλλα· ας διακονούν πρόθυμα, ας εργάζονται με ζήλο, ας υπηρετούν με χαρά, όχι με αμοιβή τους την τιμή, ούτε για χάρη ανθρώπινης δόξας· μην υποχωρείτε από αδυναμία ή ραθυμία στους κόπους ούτε σα να υπηρετείτε ξένα σώματα και ψυχές, αλλά να σκέφτεστε ότι υπηρετείτε δούλους του Χριστού, σπλάχνα δικά σας, για να φανεί το έργο σας καθαρό και άδολο στα μάτια του Κυρίου. Και κανένας να μην προφασίζεται προκειμένου για την επίδοση στα καλά έργα, ότι είναι αδύνατος να επιτελεί εκείνα που σώζουν την ψυχή. Γιατί ο Θεός δεν προσ­τάζει στους δούλους του τίποτε το αδύνατο. Έδειξε τόσο άφθονη και πλούσια σε όλους την αγάπη και την αγαθότητα της θεότη­τας του, ώστε παραχώρησε κατά το θέλημα καθενός τη δύναμη να πράττει κάποιο αγαθό και κανένας από όσους ενδιαφέρονται να σωθούν να μη στερηθούν τη δυνατότητα της σωτηρίας. «Όποιος προσφέρει», λέει, «ένα ποτήρι νερό μονάχα σε κάποιον ως μαθητή μου, σας βεβαιώνω, δε θα χάσει την αμοιβή του».
Τι είναι δυνατότερο από αυτή την εντολή; Ένα ποτήρι νερό αμείβεται με μισθό στον ουρανό. Πρόσεξε πόσο αμέτρητη είναι η φιλανθρωπία· «εφόσον κάνετε έτσι σ’ έναν από αυτούς, το κάνετε σ’ εμένα». Μικρό είναι ό,τι σου ζήτησε, είναι όμως μεγάλο το κέρδος της υπακοής σου και σου ανταποδίδεται πλούσια κοντά στο Θεό. Ώστε δε σου ζητά τίποτε πάνω από τη δύναμή σου, αλλ’ είτε κάνεις κάτι μικρό είτε κάτι μεγάλο, ακολουθεί ο μισθός ανάλογα με την προαίρεσή σου. Αν το έπραξες στο όνομα και με φόβο Θεού, σου ήρθε η δωρεά λαμπρή και αναφαίρετη. Αν όμως το έπραξες για να επιδειχτείς στους ανθρώπους και να δοξαστείς από αυτούς, άκουσε τι σου λέει με όρκο ο ίδιος ο Κύριος· «σας βεβαιώνω, απέχουν πολύ από την αμοιβή». Για να μην το πάθομε λοιπόν αυτό, παραγγέλλει στους μαθητές και μέσω αυτών σ' εμάς· «προσέχετε, μην κάνετε την ελεημοσύνη σας ή την προσευχή σας ή τη νηστεία σας μπροστά στους ανθρώπους· ειδεμή, δεν έχετε ανταμοιβή από τον Πατέρα σας στον ουρανό». Έτσι παραγγέλλει ν’ αποστρεφόμαστε και ν’ αποφεύγομε αυτούς τους θνητούς και τους επαίνους από θνητούς και τη δόξα που σβήνει και ξεφεύγει από μας και να ζητούμε εκείνη μόνο που ούτε το κάλλος της μπο­ρούμε να περιγράψομε ούτε που τελειώνει να βρούμε. Με αυτήν θα μπορέσομε κι εμείς να δοξάζομε τον Πατέρα και τον Υιό και το άγιο Πνεύμα τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
 
 
 
 
ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΡΓΑ
ΤΟΜΟΣ 8ος Σελ. 345 – 351)
 

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Τρίτη                        2 Νοεμβρίου (Εσπερινός)              ΑΧΕΛΕΙΑ
Τετάρτη                    3 Νοεμβρίου                                ΣΤΡΟΥΜΠΙ
Κυριακή                    7 Νοεμβρίου                                ΜΑΡΑΘΟΥΝΤΑ
Κυριακή                    7 Νοεμβρίου, (Εσπερινός)             ΛΕΜΟΝΑ
Δευτέρα                    8 Νοεμβρίου                              ΑΝΩΓΥΡΑ
Δευτέρα                    8 Νοεμβρίου(Εσπερινός)              ΧΛΩΡΑΚΑ, Γηροκομείο
Τετάρτη                   10 Νοεμβρίου (Εσπερινός)             ΛΑΣΑ
Πέμπτη                    11 Νοεμβρίου                              ΝΕΟ ΧΩΡΙΟ
Κυριακή                   14 Νοεμβρίου                              ΑΡΣΟΣ
Σάββατο                  20 Νοεμβρίου (Εσπερινός)             ΠΑΦΟΣ, Παντάνασσα
Κυριακή                   21 Νοεμβρίου                              ΠΕΓΕΙΑ
Πέμπτη                    25 Νοεμβρίου                              ΤΑΛΑ
Κυριακή                  28 Νοεμβρίου                               ΔΡΟΥΣΙΑ
Δευτέρα                  29 Νοεμβρίου (Εσπερινός)              ΕΜΠΑ
Τρίτη                      30 Νοεμβρίου                               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Παρασκευή             5 Νοεμβρίου (Εσπερινός)                ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ
Σάββατο                 6 Νοεμβρίου                                ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ
Κυριακή                 7 Νοεμβρίου                                ΝΕΟ ΧΩΡΙΟ
Κυριακή                 7 Νοεμβρίου, (Εσπερινός)              ΧΟΛΙ
Δευτέρα                 8 Νοεμβρίου (Εσπερινός)               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Τρίτη                     9 Νοεμβρίου                               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Τετάρτη                 10 Νοεμβρίου (Εσπερινός)            ΝΕΟ ΧΩΡΙΟ
Σάββατο                13 Νοεμβρίου                             ΚΑΝΝΑΒΙΟΥ
Κυριακή                 14 Νοεμβρίου                             ΠΑΦΟΣ, Άγιος Δημήτριος
Σάββατο                20 Νοεμβρίου (Εσπερινός)             ΓΙΟΛΟΥ
Κυριακή                 21 Νοεμβρίου                             ΠΑΦΟΣ, Παντάνασσα
Τετάρτη                 24 Νοεμβρίου (Εσπερινός)            ΚΡΗΤΟΥ ΤΕΡΡΑ
Κυριακή                 28 Νοεμβρίου                             ΣΙΜΟΥ
Δευτέρα                 29 Νοεμβρίου (Εσπερινός)            ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Τρίτη                     30 Νοεμβρίου                             ΕΜΠΑ
 
 
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
Δευτέρα                 1 Νοεμβρίου                              ΜΗΛΙΟΥ
Τρίτη                     2 Νοεμβρίου (Εσπερινός)             ΤΡΕΜΙΘΟΥΣΑ
Τετάρτη                 3 Νοεμβρίου                               ΜΕΣΑΝΑ
Κυριακή                 7 Νοεμβρίου                              ΜΕΣΑΝΑ
Κυριακή                 7 Νοεμβρίου, (Εσπερινός)             ΧΟΛΙ
Πέμπτη                  11 Νοεμβρίου                             ΠΕΝΤΑΛΙΑ
Παρασκευή            12 Νοεμβρίου (Εσπερινός)             ΚΑΝΝΑΒΙΟΥ
Κυριακή                 14 Νοεμβρίου                             ΚΟΙΛΗ
Κυριακή                 21 Νοεμβρίου                             ΓΙΟΛΟΥ
Τετάρτη                 24 Νοεμβρίου (Εσπερινός)            ΤΑΛΑ
Πέμπτη                  25 Νοεμβρίου                             ΦΥΤΕΥΚΙΑ
Κυριακή                 28 Νοεμβρίου                             ΤΡΑΧΥΠΕΔΟΥΛΑ
 
                  
 

ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ


ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ
Κυριακή               7 Νοεμβρίου                 ΜΕΣΟΓΗ
Κυριακή               14 Νοεμβρίου               ΛΑΣΑ
Κυριακή               21 Νοεμβρίου               ΑΡΜΟΥ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή               14 Νοεμβρίου               ΚΟΥΚΛΙΑ
Κυριακή               21 Νοεμβρίου               ΧΟΥΛΟΥ
Κυριακή               28 Νοεμβρίου               ΛΕΜΠΑ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                    
Κυριακή               7 Νοεμβρίου                ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΡΕΣ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ
Κυριακή              14 Νοεμβρίου               ΠΑΝΑΓΙΑ
Κυριακή              28 Νοεμβρίου               ΕΛΕΔΙΩ
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                    
Κυριακή              7 Νοεμβρίου                ΕΜΠΑ
Κυριακή              28 Νοεμβρίου              ΚΟΝΙΑ
 
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ                                
Κυριακή              7 Νοεμβρίου               ΜΕΣΑ ΧΩΡΙΟ
Κυριακή              14 Νοεμβρίου             ΑΝΑΒΑΡΓΟΣ
 

Κυριακή              21 Νοεμβρίου             ΜΑΝΔΡΙΑ


 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org.