English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

  
Περιοδικό Απ. Βαρνάβας
 

 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ΛΟΥΚΑ                                                            
Απόστολος: Γαλ. ε΄ 22 – 26, στ΄ 1-2 
Ευαγγέλιον: Λουκ. ιγ΄ 10 - 17   
5 Δεκεμβρίου 2010                                       
 
 
«Και ιδού γυνή ην πνεύμα έχουσα ασθενείας έτη δέκα και οκτώ...»
           
Ήταν μακροχρόνια και βασανιστική η ασθένεια της γυναίκας της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής. Υπέφερε για δεκαοκτώ χρόνια, μιαν ολόκληρη ζωή. Και η αρρώστια της ήταν βαριά «Ην συγκύπτουσα και μη δυναμένη ανακύψαι εις το παντελές». Ήταν καμπουριασμένη και δεν μπορούσε καθόλου να ανορθωθεί.
            Θα αναζήτησε, ασφαλώς, τη θεραπεία της σε νοσοκομεία και γιατρούς. Το ποθούμενο, όμως, ήλθε από τον Χριστό, ως επιβράβευση της μακροχρόνιας υπομονής και της πίστης της∙ μιας πίστης που, παρά την σωματική παραμόρφωση, δεν της επέτρεπε να μένει μακρυά από τη συναγωγή την ημέρα του Σαββάτου.
            Θα μπορούσαμε να σταθούμε και να εξετάσουμε τη μεγάλη πίστη και την μακροχρόνια υπομονή της γυναίκας αυτής. Θα μπορούσαμε να μελετήσουμε και την υποκριτική στάση του αρχισυναγώγου, καθώς και την ορθή χρήση της αργίας του Σαββάτου. Στα λίγα λεπτά, όμως, του κηρύγματος ,ας δούμε το θέμα της ασθένειας και τη θεραπείας της, μέσα από το πρίσμα της Αγίας Γραφής.
            Η ασθένεια, με τους πόνους που τη συνοδεύουν, συνιστά ένα πρόβλημα για τους ανθρώπους όλων των εποχών, που αναζητούν την αιτία της, τη σημασία της και τρόπους υπέρβασής της. Κάποιοι αποδίδουν την ταλαιπωρία του ανθρώπου από τις ασθένειες σε πονηρά πνεύματα και κακοποιές δυνάμεις που πρέπει να εξευμενισθούν με προσφορές και θυσίες. Αυτοί ενστερνίζονται την αντίληψη της μαγείας. Άλλοι υποστηρίζουν ότι τα αίτια των ασθενειών εξηγούνται επιστημονικά και επομένως η θεραπεία είναι θέμα της επιστήμης και μόνο. Αυτοί υιοθετούν την αντίληψη του ορθολογισμού.
            Η Αγία Γραφή, χωρίς να αγνοεί αυτές τις θεωρίες, εξετάζει την ασθένεια και τη θεραπεία μέσα στα πλαίσια του θεϊκού σχεδίου για τη σωτηρία των ανθρώπων. Στο ερώτημα πώς ο παντοδύναμος αλλά και πανάγαθος και φιλάνθρωπος Θεός επιτρέπει τις ασθένειες και τη δυστυχία, που αυτή συνεπάγεται, η απάντηση δίνεται με ένα άλλο ερώτημα: «Τις έγνω νουν Κυρίου ή τις σύμβουλος αυτού εγένετο;» Ποιος, δηλαδή, γνώρισε τη σκέψη του Θεού ή ποιος μπόρεσε να γίνει σύμβουλός του;
            Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος οφείλει να γνωρίσει τα όρια του, ότι δηλαδή, ως δημιούργημα, είναι ύπαρξη με περιορισμένες δυνατότητες, σε σχέση με τον Θεό, και να αναγνωρίσει την παντοδυναμία του Θεού, προς τον οποίο πρέπει να προσβλέπει με εμπιστοσύνη. Από την άλλη, βέβαια, δεν θα πρέπει να παραθεωρείται η δύναμη της αμαρτίας που απομάκρυνε τον άνθρωπο από την πηγή της ζωής και τον υπέταξε στο νόμο της φθοράς.
            Παράλληλα η Αγία Γραφή αποδίδει και θετικά στοιχεία στην ασθένεια, διδάσκοντας τον πιστό να αναζητεί, πίσω από τον πόνο που αυτή προκαλεί, και άλλες παιδαγωγικές κινήσεις του Θεού. Ο Απ. Παύλος αποδίδει την ταλαιπωρία του από την ασθένεια, που τον βασάνιζε, στο σχέδιο του Θεού να του περιστείλει τον εγωϊσμό. «Εδόθη μοι σκόλοψ τη σαρκί... ίνα με κολαφίζη, ίνα μη υπεραίρωμαι» λέγει. Στην παράκληση του Παύλου για θεραπεία, ο Θεός απαντά: «Αρκεί σοι η χάρις μου, η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται». Σου αρκεί δηλ. η χάρη μου, γιατί η δύναμη μου φανερώνεται στην πληρότητά της μέσα από αυτή την αδυναμία σου.
            Η Αγία Γραφή, πάλιν, διδάσκει ότι οι ποικίλες θλίψεις και ταλαιπωρίες εδραιώνουν τον άνθρωπο στην πίστη, αφού «η θλίψις υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκική ελπίδα, η δε ελπίς ου κατασχύνει»      
            Στην Ιστορία της ανθρωπότητος αναφέρονται περιπτώσεις παρέμβασης του Θεού με σκοπό τη σωτηρία των ανθρώπων. Η παρέμβαση αυτή του Θεού αποσκοπεί στο να βοηθήσει τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τις συνέπειες της υποταγής τους στους νόμους της φθοράς, εξ αιτίας των αμαρτιών τους και της διακοπής της κοινωνίας τους μαζί του. Οι θαυματουργίες του, τόσο στους χρόνους της Παλαιάς, όσο και της Καινής, Διαθήκης, αυτό τον σκοπό έχουν. Το βλέπουμε ξεκάθαρα στον Χριστό, όταν θεραπεύει πρώτα την αμαρτία, αποκαθιστώντας την κοινωνία του ανθρώπου με το Θεό, και ύστερα χαρίζει τη σωματική υγεία. Κι ακόμα προτρέπει τον κάθε θεραπευόμενο: «ίδε υγιής γέγονας μηκέτι αμάρτανε».
            Ένας από τους κυριότερους σκοπούς των συχνών θεραπειών, που ενεργούσε ο Χριστός, ήταν να αποδείξει ότι έφτασε η επηγγελμένη Μεσσιανική εποχή και αρχίζει η αναίρεση της αθλιότητας και του πόνου της παρούσης ζωής που είναι το αποτέλεσμα της διακοπής της σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό. Γι’ αυτό και σήμερα «επέθηκεν αυτή (τη γυναικί) τας χείρας» και «παραχρήμα ανωρθώθη και εδόξασε τον Θεόν». Την έλυσε από τα δεσμά του σατανά επαναφέροντάς την στη σχέση με το Θεό.
Η απαλλαγή από τη φθορά επρόκειτο να ήταν ο σκοπός και του κηρύγματος της Εκκλησίας. Ο ίδιος ο Χριστός ανέφερε ότι μεταξύ των σημείων, που θα εβεβαίωναν τη γνησιότητα του κηρύγματος των απεσταλμένων του, ήταν ότι «επί αρρώστους χείρας επιθήσουσι, και καλώς έξουσιν» (Μαρκ. 16,18). Η θεραπεία ασθενών γίνεται στο όνομά του και με τη δύναμή του. Ωστόσο οι θεραπείες γίνονται όταν υπάρχουν και οι απαραίτητες, για τον Θεό, προϋποθέσεις. Κύρια προϋπόθεση που ελκύει τη θεραπευτική χάρη του Θεού είναι η πίστη, κατά τον συνήθη λόγο του Χριστού: «η πίστις σου σέσωκέ σε». Την πίστη, βέβαια, συνοδεύουν και άλλες αρετές, όπως η ταπείνωση, η υπακοή, η μετάνοια.
            Κατά τις ανεξιχνίαστες, λοιπόν, βουλές του Υψίστου και κατά τον απρόσιτον «νουν Κυρίου», πάσχει για δεκαοκτώ χρόνια η σημερινή συγκύπτουσα. Δεν την απέλιπε όμως η πίστη. Κι αξιώθηκε της θεραπείας από τα χέρια του ίδιου του Κυρίου. Ας γίνει, η γυναίκα αυτή, παράδειγμα πίστης, εγκαρτέρησης και υπομονής και για μας, που δοκιμαζόμαστε από θλίψεις και ασθένειες στον κόσμο τούτο.                                                   
                                                                                                † Ο Πάφου Γεώργιος
 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ΛΟΥΚΑ                                                             
Απόστολος: Εφεσ. ε' 8 - 19 
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιδ΄ 16 – 24
12 Δεκεμβρίου 2010                                             
 
«Μιμηθησώμεθα το πράον, το άκακον, το απλούν, το φιλάνθρωπον, τον περί πάντα σοφόν»
 
Η καθημερινή ανάμνηση κάποιου ή κάποιων αγίων της θριαμβεύουσας Εκκλησίας μας, αποτελεί ασφαλώς απόδοση οφειλόμενης τιμής για την ζωή τους και τους αγώνες τους προς κατάκτηση της αρετής. Ωστόσο προσφέρει κυρίως σε μας τους πιστούς, που ζούμε αγωνιζόμενοι στην στρατευόμενη Εκκλησία, την ευκαιρία να γνωρίσουμε την ζωή τους που παρουσιάζεται μπροστά μας σαν ένα φωτεινό παράδειγμα. Να γίνουμε και εμείς «φως εν Κυρίω».
Γιατί αυτοί είναι οι αθλητές της ζωής που κέρδισαν δίκαια έπαθλα των αγώνων τους με την αέναη προσπάθειά τους να ζήσουν την ενάρετη ζωή. Έζησαν μια ζωή χριστιανική βασισμένη στις εντολές του Χριστού με καθημερινή αγωνιστική συνέπεια και σταθερότητα στον στόχο τους.
Καλείται λοιπόν ο κάθε πιστός αποβλέποντας προς τους αγίους της θρησκείας μας, να διαπιστώσει την δυνατότητα που έχει ο αμαρτωλός άνθρωπος να ξεπεράσει τις αδυναμίες του και να πετύχει να πλησιάσει και να μιμηθεί τα πρότυπα των αγίων που στη ζωή τους ακολούθησαν το θέλημα του Κυρίου μας.
Ένα τέτοιο παράδειγμα για μίμηση, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι ο άγιος Σπυρίδων, ο Τριμυθούντος και θαυματουργός, όπως προσονομάζεται και μνημονεύεται και τιμάται από την Εκκλησία μας. Ένας ξεχωριστός ανάμεσα στους αγίους που γέννησε η Κύπρος και έζησε τα χρόνια των μεγάλων αγώνων της Εκκλησίας για να καθορίσει το δογματικό περιεχόμενο της πίστης μας. Είναι αυτός, «το κλέος», η δόξα «των ορθοδόξων, ο θείος νους», που με την εμπνευσμένη σοφία του αντιμετώπισε την αίρεση του αιρεσιάρχου Αρείου κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, καθορίζοντας «τον Λόγον ομοούσιον και συνάναρχον τω Πατρί». Σ’ αυτή την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο συντάχθηκε η βάση του συμβόλου της πίστεώς μας, του Πιστεύω, όπως μονολεκτικά το ονομάζουμε. Αλλά ο άγιος Σπυρίδων, έγινε γνωστός εκτός των άλλων, ακόμη και από την εποχή εκείνη, και για την αγιότητά του αλλά και τα σημαντικά θαύματά του. Περιλαμβάνονται ανάμεσα σ’ αυτά κατά τον υμνωδό, «ηδέα θαύματα και πράξεις αθάνατοι». Θαύματα που προκάλεσαν ικανοποίηση και πράξεις που παρέμειναν αθάνατες. Σημειώνει ακόμη ότι μετέβαλε «όφιν εις χρυσούν», ή ότι είναι ο «εγείρας νεκρούς». Περιγράφοντας ο υμνωδός, τον άγιό μας, καλεί όλους εμάς, όπως «μιμηθησώμεθα το πράον, το άκακον, το απλούν, το φιλάνθρωπον, τον περί πάντα σοφόν», και αυτόν που «εν αρχιερεύσι φως έλαμψεν». Πραγματικός άγιος. Με αυτές τις λέξεις απαριθμεί και εκθέτει ο υμνωδός τον πλούτο των αρετών του. Εδώ ακριβώς στηρίζεται και η ελπίδα του καθένα από εμάς, ότι μπορούμε και εμείς αγωνιζόμενοι να φτάσουμε ή τουλάχιστον να πλησιάσουμε την αγιότητα. Τη φήμη του θαυματουργού και του αγίου, την είχε αποκτήσει ήδη ενώ ακόμη ζούσε, γι’ αυτό συνέρρεαν πολλοί πιστοί. Και όταν μετά πολλές περιπλανήσεις το σκήνωμα του κατέληξε με ασφάλεια στην Κέρκυρα, συνέρρεαν και συρρέουν εκεί πολλοί για να το προσκυνήσουν, στον περίλαμπρο ναό τον αφιερωμένο στο όνομά του, με πίστη στην θαυματουργική του δύναμη.
Για μας, τους απλούς πιστούς, αγαπητοί μου, δέος προκαλεί η περιγραφή του υμνωδού για τα χαρακτηριστικά και τις αρετές του αγίου μας. Προβάλλεται προς μίμηση, όπως αναφέραμε στην αρχή, αλλά πλημμυρίζει την ψυχή μας αγχώδης αμφιβολία για τις περιορισμένες δυνατότητες που θεωρούμε ότι διαθέτουμε. Θεωρούμε ότι είναι αδύνατο απλώς να πλησιάσουμε ένα άγιο, οποιονδήποτε και ακόμη περισσότερο, τον άγιο Σπυρίδωνα με τις τόσο πολλές και μεγάλες του αρετές. Ήταν ωστόσο και αυτός ένας άνθρωπος, με τις ίδιες αδυναμίες που έχουμε όλοι μας. Είχε όμως και τις ίδιες δυνατότητες αγιότητας όπως έχουμε και όλοι εμείς. Και πάνω από όλα είχε την βοήθεια του Θεού. Γιατί, με τη βοήθειά Του, όλοι μπορούμε να γίνουμε άγιοι. Άγιος δεν σημαίνει αναμάρτητος. Αναμάρτητος είναι μόνο ο Θεός. Την αγιότητα μπορούμε να την κατακτήσουμε όλοι. Αρκεί να το θελήσουμε. Αλλά η αγιότητα δεν είναι μια στατική κατάσταση, που χαρίζεται. Είναι το αποτέλεσμα μιας συνεχούς και ακατάπαυστης σταθερής αγωνιστικής προσπάθειας για την κατάκτηση της αρετής. Είναι η αντιμετώπιση του κακού μας εαυτού. Είναι η επιλογή ανάμεσα σ’ αυτό που εύκολα και χωρίς αναστολές μας οδηγεί μακράν του θείου θελήματος, ενώ από την άλλη πλευρά μπορεί να μας φέρει στο δρόμο του ευαγγελίου. Και δεν είναι μόνο οι επιλογές και αποφάσεις για μεγάλα και σπουδαία έργα και σκέψεις. Μερικές μικρές και απλές λεπτομέρειες μπορεί να χαρακτηρίσουν τη ζωή μας, ενάρετη ή αμαρτωλή. Ακόμη είναι και η καρποφορία σε έργα αγαθά. Καλεί τους Εφεσίουςο Απόστολος Παύλος λέγοντας: «Περιπατείτε», «εν πάση αγαθωσύνη και δικαιοσύνη και αληθεία».
Ασφαλώς δεν φαίνεται να είναι τόσο απλό και εύκολο να ακολουθούμε σταθερά το νόμο του Θεού. Είναι αδύνατο να αποφύγουμε την αμαρτία αν και μόνο μια στιγμή είναι η ζωή μας. Εκείνο όμως που ασφαλώς μπορούμε να πετύχουμε είναι να σηκωθούμε αμέσως ύστερα από μια πτώση, από ένα λάθος, από μια αμαρτία. Στην προσπάθειά μας αυτή έχουμε και τη συμπαράσταση και τη δύναμη του Θεού-Πατέρα. Άλλωστε και Εκείνος μάς θέλει όλους άγιους, ακόμη και από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιός ειμι». Γιαυτό μας καλεί και στο μεγάλο δείπνο, που ακούσαμε, αγαπητοί μου, στην σημερινή ευαγγελική περικοπή. Μας θέλει όλους. Με διάφορους τρόπους και επανειλημμένους μας στέλνει προσκλήσεις. Μας ζητά να δεχτούμε την πρόσκλησή Του, να συμμετάσχουμε στο δείπνο της βασιλείας του Θεού. Τι θα απαντήσουμε; Στο χέρι μας είναι.
 
 
Δ.Γ.Σ.


ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ
Απόστολος: Εβρ. ια΄ 9-10, 32-40
Ευαγγέλιο: Ματθ. α΄ 1-25
19 Δεκεμβρίου 2010
 
«Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού, υιού Δαυίδ, υιού Αβραάμ»
 
Ό, τι υπόσχεται ο Θεός, γίνεται πραγματικότητα. «Πιστός ο επαγγειλάμενος», αξιόπιστος στις υποσχέσεις του ο Θεός, λέγει ο απόστολος Παύλος. Μας υπενθυμίζουν οι ημέρες αυτές, την αξιοπιστία του Θεού, διότι η Γέννησις του Σωτήρος Χριστού, την οποία προετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε αποτελεί εκπλήρωση της βαρυσήμαντης, της σωστικής γιά τον άνθρωπο υποσχέσεως του Θεού, ότι θα έστελλε στον κόσμο τον Σωτήρα του κόσμου. Μας θυμίζει την υπόσχεση αυτή του Θεού, τόσο το ιερό Ευαγγέλιο, όσον και το αποστολικό ανάγνωσμα που ακούσαμε σήμερα.
 
Ευθύς, μετά το προπατορικό αμάρτημα, κατά το οποίο οι Πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα, περιφρόνησαν την εντολή του Θεού και έδωσαν εμπιστοσύνη στον Διάβολο και έκαμαν το θέλημα του Διαβόλου, υποδουλώθηκαν σ’ αυτόν, όχι μόνο αυτοί αλλά και όλο το ανθρώπινο γένος που «ενυπήρχε» σ’ αυτούς.
 
Τους τιμώρησε ο Θεός διώχνοντας τους από τον Παράδεισο, αλλά και με άλλες τιμωρίες που άλλαξαν ριζικά την θέση τους, την κατάσταση τους, με βαριές συνέπειες αιώνιες για το ανθρώπινο γένος, αλλά από τότε, δίνει αμέτρητη αγάπη στο πλάσμα του ο Θεός και την υπόσχεση, ότι θα έσωζε και πάλι τον άνθρωπο συντρίβοντας τον διάβολο και δίνοντας στο ανθρώπινο γένος την σωτηρία.
 
Αυτή η μεγάλη, η πρώτη, η βαρυσήμαντη υπόσχεση του Θεού ονομάζεται «Πρωτευαγγέλιο», διότι πραγματικά είναι η πρώτη καλή αγγελία, για την σωτηρία του ανθρώπου.
 
Η υπόσχεση του Θεού έλεγε ότι θα έστελνε στη γη τον Σωτήρα που θα γεννιόταν σαν άνθρωπος από γυναίκα (την Παναγία), για να συντρίψει τον διάβολο που οδήγησε στην καταστροφή τους Πρωτοπλάστους. Γυναίκα η Εύα, έφερε την αμαρτία, γυναίκα τώρα η Παναγία, φέρνει την σωτηρία. Άνθρωπος ο Αδάμ αμάρτησε και τιμωρήθηκε. Θεός και άνθρωπος ο Ιησούς Χριστός, που έφερε αντί του θανάτου τη ζωή, αντί της τιμωρίας την σωτηρία.
 
Και την υπόσχεση του αυτή ο Θεός, κάθε τόσο την ανανέωνε για να δώσει την παρηγοριά, για να αναζωογονεί την πίστη των γενεών των ανθρώπων, προσθέτοντας και περισσότερες λεπτομέρειες για τον τρόπο της σωτηρίας για τον αναμενόμενο Σωτήρα. Για τούτο οι Προφήτες, αιώνες προ Χριστού, προφήτευσαν όχι μόνο τον ερχομό του Σωτήρος, αλλά και την εξ’ οίκου και γενεάς Δαβίδ καταγωγή Του ως ανθρώπου, τον τρόπο της γεννήσεως Του και σχεδόν όλες τις λεπτομέρειες της ζωής Του και του θανάτου και της Αναστάσεως Του και του έργου Του.
 
Όλα αυτά τα ονόματα που ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο είναι μάρτυρες της προσδοκίας, της λαχτάρας, με την οποία περίμεναν τον Σωτήρα διά μέσου των αιώνων, φανερώνουν δε και την εξ’ οίκου και πατριάς Δαβίδ καταγωγή του, σύμφωνα με τις Προφητείες.
 
Αλλά και τα ονόματα τα οποία ακούσαμε στο ανάγνωσμα του Αποστόλου είναι μάρτυρες, όχι μόνο της αναμονής, της προσδοκίας του Σωτήρος, αλλά και της θερμής πίστεως με την οποία τον ανέμεναν, Πίστεως με την οποίαν έκαμαν μεγάλα θαύματα, όπως μας τα θύμισε ο Απόστολος Παύλος σήμερα.
 
Και είναι άξιο παρατηρήσεως, ότι αυτοί οι προ Χριστού, πριν ακόμα έλθει ο Χριστός έκαμαν τα θαύματα αυτά στηριζόμενοι στην πίστη τους, στην υπόσχεση του Θεού. Εμείς που είδαμε τον Χριστό, που ακούσαμε τον ίδιο να διδάσκει, να κάνει θαύματα, να σταυρώνεται για μας, εμείς που πήραμε το όνομα του και λεγόμαστε Χριστιανοί, εμείς που βαφτιστήκαμε στο όνομα Του και τον ονομάζουμε Σωτήρα μας, έχουμε μια τέτοια πίστη; Αυτά θέλει να μας θυμίσει σήμερα η Εκκλησία με το Ευαγγέλιο, τον Απόστολο και τα προεόρτια τροπάρια.
 
«Επί τη Βηθλεέμ αναχθώμεν τη διανοία», ψάλλει η Εκκλησία. Ας πάμε με την σκέψη μας στη Βηθλεέμ. «Ίνα ίδωμεν θαύμα πάσαν έννοιαν εκπλήττον και συνέχον», για να δούμε αυτό το θαύμα που δεν χωρεί στον νου του ανθρώπου. Να δούμε ότι ήλθε Εκείνος τον οποίον τόσους αιώνες με αγωνία, με πόθο, με πίστη, περίμεναν οι γενεές των ανθρώπων. Και να ακούσουμε το χαρμόσυνο άγγελμα του Αγγέλου: «Ετέχθη υμίν σήμερον Σωτήρ».
 
 
Γιώργος Σαββίδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΙΝ
Απόστολος: Γαλ. α΄ 11 – 19  
Ευαγγέλιο: Ματθ. β΄13 – 23
26 Δεκεμβρίου 2010
 
«Φωνή εν Ραμά ηκούσθη, θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς»
(Ματθ. β΄ 18).
 
Η Γέννηση του Θεανθρώπου, που αποτελεί έκφραση της αγάπης του Θεού προς τον κόσμο, δυστυχώς δε βρίσκει την ανάλογη ανταπόκριση από τους ανθρώπους. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, η στάση των ανθρώπων απέναντι στο Λυτρωτή είναι είτε αδιάφορη, είτε ακόμα και εχθρική. Ήδη, πριν και κατά τη Γέννηση του Σωτήρος, η ανθρωπότητα παρουσιάζεται ανέτοιμη να δεχθεί το Λυτρωτή της. Η ανθρωπότητα παρουσιάζεται ανέτοιμη και αδιάφορη για την παρουσία του Λυτρωτή. Και αυτή την αδιαφορία, που εκφράζεται έμπρακτα, αποτυπώνει ήδη από την αρχή του Ευαγγελίου του ο Ιωάννης: «Εις τα ίδια ήλθε, και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον» (Ιωάν. α΄ 11). Ήρθε στον τόπο το δικό του και οι δικοί του δεν τον δέχτηκαν.
Η αδιαφορία εξελίσσεται σε άρνηση και η άρνηση καταλήγει σε απόρριψη, μίσος και διωγμό. Έτσι, κατά τη Γέννηση θα ανακλιθεί σε φάτνη, επειδή οι άνθρωποι όχι μόνο δεν τον δέχθηκαν σα δικό τους, για να τον φιλοξενήσουν στο σπίτι τους, αλλά ούτε καν σαν ξένο, αφού του αρνήθηκαν θέση στο πανδοχείο. Δικαιολογημένα ο Ευαγγελιστής Λουκάς με πόνο, με πικρία, θα πει πως η Μαριάμ, η Παναγία, γέννησε το γιο της, τον σπαργάνωσε και τον ξάπλωσε στη φάτνη «διότι, ουκ ην αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι» (Λουκ. β΄ 7). Γιατί δε βρήκαν μέρος στο πανδοχείο.
Στη συνέχεια η αδιαφορία μετατρέπεται σε μίσος και καταλήγει σε διωγμό και σφαγή από το βασιλιά Ηρώδη, ο δε απόηχος του αγγέλματος της χαράς και της ειρήνης πνίγονται από τις κραυγές των σφαγμένων νηπίων.
Ενώ, λοιπόν, γεννιέται ο Ιησούς, γνωρίζει την αφιλόξενη συμπεριφορά των δικών του ανθρώπων. Στη συνέχεια, ένεκα της φονικής μανίας του Ηρώδη, καταλήγει διωγμένος στην Αίγυπτο. Αλήθεια, τι τραγική ειρωνεία! Σώζει το λαό του από την Αίγυπτο και τώρα καταφεύγει ο ίδιος στην Αίγυπτο για να προφυλαχθεί! Αυτή η έξοδος, αυτή η φυγή, προαναγγέλλει και την έξοδο – φυγή των οπαδών του από την Ιερουσαλήμ κατά το διωγμό τους από τους Ιουδαίους. Μια έξοδος που θα έχει σαν θετικό αποτέλεσμα την αποδοχή της Χριστιανικής διδασκαλίας από τους ειδωλολάτρες.
Έτσι, η Αίγυπτος, για δεύτερη φορά, θα λειτουργήσει σαν έξοδος λυτρωτική. Κατ’ αρχάς θα οδηγήσει στην έξοδο – απελευθέρωση των Ιουδαίων από το ζυγό της δουλείας των Αιγυπτίων. Στη συνέχεια η έξοδος του Ιησού θα λειτουργήσει λυτρωτικά για όλο τον ειδωλολατρικό κόσμο. Θα λειτουργήσει ακόμα λυτρωτικά για τον καθένα που περνά την όποια δοκιμασία. Αν ο Κύριος, όντας αθώος, αντιμετώπισε δοκιμασίες, μίσος και ακόμα το θάνατο αγόγγυστα, τότε κι εμείς θα πρέπει να δείξουμε την ανάλογη υπομονή.
Ιδιαίτερα για μας η δοκιμασία, ή τα διάφορα παθήματα, θα πρέπει να θεωρούνται σα δύναμη κάθαρσης λυτρωτικής, τόσο από το κακό που βρίσκεται μέσα μας, όσο και από το κακό που βρίσκεται γύρω μας. Μπορεί κακοί σαν τον Ηρώδη να πεθαίνουν, το κακό όμως παραμένει και μεταξύ των λεγομένων «καλών». Γιατί, για παράδειγμα σφαγή των νηπίων δεν είχαμε μόνο επί Ηρώδη. Σφαγή νηπίων έχουμε και σήμερα. Είναι τρομακτική η πρόσφατη δημόσια ομολογία γυναικολόγου ότι: «όσες γεννήσεις είχαμε, είχαμε και άλλες τόσες εκτρώσεις». Άρα ένας Ηρώδης βρίσκεται ανάμεσά μας που διαιωνίζει το κακό, ή ακόμα και ένας Αρχέλαος που επιμένει να εξουσιάζει τυραννικά τους άλλους ανθρώπους. Δυστυχώς, δε σταμάτησαν ακόμα ο θρήνος, τα κλάματα και οι στεναγμοί. Σαν άλλη Ραχήλ η σύγχρονη μητέρα, σε διάφορα σημεία του κόσμου, θρηνεί τα παιδιά της που σφαγιάζονται στα πεδία των μαχών, στις πλατείες ή τις αγορές των πόλεων, ακόμα και σε τόπους λατρείας και προσευχής. Θρηνεί η σύγχρονη μητέρα όταν βλέπει τα παιδιά της να πεθαίνουν, είτε λόγω έλλειψης φαγητού ή νερού, είτε λόγω έλλειψης φαρμάκων. Αυτό είναι το είδος του «πολιτισμού» της εποχής μας; Αν ναι, τότε ο πολιτισμός της ζούγκλας είναι καλύτερος από τον ανθρώπινο πολιτισμό, γιατί αυτός έχει το ελαφρυντικό ότι δεν δημιουργείται από «λογικά» όντα.
Γιατί τόση πείνα σε εποχή ευμάρειας; Γιατί τόση μοναξιά σε εποχή υπερπληθυσμού; Γιατί η παρανομία «νομιμοποιείται» και την ίδια στιγμή ο νόμος παραμερίζεται; Όλα τα πιο πάνω και πολλά άλλα που συνθέτουν την κοινωνία της εποχής μας, δε δημιουργήθηκαν από μόνα τους και σε μια μόνο νύχτα. Συνδημιουργοί είμαστε κι εμείς, άλλος σαν δημιουργός και άλλος με τη σιωπή, ή την ανοχή μας. Σε κάποια στιγμή όμως αυτό που τώρα το θεωρούμε, δικαιολογημένα ή όχι, πρόβλημα των άλλων, κάποια στιγμή θα γίνει και δικό μας πρόβλημα. Αλλά τότε ίσως να είναι αργά, γιατί ο ιστός της κοινωνίας θα γίνει θρύψαλα.
Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι το κακό είναι μεν απρόσωπο, αλλά υλοποιείται από πρόσωπα. Από ξεχωριστά πρόσωπα που ενσυνείδητα ή υποσυνείδητα το διαιωνίζουν. Από αυτά τα πρόσωπα ας μην εξαιρέσουμε τον εαυτό μας. Η αυτογνωσία θα οδηγήσει στη διάγνωση και άρα έγκαιρα στη θεραπεία. Η αυτογνωσία θα μας επαναφέρει στην κοινωνία των προσώπων, άρα σε μια υγειά κοινωνία, βοηθώντας μας να ξεφύγουμε από την έννοια της κοινωνίας της αγέλης, ή της μαζοποίησης μέσα στην οποία χάνεται το πρόσωπο και ο άνθρωπος οδηγείται από άλλους αντί να είναι ο ίδιος καθοδηγητής.
Αδελφοί μου, η Γέννηση του Κυρίου χώρισε την ιστορία σε δύο εποχές. Την προ Χριστού εποχή όπου η αξία του ανθρώπου εκτιμάτο όπως και των ζώων. Σήμερα, την μετά Χριστόν εποχή, έχει αλλάξει; Αν κρίνουμε από το τι συμβαίνει στις μέρες μας φοβούμε ότι βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, αν όχι και χειρότερα. Γιατί τότε ζούσαν στην άγνοια, ενώ σήμερα όλα τα εγκλήματα γίνονται συνειδητά. Σήμερα είμαστε, όπως και τότε, θεατές με μια μικρή διαφορά. Αντί να ζητωκραυγάζουμε ... χειροκροτούμε ή και σιωπούμε. Σήμερα, όπως και τότε, γκρεμίσαμε πολλά με τις ατέλειες και τις αδυναμίες μας. Σήμερα, έστω και αργά θα πρέπει να επανέλθουμε στο μήνυμα της Ενανθρώπησης. Στο μήνυμα της χαράς, της ειρήνης, της συμφιλίωσης ανθρώπων και λαών. Ο κόσμος προσδοκά να του δώσουμε το δυναμισμό που έφερε με τη διδασκαλία του, ιδιαίτερα δε με τον τρόπο ζωής που εγκαινίασε ο ίδιος ο Κύριος. Κάποτε οι άνθρωποι πρότασσαν τα στήθη τους στον εχθρό. Σήμερα καλούμαστε να προτάξουμε αρχές και αξίες οι οποίες θα καταστούν το έσχατο οχυρό ενάντια στην κάθε λογής βαρβαρότητα. Αυτές είναι οι αρχές και αξίες που έφερε ο Κύριος με την Ενανθρώπηση. Ας τις εφαρμόσουμε. Αμήν.
 
Θεόδωρος Αντωνιάδης
 
 
 
 
 
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Παρασκευή           3 Δεκεμβρίου (Εσπερινός)           ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ
Σάββατο               4 Δεκεμβρίου                             ΣΑΛΑΜΙΟΥ
Κυριακή               5 Δεκεμβρίου                             ΠΟΛΕΜΙ
Κυριακή               5 Δεκεμβρίου, (Εσπερινός)          ΧΛΩΡΑΚΑ
Δευτέρα               6 Δεκεμβρίου                             ΝΑΤΑ
Τετάρτη               8 Δεκεμβρίου                             ΜΕΣΑΝΑ
Πέμπτη                9 Δεκεμβρίου                             ΑΛΕΚΤΟΡΑ
Κυριακή               12 Δεκεμβρίου                           ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ, Άγιος Σπυρίδωνας
Κυριακή               19 Δεκεμβρίου                           ΠΑΦΟΣ, Αγίων Παύλου και Βαρνάβα
Τετάρτη               22 Δεκεμβρίου                            ΚΟΙΛΙΝΙΑ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ                                                     ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Παρασκευή           3 Δεκεμβρίου (Εσπερινός)           ΑΡΜΟΥ
Σάββατο               4 Δεκεμβρίου                             ΑΡΓΑΚΑ
Κυριακή               5 Δεκεμβρίου                             ΣΙΜΟΥ
Κυριακή               5 Δεκεμβρίου, (Εσπερινός)          ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Δευτέρα               6 Δεκεμβρίου                             ΧΡΥΣΟΧΟΥ
Τρίτη                   7 Δεκεμβρίου                             ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Κυριακή               12 Δεκεμβρίου                            ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Κυριακή                19 Δεκεμβρίου                           ΚΡΗΤΟΥ ΜΑΡΟΤΤΟΥ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ                                                     ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Κυριακή                26 Δεκεμβρίου                           ΠΑΦΟΣ, Άγ. Δημήτριος Μουττάλλου
 
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
Παρασκευή           3 Δεκεμβρίου (Εσπερινός)            ΣΑΛΑΜΙΟΥ
Σάββατο               4 Δεκεμβρίου                              ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ
Κυριακή               5 Δεκεμβρίου                              Ι. Μ. ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΡΑΧΥΠΕΔΟΥΛΑ
Κυριακή               5 Δεκεμβρίου, (Εσπερινός)            ΓΑΛΑΤΑΡΙΑ
Δευτέρα               6 Δεκεμβρίου                              ΧΛΩΡΑΚΑ
Τρίτη                   7 Δεκεμβρίου                               ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Τρίτη                   7 Δεκεμβρίου (Εσπερινός)              ΜΕΣΑΝΑ
Σάββατο               11 Δεκεμβρίου                             ΦΙΛΟΥΣΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Κυριακή                12 Δεκεμβρίου                            ΚΟΙΛΗ
Κυριακή                19 Δεκεμβρίου                            ΤΣΑΔΑ
Κυριακή                26 Δεκεμβρίου                            ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΡΕΣ
Παρασκευή            31 Δεκεμβρίου                            ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΑΛΑΜΙΩΤΙΣΣΗΣ(Αγρυπνία)
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ
Κυριακή       5 Δεκεμβρίου      ΚΑΛΛΕΠΕΙΑ
Κυριακή       12 Δεκεμβρίου    ΦΥΤΗ
Κυριακή       19 Δεκεμβρίου    ΜΑΡΑΘΟΥΝΤΑ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή       5 Δεκεμβρίου     ΤΑΛΑ
Κυριακή       12 Δεκεμβρίου   ΜΑΝΔΡΙΑ
Κυριακή       19 Δεκεμβρίου   ΧΟΛΕΤΡΙΑ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                    
Κυριακή       5 Δεκεμβρίου     ΣΚΟΥΛΛΙ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ
Κυριακή       12 Δεκεμβρίου   ΤΡΑΧΥΠΕΔΟΥΛΑ
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                    
Κυριακή       5 Δεκεμβρίου     ΑΧΕΛΕΙΑ
Κυριακή       12 Δεκεμβρίου   ΕΜΠΑ
 
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ                                
Κυριακή       5 Δεκεμβρίου     ΚΟΛΩΝΗ
Κυριακή       12 Δεκεμβρίου   ΑΡΜΙΝΟΥ – ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ
 
Κυριακή       19 Δεκεμβρίου   ΜΑΜΩΝΙΑ - ΦΑΣΟΥΛΑ

   
 
 
 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org