English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ
Απόστολος: Β΄Τιμ. δ΄5-8
Ευαγγέλιο: Μαρκ. α΄ 1-8
2 Ιανουαρίου 2011
 
«Ευλόγησον τον στέφανον του ενιαυτού της χρηστότητός σου Κύριε»
 
             Μέσα στη μυστηριώδη άβυσσο του παρελθόντος, όπου με ιλιγγιώδη ταχύτητα έχουν συσσωρευθεί εκατομμύρια χρόνια, πριν από ένα, περίπου, εικοσιτετράωρο ρίχτηκε ακόμα ένα έτος, το 2010. Κι αξιωθήκαμε να υποδεχτούμε «νέον ενιαυτόν της χρηστότητος Κυρίου». Με την ευκαιρία της εισόδου μας στο νέο έτος θα ήταν καλό να αναφερθούμε στην έννοια και το σκοπό του χρόνου.
        Ο χρόνος, ως φυσική έννοια, γίνεται αντιληπτός με τη διαδοχή των γεγονότων και την παρατηρούμενη στα πράγματα και τα φαινόμενα αλλαγή. Αν όλα ήσαν αμετάβλητα, αν δεν υπήρχαν διαδοχικά γεγονότα, δεν θα είχε έννοια ο χρόνος. Χρόνος στην πραγματικότητα είναι το μεταξύ δύο γεγονότων διάστημα.
       Το έτος είναι μια σχετική έννοια . Είναι το διάστημα για μια πλήρη περιφορά της γης γύρω από τον ήλιο. Αν η γη περιφερόταν γύρω από τον ήλιο με μεγαλύτερη ταχύτητα, τότε το έτος θα ήταν πιο μικρό. Κι αν η περιφορά γινόταν με μικρότερη ταχύτητα, τότε το έτος, θα ήταν πιο μεγάλο. Είναι σχετικό λοιπόν το έτος και ουδέτερο. Ούτε καλό ούτε κακό. Γίνεται το ένα, ή το άλλο, ανάλογα με τα γεγονότα που διαδραματίζονται σ’ αυτό. Το ίδιο έτος σ’ άλλους είναι καλό και σ’ άλλους αποβαίνει κακό.
       Μετρούμε τα έτη της ζωής μας με τη συνηθισμένη αριθμητική. Και δημιουργεί, πολλές φορές, μελαγχολία αυτή η αρίθμηση. Ο Απ. Πέτρος στηριζόμενος σε μια περικοπή της Παλαιάς Διαθήκης λέγει: «Χίλια έτη παρά Κυρίω ως ημέρα μία». Μα και η ίδια η απλή ανθρώπινη σκέψη στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγει: Όσο πολλά κι αν είναι τα έτη της ζωής μας, τελειώνουν. Και κάθε τι που τελειώνει είναι σχεδόν τίποτα, είναι μηδέν, παραβαλλόμενο προς εκείνο που δεν τελειώνει, προς το άπειρο.
        Παρ’ όλ’ αυτά, αυτές τις μέρες, στεκόμαστε όλοι και επισκοπούμε τη ζωή μας. Κάνουμε απολογισμό του έτους που έφυγε, διερευνώντας τα αίτια των αποτυχιών, αλλά και των επιτυχιών που είχαμε σ’ αυτό, με σκοπό να αποφύγουμε νέες αποτυχίες και να επαναλάβουμε νέες επιτυχίες. Κάνουμε , ακόμα, και προγραμματισμούς για το νέο έτος. Σκεφτόμαστε βελτίωση και επέκταση του κύκλου των εργασιών μας, επιδιώκουμε την επιμόρφωσή μας, πλάθουμε νέα σχέδια για εκπλήρωση πόθων και επιθυμιών. Κι είμαστε πρόθυμοι, για την καλυτέρευση της ζωής μας, τη μελλοντική ευτυχία μας, να υποβληθούμε σε θυσίες και κόπους πολλούς. Δεν είναι κάτι το κακό, ή το αμαρτωλό, αυτό το πράγμα. Αν ,όμως, οι επιδιώξεις μας στοχεύουν μόνο στην καλυτέρευση των συνθηκών της ζωής μας, είναι ελλιπής η προσπάθειά μας.
      Ξέρουμε όλοι, εκ πείρας, ότι η εκπλήρωση μιας επιθυμίας μας, που μάς ικανοποιεί προς στιγμή, γεννά άλλην επιθυμία σφοδρότερη που μας κατατυραννεί. Η απόκτηση ενός υλικού αγαθού οδηγεί πάντα στο να θέλουμε άλλο υλικό αγαθό. Δεν είχαμε κάποτε, για παράδειγμα, ραδιόφωνο. Αποκτήσαμε ραδιόφωνο και επιθυμήσαμε τηλεόραση. Ζητήσαμε μετά έγχρωμη τηλεόραση, τώρα θέλουμε ψηφιακή. Είχαμε διαμέρισμα, επιθυμούσαμε σπίτι. Το αποκτήσαμε, ζητήσαμε εξοχικό στη θάλασσα, στο βουνό και ούτω καθεξής. Επιδιώκουμε την ευτυχία, και μόλις νομίσουμε πως την φτάσαμε φεύγει από κοντά μας αφού επιδιώκουμε κάτι άλλο. Ποιο θα’ναι το όφελος, αν έτσι σκεφτόμενοι πετύχουμε εκπλήρωση των στόχων μας, αλλά μάς βρει ο θάνατος; Πού πάει, τότε, η ευτυχία που με τόσους κόπους επιδιώξαμε; Γι’ αυτό και δεν πρέπει ο άνθρωπος να προσκολλάται και να εξαντλείται σε πράγματα αυτής της ζωής που είναι ρέοντα.
      Όπως τα μικρά παιδιά ξεχνιούνται μπροστά στις βιτρίνες των παιχνιδιών και ξαφνικά πηγαίνει ο πατέρας και τα παίρνει απ’ εκεί για να προχωρήσουν, έτσι παθαίνουμε κι εμείς. Ξεχνιόμαστε μπροστά στα θέλγητρα της ζωής. Μα αυτά είναι βιτρίνα και μάλιστα ξένη βιτρίνα. Κάποτε θα αποσπαστούμε από αυτά. Κι όπως κάποιος που ταξιδεύει με λεωφορείο βλέπει θαυμάσια τοπία, τα οποία, όμως, ούτε δικά του είναι ούτε και μπορεί να τα απολαύσει πλήρως, αλλά τα βλέπει φευγαλέα, έτσι συμβαίνει και με κάθε άνθρωπο. Το λεωφορείο της ζωής κυλά γρήγορα, μέχρι τη στάση που λέγεται θάνατος για τον καθένα.
     Άλλου είδους πρέπει να είναι, επομένως, οι προγραμματισμοί μας για το νέο έτος. Να στοχεύουν στα μένοντα κι όχι στα ρέοντα. Γι’ αυτό αφού ευχαριστήσουμε τον Θεό που μας αξίωσε να φτάσουμε σε νέο έτος, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε επωφελώς τον χρόνο μας. Να ακούσουμε την προτροπή της Εκκλησίας, που αυτές τις μέρες επαναλαμβάνεται συχνά: «Μετανοείτε», αλλάξετε διάθεση και τρόπο ζωής. Η ζωή μας στον κόσμο τούτο δύσκολα ξεπερνά τα 70-80 χρόνια. Κι όμως μέσα σ’ αυτά τα λίγα χρόνια μπορούμε να κερδίσουμε ή να χάσουμε την αιωνιότητα . Οφείλουμε να αποβάλουμε ό,τι μας κρατά δέσμιους στη γη αυτή και να αναλάβουμε σύντονο αγώνα επιδίωξης του καλού, με στόχο την κατάκτηση της αιώνιας ζωής.
     Ο προφήτης Ησαΐας ,εξαγγέλοντας την δράση του Μεσσία, λέγει ότι Αυτός έρχεται «κηρύξαι ενιαυτόν Κυρίου δεκτόν». Ο «ενιαυτός Κυρίου», αποβλέπει, σύμφωνα με τον Ησαΐα, στην ηθική τακτοποίηση των ανθρώπων, στη λύση των πνευματικών δεσμών, στην απελευθέρωση από την αμαρτία. Αυτή η ηθική εξυγίανση θα φέρει ,ως επακόλουθο και την κοινωνική εξυγίανση. Θα πρέπει, λοιπόν, κι εμείς να χρησιμοποιήσουμε το νέο έτος, το νέο ενιαυτό, για την ηθική και πνευματική μας βελτίωση. Δεν είμαστε πλασμένοι για τη γη. Είμαστε πλασμένοι για τον ουρανό. Η γη είναι το φυτώριο. Κάποτε θα μεταφυτευτούμε από το φυτώριο, στον ουρανό. «Επειγόμεθα», λέγει ο Μ.Βασίλειος, «ίνα έγκαρποι και πλήρεις έργων αγαθών φυτευθέντες εν τω οίκω του Κυρίου, εν ταις αυλαίς του Θεού ημών εξανθήσωμεν».
     Είθε κι εμείς να εκμεταλλευτούμε το χρόνο της ζωής μας, να μη σαγηνευτούμε απ’αυτή τη ζωή ,αλλά να προσβλέπουμε και να προετοιμαζόμαστε για την άλλη, την αιώνια ζωή.  
                                                                                               
Ο Πάφου Γεώργιος


ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ                                                         
Απόστολος: Εφεσ. δ' 7 – 13   
Ευαγγέλιο: Ματθ. δ΄ 12 – 17
9 Ιανουαρίου 2011                                                
 
Ακόμη ηχούν στα αυτιά μας οι πολλές και συνηθισμένες χαρούμενες γιορτινές ευχές. Συνεχίζουμε να ζούμε και να απολαμβάνουμε με τις οικογένειές μας ευχάριστες ευκαιρίες, και περισσότερο ή λιγότερο πλούσιες διασκεδαστικές συγκεντρώσεις. Είναι και αυτή μια χαρμόσυνη γιορτινή ανάπαυλα που παρεμβάλλεται, για να μας απομακρύνει από τα καθημερινά προβλήματα και τις δυσκολίες τις ζωής. Γιορτάσαμε τη γέννηση του Χριστού μας μαζί με την ελπίδα της σωτηρίας που έφερε στον κόσμο, σ’ όλους μας. Άλλη μια αλλαγή χρόνου συντελέστηκε. Ένας καινούργιος χρόνος παίρνει τη θέση του παλιού, που τόσο μας ταλαιπώρησε. Φέρνει μαζί του ο νέος χρόνος ελπίδες και προσδοκίες για κάτι καλύτερο. Γίνεται όμως και αφορμή για σχέδια και προγραμματισμούς. Για να διορθωθούν τα πολλά λάθη τού παρελθόντος. Να αναπληρώσουμε ό,τι παραλείψαμε ή αμελήσαμε να κάνουμε. Να   αντιμετωπίσουμε τις συνέπειές τους. Και όλα αυτά με τη βεβαιότητα ότι μπορούμε, και ασφαλώς, με τη βοήθεια του ενανθρωπίσαντος Κυρίου, μπορούμε να τα φέρουμε εις πέρας. Και ενώ όλοι, και ο καθένας χωριστά, ζούμε και χαιρόμαστε τις ευτυχισμένες στιγμές, σχεδιάζουμε το ελπιδοφόρο μέλλον, ακούμε τον Κύριό μας, στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, να μας ειδοποιεί. Ναι καλά όλα αυτά, αλλά πρώτα απ’ όλα «μετανοείτε· ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών».
Μετανοείτε, αλλάξτε τρόπο ζωής γιατί πλησίασε, είναι κοντά μας η βασιλεία των ουρανών. Μην ξεχνάτε το στόχο σας, γιατί «ήγγικε», είναι πολύ κοντά. Είναι φυσικά μια χρονική στιγμή που δεν γνωρίζουμε πότε θα έρθει. Θα αποτελέσει οπωσδήποτε το τέλος του χρόνου της πρόσκαιρης αυτής ζωής και θα μας μεταφέρει στην αιωνιότητα. Είναι λοιπόν και αυτή μια καινούργια αρχή για τον καθένα μας. Είναι το πέρασμα σε μια άλλη πραγματικότητα. Την μοναδική και αιώνια πραγματικότητα.
Γι’ αυτό μας προετοιμάζει ο γεννηθείς Χριστός. Η βάπτιση του Κυρίου λοιπόν και η μετά από αυτή θανάτωση του Ιωάννη του Προδρόμου και βαπτιστή, θα σημάνουν την έναρξη του διδακτικού έργου του Χριστού. Ο ενανθρωπίσας Κύριός μας, συνεχίζοντας με συνέπεια το έργο της σωτηρίας μας, αφήνοντας πίσω την Ναζαρέτ, που χαρακτηρίζεται ως τόπος καταγωγής Του, εγκαθίσταται στην Καπερναούμ. Το πρώτο λοιπόν κήρυγμά Του, όπως μας το διασώζει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, έχει δύο κύρια αξιολογικά χαρακτηριστικά. Το ένα καθορίζει την βάση της νέας ζωής του ανθρώπου. «Μετανοείτε», αυτή είναι η πρώτη λέξη. Οι σκέψεις μας, τα λόγια μας και οι πράξεις μας, δεν είναι άσχετα με ό,τι σκεπτόμαστε, πιστεύουμε, με ό,τι ενδόμυχα θέλουμε και στοχεύουμε. Όλα οργανώνονται και ετοιμάζονται στο μυαλό μας πριν γίνουν λόγος ή πράξη. Γι’ αυτό από εκεί, από τον νου μας, πρέπει να ξεκινήσει η αλλαγή, η μετάνοια. Αλλάξτε λοιπόν, μας προτρέπει ο Κύριος, τον τρόπο που σκέπτεσθε. Βάλλετε νέους στόχους στη ζωή σας. Μεταβάλλετε τα κριτήρια που κατευθύνουν τις σκέψεις σας πρώτα, και τις πράξεις σας, κατόπιν. Η αλλαγή αυτή θα φέρει την εσωτερική ανανέωση, την ουσιαστική μεταβολή και σαν συνέπεια και την ειρήνευση της ψυχής μας. Διορθώστε ακόμη την συμπεριφορά σας, και απέναντι στον πλησίον σας, που θα γίνει ο πρώτος αποδέκτης της αλλαγής σας, και μετά και στον Θεό σας, που σας παρακολουθεί και σας θέλει κοντά Του.  
Το δεύτερο στοιχείο, χαρακτηριστικό της διαρκούς ετοιμότητας, της συνεχούς αγωνιστικής εγρήγορσης, που προσδίδει ζωντάνια στον ακόλουθο του Χριστού, στον χριστιανό, είναι η γνώση που προειδοποιητικά τονίζεται και αποδίδεται από ένα ρήμα. «Ήγγικε». Έφθασε ή μάλλον σχεδόν μας έχει αγγίξει η στιγμή. Ο διατιθέμενος χρόνος για την προετοιμασία μας, για την μετάνοια, δεν είναι απεριόριστος. Δεν έχουμε την δυνατότητα να καθορίσουμε την διάρκειά του, να αποφασίσουμε το τέλος του. «Η βασιλεία των ουρανών», όπου είναι ο προορισμός μας, η κατάληξη της προσωρινής αυτής ζωής είναι πολύ κοντά μας. Ο στρατιώτης που βρίσκεται στο φυλάκιό του, δεν γνωρίζει πότε είναι πιθανόν να έρθει ο εχθρός. Γι ΄αυτό, είναι άγρυπνος φρουρός με τα μάτια του ανοιχτά και το όπλο του έτοιμο. Αυτή την ετοιμότητα ζητά με την προειδοποιητική λέξη «ήγγικε». Ας θυμηθούμε και τις μωρές παρθένες του ευαγγελίου που είχαν ξεμείνει από λάδι την ώρα που έπρεπε να βγουν να προϋπαντήσουν τον νυμφίο. Δεν ήταν έτοιμες. Δεν είχαν προβλέψει να εφοδιάσουν με λάδι τα λυχνάρια τους, αφού δεν γνώριζαν τον χρόνο άφιξης του νυμφίου. Σε κάθε στιγμή προβάλλει κάποια υποχρέωση να εκτελεσθεί, ένα καθήκον. Πάνω απ’ όλα η ανάγκη σωτηρίας της ψυχής μας. Κάθε στιγμή αντιμετωπίζουμε διλήμματα. Να κάνουμε αυτό ή το άλλο. Πολλές φορές αποφεύγουμε ή αναβάλλουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε, ακόμη και για τα πιο μικρά και εύκολα, πιστεύοντας ότι έχουμε καιρό, ή ότι δεν ευκαιρούμε, ή είμαστε κουρασμένοι. Άμεση συνέπεια των παραλείψεων μας, ή της αναβολής καθηκόντων και υποχρεώσεων, είναι η πρόκληση άγχους με όλα τα παρεμφερή επιβαρυντικά, ακόμη και στην σωματική μας υγεία. «Ήγγικε η βασιλεία των ουρανών». Έχει φτάσει η ώρα. Δεν επιτρέπεται, αλλά ούτε και προβλέπεται οποιαδήποτε αναβολή. Συμπερασματικά απαιτείται η άμεση αντιμετώπιση του καθήκοντος της στιγμής. Γιατί η ζωή μας αποτελείται από μικρές στιγμές, ελάχιστης χρονικής διάρκειας. Και ασφαλώς ενώ αυτό ισχύει για κάθε σκέψη, λόγο ή πράξη, όταν πρόκειται για την ψυχή μας δεν επιδέχεται ούτε τη στιγμιαία αναβολή. «Μετανοείτε», τονίζει ο Κύριος, γιατί έφτασε η ώρα της βασιλείας των ουρανών, της προαιώνιας υπόσχεσης του Θεού και προσδοκίας των ανθρώπων. Είμαστε έτοιμοι; Ας εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητές μας και τον χρόνο που έχουμε στη διάθεσή μας και θα πετύχουμε. Ο Θεός βρίσκεται δίπλα μας, βοηθός μας, ενισχυτής μας.
Δ.Γ.Σ.


ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Κολοσ. γ΄ 4 – 11
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιζ΄ 12 – 19
16 Ιανουαρίου 2011
«Εις δε εξ αυτών, ιδών ότι ιάθη, επέστρεψε μετά φωνής μεγάλης
δοξάζων τον Θεόν» (Λουκ. ιζ΄ 15).
Η ασθένεια και ο πόνος παρουσιάζονται με διπλή όψη, αρνητική αλλά και θετική. Η ασθένεια, πέρα από την καταπόνηση του σώματος, οδηγεί τον άνθρωπο είτε στην αυτοαπομόνωση, είτε και στην κοινωνική απομόνωση, σαν μέτρο αυτοπροστασίας, ή προστασίας του κοινωνικού συνόλου. Αυτή η απομόνωση είναι ιδιαίτερα οδυνηρή για τον άνθρωπο, όταν επιβάλλεται από το κοινωνικό σύνολο. Γιατί καταπονεί τον άνθρωπο τόσο σωματικά, όσο και ψυχικά, αφού μέσα από τον κοινωνικό αποκλεισμό του υπενθυμίζει τη σοβαρότητα της ασθένειάς του και ότι πλησιάζει η ώρα του θανάτου του. Έτσι ο πόνος του είναι διπλά οδυνηρός.
Όμως, πέρα από την πιο πάνω αρνητική όψη, η ασθένεια και ο πόνος έχουν και θετική όψη, όσο κι αν τούτο ακούγεται παράξενα. Η ασθένεια και ο πόνος αποκαλύπτουν στον άνθρωπο ότι οι δυνάμεις και οι δυνατότητές του είναι περιορισμένες, γεγονός που τον οδηγούν μέσα από την αυτογνωσία στην ταπείνωση. Παράλληλα, η ασθένεια και ο πόνος δεν είναι μόνο «προνόμιο» δικό του, αλλά τα συναντά σε όλους τους ανθρώπους. Αν, λοιπόν, η ασθένεια και ο πόνος είναι κοινά σε όλους τους ανθρώπους, χωρίς διάκριση φυλετική, κοινωνική ή θρησκευτική, τότε ο άνθρωπος θα αποδεχθεί να συνυπάρξει με την ασθένειά του, αλλά ιδιαίτερα θα αποδεχθεί να συνυπάρξει με τους συνανθρώπους του. Τέλος, η ασθένεια και ο πόνος ενεργούν θετικά με την ενδυνάμωση της πίστεως στο Θεό, αλλά παράλληλα του διαβιβάζουν το μήνυμα ότι, αφού είναι δυνατή η συνύπαρξη των ανθρώπων την ώρα της ασθένειας, έστω κι αν έχουν διαφορετικό πολιτισμό, διαφορετική γλώσσα ή θρησκεία, τότε γιατί να μην μπορεί να συνυπάρξουν και όταν είναι υγιείς;
Όλα, λοιπόν, είναι κατορθωτά. Αν στην ομάδα των δέκα λεπρών του σημερινού Ευαγγελίου μπορούν να συμβιώσουν άνθρωποι με διαφορετική θρησκεία και εθνική καταγωγή, όπως οι Ιουδαίοι και ο Σαμαρείτης, οι οποίοι, κατά τη Σαμαρείτιδα, ήταν δεδηλωμένοι εχθροί, τότε, γιατί να μην είναι δυνατή η συμβίωση των ανθρώπων και στη δική μας εποχή; Έχουμε μελετήσει τα αίτια αυτής της ανθρώπινης αδυναμίας; Αν όχι, ας τα μελετήσουμε έστω και τώρα. Ποτέ δεν είναι αργά. Το σημερινό Ευαγγέλιο είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό.
Όπως ακούσαμε, ο κοινός πόνος, η κοινή δυστυχία νέκρωσε τον ανθρώπινο εγωισμό, καλλιέργησε την υπομονή και ανέπτυξε τη μεταξύ τους αλληλεγγύη. Ο κοινός πόνος τούς έφερε όχι μόνο πιο κοντά μεταξύ τους, αλλά ιδιαίτερα τους έφερε πιο κοντά στο Θεό. Μάλιστα, το πιο σημαντικό, η ασθένεια τους οδήγησε σε τέτοια ενότητα, που την ώρα της προσευχής, την ώρα της δυνατότητας της θεραπείας, απευθύνθηκαν με μία φωνή: «Ιησού επιστάτα, ελέησον ημάς». Όχι, ελεήσέ με, αλλά ελέησέ μας.
Ο κοινός πόνος τους οδήγησε στην κοινή πίστη, ότι ο Ιησούς μπορούσε να τους θεραπεύσει. Για τούτο, από απόσταση, σεβόμενοι τους ανθρώπινους νόμους, ζήτησαν το έλος, την ευσπλαχνία του: «Ιησού επιστάτα, ελέησον ημάς», Κύριε Ιησού, ελέησέ μας. Η δύναμη της φωνής τους, που ήταν ισοδύναμη με την πίστη τους, έφερε το ποθητό αποτέλεσμα, τη θεραπεία. Με τον τρόπο αυτό επιβεβαιώθηκαν οι λόγοι του Ιησού: «Και πάντα όσα αν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες λήψεσθε» (Ματθ. κα΄ 22). «Κι όλα όσα ζητήσετε στην προσευχή με πίστη, θα τα λάβετε».
Η απάντηση του Ιησού εφανέρωνε ότι εισακούσθηκε η κραυγή της προσευχής τους. Με την υπακοή στην προτροπή του θα επιβεβαίωναν την πίστη τους. Πίστεψαν στο θαύμα και ξεκίνησαν για να συναντήσουν τους ιερείς που θα επιβεβαίωναν τη θεραπεία τους. Καθώς πήγαιναν, καθαρίστηκαν από τη λέπρα. Όμως, παρά το ότι θεραπεύθηκαν όλοι, μόνο ένας αισθάνθηκε την ανάγκη να επιστρέψει για να ευχαριστήσει τον ευεργέτη του, κι αυτός ο ένας ήταν αλλοεθνής. Αυτός ο αλλοεθνής, ο Σαμαρείτης, με δυνατή φωνή δοξάζει το Θεό και πέφτοντας στα πόδια του Ιησού τον ευχαριστεί. Όπως με δυνατή φωνή παρακάλεσε, έτσι και τώρα με δυνατή φωνή ευχαριστεί το Θεό.
Η απάντηση του Ιησού προβληματίζει, η δε προτροπή προσφέρει διδάγματα αξιοπρέπειας, αφού δεν άφησε γονατιστό το Σαμαρείτη για να μη μειώσει την αξιοπρέπειά του. Όμως, ρώτησε ο Ιησούς και για τους άλλους εννιά, στηλιτεύοντας την πράξη της αχαριστίας. «Δε θεραπεύθηκαν και οι δέκα; Οι άλλοι εννιά πού είναι; Κανένας τους δε βρέθηκε να γυρίσει να δοξάσει το Θεό παρά μόνον αυτός ο αλλοεθνής;»
Οι διαδοχικές ερωτήσεις του Ιησού φανερώνουν την έκταση του προβλήματος. Εννιά στους δέκα αποδεικνύονται αχάριστοι και μάλιστα από τους εκλεκτούς του, τον περιούσιο λαό του, τους Ιουδαίους. Αντίθετα, ο ένας, ο Σαμαρείτης, ο οποίος εθεωρείτο υποδεέστερος από τους Ιουδαίους, αποδεικνύεται στο τέλος ανώτερός τους.
Η εικόνα αυτή δυστυχώς, δεν είναι σπάνιο φαινόμενο. Τη συναντούμε στην καθημερινότητά μας. Την παρατηρούμε στον ίδιο μας τον εαυτό. Θερμή η προσευχή μας στο Θεό όταν θέλουμε κάτι, ή όταν χρειαζόμαστε βοήθεια. Όταν εκπληρωθεί η επιθυμία μας, ή περάσει ο κίνδυνος, τότε ξεχνούμε να ευχαριστήσουμε το Θεό, ή, κι αν τον ευχαριστούμε, δεν το κάνουμε με την ίδια θέρμη που τον παρακαλούσαμε. Λέμε τυπικά ένα «δόξα σοι ο Θεός», ή «σ’ ευχαριστώ Θεέ μου» και στη συνέχεια ξεχνούμε τον ευεργέτη μας. Αλήθεια, πόσες φορές ευεργετηθήκαμε από το Θεό, ή τους ανθρώπους και ξεχάσαμε να πούμε ένα ευχαριστώ; Άπειρες φορές και τούτο γιατί μάθαμε, είτε στην προσευχή μας, είτε στην καθημερινότητά μας να συμπεριφερόμαστε σα «ζητιάνοι». Χάσαμε την ψυχική μας ευγένεια. Μια ευγένεια που να εκδηλώνεται μέσα από τα καλά μας έργα και που θα συντελούν στη δόξα του Θεού.
Αδελφοί μου, ο Σαμαρείτης μέσα από την πράξη του μας αποκάλυψε σήμερα ότι ο αληθινός χαρακτήρας του ανθρώπου φαίνεται καθαρά, όχι τόσο στην ώρα της δοκιμασίας, όσο την ώρα της ευτυχίας και της αναγνώρισης της ευγνωμοσύνης είτε στο Θεό, είτε στους συνανθρώπους μας. Γιατί, για να πούμε το «ευχαριστώ» χρειαζόμαστε μεγαλύτερη ψυχική δύναμη απ’ ότι χρειαζόμαστε για να πούμε «σε παρακαλώ». Και τούτο γιατί το «ευχαριστώ» το λέμε από ευγνωμοσύνη, ενώ το «σε παρακαλώ» το λέμε από ανάγκη. Αν το «σε παρακαλώ» είναι έκφραση πόνου, το «ευχαριστώ» είναι κατάθεση ψυχής. Αυτή η κατάθεση ψυχή ας επιβεβαιώνεται καθημερινά στις σχέσεις μας τόσο με το Θεό, όσο και με τους συνανθρώπους μας. Με τον τρόπο αυτό θ’ αποφύγουμε όχι μόνο τα επικριτικά λόγια του Ιησού, αλλά και θ’ ακούσουμε τα σωτήρια λόγια: «Αναστάς πορεύου· η πίστις σου σέσωκέ σε». Αμήν.
Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Α΄ Τιμ. α΄ 15-17
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιη΄ 35-43
23 Ιανουαρίου 2011
 
«Αυτός δε πολλώ μάλλον έκραζεν υιέ Δαβίδ, ελέησον με»
 
Στην Ιεριχώ, την πόλη των λουλουδιών, όπως την έλεγαν, έγινε το θαύμα το οποίο ακούσαμε σήμερα στο Ευαγγέλιο. Καθώς ερχόταν στην πόλη ο Ιησούς Χριστός συνοδευόμενος από πλήθος ανθρώπων, κάποιος τυφλός που καθόταν στην άκρη του δρόμου, άκουσε θόρυβο και ρώτησε τι συμβαίνει. Και του είπαν ότι «Ιησούς ο Ναζωραίος πορεύεται». Έρχεται ο Χριστός στην πόλη μας. Άκουσε ο τυφλός και αρχίζει να φωνάζει: «Κύριε Ιησού βοήθησέ με». Είχε ακούσει για τα πολλά και μεγάλα θαύματα που έκαμε ο Ναζωραίος Ιησούς, ο απεσταλμένος από το Θεό και ήταν η μοναδική ευκαιρία να ζητήσει και αυτός την θεραπεία των ματιών του. Μοναδική, ανέλπιστη ευκαιρία του δινόταν.
Αλλά το πλήθος που συνόδευε τον Ιησού Χριστό, αντί να βοηθήσει τον τυφλό, να τον οδηγήσουν κοντά στον Χριστό, ακούοντας τις φωνές του τον μάλωναν, «επετίμων αυτώ λέγοντες ίνα σιωπήση». Τους ενοχλούσαν οι παρακλητικές φωνές του τυφλού; Νόμιζαν ότι ενοχλούσαν τον Ιησού Χριστό; Το βέβαιο είναι ότι αδιαφορούν στον ξένο πόνο. Δεν τους ενδιέφερε αν ο τυφλός θα έμενε για πάντα στο σκοτάδι, ενώ υπήρχε η ελπίδα, τώρα που ερχόταν ο θαυματουργός Ιησούς στον τόπο τους, να άνοιγαν τα μάτια του. Δεν έδειξαν αγάπη, δεν έδειξαν ενδιαφέρον για την εξυπηρέτηση ενός δυστυχισμένου συμπολίτη τους.
Όμως, αντί να τους κατακρίνουμε, ας ανακρίνουμε καλύτερα εμείς τον εαυτό μας, μήπως και εμείς δείχνουμε την ίδια ή και χειρότερη αδιαφορία ή, και το χειρότερο, αντί να κάνουμε το καλό εμποδίζουμε και τους άλλους να το κάνουν.
Αλλά ας επιστρέψουμε και πάλι στον τυφλό. Όσο του έλεγαν να μη φωνάζει ζητώντας τη βοήθεια του Κυρίου, τόσο αυτός περισσότερο φώναζε: «Αυτός δε πολλώ μάλλον έκραζεν· υιέ Δαβίδ, ελέησον με». Αλλά αν οι άνθρωποι δεν συμπόνεσαν τον άνθρωπο, ο Κύριος ένοιωσε τον πόνο του. Σταμάτησε, τον φώναξε κοντά του και τον ρωτά: «Τι σοι θέλεις ποιήσω;» Τι ζητάς από εμένα, τι θέλεις να σου κάμω; «Κύριε, ίνα αναβλέψω», του λέγει ο τυφλός. Και ο Κύριος με μια λέξη τον θεραπεύει. «Ανάβλεψον», του λέγει και αμέσως ανέβλεψε, άνοιξαν τα μάτια του.
Μας διδάσκει εδώ ο ίδιος ο τυφλός με την επιμονή του. Μας διδάσκει να επιμένουμε και εμείς στην προσευχή. Να επιμένουμε όπως εκείνος. Να επιμένουμε, διότι ίσως να μην είμαστε άξιοι να μας ακούσει ο Θεός. Ίσως θα πρέπει πρώτα να καθαρίσουμε την ψυχή μας με εξομολόγηση, με μετάνοια και κατόπιν να έχουμε το θάρρος να ζητήσουμε και να θέλουμε να μας ακούσει ο Θεός. Ίσως και η προσευχή μας να μην είναι αληθινή, θερμή προσευχή, εξ όλης της ψυχής και καρδιάς, Αν δεν επέμενε να φωνάξει ο τυφλός, δεν θα άνοιγαν τα μάτια του.
Και αυτός μεν ο τυφλός ζητούσε την θεραπεία των ματιών του, όμως σκεφτήκαμε πόσο μεγαλύτερη ανάγκη έχουμε εμείς και πόσο πρέπει να ζητούμε και να παρακαλούμε το Θεό να κρατά ανοικτά τα ψυχικά μας μάτια, να διακρίνουμε το καλό από το κακό, τον ίσιο δρόμο του Θεού και να μην πέφτουμε στους γκρεμούς της αμαρτίας, να ξεχωρίζουμε το αιώνιο συμφέρον μας από το προσωρινό και ψεύτικο.
Μας διδάσκει, επίσης, να μην υπολογίζουμε τα εμπόδια που βρίσκουμε πολλές φορές μπροστά μας, προκειμένου να πλησιάσουμε το Θεό. Εμπόδια από οργανωμένες προσπάθειες διαφόρων σκοτεινών δυνάμεων που θέλουν να ξεγράψουν το Θεό, την πίστη μας, από τη ψυχή μας και την κοινωνία. Οργανώσεις χωρίς Θεό, αιρέσεις διάφορες,, οι ξενόφερτες ιδέες της Νέας Εποχής.
Άλλοτε, ίσως, η ειδική μας χλιαρότητα στη πίστη, ο φόβος του κόσμου μήπως μας χαρακτηρίσουν καθυστερημένους και θρησκόληπτους, όπως πολύ εύκολα και επιπόλαια χαρακτηρίζουν κάθε εκδήλωση πίστεως και ευσέβειας, χωρίς να ξέρουν και οι ίδιοι ποιος λέγεται θρησκόληπτος, άλλα εμπόδια από την ίδια μας την ψυχή, από το φόβο μήπως τα συμφέροντα μας όταν ζούμε «με το Σταυρό στο χέρι», όπως συνήθως λέγεται, αλλά ακόμα και η σαρκολατρία, η οποία καλπάζει τα τελευταία χρόνια, είναι τα εμπόδια που μας απομακρύνουν από την πίστη μας στο Θεό.
Κάτι άλλο που μας κάνει εντύπωση στο σημερινό Ευαγγέλιο είναι το ότι ρωτά ο Κύριος τον τυφλό ,«Τι σοι θέλεις ποιήσω»; σαν να μην ήξερε ο Κύριος τι του ζητούσε ο τυφλός. Λέγουν μερικοί, γιατί να ζητήσω με την προσευχή να κάμει τούτο ή εκείνο ο Θεός, αφού ξέρει σαν Θεός τι ανάγκη έχω. Και όμως είναι απαραίτητο να το ζητάμε. Εκείνος είπε «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν». Ζήτησε ο τυφλός φωναχτά και κατ’ επανάληψη την θεραπεία του. Εξεδήλωσε κατ’ αυτόν τον τρόπο και την πίστη του. Γι’ αυτό και ο Κύριος του λέγει «ως επίστευσας γενηθήτω σοι».
Ζητώντας από το Θεό με την προσευχή μας ότι θέλουμε, εκδηλώνουμε την πίστη μας, την ταπείνωση μας, ξέρουμε τι ζητάμε, από ποιον το ζητάμε, σε ποιον το οφείλουμε όταν το λάβουμε, ώστε να τον αναγνωρίζουμε για πάντα, Πατέρα και προστάτη μας και να τον ευχαριστούμε, να δοξάζουμε το όνομα Του, όπως έκαμε και ο τυφλός του Ευαγγελίου.
 
 
Γιώργος Σαββίδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εβρ. ιγ΄ 7 – 16
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιθ΄ 1 – 10
30 Ιανουαρίου 2011
«Είπε δε προς αυτόν ο Ιησούς· ότι σήμερον σωτηρία τω οίκω τούτο εγένετο» (Λουκ. ιθ΄ 9).
Η σωτηρία, αν και είναι από τα σημαντικότερα δώρα του Θεού προς τον άνθρωπο, εν τούτοις, από σεβασμό προς την ελευθερία του ανθρώπου, αυτή δεν προσφέρεται αναγκαστικά, αλλά ζητείται και η συμβολή του ίδιου του ανθρώπου. Παρά το ότι ο Θεός «θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωπο» (Α΄ Τιμ. β΄ 4), εν τούτοις δε βλέπουμε να σώζονται όλοι οι άνθρωποι, γιατί ο Θεός θέλει η δική μας σωτηρία να είναι επιθυμία και καρπός και της δικής μας προσπάθειας.
Αυτή η γενική αρχή βλέπουμε να επιβεβαιώνεται στο σημερινό Ευαγγέλιο. Ο ίδιος ο Ιησούς μάς λέει σήμερα ότι ήρθε «ζητήσαι και σώσαι το απολωλός». Κι όμως, παρά το ότι «απολωλότα» υπήρχαν πολλά, εν τούτοις βλέπουμε να σώζεται μόνον ένας, ο Ζακχαίος, και χάρις σ’ αυτόν και ολόκληρη η οικογένειά του.
Ο Ζακχαίος ασκούσε το επάγγελμα του Τελώνη, δηλαδή του εισπράκτορα φόρων. Ήταν μάλιστα αρχιτελώνης. Ασκούσε, λοιπόν, ένα επάγγελμα, που στη συνείδηση των ανθρώπων εθεωρείτο αμαρτωλός, γιατί ήταν ταυτισμένος με την απάτη και άρα ταυτισμένος με την αδικία και την κλοπή.
Για χάρη ενός τέτοιου αμαρτωλού ανθρώπου έρχεται σήμερα ο Ιησούς στην Ιεριχώ. Όμως η επιθυμία του Ιησού για να τον σώσει βρήκε πρόσφορο έδαφος γιατί και ο ίδιος ο Ζακχαίος «εζήτει ιδείν τον Ιησούν τις εστί». Στην προσπάθειά του να δει τον Ιησού συναντά σημαντικά εμπόδια, όπως το πλήθος των ανθρώπων και τη μικρόσωμη κατασκευή του.
Έντονη η επιθυμία του να δει τον Ιησού και άρα να οδηγηθεί στη σωτηρία. Για τούτο και ξεπερνά όλα τα εμπόδια ανεβαίνοντας σε μια συκομουριά. Εκείνη τη στιγμή ξέχασε πλούτη και αξίωμα και αδιαφόρησε για τα σχόλια του κόσμου. Γι’ αυτόν σημασία είχε η σωτηρία. Και η σωτηρία προσφερόταν μόνο δια του Ιησού, αφού κατά τον Απόστολο Πέτρο «ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία» (Πράξ. δ΄ 12). Με τον τρόπο αυτό γίνεται το ζωντανό παράδειγμα για τον καθένα από μας. Αν επιθυμούμε πραγματικά τη σωτηρία, τότε θα πρέπει να αναζητήσουμε τον Ιησού, ξεπερνώντας τα διάφορα εμπόδια, καθώς και το βαρύ εμπόδιο των αμαρτιών μας. Ο ίδιος ο Ιησούς μάς ενθαρρύνει λέγοντάς μας ότι δεν ήρθε για να καλέσει σε μετάνοια τους δικαίους αλλά τους αμαρτωλούς: «Ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν» (Ματθ. θ΄ 13). Και το επιβεβαιώνει αυτό σήμερα με την περίπτωση του αμαρτωλού αρχιτελώνη. Γιατί η θέληση του Θεού συναντήθηκε με τη θέληση του ανθρώπου. Η αγάπη του Θεού και η μετάνοια του ανθρώπου νίκησαν από κοινού την αμαρτία.
Ο Ζακχαίος, που με την άνοδό του στη συκομουριά εξέφραζε μεταφορικά και την επιθυμία του να απαγκιστρωθεί από τα γήϊνα και να ανεβεί πνευματικά για να μπορέσει να συναντήσει το Θεό, επιτυγχάνει το ποθητό αποτέλεσμα. Ο Ζακχαίος όχι μόνο βλέπει τον Ιησού, αλλά και τον ακούει να τον φωνάζει με το όνομά του: «Ζακχαίε σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γαρ εν τω οίκω σου δει με μείναι». Ζακχαίε, κατέβα γρήγορα, γιατί σήμερα πρέπει να μείνω στο σπίτι σου.
«Σπεύσας κατάβηθι». Η ανταπόκριση στην πρόσκληση για σωτηρία πρέπει να είναι άμεση, γιατί η αναβολή είναι επικίνδυνη. Αναβολή σημαίνει ματαίωση και η ματαίωση οδηγεί στην καταστροφή. Και ο Ζακχαίος ανταποκρίθηκε άμεσα. Όπως με χαρά πήγε για να δει τον Ιησού, έτσι και τώρα άμεσα και με χαρά κατέβηκε από τη συκομουριά και τον υποδέχθηκε στο σπίτι του. Με τον τρόπο αυτό μας υποδεικνύει ότι πρέπει να εκμεταλλευόμαστε στη δεδομένη στιγμή και τη δική μας πρόσκληση για σωτηρία. Ο Απόστολος Παύλος μάς παρακαλεί να μην αφήσουμε να πάει χαμένη η Χάρη του Θεού: «Γιατί η Γραφή λέει: Στον καιρό της χάρης σε άκουσα, και την ημέρα της σωτηρίας σε βοήθησα. Ναι, τώρα είναι ο καιρός της Χάρης, τώρα είναι η ημέρα της σωτηρίας» (Β΄ Κορ. στ΄ 1 – 2).
Ο Ζακχαίος συνειδητοποίησε ότι η σημερινή ημέρα ήταν η ημέρα της δικής του σωτηρίας, για τούτο όχι μόνο σπεύδει για να υποδεχθεί στο σπίτι του τον Ιησού, αλλά και ολοκληρώνει τη μετάνοιά του με έργα και όχι απλά με λόγια. Ελεύθερα, αλλά και δεσμευτικά, ο Ζακχαίος ανταποκρίνεται στην προσφορά της Χάριτος του Θεού, με μια δική του προσφορά μέσα από την οποία εκφράζει τη μετάνοιά του. «Κύριε, υπόσχομαι να δώσω τα μισά από τα υπάρχοντά μου στους φτωχούς και ν’ ανταποδώσω στο τετραπλάσιο όσα πήρα με απάτη».
Μέσα από την απάντησή του ο Ζακχαίος, και ιδιαίτερα με τη χρήση των ρημάτων «δίδωμι» και «αποδίδωμι», θα επιβεβαιώσει την ειλικρινή του μετάνοια. Γιατί μετάνοια δε σημαίνει απλά έκφραση λύπης για το όποιο κακό, ή όποια αμαρτία έκανα στη ζωή μου. Μετάνοια σημαίνει επανόρθωση του κακού που έκανα. Ιδιαίτερα δε, μετάνοια σημαίνει αλλαγή στον τρόπο ζωής και συμπεριφοράς μου. Αν δεν υπάρξει επανόρθωση των αδικημάτων που έχουμε διαπράξει, τότε η μετάνοιά μας δεν μπορεί να θεωρηθεί πραγματική και ειλικρινής. Το να προσφέρουμε με τη μορφή ελεημοσύνης αυτά που αρπάξαμε και τα οποία κατ’ επέκταση δε μας ανήκουν, αφού είναι προϊόντα κλοπής, αυτή μας η πράξη είναι έξω από τα πλαίσια της αγάπης.
Η μετάνοια του Ζακχαίου είχε θετική εξέλιξη όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για ολόκληρη την οικογένειά του. Η ειλικρινής μετάνοια του Ζακχαίου όχι μόνο έγινε αποδεκτή από τον Ιησού, αλλά και πρόσφερε τη σωτηρία σε ολόκληρη της οικογένειά του. Οι λόγοι του Ιησού «σήμερον σωτηρία τω οίκω τούτο εγένετο» φανερώνουν το πώς και οι δικές μας εκδηλώσεις μετάνοιας μπορούν να επιδράσουν θετικά και σωστικά στο περιβάλλον μας.
Αδελφοί μου, παράλληλα με τη μετάνοια και κατ’ επέκταση τη σωτηρία του Ζακχαίου και της οικογένειάς του, η Εκκλησία προβάλλει σήμερα σε μας «τους τρεις μεγίστους φωστήρας της Τρισηλίου Θεότητος», δηλαδή το Βασίλειο το Μέγα, το Γρηγόριο το Θεολόγο και τον Ιωάννη το Χρυσόστομο. Οι Τρεις Ιεράρχες με την αγιότητα της ζωής του και με τα φωτεινά τους έργα αποτελούν από τότε μέχρι σήμερα φωτεινά πρότυπα για όλους μας. Πέρα από την αγιότητα κοσμούν τη ζωή τους με έργα αγάπης, όπως η Βασιλειάδα του Μεγάλου Βασιλείου και τα συσσίτια του Χρυσοστόμου. Ακόμα ιστορικοί είναι και οι αγώνες τους για στήριξη της Ορθοδόξου πίστεως, όπως του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Μεγάλου Βασιλείου. Τέλος, για κάθαρση της κοινωνίας αλλά και της Εκκλησίας από ισχυρούς και διεφθαρμένους, δίνουν σκληρές μάχες. Με την όλη ζωή και δράση τους αναδείχθηκαν «φως του κόσμου». Ας μιμηθούμε τη ζωή τους. Αμήν.
 
Θεόδωρος Αντωνιάδης

 

 

 

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Σάββατο           1 Ιανουαρίου              ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος (Στη συνέχεια θα προστεί της καθιερωμένης Δοξολογίας με την ευκαιρία της έναρξης του νέου έτους)
Κυριακή           2 Ιανουαρίου              ΓΙΟΛΟΥ
Πέμπτη             6 Ιανουαρίου              ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Άγιοι Ανάργυροι
Κυριακή           9 Ιανουαρίου              ΜΑΡΑΘΟΥΝΤΑ
Τρίτη               11 Ιανουαρίου            ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΑ
Κυριακή           16 Ιανουαρίου             ΠΟΤΑΜΙΟΥ
Δευτέρα           17 Ιανουαρίου             ΚΕΔΑΡΕΣ
Κυριακή           23 Ιανουαρίου             ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Πέμπτη             27 Ιανουαρίου            ΚΑΝΝΑΒΙΟΥ
Κυριακή           30 Ιανουαρίου             ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Σάββατο          1 Ιανουαρίου                ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Κυριακή          2 Ιανουαρίου                ΘΕΛΕΤΡΑ
Πέμπτη            6 Ιανουαρίου                ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Κυριακή          9 Ιανουαρίου                 ΙΝΝΙΑ
Κυριακή          16 Ιανουαρίου               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Κυριακή          23 Ιανουαρίου               ΦΙΛΟΥΣΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Δευτέρα          24 Ιανουαρίου               ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ
Πέμπτη           27 Ιανουαρίου                ΛΑΡΝΑΚΑ
Κυριακή          30 Ιανουαρίου               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
 
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
Κυριακή           2 Ιανουαρίου                      ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ
Κυριακή           9 Ιανουαρίου                      ΠΡΑΣΤΕΙΟ
Δευτέρα           10 Ιανουαρίου (Εσπερινός)   ΑΧΕΛΕΙΑ
Τρίτη               11 Ιανουαρίου                     ΑΝΑΒΑΡΓΟΣ
Κυριακή           16 Ιανουαρίου                     ΑΥΔΗΜΟΥ
Κυριακή           23 Ιανουαρίου                     ΝΕΟ ΧΩΡΙΟ
Κυριακή           30 Ιανουαρίου                     ΛΥΣΟΣ
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
 
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Κυριακή 16 Ιανουαρίου : ΣΤΑΤΟΣ – ΑΓΙΟΣ ΦΩΤΙΟΣ
Κυριακή 23 Ιανουαρίου : ΤΙΜΗ
 
ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ
Κυριακή 16 Ιανουαρίου : ΚΡΗΤΟΥ ΜΑΡΟΤΤΟΥ
Κυριακή 23 Ιανουαρίου : ΛΑΣΑ
Κυριακή 30 Ιανουαρίου : ΤΣΑΔΑ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή 16 Ιανουαρίου : ΑΡΟΔΕΣ
Κυριακή 23 Ιανουαρίου : ΑΧΕΛΕΙΑ
Κυριακή 30 Ιανουαρίου : ΑΓ. ΜΑΡΙΝΟΥΔΑ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                    
Κυριακή 16 Ιανουαρίου : ΠΑΝΑΓΙΑ
Κυριακή 30 Ιανουαρίου : ΠΕΓΕΙΑ
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                    
Κυριακή 9 Ιανουαρίου   : ΚΟΝΙΑ
Κυριακή 23 Ιανουαρίου : ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ
 
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ                                
Κυριακή 9 Ιανουαρίου  : ΠΑΡΑΜΑΛΙ
Κυριακή 16 Ιανουαρίου: ΝΑΤΑ
Κυριακή 23 Ιανουαρίου: ΑΝΩ ΠΑΧΝΑ


 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www .impaphou.org