English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ                                     
Απόστολος: Ρωμ. ιγ΄ 11 – ιδ΄ 4  
Ευαγγέλιο: Ματθ. στ΄ 14 – 21  
6 Μαρτίου 2011                                                                      
 
Αγαπητοί μου, μπαίνουμε από αύριο στην περίοδο του πιο έντονου πνευματικού αγώνα, στην περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής. Η αρχή αυτής της περιόδου, η Καθαρή βδομάδα όπως και το τέλος της, η Μεγάλη βδομάδα, καθορίζουν από μόνες τους τη μορφή και την έκταση του πνευματικού αγώνα.
Καθαρή βδομάδα, αρχή κάθαρσης σώματος και ψυχής. Μεγάλη βδομάδα, αποκάλυψη της φύσης του αγώνα. Ενός αγώνα που έχει σαν αποκορύφωμα το πάθος και την οδύνη του Σταυρού.
Οδυνηρός και πονεμένος, λοιπόν, αυτός ο αγώνας. Αυτό γίνεται ξεκάθαρο από την αρχή. Γι’ αυτό δεν πρέπει να' χουμε ψευδαισθήσεις. Θέλουμε ν' αγωνιστούμε; Τότε θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για θυσίες. Θα πρέπει να θυσιάσουμε πάθη, φιλοδοξίες και ανέσεις. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι ο αγώνας είναι επάλξεις και χαρακώματα και όχι «τουρισμός και ξενοδοχείο». Είναι περίοδος κάθαρσης σώματος και ψυχής. Είναι περίοδος αγώνα και γιορτής. Πραγματικής γιορτής, αφού θα έχει σαν κατάληξη το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού και τη δική μας συμμετοχή σ' αυτά.
Οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι ενός αγώνα δεν είναι τόσο η φύση των υποδεέστερων όπλων, όσο η έλλειψη της θέλησης για αγώνα και προ παντός η προδοσία μέσα από τις ίδιες τις τάξεις μας. Αλλά και η επιτυχία ενός αγώνα δεν εξαρτάται μόνο από την αποφασιστικότητα μας, αλλά ούτε καν από την τελειότητα των όπλων. Η επιτυχία του αγώνα εξαρτάται από την καλή γνώση των όπλων και προ παντός την καλή χρήση τους. Αν όλες αυτές οι προϋποθέσεις χρειάζονται στους συνηθισμένους αγώνες, πόσο μάλλον στον πνευματικό αγώνα.
Το σημερινό Ευαγγέλιο, αγαπητοί μου, μας αποκαλύπτει τόσο τα θετικά, όσο και τα αρνητικά αυτού του αγώνα. Θετικά, όπως το να συγχωρούμε όσους μας έβλαψαν με οποιοδήποτε τρόπο και σε οποιοδήποτε βαθμό. Άλλο θετικό σημείο είναι η πραγματική νηστεία τροφών και παθών. Και τέλος, η προσπάθεια κατάκτησης αρετών και όχι υλικών θησαυρών.
Αρνητικά σημεία για τον πνευματικό αγώνα μπορούν να θεωρηθούν, η μνησικακία, η άρνηση μας δηλαδή να συγχωρήσουμε όσους μας έβλαψαν με έργα και με λόγια. Ακόμα, η αποφυγή της νηστείας, ή και το χειρότερο, η επιδεικτική, η υποκριτική νηστεία. Και τέλος, η συγκέντρωση της προσοχής στα υλικά αγαθά και η απόρριψη των πνευματικών αγαθών.
Κοινό αρνητικό σημείο όλων των πιο πάνω είναι, χωρίς καμιά αμφιβολία, η υποκρισία. Γιατί ενώ ζητούμε από το Θεό να μας συγχωρήσει και δίνουμε μάλιστα τη διαβεβαίωση, μέσω της «Κυριακής προσευχής» (Πάτερ ημών), ότι θα συγχωρήσουμε όσους μας έβλαψαν, την ίδια στιγμή αρνούμαστε να δώσουμε συγχώρηση. Απλώνει ο συνάνθρωπος τα χέρια της συγνώμης, κι εμείς του τα κόβουμε. Ανοίγει το στόμα, για να μας εκφράσει τη λύπη του, κι εμείς του το κλείνουμε. Κατά τα άλλα, θέλουμε να λεγόμαστε και «καλοί Χριστιανοί»! Και το επιβεβαιώνουμε μάλιστα και υποκριτικά, αφού τολμούμε και να κοινωνήσουμε χωρίς ντροπή!
Ο Κύριος σήμερα, αγαπητοί μου, μας λέει με σαφήνεια. «Αν συγχωρήσετε τους ανθρώπους για τα παραπτώματά τους, θα σας συγχωρήσει κι εσάς ο ουράνιος Πατέρας σας. Αν όμως δε συγχωρέσετε στους συνανθρώπους σας τα παραπτώματά τους, ούτε και ο Πατέρας θα σας συγχωρήσει τα δικά σας παραπτώματα».
Ο κίνδυνος της υποκρισίας δεν περιορίζεται μόνο στη μνησικακία. Παραμονεύει ιδιαίτερα στη νηστεία. Γιατί ενώ μια μερίδα ανθρώπων θέλουμε να ονομαζόμαστε Χριστιανοί την ίδια στιγμή αρνούμαστε να εφαρμόσουμε τη νηστεία, γιατί δήθεν δεν είναι αναγκαία. Η υποκρισία όμως καραδοκεί ιδιαίτερα και όταν νηστεύουμε, γιατί μπορεί να μας δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της τελειότητας όπως, στο Φαρισαίο της παραβολής. Μπορεί η νηστεία μας να γίνεται επιδεικτικά, για να φαινόμαστε στους άλλους ότι νηστεύουμε. Μπορεί η νηστεία μας να περιορίζεται μόνο όταν είμαστε με άλλους, ενώ στο σπίτι μας να μην νηστεύουμε. Μπορεί ακόμα η νηστεία μας να περιορίζεται μόνο σε ορισμένα φαγητά, όχι όμως στην ποσότητα και την ποιότητα των φαγητών που επιτρέπονται. Νηστεύω, σημαίνει περικόπτω, αφαιρώ, περιορίζω την κατανάλωση ή τη σπατάλη, με σκοπό αυτά που εξοικονομώ από τη νηστεία, να τα προσφέρω σαν βοήθεια σ' αυτούς που έχουν ανάγκη.
Αλήθεια, αν η νηστεία μας εκδηλώνεται μόνο με τους πιο πάνω τρόπους, τότε τέτοια νηστεία δεν είναι αρεστή στο Θεό. Η νηστεία πρέπει να βρίσκεται μέσα στα πλαίσια του θελήματος του Θεού. Νηστεία που είναι έξω από αυτά τα πλαίσια, είναι υποκριτική και διαβολική. Και η υποκρισία νοθεύει και παραμορφώνει. Ακόμα η νηστεία δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στις τροφές αλλά και στην αποφυγή της αμαρτίας. Αν η νηστεία μας περιορίζεται μόνο στις τροφές και όχι και στην αποφυγή του κακού, τότε σε τι θα διαφέρουμε από το διάβολο; Μήπως τρώει ο διάβολος; Σίγουρα όχι. Σταμάτησε όμως από το να κάνει το κακό; Η απάντηση είναι και πάλι αρνητική. Η «νηστεία ουκ αποχή βρωμάτων μόνον, αλλά παντός υλικού πάθους αλλοτρίωσις». Η νηστεία δεν είναι μόνο η αποφυγή των τροφών, αλλά ιδιαίτερα η αποξένωση από τα πάθη. Η αληθινή νηστεία, συνοδεύεται με την αποφυγή της αδικίας και της συκοφαντίας. Αλήθεια σε τι ωφελεί η νηστεία μου, όταν δεν τρώω από τα δικά μου και αρπάζω ξένα; Αλήθεια σε τι ωφελεί η υποκριτική νηστεία μου, όταν αποφεύγω να τρώω κρέας και λάδι και κατατρώω με τη συκοφαντία το συνάνθρωπο μου; Θα μας πει ο Κύριος ότι: «Ου το εισερχόμενον εις το στόμα κοινοί τον άνθρωπον, αλλά το εκπορευόμενον εκ του στόματος τούτο κοινοί τον άνθρωπον» (Ματθ. ιε' 11). Τον άνθρωπο δεν τον κάνει ακάθαρτο ό,τι μπαίνει στο στόμα, αλλά ό,τι βγαίνει από το στόμα, αυτό κάνει τον άνθρωπο ακάθαρτο.
Η νηστεία είναι πρώτα απ’ όλα ανέβασμα στην τελειότητα. Αλήθεια αν θέλουμε να δώσουμε αξία στη νηστεία μας και να την κάνουμε από υλική πνευματική, τότε ας την μετατρέψουμε και σε αγάπη προς τους άλλους. Όσο πιο μεγάλη είναι η στέρηση των τροφών, τόσο πιο μεγάλη ας είναι η αγάπη, με τη μορφή της προσφοράς και της συγχώρεσης. Όσο πιο μεγάλη είναι η στέρηση των τροφών τόσο πιο μεγάλη ας είναι η στέρηση των παθών.
Μεγάλη Σαρακοστή από αύριο. Μια περίοδος σε ανάμνηση της σαρανταήμερης νηστείας του Κυρίου στην έρημο και ακόμα προετοιμασία της δικής μας συμμετοχής στα Άγια Πάθη Του. Ο Κύριος, απορρίπτοντας τους πειρασμούς του διαβόλου τόνισε ότι: Ό άνθρωπος δε ζει μόνο με το ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Θεού" (Λουκ. δ' 4).
Πρωταρχικό, λοιπόν, πρόβλημα του ανθρώπου δεν είναι η διατροφή, δεν είναι τα υλικά αγαθά, αλλά τα πνευματικά αγαθά, όπως η αγάπη, η ελευθερία και η δικαιοσύνη. Ακόμα, αξιώματα, εξουσία και κυριαρχία του κόσμου, είναι αληθινοί πειρασμοί, που μπορεί να μας οδηγήσουν πολλές φορές στην αδικία, τη βία και την καταπίεση. Ο δρόμος του Χριστού, είναι δρόμος ταπείνωσης, προσφοράς και αγάπης που φτάνει ως τα όρια της θυσίας.
Αγαπητοί μου, έφθασε και πάλι η περίοδος της Μεγάλης Σαρακοστής. Έφθασε η περίοδος για ν' αποδείξουμε αν στ’ αλήθεια είμαστε άνθρωποι του Θεού. Οι πράξεις μας θα το κρίνουν. Ας πούμε, λοιπόν, με έργα ΝΑΙ στο Χριστό, όπως μας ζητά σήμερα. Ας συγχωρήσουμε για να συγχωρηθούμε. Ο ίδιος συγχώρησε, ακόμα κι εκείνους που τον σταύρωσαν. Ας νηστέψουμε ακόμα ανυπόκριτα πάθη και τροφές. Ας στρέψουμε τέλος, την προσοχή μας στις αρετές, τους ουράνιους τούτους θησαυρούς, που δεν κινδυνεύουν από σκόρο, σκουριά και κλέφτες. Με τον τρόπο αυτό θα αξιωθούμε όχι μόνο της επίγειας, αλλά και της ουράνιας Ανάστασης στο χώρο της βασιλείας του Θεού. Ο Θεός ας μας αξιώσει όλους τούτης της χαράς της αιώνιας Ανάστασης. Αμήν.
 
Θεόδωρος Αντωνιάδης
(Μ.Δ.Κ. Μάρτιος 1997, σελ. 28 – 29).


ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)
Απόστολος: Εβρ. ια΄ 24-26, 32-40
Ευαγγέλιο: Ιωαν. α΄ 44-52
13 Μαρτίου 2011
 
«Έρχου και ίδε»
Συναντά ο Φίλιππος τον φίλο του Ναθαναήλ. Ίσως να τον αναζητούσε, για να του μεταφέρει την τόσο χαρούμενη είδηση. Ποια είναι η είδηση, η οποία τόσο τους ενδιέφερε; «Ον έγραψε Μωυσής εν τω νόμω και οι Προφήται ευρήκαμεν Ιησούν τον από Ναζαρέτ». Αυτόν για τον οποίον έγραψε στα βιβλία του ο Μωυσής και οι άλλοι Προφήται, δηλαδή τον Σωτήρα που θα στείλει ο Θεός στον κόσμο, τον βρήκαμε.
Είναι ανάγκη να σταματήσουμε εδώ, για να θαυμάσουμε τους απλοϊκούς αυτούς ανθρώπους. Ψαράδες, φτωχοί ήταν, αντιμετώπιζαν, ασφαλώς, πολλά προβλήματα. Οπωσδήποτε, ολιγογράμματοι και όμως, διάβαζαν, μελετούσαν τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, ερευνούσαν με θείο ζήλο, περιμένοντας τον ερχομό του Σωτήρος. Εκείνο το «ευρήκαμεν Ιησούν» εκφράζει την αγωνία των προ Χριστού πιστών ανθρώπων, την αναμονή τους να έλθει στον κόσμο ο Σωτήρας. Ας ρωτήσουμε τώρα τον εαυτό μας. Έχουμε εμείς το ενδιαφέρον να γνωρίσουμε τον Χριστό; Να πάρουμε στα χέρια μας την Αγία Γραφή, το Ευαγγέλιο, να ανοίξουν τα μάτια μας, να δούμε τι είναι ο Θεός, τι είναι ο άνθρωπος, ποια είναι η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, ποιος είναι ο προορισμός μας, ποιο είναι το αιώνιο συμφέρον μας; Μην ξεχνάμε ότι δεν είμεθα ζώα εφήμερα αλλά παιδιά του Θεού και κληρονόμοι των αιώνιων αγαθών.
Αλλά ας επανέλθουμε στον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ. Είναι αλήθεια ότι ο Ναθαναήλ έδειξε κάποια δυσπιστία. Όχι για το ότι θα ερχόταν ο Μεσσίας που περίμεναν, αλλά διότι του είπε ο Φίλιππος τότε ότι ο Μεσσίας είναι ο Ιησούς ο από Ναζαρέτ. Είχε δίκιο να δυσπιστήσει και να πεί: «Εκ Ναζαρέτ δύναταί τι αγαθόν είναι;». Φαίνεται πόσο προσεκτικά μελετούσαν τις προφητείες, και οι προφητείες έλεγαν ότι στην Βηθλεέμ θα γεννηθεί ο Χριστός και όχι στην Ναζαρέτ,που ήταν κακόφημο χωριό. Όμως, ο Φίλιππος του λέει:«Έρχου και ίδε», έλα να δείς, συ ο ίδιος και είμαι βέβαιος ότι θα πιστέψεις, ότι αυτός είναι ο Χριστός που περιμέναμε.
Ας ρωτήσουμε πάλι τον εαυτό του ο καθένας μας. Γνωρίσαμε εμείς τον Χριστό, ώστε να έχουμε την διάθεση, την επιθυμία, τον ενθουσιασμό να πούμε και σε άλλους το «Έρχου και ίδε»;
Αυτό το «έρχου και ίδε» ήταν το θαυματουργό κλειδί που από τους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας άνοιξε την θύρα, για να εισέλθουν στην Εκκλησία όλα τα εκατομμύρια των Χριστιανών. Ο ένας καλούσε τον άλλον και σαν τη σπίθα σ’ ένα ξερό χωράφι, μετεδίδετο η φλόγα της Πίστεως στις ψυχές των ανθρώπων.
Ελάχιστοι είναι αυτοί που είχαν την εξαιρετική τιμή να τους καλέσει ο ίδιος ο Θεός, όπως κάλεσε τον απόστολο Παύλο. Όλοι οι άλλοι πίστεψαν με το κήρυγμα, με την προτροπή και το καλό παράδειγμα των θερμών Χριστιανών που έλεγαν «έρχου και ίδε» στους άπιστους.
Και ακολούθησε τον Φίλιππο ο Ναθαναήλ. Και ήλθε στον Ιησού. Και μίλησε μ’ ενθουσιασμό ο Κύριος και είπε: «Απ’ άρτι όψεσθε τον ουρανόν ανεωγότα και τους Αγγέλους του Θεού αναβαίνοντας και κατεβαίνοντας επι τον Υιόν του Ανθρώπου», προδηλώνοντας την θαυμαστή πορεία της Εκκλησίας.
Αλήθεια, πόσα θαύματα έγιναν κατά την επίγειο παρουσία του Κυρίου! Αλλά και όλη η Εκκλησία αποτελεί μέγα θαύμα συντελούμε δια μέσου των αιώνων.
Είναι μέγα θαύμα ότι δώδεκα κατ’ αρχή αγράμματοι ψαράδες κατόρθωσαν να ξεριζώσουν από τις ψυχές εκατομμυρίων ανθρώπων την πίστη στο Μωσαϊκό Νόμο και την ειδωλολατρία και να φυτευτούν στις ψυχές των άλλοτε φανατισμένων οπαδών άλλων θρησκειών την χριστιανική πίστη!
Θαύμα είναι, ότι η θρησκεία μας, η Εκκλησία μας αντιμετώπισε τόσους διωγμούς, τόσους πολέμους, τόση απιστία και η πίστης αυτή των διωκομένων θριάμβευσε!
Θαύμα είναι, ότι χωρίς να υπόσχεται το κήρυγμα του Ευαγγελίου καλοπέραση και υλικά αγαθά, που είναι φυσικό να ζητά ο κόσμος, συγκινούσε τα πλήθη η πίστις του Χριστού που ζητούσε θυσίες. Ο ίδιος είπε «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσι». Έβλεπαν και ζούσαν οι Χριστιανοί τους διωγμούς. Έβλεπαν τους ποταμούς των αιμάτων των Μαρτύρων της πίστεως. Δεν ήταν θαύμα να θέλουν να θυσιασθούν για την πίστη του Χριστού;
Και δεν αντιμετώπισε μόνο τους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά και τους αιρετικούς, όπως τους εικονομάχους που μας θυμίζει σήμερα η Εκκλησία. Εγωισμοί και φιλοδοξίες οδήγησαν πολλούς να διδάσκουν λανθασμένες διδασκαλίες, όπως προφητικά μίλησε ο απόστολος Παύλος λέγοντας: «Ότι και εξ υμων αυτών αναστήνονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών».
Και η ιστορία μας δίδαξε, ότι καμιά δύναμις δεν στάθηκε ικανή να σταματήσει την ανάπτυξη της Εκκλησίας. Είκοσι και πλέον αιώνες διώκεται η Εκκλησία και νικά και διαλάμπει και θριαμβεύει.
Για τούτο και η Εκκλησία καθόρισε την σημερινή Κυριακή σαν εορτή που εορτάζει η Ορθόδοξος Εκκλησία, για να μας στηρίξει στην πίστη, να μας δίνει θάρρος και αγάπη και δύναμη, δύναμη η οποία φάνηκε στον κόσμο ασυγκρίτως ανώτερη από τις δυνάμεις του κόσμου. Για τούτο λέγει ο Αγ. Ιωάννης ο Ευαγγελιστής: «Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμο, η πίστις ημών». 
Γεώργιος Σαββίδης


ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Απόστολος: Εβρ. α΄ 10 – 14, β΄ 1 – 3
Ευαγγέλιο: Μάρκ. β΄ 1 – 12
20 Μαρτίου 2011
 
«Ιδών δε ο Ιησούς την πίστιν αυτών λέγει τω παραλυτικώ· τέκνον αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου» (Μάρκ. β΄ 5).
 
Πολλά ,παρήγορα και ενθαρρυντικά τα μηνύματα του σημερινού Ευαγγελίου. Μηνύματα πίστης, δύναμης και ελπίδας. Μηνύματα βεβαίωσης ότι ο Ιησούς δεν ευρίσκεται απλά μεταξύ των ανθρώπων, αλλά «ως Υιός του ανθρώπου» «εξουσίαν έχει αφιέναι επί της γης αμαρτίας». Μάλιστα, η συγχώρηση των αμαρτιών έχει σήμερα μια ιδιαιτερότητα, γιατί αυτές δεν προκάλεσαν μόνο παράλυση της ψυχής, αλλά είχαν και αντίκτυπο στο σώμα. Ως εκ τούτου, η θεραπεία που προσφέρεται σήμερα από τον Ιησού είναι θεραπεία ριζική. Είναι θεραπεία σώματος και ψυχής.
Όμως, πέρα από το αισιόδοξο μήνυμα, της θεραπείας σώματος και ψυχής, που προσφέρει ο Ιησούς ως Θεός, προσφέρεται παράλληλα το μήνυμα προς τον κάθε άνθρωπο ότι, ανεξάρτητα από το μέγεθος των αμαρτιών του, έχει τη δυνατότητα να σωθεί. Και αυτή η δυνατότητα δεν προσφέρεται μόνο από το Θεό, αλλά και από την ξεχωριστή προσπάθεια του ανθρώπου. Έτσι, όταν η θέληση του ανθρώπου ανταμώσει τη θέληση του Θεού, τότε επιτυγχάνεται το θαύμα.
Ο Θεός, κατά τον Απόστολο Παύλο: «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α΄ Τιμ. β΄ 4). Ο Θεός θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να γνωρίσουν την αλήθεια σε βάθος. Και ο Θεός δεν περιορίζεται μόνο στο να θέλει να σωθούν οι άνθρωποι, αλλά ως «εξουσίαν έχων» και «ως δυνάμενος» έκανε ό,τι ήταν απαραίτητο για τη σωτηρία των ανθρώπων. Με την ενανθρώπιση, την υποδειγματική ζωή, τη διδασκαλία και τέλος με τη σταυρική θυσία, την Ανάσταση και την Ανάληψη στους ουρανούς, πρόσφερε και πάλι στον άνθρωπο τη δυνατότητα της θέωσης.
Όμως, ίσως προβληθεί το ερώτημα: «Αφού θέλει ο Θεός να σωθούν όλοι οι άνθρωποι, τότε γιατί δε σώζονται όλοι;» Η απάντηση είναι απλή. Ναι μεν ο Θεός θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι, αλλά σεβόμενος την ελευθερία του ανθρώπου δεν τον εξαναγκάζει να σωθεί. Κατά συνέπεια, εκείνο που χρειάζεται είναι η θέληση του ανθρώπου. Με τον τρόπο αυτό η σωτηρία, που είναι δώρο του Θεού, στη συνέχεια με τη θέληση και την αγωνιστική προσπάθεια του ανθρώπου γίνεται κατάκτηση και βραβείο.
Όλα τα πιο πάνω επιβεβαιώνονται μέσα από το σημερινό Ευαγγέλιο. Βλέπουμε τον Ιησού να διδάσκει και ένα πλήθος ανθρώπων να συνωστίζονται για να τον ακούσουν. Όμως, κανένας από αυτούς δεν ακούσαμε ότι σώθηκε. Αντίθετα, βρέθηκαν και κάποιοι γραμματείς που μέσα από τις σκέψεις τους αμφισβήτησαν τον Ιησού ως Λυτρωτή και Σωτήρα του κόσμου, έστω κι αν ο Ιησούς τους το επιβεβαίωσε τόσο με την αποκάλυψη των σκέψεών τους, όσο ιδιαίτερα και με τη θεραπεία του παραλύτου.
Όμως, τι έφταιξε και δε σώθηκαν; Σίγουρα έφταιξε ο παράγοντας άνθρωπος. Γιατί δεν αρκούσε μόνο η διάθεση να τον ακούσουν. Χρειαζόταν η θέληση για να σωθούν. Και η θέληση έπρεπε να εκφραστεί με έργα και να μην περιοριστεί σε απλή επιθυμία. Και η θέληση εκφράζεται μέσα από τη μετάνοια και την πίστη. Χρειάζεται ακόμα η πίστη να γίνει όντως βεβαιότητα που θα γκρεμίσει στο πέρασμά της όλα τα εμπόδια.
Αυτή η πίστη, αυτή η πολύτιμη συνεργάτιδα στο δρόμο της σωτηρίας, εκδηλώνεται σήμερα στο πρόσωπο των τεσσάρων, καθώς και του παραλυτικού που τον μετέφεραν. Μια πίστη θαυμαστή που αναγνωρίζεται από τον Ιησού και στη συνέχεια επιβραβεύεται. Ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο: «Ιδών δε ο Ιησούς την πίστιν αυτών λέγει τω παραλυτικώ· τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου».
«Τέκνον», λέξη γεμάτη συγκατάβαση και αγάπη. Γιατί, παρά το ότι είναι αμαρτωλός, εν τούτοις ο Ιησούς τον δέχεται με αγάπη. Η ειλικρινής του μετάνοια και η δύναμη της πίστης του τού εξασφάλισαν αρχικά τη θεραπεία της ψυχής και στη συνέχεια τη θεραπεία του σώματος. Θεραπευμένος στην ψυχή και το σώμα, καλείται ο πρώην παράλυτος να επιστρέψει στο σπίτι του σαν ευλογία, από βάρος που ήταν προηγουμένως. Η θεραπεία του σώματος ήταν η βεβαίωση και της θεραπείας της ψυχής. Άρα ο Ιησούς έχει δεχθεί τη μετάνοιά του και ότι στα χέρια του βρίσκεται η δυνατότητα συγχώρησης κάθε αμαρτωλού που μετανοεί και επιστρέφει στο Θεό. Η θεραπεία του σώματος που ακολούθησε ήταν η καλύτερη απόδειξη ότι έχει εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες. Μια εξουσία την οποία έδωσε αργότερα στους μαθητές Του αμέσως μετά την Ανάσταση (Ιωάν. κ΄ 23).
Με τον τρόπο αυτό ενθαρρύνει κάθε αμαρτωλό, δια μέσου των αιώνων, να βρίσκει, μέσα από τη μετάνοια, το δρόμο της επιστροφής. Και ο δρόμος της επιστροφής είναι δύσκολος και ανηφορικός. Ο αμαρτωλός άνθρωπος θα πρέπει να συγκρουστεί με τα πάθη και τις αδυναμίες. Θα πρέπει να ξεσκεπάσει κάθε χώρο που τον κρατά μακριά από το Θεό. «Στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός» (Ματθ. ζ΄ 14), μας λέει ο ίδιος ο Κύριος. Με τον τρόπο αυτό μας προετοιμάζει για τον καλό αγώνα της Χριστιανικής ζωής. Και η Χριστιανική ζωή δεν είναι απλά δύσκολη, αλλά κατατάσσεται εις τα «αδύνατα παρ’ ανθρώποις» (Λουκ. ιη΄ 27). Αυτή ακριβώς η δυσκολία ξεπερνιέται με τη βοήθεια του Θεού. Και αυτή τη βοήθεια την αισθάνεται ο άνθρωπος της πίστης, αρχικά σαν προσδοκία και στη συνέχεια σαν γεγονός. Για τούτο αισθάνεται, αλλά και διακηρύσσει το του Αποστόλου Παύλου: «Πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ» (Φιλιπ. δ΄ 13). Όλα τα μπορώ χάρη στο Χριστό που με ενδυναμώνει. Ο νικητής στο δύσκολο αυτό αγώνα εξασφαλίζει τη διαβεβαίωση από τον Κύριο ότι θα καθίσει μαζί του στο θρόνο του, όπως κάθησε κι Εκείνος νικητής στο θρόνο του Πατέρα του (Αποκ. γ΄ 21). Ο νικητής, πάλι κατά τη διαβεβαίωση του Κυρίου, θα αποκτήσει την υιοθεσία του Θεού. «Ο νικών, έσται αυτώ ταύτα, και έσομαι αυτώ Θεός και αυτός έσται μοι υιός» (Αποκ. κα΄ 7).
Αδελφοί μου, δύσκολος ο καθημερινός μας αγώνας. Μάλιστα διαπιστώνουμε ότι όσο αγωνιζόμαστε τόσο πληθαίνουν και οι δυσκολίες. Όμως στόχος μας πρέπει να είναι το ξεπέρασμα των δυσκολιών και των εμποδίων, όπως έκαναν σήμερα οι τέσσερις που μετέφεραν τον παράλυτο. Με τη δύναμη της πίστης θα κατορθώσουμε να ξεπεράσουμε τα διάφορα εμπόδια για να φτάσουμε κοντά στο Χριστό. Και αυτό το πλησίασμα δεν επιτυγχάνεται μόνο με τη συχνή παρουσία μας στους χώρους της λατρείας, αλλά μέσα από την πραγματική πίστη και την «ενεργουμένη αγάπη». Το σημερινό Ευαγγέλιο μας καλεί να προβληματιστούμε σοβαρά κατά πόσον η πίστη μας μοιάζει με αυτή του πλήθους και ιδιαίτερα των γραμματέων, που στο τέλος επικρίθηκε από τον Κύριο, ή αν μοιάζει με αυτή των τεσσάρων που στο τέλος επιβραβεύθηκε με το θαύμα. Ας φροντίσουμε η απάντησή μας να είναι ειλικρινής, γιατί, κριτής μας, όπως και σήμερα θα είναι ο Ιησούς. Αμήν.
Θεόδωρος Αντωνιάδης


Κυριακή Γ’ Νηστειών                                                       
Απόστολος: Εβρ. δ'14 -ε’ 6 
Ευαγγέλιο: Μαρκ. η΄ 34 –θ΄ 1
27 Μαρτίου 2011                                                          
 
«Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;»
Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο αν κερδίσει όλο τον κόσμο και χάσει την ψυχή του; Αυτό το ερώτημα απευθύνει ο Κύριος μας στο συγκεντρωμένο πλήθος που περιβάλλει Αυτόν και τους μαθητές Του. Από την πρώτη στιγμή που ο άνθρωπος θα νοιώσει τον εαυτό του, από μικρό παιδί ακόμη, διεκδικεί διάφορα υλικά αντικείμενα, οικειοποιείται ό,τι και όσο μπορεί περισσότερα. Ερχόμαστε σε σύγκρουση με ανταγωνιστές, με φίλους ακόμη και με την οικογένειά μας προκειμένου να αποκτήσουμε περισσότερα. Προκειμένου να αποσπάσουμε από τους άλλους κάτι που επιθυμούμε να αποκτήσουμε… Και για να πετύχουμε το σκοπό μας δε διστάζουμε να χρησιμοποιήσουμε κάθε μέσο, θεμιτό ή και αθέμιτο, ακόμη και τη βία. Καταβάλλουμε χρονοβόρες και κοπιαστικές προσπάθειες, υποφέρουμε από σοβαρά άγχη και αγωνίες. Συγκρουόμαστε με φίλους, συνεργάτες και τα αδέλφια μας, και πολλές φορές κλονίζεται και η υγεία μας.
Πόσο άραγε αξίζει αυτός ο καθημερινός αγώνας μας, που μας καταπονεί νύχτα και μέρα; Και άραγε αυτά που με τόσο κόπο αποκτήσαμε θα τα έχουμε για πάντα; Πόση προσπάθεια θα χρειαστεί ακόμη να καταβάλλουμε για να τα διατηρήσουμε; Και ακόμη πόσος άραγε χρόνος ζωής, μάς μένει; «Ου γαρ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν». Δεν έχουμε μόνιμη διαμονή εδώ, αλλά με μεγάλη επιθυμία ζητούμε την βασιλεία του Θεού, σημειώνει ο Απόστολος Παύλος. Φυσικά δεν σημαίνει αυτό ότι θα παραιτηθούμε από κάθε προσπάθεια στη ζωή μας και αυτών που αποσκοπούν στην απόκτηση τών προς το ζην αναγκαίων, για τον εαυτό μας και την οικογένειά μας.
Αλλά, «τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;»
Θεώρησαν τόσο σοβαρό το τμήμα αυτό του κηρύγματος τού Κυρίου μας, ώστε τόσο ο ευαγγελιστής Μάρκος όσο και ο Λουκάς και ο Ματθαίος, το κατέγραψαν σχεδόν με τις ίδιες λέξεις. «Εάν κερδήση τον κόσμον όλον»,αναφέρεται στην περικοπή που ακούσαμε. Απόλυτη και αδύνατη ασφαλώς πιθανότητα, στην πράξη. Ακριβώς αυτή τη φυσική αδυναμία, που εκ των πραγμάτων έχει ο άνθρωπος στον περιορισμένο χρόνο της ζωής του, τονίζει περισσότερο το δεύτερο σκέλος της φράσης. «Εάν ζημιωθή την ψυχήν αυτού». Αν χάσει ο άνθρωπος την ψυχή του. Όχι την ζωή του, που σαν θνητός που είναι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κάποια μέρα θα την χάσει. Αλλά την αιώνια και άϋλη ψυχή μας. Αυτή η σύγκριση ανάμεσα στον υλικό κόσμο, που είναι κατανοητός για τον άνθρωπο, και στην αιώνια αξία που είναι η ψυχή μας, προσπαθεί να εκφράσει με κατανοητά, ανθρώπινα μέτρα, την τεράστια και ανυπέρβλητη διαφορά ανάμεσα στις δυο ασύγκριτες αυτές αξίες.
Τον υλικό κόσμο από την μια μεριά, που αποτελεί φυσική μεν αλλά δυστυχώς την κύρια φροντίδα μας κατά το διάστημα της επίγειας ζωής μας. Την ψυχή μας, από την άλλη, για τη σωτηρία της οποίας «ενανθρώπισε» και «εσταυρώθη» ο Κύριός μας. Έπαθε και σταυρώθηκε, γιατί μας αγαπά. Γι αυτό και μας καλεί να Τον ακολουθήσουμε. Γι αυτό μας προτρέπει να απαρνηθούμε τον κακό εαυτό μας, τις κακιές μας συνήθειες. Να τα απαρνηθούμε σε τέτοιο σημείο, ώστε κι αν ακόμη είναι ανάγκη να θυσιάσουμε και την ζωή μας, να μη διστάσουμε. Άλλωστε τι αξία έχει αυτή η πρόσκαιρη και βασανισμένη ζωή, μπροστά στην απόλυτη και μοναδική αξία της αιώνιας ψυχής μας; Δεν ζητάει από εμάς ο Χριστός πράγματα αδύνατα, πράξεις ακατόρθωτες. Και είναι έτοιμος πάντοτε να μας δεχτεί με την απέραντη αγάπη Του. Γνωρίζει την ανθρώπινη φύση. Γνωρίζει τις αδυναμίες μας ως Θεός, και εκτός αυτού, έζησε και μαζί μας. Σημειώσει στην προς Εβραίους επιστολή του ο Απόστολος Παύλος: «Ου γαρ έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον συμπαθήσαι ταις ασθενείαις ημών». Μη νομίσετε, λέγει ο απόστολος, ότι έχομε αρχιερέα που δεν γνωρίζει ό,τι μας συμβαίνει, και επειδή είναι Θεός, μάς έχει εγκαταλείψει. Είναι πάντοτε κοντά μας. Κατανοεί τις φυσικές και ηθικές μας αδυναμίες. Μας συγχωρεί όταν ειλικρινά μετανοούμε και ζητούμε τη βοήθειά Του. «Προσερχόμεθα ουν μετά παρρησίας τω θρόνω της χάριτος, ίνα λάβωμεν έλεον και χάριν εύρωμεν εις εύκαιρον βοήθειαν». Γι’ αυτόσυνεχίζει ο Απόστολος, με θάρρος χωρίς φόβο προσεγγίζουμε, για να πάρουμε την χάρη και τη συγχώρηση που πηγάζει από τον θρόνο Του και να βρούμε και την βοήθειά Του στις ανάγκες μας.  Βρίσκεται λοιπόν, δίπλα μας, όταν μετέχουμε στα μυστήρια της Εκκλησίας, ιδιαίτερα στην περίοδο αυτή των Νηστειών, και παίρνουμε τη βοήθειά Του. Απλοί και μικροί άνθρωποι είμαστε. Μικρές και ανάξιες λόγου είναι και οι ενέργειές μας. Αυτές οι απλές και καθημερινές μας σκέψεις, τα λόγια και έργα, είναι απλά και εύκολα και ωφέλιμα. Αρκεί να θέλουμε να τα πράξουμε με γνώμονα το θείο θέλημα. Μόνο που αποκτούν ιδιαίτερο κύρος και σημασία, γιατί μας χαρακτηρίζουν. Σημαδεύουν το μέλλον μας για τη βασιλεία του Θεού. Γι αυτό δεν πρέπει να παραμελούμε και να παραβλέπουμε τον απώτερο προορισμό μας. Στόχος λοιπόν αμετάθετος και καθημερινή μας ενασχόληση και φροντίδα πρέπει να είναι η εναρμόνιση των πράξεών μας, των λόγων μας, των σκέψεων μας, με τον λόγο του Θεού. Στόχος απαρέγκλιτος η διαφύλαξη της καθαρότητας άλλα και η θεραπεία της ψυχής μας, που είναι ό,τι πολύτιμο, μάς έχει εμπιστευθεί ο Δημιουργός μας. Κι ας μην λησμονούμε ότι η ψυχή μας, η μοναδική αξία που διαθέτουμε, αυτή θα παραμείνει αιώνια και θα επιστρέψει στον Δημιουργό μας. Ας το προσπαθήσουμε λοιπόν με τη βοήθεια του Κυρίου μας.
Δ.Γ.Σ.


 

 

 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ
ΣΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ, ΛΟΓΟΣ Δ΄
 
«...Ποια είναι λοιπόν η τροφή που δεν ντρέπεται να την επιθυμεί ο Ιησούς; Λέει στους μαθητές του μετά το διάλογό του με τη Σαμαρείτιδα· «τροφή δική μου είναι να κάνω το θέλημα του Πατέρα μου». Και είναι φανερό το θέλημα του Πατέρα, «που θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να γνωρίσουν την αλήθεια». Αν εκείνος λοιπόν επιθυμεί να σωθούμε και τροφή του είναι η δική μας ζωή, έχομε μάθει σε τι πρέπει ν' αξιοποιήσομε τη διάθεση αυτή της ψυχής μας. Ποιο είναι αυτό; Να πεινάσομε τη σωτηρία μας, να διψάσομε το θείο θέλημα, που είναι να σωθούμε. Πώς λοι­πόν θα κατορθώσομε την πείνα αύτη, το μάθαμε από το μακαρισμό. Αυτός δηλαδή που πόθησε τη δικαιοσύνη του Θεού βρήκε το αληθινό αντικείμενο της όρεξης που δεν εκπλήρωσε την επιθυμία του με τον ένα μόνο τρόπο που λειτουργεί η όρεξη· δεν πόθησε δηλαδή μόνο ως φαγητό τη μετουσία του δικαίου. Αν η όρεξη σταματούσε σ' αυτή μονάχα τη διάθεση θα ήταν ημιτελής, ενώ τώρα έκανε το αγαθό αυτό και αντικείμενο πόσης, για να δείξει με το αίσθημα της δίψας πόσο ένθερμη και φλογερή είναι η επιθυμία. Γινόμαστε κατά κάποιο τρόπο ξηροί και φλογεροί κατά την περίο­δο της δίψας και παίρνομε μ' ευχαρίστηση το ποτό ως μέσο θερα­πείας της διάθεσης μας αυτής. Επειδή είναι για το ανθρώπινο γέ­νος μία η όρεξη για τη βρώση και την πόση, αλλά διαφορετική η διάθεση για καθένα από αυτά, για να νομοθετήσει ο Λόγος σ' εμάς το άκρο άωτο της επιθυμίας του αγαθού, μακαρίζει όσους αισθάνονται τις δύο αυτές επιθυμίες της δικαιοσύνης, την πείνα και τη δίψα, γιατί το ποθούμενο είναι σε θέση ν' ανταποκριθεί κατάλλη­λα και στη μία και στην άλλη όρεξη, και να γίνει τροφή στερεά σ' αυτόν που πείνα, άλλα και ποτό σ' αυτόν που με τη δίψα του προσέλκυσε τη χάρη.
«Μακάριοι είναι όσοι πεινούν και διψούν τη δικαιοσύνη, για­τί αυτοί θα τη χορτάσουν». Είναι λοιπόν άραγε η όρεξη προς τη δικαιοσύνη άξια μακαρισμού, ενώ αν νιώθει κανένας το ίδιο αί­σθημα για τη σωφροσύνη η τη σοφία ή τη φρόνηση ή όποιο άλλο είδος υπάρχει της αρετής, αυτόν δεν τον μακαρίζει ο Λόγος; Ίσως όμως η ρήση αυτή έχει ένα τέτοιο νόημα· Ένα από αυτά που αποτελούν την αρετή είναι η δικαιοσύνη. Η αγία Γραφή συνηθίζει στην αναφορά ενός μέρους να περιλαμβάνει το όλο, όπως όταν ερ­μηνεύει τη θεία φύση με κάποια επιμέρους ονόματα. Γιατί λέει ο προφήτης σαν να μιλάει ο ίδιος ο Θεός· «Εγώ είμαι ο Κύριος· αυτό είναι το όνομά μου, να το θυμούνται γενεές γενεών». Και πάλι λέει «Εγώ είμαι αυτός που υπάρχει»· και αλλού «είμαι σπλαχνικός». Και με μύρια άλλα ονόματα που δηλώνουν το υψη­λό και θείο γνωρίζει να τον ονομάζει η αγία Γραφή, ώστε με αυτά να μάθομε ακριβώς ότι, αν χρησιμοποιήσει το ένα, συνυπονοείται μαζί με αυτό το ένα όλος ο κατάλογος των ονομάτων κατά το σχήμα της αποσιώπησης. Γιατί δε γίνεται όταν τον λέμε Κύριο να μην είναι και τα άλλα, αλλά στο ένα όνομα περιλαμβάνονται όλα. Από αυτό καταλήξαμε ότι ο θεόπνευστος λόγος γνωρίζει με ένα όνομα να περιλαμβάνει πολλά.
Όταν λοιπόν κι εδώ είπε ο Λόγος ότι προτάσσεται η δικαιο­σύνη για όσους πεινούν τη μακάρια πείνα, υπαινίσσεται με αυτή κάθε είδος αρετής, επειδή είναι άξιος μακαρισμού κι αυτός που πεινά και για φρόνηση και ανδρεία και σωφροσύνη και όποιο άλλο εννοούμε με το όνομα της αρετής. Γιατί βέβαια δεν είναι δυ­νατό ένα μόνο είδος της αρετής χωρισμένο από τα άλλα να είναι αυτό καθαυτό πλήρης η αρετή. Γιατί με όποιο τυχόν δε συμπεριλαμβάνομε και όσα νοούνται με το αγαθό, σ' αυτό κατ' απόλυτη ανάγκη έχουν θέση τα αντίθετά της. Και αντίθετο στη σωφροσύνη είναι η ακολασία, στη φρόνηση η αφροσύνη και σε κάθε αγαθό που εννοούμε υπάρχει οπωσδήποτε το αντίθετο. Αν λοιπόν δεν συμπεριλαμβάνομε όλα τα αγαθά μέσα στη δικαιοσύνη, είναι αδύ­νατο αυτό που παίρνει τη θέση τους να είναι αγαθό. Δεν μπορεί βέβαια να πει κανένας δικαιοσύνη ανόητη ή θρασεία ή ακόλαστη ή κάτι άλλο που το νοούμε με την κακία. Αν όμως ο λόγος της δι­καιοσύνης είναι καθαρός από κάθε κακό, περιλαμβάνει οπωσδή­ποτε μέσα του όλο το αγαθό. Και αγαθό είναι ό,τι θεωρούμε μέσα στην αρετή. Επομένως με το όνομα της δικαιοσύνης σημαίνεται εδώ κάθε αρετή που ο Λόγος μακαρίζει όποιους πεινούν και διψούν γι' αυτήν, υποσχόμενος σ' αυτή την αφθονία όλων αυτών που ποθούν.
«Μακάριοι», λέει, «όσοι πεινούν και διψούν τη δικαιοσύνη, γιατί αυτοί θα τη χορτάσουν». Η ρήση μου φαίνεται έχει αυτό πε­ρίπου το νόημα. Καμιά από τις ηδονές που επιδιώκονται στη ζωή δεν ολοκληρώνεται γι' αυτούς που την επιδιώκουν, αλλά όπως λέει κάπου η Σοφία συμβολικά «είναι πιθάρι τρύπιο η απασχόλη­ση με τις ηδονές», που, ενώ καταβάλλεται έντονη προσπάθεια να γεμίσει, αυτοί που επιχειρούν κάνουν κόπο ανολοκλήρωτο και ατελεσφόρητο χύνοντας πάντοτε κάτι μέσα στο βυθό της επιθυ­μίας και ρίχνοντας σ' αυτήν ό,τι συντελεί στην ηδονή, δεν κατα­φέρνουν να κορέσουν την επιθυμία. Ποιος διαπίστωσε όριο στη φιλαργυρία, κι αν ακόμα οι φιλάργυροι επέτυχαν ό,τι επιδιώκουν; Ποιος μανιώδης για τη δόξα σταμάτησε πετυχαίνοντας αυτό που ήθελε; Κι όποιος στράγγισε την ηδονή σε ακροάματα και θεάματα ή με τη λυσσασμένη μανία της κοιλιάς και των κάτω από την κοι­λία, τι βρήκε να του έχει απομένει από αυτή την απόλαυση; Κάθε είδος ηδονής που πραγματοποιείται με το σώμα δεν πετάει και φεύγει με το που θα πλησιάσει χωρίς να μένει σ' αυτούς που τη δοκίμασαν ούτε μια στιγμή;
Αυτό λοιπόν το υψηλό μάθημα μας κάνει ο Κύριος, ότι μόνο ο αγώνας για την αρετή είναι κάτι σταθερό και ουσιαστικό. Όποιος κατόρθωσε κάτι από τα υψηλά, όπως η σωφροσύνη η  μετριοπάθεια ή η ευσέβεια προς το Θεό ή όποιο άλλο από τα υψηλά και ευαγγελικά διδάγματα, δεν έχει για κάθε κατόρθωμα του μια πα­ροδική και φευγαλέα χαρά, αλλά θεμελιωμένη και μόνιμη που συμπαρατείνεται με όλη τη διάρκεια της ζωής του. Για ποιο λόγο; Επειδή αυτά είναι στην εξουσία σου να τα πραγματοποιείς πάντο­τε και δεν υπάρχει περίπτωση σ' όλη τη διάρκεια της ζωής σου να προκληθεί κόρος στην ενέργεια του αγαθού. Και η σωφροσύνη δηλαδή και η καθαρότητα και η σταθερότητα σε κάθε αγαθό και η απουσία κάθε σχέσης με το κακό ενεργείται πάντοτε, όσο εξακολουθεί κανένας να ατενίζει προς την αρετή και η χαρά του συμπαρατείνεται μαζί με την ενέργεια. Σε όσους όμως έχουν επιδοθεί στις άτοπες επιθυμίες, ακόμα κι αν η ψυχή τους είναι στραμμένη πάντοτε στην ακολασία, όμως δεν τους συνοδεύει πάντοτε και η χαρά. Γιατί την ηδονή των φαγητών τη σταματά η κόρος και η ηδονή εκείνου ο οποίος πίνει διακόπηκε με τη δίψα και με τον ίδιο τρόπο όλα τα άλλα κάποιο χρόνο απαιτούν και κάποιο διά­λειμμα, ώστε να επανέλθει η όρεξη γι' αυτό που θα τους ευχαρι­στήσει, η οποία είχε, μαραθεί από την ηδονή και τον κόρο. Η από­κτηση όμως της αρετής, σ' αυτούς που μια φορά θεμελιώθηκε σταθερά, ούτε με χρόνο μετριέται ούτε από τον κόρο περιορίζεται, αλλά προξενεί σ' αυτούς που ζουν σύμφωνα μ' αυτήν ακέρια πά­ντοτε και ζωντανή κι έντονη την αίσθηση των αγαθών της. Γι' αυτό ο θεός Λόγος υπόσχεται την πλήρωση σε όσους πεινούν γι' αυτόν, πλήρωση που ερεθίζει την όρεξη με τον κόρο, δεν την μειώνει.
 
ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΡΓΑ
ΤΟΜΟΣ 8ος Σελ. 195 – 201)

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Κυριακή            6 Μαρτίου                             ΚΙΣΣΟΝΕΡΓΑ
Τετάρτη            9 Μαρτίου                             ΦΑΣΟΥΛΑ
Παρασκευή       11 Μαρτίου (Α΄ Χαιρετισμοί)   ΠΑΦΟΣ, Άγιος Κενδέας
Κυριακή            13 Μαρτίου                           ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Παρασκευή        18 Μαρτίου (Β΄ Χαιρετισμοί)  ΟΜΟΔΟΣ
Πέμπτη             24 Μαρτίου (Εσπερινός)          ΒΑΣΑ
Παρασκευή        25 Μαρτίου                           ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Θεοσκέπαστη
Παρασκευή        25 Μαρτίου (Δοξολογία)         ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Παρασκευή        25 Μαρτίου (Γ΄ Χαιρετισμοί)   ΠΕΓΕΙΑ
Κυριακή            27 Μαρτίου                            ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΡΟΟΔΟΤΙΣΣΗΣ
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Σάββατο             5 Μαρτίου                             ΑΓΙΟΣ ΚΟΝΩΝΑΣ
Κυριακή              6 Μαρτίου                             ΜΕΣΟΓΗ
Παρασκευή         11 Μαρτίου (Α΄ Χαιρετισμοί)   ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Κυριακή              13 Μαρτίου                            ΑΡΓΑΚΑ
Παρασκευή         18 Μαρτίου (Β΄ Χαιρετισμοί)   ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Κυριακή              20 Μαρτίου                            ΘΕΛΕΤΡΑ
Πέμπτη               24 Μαρτίου (Εσπερινός)          ΚΑΘΗΚΑΣ
Παρασκευή         25 Μαρτίου                             ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
(στη συνέχεια θα προστεί της Δοξολογίας με την ευκαιρία της εθνικής επετείου)
Παρασκευή          25 Μαρτίου (Γ΄ Χαιρετισμοί)   ΛΥΣΟΣ
Κυριακή               27 Μαρτίου                           ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
 
 
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
Κυριακή                6 Μαρτίου                            ΠΟΛΕΜΙ
Τετάρτη                9 Μαρτίου                             ΤΑΛΑ
Παρασκευή           11 Μαρτίου (Α΄ Χαιρετισμοί)   ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΑΛΑΜΙΩΤΙΣΣΗΣ
Κυριακή                13 Μαρτίου                            ΠΑΝΑΓΙΑ
Παρασκευή           18 Μαρτίου (Β΄ Χαιρετισμοί)    ΓΙΟΛΟΥ
Πέμπτη                 24 Μαρτίου (Εσπερινός)          ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΡΡΟΓΙΑΤΙΣΣΗΣ
Παρασκευή           25 Μαρτίου                             ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΡΡΟΓΙΑΤΙΣΣΗΣ
Παρασκευή           25 Μαρτίου (Γ΄ Χαιρετισμοί)     ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΡΡΟΓΙΑΤΙΣΣΗΣ
Σάββατο               26 Μαρτίου (Εσπερινός)           ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΙΝΘΗΣ
Κυριακή                27 Μαρτίου                             ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΙΝΘΗΣ
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ


ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑ
Κυριακή 6 Μαρτίου   : ΦΟΙΝΙ
Κυριακή 20 Μαρτίου : ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
 
ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ
Παρασκευή 11 Μαρτίου (Α΄ Χαιρ.): ΜΕΣΟΓΗ
Παρασκευή 18 Μαρτίου (Β΄ Χαιρ.): ΜΟΥΤΑΛΛΟΣ
Παρασκευή 25 Μαρτίου (Γ΄ Χαιρ.) : ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΑ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή 13 Μαρτίου : ΔΟΡΑ
Κυριακή 20 Μαρτίου : ΧΟΥΛΟΥ
Κυριακή 27 Μαρτίου : ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ Αγία Παρασκευή
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                    
Κυριακή 13 Μαρτίου : ΜΕΣΑΝΑ
Κυριακή 20 Μαρτίου : ΑΡΣΟΣ
Κυριακή 27 Μαρτίου : ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                    
Κυριακή 6 Μαρτίου   : ΑΧΕΛΕΙΑ
Κυριακή 20 Μαρτίου : ΕΜΠΑ
 
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ                                
Κυριακή 13 Μαρτίου: ΓΙΟΛΟΥ
Κυριακή 20 Μαρτίου: ΔΡΟΥΣΙΑ
Κυριακή 27 Μαρτίου: ΙΝΝΙΑ


 
 

 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org