English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ                                                               
Απόστολος: Εβρ. στ΄ 23 – 30  
Ευαγγέλιο: Μάρκ. θ΄ 17 – 31  
3 Απριλίου 2011                                                                      
 
«Ω γενεά άπιστος, έως πότε προς υμάς έσομαι; Έως πότε ανέξομαι υμών; Φέρετε αυτόν προς με» (Μάρκ. θ΄ 19).
 
Τα γεγονότα του σημερινού Ευαγγελίου διαδραματίζονται λίγο πριν από το Πάθος και αμέσως μετά το γεγονός της Θείας Μεταμορφώσεως. Ενώ, εκεί στο Θαβώρ, αποκάλυπτε ο Κύριος τη δόξα του στους μαθητές Του, Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη, ούτως ώστε «όταν σε ίδωσι σταυρούμενον το Πάθος νοήσωσιν εκούσιον», αλλά και για να μην κλονισθεί η πίστη τους, στους πρόποδες του Θαβώρ συνέβαινε δραματική σκηνή πόνου και απιστίας. Έτσι, σε σύντομο χρονικό διάστημα οι μαθητές του έζησαν σε σμικρογραφία όλα όσα διαδραματίζονται στην καθημερινή ζωή, όπου εναλλάσσονται καταστάσεις χαράς και λύπης, πίστεως και απιστίας, δυνατοτήτων, αλλά και λόγους εκδήλωσης των αδυναμιών του ανθρώπου.
Οι ερωτήσεις, οι επικρίσεις, αλλά και οι απαντήσεις του Ιησού φανερώνουν ότι ο άνθρωπος φέρει ευθύνη όταν αδιαφορήσει για κάποια προβλήματα και αδυναμίες που στο τέλος θα καταστούν δυσκολότερα αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα. Για παράδειγμα, το ερώτημα του Κυρίου προς τον πατέρα «πόσος χρόνος εστίν, ως τούτο γέγονεν αυτώ;», καθώς και η απάντηση του πατέρα «παιδιόθεν», ήταν μια επισήμανση, τόσο για τον πατέρα εκείνον, όσο και για όλους τους γονείς διαχρονικά ότι, σε ό,τι αφορά τα παιδιά η υγιής ηθική και πνευματική διαπαιδαγώγηση θα πρέπει να αρχίζει από νωρίς, «παιδιόθεν». Αν αυτή η διαπαιδαγώγηση καθυστερήσει, τότε οι συνέπειες τόσο σε ατομικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, θα είναι τεράστιες. Αυτό το διαπιστώνουμε καθημερινά με την επιθετικότητα και την αντικοινωνική συμπεριφορά των νέων μας, είτε στα σχολεία, είτε στους δρόμους, είτε στις εκδρομές και τελευταία πολύ έντονα στα γήπεδα. Τα παιδιά θέλουν σωστή καθοδήγηση και σωστά πρότυπα. Όμως, απ’ ότι φαίνεται, ούτε το ένα ούτε το άλλο τους προσφέρουμε!
Συνεπώς, ας μην στρουθοκαμηλίζουμε και προ παντός ας μην επιρρίπτουμε τις ευθύνες στους άλλους, όπως έκανε ο πατέρας του σημερινού Ευαγγελίου, ο οποίος αδιαφόρησε για χρόνια και όταν αποφάσισε να ενδιαφερθεί, μετακίνησε το βάρος της αρχικής αποτυχίας στους μαθητές του Ιησού στους οποίους απευθύνθηκε, αλλά «ουκ ίσχυσαν», αλλά δεν μπόρεσαν να τον βοηθήσουν. Ο πατέρας εκείνος είχε δίκιο ως ένα σημείο, γεγονός που το υπέδειξε ο Κύριος στο τέλος στους μαθητές του, ότι τούτο οφειλόταν στην ολιγοπιστία τους, αλλά και στο γεγονός ότι «τούτο το γένος εν ουδενί δύναται εξελθείν, ει μη εν προσευχή και νηστεία». Ολιγοπιστία δεν επέδειξε μόνον ο πατέρας αλλά και οι μαθητές του Ιησού. Όμως, πέρα από τη δική τους πίστη ή ολιγοπιστία, στην προκειμένη περίπτωση χρειαζόταν μέσα από την άσκηση της προσευχής και της νηστείας, η επίκληση και ενεργότερη παρέμβαση του Θεού. Γεγονότα που φαίνεται να αγνόησαν τόσο ο ίδιος όσο και οι μαθητές.
Παρά το ότι ο Ιησούς είναι επικριτικός τόσο προς τον πατέρα, όσο και τους μαθητές του, εν τούτοις, δεν αρνήθηκε να προσφέρει τη βοήθειά του. Αποκαλύπτει την αχίλλειο πτέρνα της αδυναμίας τους. Και αυτή η κοινή αδυναμία είναι η ολιγοπιστία, ή απιστία. Το ανέφερε ο Ιησούς στην αρχική του επίκριση, όταν τους χαρακτήρισε όλους, σαν «άπιστη γενιά». Για μεν τους μαθητές του, γιατί δεν αντιλαμβάνονται ακόμα την θεία του ιδιότητα, για δε τον πατέρα, γιατί, ενώ ζητά τη βοήθειά του, την ίδια στιγμή, διακατέχεται από αμφιβολία. «Αν μπορείς να κάνεις κάτι, σπλαχνίσου μας και βοήθησέ μας».
Στο ερώτημα του πατέρα ο Ιησούς απαντά με ερώτημα, προσπαθώντας να τον βοηθήσει στην ενδυνάμωση της πίστεώς του. «Αν μπορείς να πιστέψεις όλα είναι δυνατά γι’ αυτόν που πιστεύει». Ο Ιησούς επαναλαμβάνει τις λέξεις του πατέρα, για να επιστήσει την προσοχή σ’ αυτές, αλλά και την αμφιβολία που διατυπώνουν και που αποτελεί το κύριο εμπόδιο για την εκπλήρωση της παρακλήσεώς του. Δεν του είπε ο Ιησούς ότι εγώ όλα τα μπορώ, αλλά μεταθέτει τη δύναμη της θεραπείας, στη δύναμη της πίστης του ανθρώπου. Στην απιστία του πατέρα αντιπαρατάσσει την παντοδυναμία της πίστεως η οποία θέτει στη διάθεση του ανθρώπου τη δύναμη του Θεού. Με τον τρόπο αυτό τονίζει και σε μας ότι αν πιστεύουμε όσο πρέπει, μπορούμε μέσα από την πίστη μας, να κάνουμε και θαύματα. Όμως, εδώ χρειάζεται προσοχή, γιατί δεν μπορεί «επιδεικτική» πίστη να φέρει οποιαδήποτε θετικά αποτελέσματα, γιατί αυτή θα είναι βλασφημία και όχι πίστη. Η πίστη είναι πηγαία και αβίαστη εκδήλωση που καταλήγει στην παράκληση. «Γενηθήτω το θέλημά σου». Είναι για τούτο που και οι μαθητές παρεκάλεσαν τον Κύριο να τους αυξήσει την πίστη, «πρόσθες ημίν πίστιν» (Λουκ. ιζ΄ 5). Έτσι, η πίστη γίνεται ταυτόχρονα και δώρο του Θεού, αλλά και άσκηση πνευματική του ανθρώπου, για τούτο ο άνθρωπος πρέπει να στέκεται με δέος μπροστά στο φαινόμενο της πίστεως και να παρακαλεί το Θεό να τον βοηθήσει να ξεπεράσει το φαινόμενο της ολιγοπιστίας. Για τούτο σήμερα ο πατέρας του παιδιού, με δάκρυα στα μάτια, φώναξε δυνατά: «Πιστεύω Κύριε· βοήθει μου τη απιστία». Πιστεύω Κύριε. Βοήθησέ με, όμως, γιατί η πίστη μου δεν είναι δυνατή.
Ο Ιησούς άκουσε την παράκληση του πονεμένου πατέρα και αναγνώρισε μέσα από τα δάκρυα τόσο τη μετάνοια, όσο και τη δύναμη της πίστεώς του. Για τούτο, αμέσως, προχώρησε στο θαύμα. Πρόσταξε το δαιμονικό πνεύμα μ’ αυτά τα λόγια: «Άλαλο και κουφό πνεύμα, εγώ σε διατάζω: Βγες απ’ αυτόν και μην ξαναμπείς πια σ’ αυτόν». Τότε το πνεύμα, αφού έκραξε δυνατά και συντάραξε το παιδί, βγήκε. Το παιδί τότε έμεινε αναίσθητο, ώστε πολλοί να λένε ότι πέθανε. Ο Ιησούς όμως το έπιασε από το χέρι του, το σήκωσε, κι αυτό στάθηκε όρθιο. Όσο μακροχρόνια και αν υπήρξε η κατοχή του σατανά δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στην προστακτική δύναμη του Ιησού. Εκείνο το κράτημα του χεριού του παιδιού ήταν το επιστέγασμα της δυνάμεως και η εγγύηση του Ιησού ότι το παιδί δεν πρέπει στο εξής να φοβάται από τίποτε.
Αδελφοί μου, στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου, αλλά και χαράς. Μετά φόβου, λόγω της ολιγοπιστίας και των αδυναμιών μας. Μετά χαράς, για τις δυνατότητες που έχουμε να γίνουμε μέτοχοι των δωρεών του Θεού, μέσα από τη δύναμη της πίστεως. Παράλληλα με την πίστη, όπλα ενισχυτικά κατά των δαιμονικών δυνάμεων, είναι η προσευχή και η νηστεία, όπως αποκάλυψε ο Κύριος στους μαθητές του. Ας αξιοποιήσουμε αυτά τα όπλα που μας προσφέρει η Χάρις του Θεού, για ν’ αποφύγουμε τα επικριτικά λόγια του Κυρίου για «άπιστο γενεά», αλλά και να προλάβουμε την εξάντληση της υπομονής και ανοχής του. Αμήν.
 
Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ                                                             
Απόστολος: Εβρ. θ΄ 11 – 14  
Ευαγγέλιο: Μάρκ. ι΄ 32 – 45 
10 Απριλίου 2011                                                                      
 
«Και γαρ ο Υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Μάρκ. ι΄ 45).
Η Εκκλησία, μέσα στα πλαίσια της καθοδήγησης των πιστών της, προσπαθεί να μας βοηθήσει, ούτως ώστε να κατανοήσουμε τα διάφορα γεγονότα που επηρεάζουν άμεσα τη ζωή μας και ειδικότερα τη σωτηρία μας. Όμως, πέρα από την κατανόηση, η Εκκλησία προσπαθεί να μας βοηθήσει να γίνουμε συμμέτοχοι αυτών των γεγονότων, για τούτο και μεταφέρει τα γεγονότα στη σημερινή ημέρα ή εποχή. Είπε ο Κύριος στους μαθητές του και κατ’ επέκταση λέει και σε μας: «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα». Ακούτε ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα.
Όμως, ενώ η πορεία είναι κοινή, στη συνέχεια ξεχωρίζει τα καθήκοντα του καθενός. Ο Ιησούς οδηγείται προς το πάθος και στο σταυρικό θάνατο, εκούσια, δηλαδή με τη θέλησή του. Μοναδικό κίνητρό του η αγάπη προς τον άνθρωπο. Μας λέει ο Ιησούς: «εγώ τίθημι την ψυχήν μου». Εγώ θυσιάζω τη ζωή μου. Γιατί; Προσφέρω τη ζωή μου σαν «λύτρο», σαν αντάλλαγμα για τη σωτηρία του κόσμου.
Αυτή η προσφορά, αυτή η θυσία είναι η έκφραση της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο, τον αμαρτωλό άνθρωπο, που θα μετανοήσει και μέσα από την πίστη του θα καρπωθεί αυτό το δώρο της σωτηρίας. Άρα θα χρειαστεί να συμβάλει ο καθένας με τη θέληση, τη μετάνοια, την πίστη και την προσπάθειά του.
Πρότυπό του ο Ιησούς. Κριτήριο, η αγάπη, που ξέρει να θυσιάζεται για τους άλλους. Μια αγάπη που ξέρει να δίνει χωρίς να ζητά ανταλλάγματα. «Η αγάπη», κατά τον Απόστολο Παύλο, «ου ζητεί τα εαυτής» «εκείνος που αγαπάει έχει μακροθυμία, έχει και καλοσύνη. Εκείνος που αγαπάει δε ζηλοφθονεί. Εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει, ούτε υπερηφανεύεται, είναι ευπρεπής, δεν είναι εγωιστής ούτε ευερέθιστος. Ξεχνάει το κακό που του έχουν κάνει, αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστό» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 4 – 6).
Όμως, ενώ ο Ιησούς προαναγγέλλει το «εκούσιον» Πάθος, ποια ήταν η ανταπόκριση των μαθητών του; Στην αρχή οι μαθητές αδυνατούν να αντιληφθούν ότι το Πάθος του Κυρίου ήταν αναγκαίο, για τούτο και προσπαθούν να τον κρατήσουν μακριά από αυτό. Στη συνέχεια, οι μαθητές εκδηλώνουν σε όλο της το μεγαλείο την ανθρώπινη αδυναμία, μέσα από την φιλοπρωτία της εξουσίας των δύο και της ζηλοφθονίας και της αγανάκτησης των δέκα. Όπως ακούσαμε, ενώ ο Κύριος προαναγγέλλει ότι πλησιάζει το Πάθος του και ο οδυνηρός σταυρικός θάνατος, δυο από τους μαθητές του, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, ζητούν σαν χάρη να τους προσφέρει τις πρώτες θέσεις στη βασιλεία του. Οι άλλοι δέκα στο άκουσμα αυτής της επιθυμίας, αγανακτούν κατά των δύο.
Αυτή η συμπεριφορά, όπως διαπιστώνουμε όλοι, όλοι μηδενός εξαιρουμένου, βρίσκεται έξω από τα πλαίσια της ζωής, της διδασκαλίας, αλλά και του έργου του Κυρίου. Για τούτο και η απάντησή του προς αυτούς ήταν ότι: «Δεν ξέρετε τι ζητάτε», για να καταλήξει στην προτροπή προς όλους: «Ξέρετε ότι αυτοί που θεωρούνται ηγέτες των εθνών ασκούν απόλυτη εξουσία πάνω τους, και οι άρχοντές τους τα καταδυναστεύουν. Σ’ εσάς όμως δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό, αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας, πρέπει να γίνει υπηρέτης σας. Και όποιος από σας θέλει να είναι πρώτος, πρέπει να γίνει δούλος όλων. Γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για όλους».
Τούτη τη δύσκολη ώρα για όλους ο Ιησούς διδάσκει όχι μόνο με λόγια, αλλά και με την όλη στάση και συμπεριφορά του. Στην φιλοπρωτία της εξουσίας των μαθητών του ο Ιησούς προβάλλει το πρωτείο της προσφοράς, της θυσίας και της αγάπης. Ο δρόμος για να ξεχωρίσετε δεν είναι ο δρόμος του εγωισμού και της καταδυνάστευσης των ανθρώπων και των λαών, αλλά ο δρόμος της προσφοράς που θα φτάνει στα όρια της θυσίας. Σε αντίθεση δε με την αγανάκτηση των δέκα, διδάσκει με ηρεμία. Διδάσκει με το παράδειγμά του, προσφέροντας πρότυπο για να το μιμηθούν. Τους προτρέπει να παραδειγματισθούν από τον ίδιο, ο οποίος δεν ήρθε για να υπηρετηθεί αλλά για να υπηρετήσει και προχωρώντας ένα βήμα παρακάτω, τους λέει ότι, όχι μόνο δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν οι άνθρωποι, αλλά ήρθε για να θυσιαστεί για τους ανθρώπους.
Ο σεβασμός κερδίζεται, δεν επιβάλλεται. Γιατί, αν ο σεβασμός είναι καρπός επιβολής, αυτό θα κρατήσει όση και η επιβολή της εξουσίας. Αυτό το βλέπουμε διαχρονικά, ακόμα και σήμερα, οι δε πανίσχυροι άντρες στο τέλος ψάχνουν καταφύγιο για να σωθούν. Αντίθετα, όταν ο σεβασμός κερδηθεί μέσα απο τα έργα της αγάπης και της προσφοράς, τότε αυτός ο σεβασμός εκδηλώνεται δια βίου και ακόμα πέρα από αυτόν, χωρίς να χρειαστεί η επιβολή της εξουσίας.
Αυτό είναι το έργο του Ιησού. Μέσα από τη δική του θυσία απελευθερώνει τον άνθρωπο από το ζυγό της δουλείας της αμαρτίας. Μέσα από αυτή την απελευθέρωση που προσφέρει στον άνθρωπο τον λυτρώνει προσωπικά και τον συνδέει φιλικά με το περιβάλλον του. Για την παραμονή του ανθρώπου στο νέο περιβάλλον του προσφέρει τη λέξη κλειδί, που είναι η αγάπη και στην οποία ανακεφαλαιώνει όλη τη διδασκαλία του. Αγάπη μέσα από την οποία ενεργεί σωστικά ο Θεός. Αγάπη η οποία εκφράζει την ουσία του Θεού, αφού κατά τον Ιωάννη, «ο Θεός αγάπη εστιν» (Α΄ Ιωάν. δ΄ 8).
Αγάπη. Λέξη πολύπαθη, χιλιοειπωμένη, αφού από όλους αναφέρεται, αλλά από πολύ λίγους εφαρμόζεται. Μπορεί στην αρχαία τραγωδία η Αντιγόνη να τονίζει ότι «δεν πλάστηκα για να μισώ, αλλά για ν’ αγαπώ», όμως τραγωδία του σύγχρονου ανθρώπου είναι ότι βιώνει καθημερινά ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή, τη βία, το μίσος και το θάνατο, τόσο σε ατομικό, όσο και σε ομαδικό επίπεδο! Έτσι, αν παρ’ ελπίδα ερχόταν και σήμερα ο αρχαίος Διογένης σε αναζήτηση «ανθρώπου», όχι μόνο με φανάρι, αλλά ούτε και με προβολέα δε θα μπορέσει να βρει άνθρωπο, γιατί τον «άνθρωπο» τον ράψαμε στα δικά μας ατελή και εγωιστικά μέτρα.
Αδελφοί μου, εδώ και είκοσι αιώνες μας επαναλαμβάνει ο Κύριος το «ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα». Όμως πόσοι τον ακολουθούμε; Και το σημαντικότερο, τον ακολουθούμε ως συνοδοιπόροι ή ως σταυρωτές; Αν ισχύει το πρώτο τότε σημαίνει ότι συνειδητοποιούμε τη βαρύτητα της προσφοράς και της θυσίας του Κυρίου. Αυτή τη συνειδητοποίηση ας την εκφράσουμε μέσα από τη μετάνοια, την ταπείνωση και ιδιαίτερα την αγάπη προς το συνάνθρωπο. Αυτή θα είναι η καλύτερη εγγύηση ότι συμπορευόμαστε με το Χριστό και ότι συσταυρωνόμαστε μαζί του. Αμήν.
 
Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ         
Απόστολος: Φιλιπ. δ' 4 - 9 
Ευαγγέλιο: Ιωαν. ιβ΄ 1 – 18
17 Απριλίου 2011                                                        
 
«Προ εξ ημερών του Πάσχα»
 
Φτάσαμε πλέον στο τέλος των πέντε εβδομάδων των νηστειών. Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας όρισαν την περίοδο αυτή ως προπαρασκευαστικό στάδιο αγώνων πνευματικών, για να βιώσουμε την επόμενη εβδομάδα, τα Πάθη του Κυρίου μας. Φυσικά δεν είναι ευχάριστο, αγαπητοί μου, να παραδεχόμαστε ότι έχουμε αφήσει να ξεθωριάσει αυτή η περίοδος, να χάσει την αρχική της σημασία, να αποψιλωθεί από αγώνες πνευματικούς. Είναι κοινή διαπίστωση η απόλυτη σχεδόν ενασχόλησή μας με τις καθημερινές, βασανιστικές πολλές φορές, φροντίδες και τα υλικά αγαθά που αποτελούν τα αποκλειστικά μας ενδιαφέροντα. Ωστόσο όλα μπορεί να διορθωθούν. Πάντα υπάρχει χρόνος. Δεν θα λείψουν ποτέ οι ευκαιρίες για να φροντίσουμε και για την ψυχή μας. Ακόμη και τώρα, την ύστατη στιγμή, την τελευταία εβδομάδα, δεν λείπουν οι ευκαιρίες πνευματικής απασχόλησης με τον εσώτερο εαυτό μας. Θα έχουμε πολλές ευκαιρίες στο διάστημα της εβδομάδας που έρχεται να πλησιάσουμε περισσότερο, έστω και νοερά, τον Κύριό μας. Να παρακολουθήσουμε τα πάθη και την σταύρωσή Του, που υπέστη για χάρη μας. Να φτάσουμε και στην ανάστασή Του, προάγγελο και της δικής μας δυνατότητας να ζήσουμε τις συνέπειες της ανάστασής Του στην ζωή μας. Έξη λοιπόν, ημέρες πριν το Πάσχα, που γιόρταζαν οι Εβραίοι την έξοδο από την Αίγυπτο, και την μακρόχρονη δουλεία του. Μέρα σημαδιακή γι αυτούς, μέρα σωτηρίας από την σκληρή δουλεία. Συμβολική αποτύπωση της απαλλαγής μας από την δουλεία της αμαρτίας που με το θείο Του αίμα, μάς δώρισε ο Κύριος. Είναι συνεπώς πολύ σημαντικότερη γιορτή για μας τους χριστιανούς. Σταθμός σωτηρίας από την αμαρτία η θυσία του Κυρίου μας.
Είχαν περάσει τρία χρόνια από τη δημόσια παρουσία του Κυρίου μας, αγαπητοί μου αδελφοί. Χρόνια των μεγάλων περιοδειών Του, σε πόλεις και χωριά της Παλαιστίνης. Χρόνια διδασκαλίας της νέας θρησκείας. Χρόνια γεμάτα από την ένσαρκη παρουσία Του, πλημμυρισμένα από θαυματουργικές θεραπείες και αναστάσεις νεκρών. Παρά την πολεμική και την κατασυκοφάντησή Του από τους γραμματείς και τους φαρισαίους, που δεν μπορούν ή και δεν θέλουν να αποδεχτούν την θεότητά Του, υπάρχει ο λαός. Ο λαός που ευεργετήθηκε. Ο λαός που άκουσε τη θεία διδασκαλία Του. Ο λαός που Τον πλησίασε και Τον ένοιωσε κοντά του. Ένοιωσε την αγάπη και το ενδιαφέρον Του. Ανέπνευσε την θεία πνοή που απέπνεε και πλημμύριζε η έντονη παρουσία Του. Αυτός ο λαός έχει πληροφορηθεί και το πρόσφατο θαύμα της ανάστασης του Λαζάρου στη Βηθανία, την ανάμνηση του οποίου επαναφέραμε την χθεσινή ημέρα. Θέλει αυτός ο λαός, να Τον δει αλλά και να βεβαιωθεί το μεγάλο θαύμα. Η οικογένεια του αναστημένου Λάζαρου γεμάτη αγάπη και ευγνωμοσύνη, ετοιμάζει μεγάλο δείπνο, γιορτή για να γιορτάσει το μοναδικό γεγονός. Η αδελφή του Μαρία δεν διστάζει να πλύνει τα καταπονημένα πόδια Του με ένα πανάκριβο άρωμα που προκαλεί την πλεονεξία του καταχραστή Ιούδα. Ο λαός έρχεται να Τον προϋπαντήσει με τα βαϊα των φοινίκων, τώρα που φτάνει στα Ιεροσόλυμα.
«Ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», κραυγάζει το πλήθος την ωραία, χαρούμενη και ανοιξιάτικη αυτή μέρα. Υποδέχεται, όπως προφήτευσε ο προφήτης Ζαχαρίας, ως θριαμβευτή τον Χριστό, «επί πώλον όνου», πάνω σ’ ένα γαϊδουράκι, στους στολισμένους και στρωμένους με τα βαϊα των φοινίκων, δρόμους των Ιεροσολύμων. Και όχι μόνο ως θριαμβευτή. Ηχούν ακόμη στα αυτιά τους τα θεία διδάγματά Του. Βρίσκονται ανάμεσά τους αψευδείς μάρτυρες της θείας προέλευσής Του, το πλήθος των ανθρώπων που θεραπεύτηκαν, που είδαν την υγεία τους, δώρο του Θεανθρώπου.
Και όμως αυτά τα ενθουσιώντα και παραληρούντα πλήθη δεν θα αργήσουν να παρασυρθούν από τη δημαγωγική τυφλότητα «των αρχιερέων και πρεσβυτέρων του λαού». Δεν θα αργήσουν να εξέλθουν μετά μαχαιρών και ξύλων και να φωνάξουν, «άρον, άρον σταύρωσον αυτόν».
Είναι πράγματι εντυπωσιακό, αγαπητοί μου αδελφοί, πως τόσο πολλοί άνθρωποι, τόσο ποικίλα και πολλαπλά ευεργετημένοι, άλλαξαν με τόση ευκολία. Περιφρόνησαν την θεία μοναδική διδασκαλία Του και την πλούσια αγάπη Του, λησμόνησαν και τις υλικές αλλά τόσο σημαντικές ευεργεσίες Του, που δέχτηκαν.
Είναι πραγματικά περίεργο αλλά και ανεξήγητο πως τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα, όπως οι κάτοικοι των Ιεροσολύμων εκείνης της εποχής, λησμονούμε τις πολλές και ποικίλες καθημερινές ευεργεσίες που δεχόμαστε. Είναι λυπηρή η διαπίστωση πόσο περιορισμένη είναι η μνήμη μας, και ειδικά όταν πρόκειται να θυμηθούμε ευεργεσίες και καλοσύνες. Ζητούμε επίμονα, έντονα και ακατάπαυστα την βοήθεια του Θεού, επικαλούμαστε και την Παναγία μητέρα Του, που την θεωρούμε πιο κοντά μας, αφού ήταν ένας άνθρωπος, όπως και εμείς. Μόλις όμως περάσει η δυσκολία, μόλις λυθεί το πρόβλημά μας, τα ξεχνούμε αμέσως, τα καταγράφουμε σαν προσωπική μας επιτυχία ή ακόμη σαν αναγκαία υποχρέωση του Κυρίου μας. Γινόμαστε αγνώμονες, κάποτε και βλάσφημοι αν δεν γίνει αυτό που θέλαμε, η υλική επιτυχία που επιδιώκαμε.
Εύκολα μας παρασύρουν γεγονότα της καθημερινότητας. Χωρίς πολλή δυσκολία παραβλέπουμε ηθικές αξίες και ευαγγελικές επιταγές, προκειμένου να πετύχουμε. Ωστόσο, θα πρέπει να το επαναλάβουμε, υπάρχει ακόμη ο καιρός που πρέπει να τον εκμεταλλευθούμε. Αυτές τις μέρες που έρχονται, η εβδομάδα των Παθών του Κυρίου μας, είναι μια ακόμη ευκαιρία να φροντίσουμε για την σωτηρία της ψυχής μας. Πάντα θα υπάρχουν οι δυνατότητες, εφόσον βρισκόμαστε σ’ αυτή τη ζωή, να δεχτούμε τα δώρα της θυσίας του Κυρίου μας. Ας μελετήσουμε το πάθος Του κι ας οδηγηθούμε πιο κοντά Του, για να προετοιμάσουμε και τον δρόμο μας για τον τελικό μας προορισμό, της βασιλεία Του.
 
Δ.Γ.Σ


ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ
Απόστολος: Πραξ. α΄1-8
Ευαγγέλιο: Ιωαν. α΄1-17
24 Απριλίου 2011
 
« Χριστός Ανέστη»
Η Κυριακή του Πάσχα, αδελφοί μου, είναι για την Εκκλησία η αφετηρία της νέας δημιουργίας. Η φθορά και ο θάνατος πλέον δεν έχουν καμία δύναμη στη ζωή του ανθρώπου και της κτίσης, αλλά “τα πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια”. Αυτό φαντάζει οξύμωρο για τη νοοτροπία του κόσμου, καθώς όλοι διαπιστώνουμε την συνεχή καταστροφή του περιβάλλοντος, τον θάνατο που κρατά δέσμιο τον κάθε άνθρωπο, αλλά και το γεγονός ότι ο κόσμος μας ελάχιστα έχει αλλάξει, παρά τα μηνύματα και την παρουσία της πίστης στο Χριστό. Αδικίες και πόλεμοι γίνονται, τα συμφέροντα κυριαρχούν, η ζωή είναι πάντοτε απλόχερη για τους λίγους, ενώ οι πολλοί βιώνουν την δυσκολία, η πρόοδος δεν έχει εξασφαλίσει την ευτυχία, αλλά έχει εξοβελίσει το Θεό από την ζωή των πολλών.
Επομένως, το ερώτημα ποια είναι η σημασία της Ανάστασης για τον σημερινό άνθρωπο φαντάζει δυσκολοαπάντητο. Όσο κι αν η γλώσσα της θεολογίας δίνει περιγραφές του γεγονότος και φανερώνει σημεία, στα οποία θα μπορούσε κανείς να σταθεί, η πλειοψηφία των ανθρώπων περιμένει να ακούσει το “Χριστός Ανέστη” και να διασκορπισθεί, όπως περιγράφει ο στίχος: “Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν”. Εκτός από την φαινομενική αταραξία του κόσμου και της ζωής, το ίδιο το μήνυμα της Ανάστασης δεν φαίνεται να αλλάζει και τους πολλούς.
Είμαστε όμως τα παιδιά του Αναστημένου Θεού. Ο Χριστός δεν είναι ένα κήρυγμα ηθικής, δεν είναι ένας κοινωνικός αναμορφωτής, δεν είναι ένας απλός επαναστάτης, διαφορετικός από τους άλλους, αλλά πάντως ένας από τους πολλούς που πέρασαν από την ανθρώπινη ιστορία. Ο Χριστός είναι ο Θεός που γίνεται άνθρωπος, κρατώντας τη Θεότητά Του, για να μας κάνει θεούς κατά χάριν, δηλαδή να ζούμε αιώνια, να μας απαλλάξει από τον θάνατο και τη φθορά. Για μας που πιστεύουμε σ’ Αυτόν, αλλά και για όλο τον κόσμο, και γι’ αυτούς ακόμη που δεν τον πίστεψαν και δεν θα τον πιστέψουν, ο Χριστός έφερε αυτή την καινούρια δημιουργία, την Εκκλησία.
Σ’ αυτήν και το τελευταίο φυλλαράκι έχει αξία, καθώς και μέσα απ’ αυτό μπορούμε να θαυμάσουμε την ομορφιά της ζωής, που ο Θεός έπλασε. Μπορούμε να θαυμάσουμε το μυστήριο της αγάπης, την μεταμόρφωση του καθενός που πιστεύει κι αγωνίζεται, τη δύναμη της μετάνοιας, την δύναμη της αγιότητας που αγκαλιάζει τον Άλλο και όλο τον κόσμο. Τη δύναμη εκείνη που κάνει την Εκκλησία να προχωρά 21 αιώνες, χωρίς τα λάθη των όσων την απαρτίζουν να την καταστρέφουν, χωρίς το αίμα και οι διωγμοί να αποτρέπουν την πίστη, αλλά να την αυξάνουν. Την δύναμη εκείνη που δίνει ελπίδα και στον τελευταίο άνθρωπο της γης.
Αν τα πάντα γίνονται καινά, αν η φθορά και ο θάνατος καταργούνται, αυτό μπορούμε να το ζήσουμε, μόνο με το να δούμε τον Χριστό ως προσωπικό Θεό μας, ως Σταυρωμένο για μας προσωπικά, ως Αναστημένο για μας προσωπικά, ως ερχόμενο για μας προσωπικά. Στην σχέση βρίσκεται το νόημα της Πίστης, στη σχέση βρίσκεται το νόημα της Ανάστασης, στη σχέση με τον Χριστό επαναποκτούμε ως δωρεά την γνήσια και μοναδική ελευθερία, του να μπορούμε να είμαστε παιδιά Του, παιδιά της Ανάστασης.
Όσοι ζούμε το φως που πλημμυρίζει την κτίση, το φως που ανατέλλει από τον Πανάγιο Τάφο, όσοι ζούμε την Ανάσταση στις καρδιές μας πιστεύοντας, συγχωρώντας, κοινωνώντας με το Χριστό και τον συνάνθρωπο δεν αγνοούμε τον ταραγμένο κόσμο μας. Αγωνιζόμαστε να τον καλυτερέψουμε. Αλλά, η ελπίδα μας είναι η Αναστάσιμη Ελευθερία. Ξεφεύγουμε, ζώντας στον πλημμυρισμένο από το Φως του Χριστού εσωτερικό μας κόσμο, από ό,τι μας θανατώνει. Και γευόμαστε, μένοντας στην αναστάσιμη και σε κάθε Θεία Λειτουργία την μετάληψη του Φωτός, την μετάληψη του Χριστού, ζώντας τη χαρά στο πρόσωπο του αδελφού μας και περιμένοντας την στιγμή εκείνη που ο Αναστημένος Χριστός θα μας αρπάξει στην ουράνια βασιλεία Του, περνώντας με το Πάσχα του θανάτου στην χαρά της άλλης βιοτής, της αιώνιας, της Αναστάσιμης, της μοναδικά ελεύθερης.
Ζούμε την μυστική χαρά σήμερα, έχουμε την Αναστάσιμη φωνή του Χριστού άγκυρα ελπίδας στη ζωή μας. Δεν μένουμε στα λαογραφικά έθιμα, αλλά μετανοημένοι, σταυρωμένοι ως προς τα πάθη μας, πανηγυρίζουμε και γιορτάζουμε “μη εν ζύμη παλαιά, μηδέ εν ζύμη κακίας και πονηρίας, αλλ’ εν αζύμοις ειλικρινείας και αληθείας”, όπως λέει ο Παύλος. Και ζυμώνουμε ως μικρά ζύμη, όλο το φύραμα, καλώντας όλο τον κόσμο να μετάσχει στη χαρά. Γινόμαστε οι χριστιανοί σήμερα το προζύμι που φτιάχνει τον άρτο της ζωής, την Εκκλησία, την Ελπίδα, την Αλήθεια. Την Ελευθερία της Ανάστασης…
 
Γιώργος Σαββίδης
 

 


ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
ΛΟΓΟΣ Α΄ ΕΙΣ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ
 
1. Ημέρα αναστάσεως και αρχή δεξιά! Ας λάμψωμεν από χαράν δια την εορτήν, και ας αγκαλιάσωμεν ο ένας τον άλλον! Ας είπωμεν, αδελφοί, όχι μόνον εις εκείνους οι οποίοι από αγάπην μας έχουν ευεργετήσει ή έχουν ευεργετηθή από ημάς, αλλά και εις εκείνους οι οποίοι μας μισούν  · ας συγχωρήσωμεν τα πάντα με την ευκαιρίαν της αναστάσεως· ας δώσωμεν συγχώρησιν ο ένας εις τον άλλον, και εγώ ο οποίος έχω τυραννηθή από την καλήν τυραννίαν των επαίνων σας – αυτό σας το ομολογώ τώρα – και σεις οι οποίοι έχετε ασκήσει την καλήν αυτήν τυραννίαν, εάν με κατηγορήτε δια την βραδυπορίαν μου, επειδή βεβαίως η βραδυπορία αυτή είναι καλυτέρα και πολυτιμοτέρα δια τον Θεόν από την βιασύνην άλλων. Διότι είναι καλόν και να διστάζωμεν επ' ολίγον να δεχθώμεν την κλήσιν του Θεού, όπως έκαμεν ο Μωϋσής παλαιότερα και ο Ιερεμίας αργότερα, αλλά και να τρέχωμεν με προθυμίαν όταν μας καλή, όπως ο Ααρών και ο Ησαΐας, αρκεί μόνον να τα κάμωμεν με ευσέβειαν και τα δύο, να διστάζωμεν δηλαδή εξ αιτίας της αδυναμίας της φύσεώς μας, και να σπεύδωμεν με προθυμίαν εξ αιτίας της δυνάμεως εκείνου ο οποίος μας καλεί.
2. Μυστήριον με έχει καλέσει, και ενώπιον του μυστηρίου εδίστασα επ' ολίγον δια να εξετάσω τον εαυτόν μου. Με την ευκαιρίαν του μυστηρίου παρουσιάζομαι πάλιν, χρησιμοποιών ως καλήν σύμμαχον της δειλίας και της αδυναμίας μου την εορτήν, δια να ανακαινίση και εμέ με το πνεύμα εκείνος ο οποίος ανεστήθη σή­μερα από τους νεκρούς και αφού με ενδύση με τον νέον άνθρωπον να με παραδώση εις την νέαν δημιουργίαν, εις εκείνους οι οποίοι έχουν γεννηθή από τον Θεόν, ως καλόν δημιουργόν και διδάσκαλον, ο οποίος με προθυμίαν αποθνήσκει και ανίσταται μαζί με τον Χριστόν.
3. Χθες εσφάζετο το αρνίον και ηλείφοντο οι παραστάται των θυρών και εθρήνησεν η Αίγυπτος τα πρωτότοκα και επέρασεν από κοντά μας ο εξολοθρευτής χωρίς να μας πειράξη, επειδή η σφραγίς ήτο φοβερά και σεβαστή, και είχομεν περιτειχισθή από το τίμιον αίμα. Σήμερα έχομεν φύγει ολότελα από την Αίγυπτον και έχομεν απαλλαγή από τον Φαραώ, τον φοβερόν ηγεμόνα, και από τους σκληρούς επιστάτας, και από τον πηλόν και την κατασκευήν πλίνθων, και δεν θα μας εμποδίση κανείς να πανηγυρίσωμεν εις τον Θεόν μας εορτήν δια την έξοδον και να εορτάσωμεν «όχι με την παλαιάν ζύμην της κακίας και της πονηρίας αλλά με τα άζυμα της ειλικρινείας και της αληθείας», χωρίς να φέρωμεν μαζί μας ούτε ίχνος από το άθεον αιγυπτιακόν προζύμι.
4. Χθες εσταυρωνόμην μαζί με τον Χριστόν και σήμερα δοξάζομαι μαζί του. Χθες ενεκρωνόμην, και σήμερα ζωοποιούμαι μαζί του. Χθες εθαπτόμην, και σήμερα ανίσταμαι μαζί του. Εμπρός ας προσφέρωμεν καρπούς εις εκείνον ο οποίος έπαθε χάριν ημών
και ανεστήθη! Ίσως νομίσετε ότι εννοώ χρυσόν ή αργύριον ή υφάσματα ή διαφανείς και πολυτίμους λίθους, την ρευστήν δηλαδή όλην της γης, η οποία μένει κάτω, και της οποίας το μεγαλύτερον μέρος κατέχουν οι κακοί, οι οποίοι είναι δούλοι εις τα γήϊνα και εις τον κοσμοκράτορα διάβολον. Ας προσφέρωμεν ως καρπούς τους εαυτούς μας, το πολυτιμότατον και το αγαπητώτατον κτήμα του Θεού. Ας αποδώσωμεν εις την εικόνα το κατ' εικόνα, ας κατανοήσωμεν την αξίαν μας, ας τιμήσωμεν το πρωτότυπον της εικόνος μας, ας γνωρίσωμεν την δύναμιν του μυστηρίου, και ας μάθωμεν προς χάριν ποίου απέθανεν ο Χριστός.
5. Ας γίνωμεν όπως είναι ο Χριστός, επειδή και ο Χριστός έγινεν όμοιος με ημάς. Ας γίνωμεν Θεοί δι’ αυτόν, επειδή και εκείνος έγινεν άνθρωπος προς χάριν μας. Έλαβε το χειρότερον δια να μας δώση το καλύτερον. Έγινε πτωχός δια να πλουτήσωμεν εμείς από την πτωχείαν του. Έλαβε μορφήν δούλου δια να απολαύσωμεν ημείς την ελευθερίαν. Κατέβη, δια να υψωθώμεν. Υπέμεινε τους πειρασμούς, δια να νικήσωμεν. Υπέμεινε την ατίμωσιν, δια να μας δοξάση. Απέθανε, δια να μας σώση, και ανέβη, δια να μας σύρη κοντά του από κάτω, όπου ευρισκόμεθα εξαπλω­μένοι και απονεκρωμένοι από την αμαρτίαν.Ας δώσει έκαστος τα πάντα! Ας προσφέρη τα πάντα εις εκείνον ο οποίος έδωσε τον εαυτόν του ως λύτρον και αντάλλαγμα χάριν ημών! Δεν ημπορεί δε να προσφέρη τίποτε καλύτερον από τον εαυτόν του, αφού θα έχη εννοήσει το μυστήριον και θα έχη γίνει όλα όσα έγινεν εκείνος προς χάριν μας.
6. Και εις σας μεν, όπως βλέπετε, προσφέρει ποιμένα. Διότι τούτο ελπίζει και εύχεται και ζητεί από σας, οι οποίοι ποιμαίνεσθε, ο καλός ποιμήν, ο οποίος δίδει την ψυχήν του διά τα πρόβατα. Και σας δίδει τον εαυτόν του όχι μίαν φοράν αλλά δύο. Την ράβδον, η οποία στηρίζει το γήρας, την κάμνει ράβδον του πνεύματος, και προσθέτει εις τον άψυχον ναόν τον έμψυχον, εις δε τον περικαλλή και ουράνιον τον οιονδήποτε, ο οποίος, όσον μικρός και αν είναι, είναι δι’ αυτόν το πολυτιμότατον πράγμα και έχει συντελεσθή με πολύν ιδρώτα και κόπους, θα ηδυνάμεθα δε να είπωμεν ότι αξίζει τους κόπους αυτούς. Και σας προσφέρει όλα τα ιδικά του (ω, πόσον μεγάλη είναι η μεγαλοψυχία του, ή, δια να το είπωμεν ορθότερον, η αγάπη του προς τα τέκνα!), το γήρας, την νεότητα, τον ναόν, τον αρχιερέα, τον κληροδότην, τον κληρονόμον και τους λόγους, τους οποίους εποθείτε. Και από τους λό­γους αυτούς όχι τους ματαίους, οι οποίοι πετούν εις τον αέρα και σταματούν εις τα αυτιά, αλλά εκείνους τους οποίους γράφει το πνεύμα και εντυπώνει εις λιθίνας πλάκας, δηλαδή εις σαρκικάς, και οι οποίοι δεν χαράσσονται εις την επιφάνειαν ούτε απαλεί­φονται εύκολα, αλλά εγχαράσσονται βαθιά μέσα με την χάριν και όχι με μελάνην.
7. Αυτά λοιπόν όλα σας τα προσφέρει ο σεμνός αυτός Α­βραάμ, ο πατριάρχης, η τιμία και σεβασμία κεφαλή, ο κάτοχος όλων των καλών, το υπόδειγμα της αρετής, η εκπλήρωσις της ιερωσύνης, ο οποίος προσφέρει σήμερα ως εθελοντικήν θυσίαν εις τον Κύριον τον μονογενή υιόν του, τον οποίον είχεν αποκτήσει κατό­πιν της υποσχέσεως του Θεού. Σεις δε προσφέρετε εις τον Θεόν και εις ημάς το ότι ποιμαίνεσθε καλώς, με το να έχετε κατασκη­νώσει εις τόπον δροσερόν και να τρέφεσθε με ύδωρ αναπαύσεως, να γνωρίζετε καλώς τον ποιμένα και να γνωρίζεσθε απ’ αυτόν, και να τον ακολουθήτε με την ελευθέραν θέλησίν σας και να εισέρχεσθε από την θύραν όταν σας καλή ως ποιμήν, να μη ακολουθήτε δε ξένους, οι οποίοι έχουν πηδήσει και έχουν μπή εις την αυλήν κατά τρόπον ληστρικόν και ύπουλον. Ούτε να ακούετε ξένην φωνήν, η οποία σας παρασύρει τον νουν και σας απο­μακρύνει από την αλήθειαν εις τα όρη και εις τας ερημίας και εις τα βάραθρα και εις τόπους τους οποίους δεν επισκέπτεται ο Κύριος, και η οποία απομακρύνει μεν από την υγιά πίστιν εις τον Πατέρα και τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα, εις την μίαν δύναμιν και θεότητα (φωνήν την οποίαν ήκουον πάντοτε και ακούουν τα πρόβατά μου), και με λόγους ψευδείς και διεφθαρμένους κλέπτει και απομακρύνει από τον αληθινόν και πρώτον ποιμένα. Είθε όλοι ημείς, και οι ποιμένες και το ποίμνιον, να βοσκώμεθα και να βόσκωμεν μακράν από τους λόγους αυτούς, ωσάν να ήσαν δηλητηριώδες και θανατηφόρον φυτόν, εις τρόπον ώστε να είμεθα όλοι ηνωμένοι με τον Ιησούν Χριστόν, εις τον οποίον ανήκει η δόξα και η δύναμις εις τους αιώνας των αιώνων, και τώρα και εις την μετά θάνατον ζωήν. Αμήν.
 
ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΡΓΑ
ΤΟΜΟΣ 1ος Σελ. 65 – 73)

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Παρασκευή      1 Απριλίου                                 ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος (θα προστεί της καθιερωμένης Δοξολογίας με την ευκαιρία της εθνικής επετείου)
Παρασκευή      1 Απριλίου (Δ΄ Χαιρετισμοί)        ΦΟΙΝΙ
Παρασκευή      8 Απριλίου (Ακάθιστος Ύμνος)     ΠΑΦΟΣ, Αγίων Παύλου και Βαρνάβα
Κυριακή των Βαΐων                                           ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ, Αγία Παρασκευή
Κυριακή των Βαΐων (Βράδυ)                              ΠΑΦΟΣ, Άγιος Δημήτριος
Μεγάλη Δευτέρα (Βράδυ)                                  ΠΙΣΣΟΥΡΙ
Μεγάλη Τρίτη (Βράδυ)                                       ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ, Άγιος Σπυρίδων
Μεγάλη Τετάρτη (Βράδυ)                                   ΠΑΦΟΣ, Άγιος Κενδέας
Μεγάλη Πέμπτη (Πρωΐ και Βράδυ)                      ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Μεγάλη Παρασκευή (Πρωΐ και Βράδυ)                 ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος       
Μεγάλο Σάββατο (Πρωΐ και Βράδυ)                     ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ                                                    ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Δευτέρα           25 Απριλίου                                ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Τρίτη               26 Απριλίου                                ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Πέμπτη            28 Απριλίου (Εσπερινός)              ΑΜΑΡΓΕΤΗ
Παρασκευή      29 Απριλίου                                 ΠΑΡΑΜΑΛΙ
Σάββατο          30 Απριλίου (Εσπερινός)              ΚΟΛΩΝΗ
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Παρασκευή       1 Απριλίου                                 ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ(θα προστεί της καθιερωμένης Δοξολογίας με την ευκαιρία της εθνικής επετείου)
Παρασκευή       1 Απριλίου (Δ΄ Χαιρετισμοί)        ΦΙΛΟΥΣΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Κυριακή           3 Απριλίου                                  ΧΛΩΡΑΚΑ
Παρασκευή       8 Απριλίου (Ακάθιστος Ύμνος)     ΔΡΥΝΙΑ
Σάββατο           9 Απριλίου                                 ΠΩΜΟΣ
Κυριακή           10 Απριλίου                                ΛΑΡΝΑΚΑ
Κυριακή των Βαΐων                                            ΚΑΛΛΕΠΕΙΑ
Κυριακή των Βαΐων (Βράδυ)                                ΠΑΦΟΣ, Παντάνασσα
Μεγάλη Δευτέρα (Βράδυ)                                    ΓΙΟΛΟΥ
Μεγάλη Τρίτη (Βράδυ)                                        ΠΑΦΟΣ, Άγιοι Ανάργυροι
Μεγάλη Τετάρτη (Βράδυ)                                     ΘΕΛΕΤΡΑ
Μεγάλη Πέμπτη (Πρωΐ και Βράδυ)                        ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Μεγάλη Παρασκευή (Πρωΐ)                                  ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ      
Μεγάλη Παρασκευή (Βράδυ)                                ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Μεγάλο Σάββατο (Πρωΐ)                                      ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Μεγάλο Σάββατο (Βράδυ)                                    ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ                                                     ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Δευτέρα          25 Απριλίου                                   ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Δευτέρα          25 Απριλίου (Εσπερινός)                 ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
 
 
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
Παρασκευή      1 Απριλίου (Δ΄ Χαιρετισμοί)                     ΧΛΩΡΑΚΑ
Κυριακή           3 Απριλίου                                              ΚΟΝΙΑ
Παρασκευή      8 Απριλίου (Ακάθιστος Ύμνος - Αγρυπνία)  ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΑΛΑΜΙΩΤΙΣΣΗΣ
Κυριακή           10 Απριλίου                                             ΜΕΣΑΝΑ
Κυριακή των Βαΐων                                                         ΜΕΣΟΓΗ
Κυριακή των Βαΐων (Βράδυ)                                            ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Θεοσκέπαστη
Μεγάλη Δευτέρα (Βράδυ)                                                ΠΑΦΟΣ, Αγ.Δημήτριος
Μεγάλη Τρίτη (Βράδυ)                                                    ΤΣΑΔΑ
Μεγάλη Παρασκευή (Βράδυ)                                           ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΡΡΟΓΙΑΤΙΣΣΗΣ
Μεγάλο Σάββατο (Πρωΐ)                                                 ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΡΡΟΓΙΑΤΙΣΣΗΣ
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ                                                               ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΡΡΟΓΙΑΤΙΣΣΗΣ
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ


ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑ
Κυριακή   10 Απριλίου : ΚΑΘΗΚΑΣ
Κυριακή   17 Απριλίου : ΚΟΙΛΗ
 
ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ
Κυριακή   3 Απριλίου   : ΣΤΑΤΟΣ – ΑΓΙΟΣ ΦΩΤΙΟΣ
Κυριακή   10 Απριλίου : ΠΑΝΑΓΙΑ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή   3 Απριλίου   : ΤΑΛΑ
Κυριακή   10 Απριλίου : ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                         
Κυριακή   3 Απριλίου   : ΣΚΟΥΛΛΙ
Κυριακή   10 Απριλίου : ΤΡΑΧΥΠΕΔΟΥΛΑ
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                        
Κυριακή   3 Απριλίου   : ΤΙΜΗ
Κυριακή   17 Απριλίου : ΚΟΝΙΑ
 
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ                                    
Κυριακή   3 Απριλίου   : ΜΑΝΔΡΙΑ
Κυριακή   10 Απριλίου : ΚΟΛΩΝΗ


 
 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org