English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (Α΄ Οικουμενικής Συνόδου)
Απόστολος: Πράξ. κ΄ 16 – 18, 28 – 36     
Ευαγγέλιο: Ιωάν. ιζ΄ 1 – 13  
5 Ιουνίου 2011                                                                      
 
«Πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου ω δέδωκάς μοι, ίνα ώσιν εν καθώς και ημείς» (Ιωάν. ιζ΄ 11).
 
Δυο σοβαρούς κινδύνους αντιμετωπίζει η Χριστιανική θρησκεία δια μέσου των αιώνων. Πρώτον, τον κίνδυνο του πολέμου από τους εχθρούς της και δεύτερον, τον κίνδυνο του εσωτερικού διχασμού, είτε λόγω του εγωισμού, είτε λόγω της αλλοίωσης ή της παραχάραξης του περιεχομένου της διδασκαλίας της.
Τον πρώτο κίνδυνο, εκείνον του πολέμου και των διωγμών, τον αντιμετώπισε με επιτυχία μέσα από τη δύναμη της πίστεως, καθώς και το μαρτύριο του αίματος και τη μαρτυρία της ζωής των εκατομμυρίων μαρτύρων. Το δεύτερο κίνδυνο, εκείνο του διχασμού και της διαίρεσης, που είναι και ο σοβαρότερος, τον αντιμετώπισε μέσα από τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, που ερμήνευσαν σωστά τη διδασκαλία του Κυρίου.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, ως εντολοδόχοι του Αγίου Πνεύματος, αλλά και με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, διατήρησαν αναλλοίωτη την πίστη, αντιμετωπίζοντας αποτελεσματικά τις κατά καιρούς αιρετικές διδασκαλίες. Όμως, παρά τη διαφύλαξη της πίστεως, δυστυχώς, δε διαφυλάχθηκε η ενότητα της Εκκλησίας. Η Εκκλησία εξακολουθεί να είναι διασπασμένη σε Ορθόδοξη, Ρωμαιοκαθολική και Προτεσταντική. Αυτή η διάσπαση δεν είχε επιπτώσεις μόνο στο περιεχόμενο της πίστεως, αλλά αλλοίωσε το ήθος, δηλαδή τον τρόπο ζωής και συμπεριφοράς των χριστιανών.
Είναι για τούτο που σήμερα και στις δύο περικοπές, της Αποστολικής και της Ευαγγελικής, δεσπόζει η διαφύλαξη της ενότητας των Χριστιανών, μέσα από τη διαφύλαξη της ενότητας της Πίστεως. Κατά τον Απόστολο Παύλο, ο κίνδυνος της διάσπασης δε θα προερχόταν μόνο από έξω, αλλά και μέσα από την Εκκλησία και μάλιστα από σημαντικά ηγετικά στελέχη. «Εγώ το ξέρω, είπε στους πρεσβυτέρους και τους επισκόπους της Εκκλησίας της Μικράς Ασίας, ότι μετά την αναχώρησή μου θα εισβάλουν σ’ εσάς λύκοι άγριοι, που δε θα λυπηθούν το ποίμνιο. Ακόμα και από ανάμεσά σας θα βγουν πρόσωπα που θα διδάσκουν πλάνες, για να παρασύρουν τους πιστούς με το μέρος τους».
Ο κίνδυνος της διάσπασης της ενότητας της πίστεως και των πιστών είναι όχι μόνο ορατός αλλά και εξαιρετικά κρίσιμος. Για τούτο θα χρειαστεί η άμεση παρέμβαση του Θεού. Έτσι, βλέπουμε τον ίδιο τον Ιησού να ζητά την παρέμβαση του θεού Πατέρα για να διαφυλάξει αυτή την ενότητα των μαθητών του, μέσα από τον καθαγιασμό, την καθιέρωση και το φωτισμό που δημιουργεί στις ψυχές των ανθρώπων η αναγεννητική δύναμη και η αλήθεια του λόγου του Θεού. «Αγίασον αυτούς εν τη αληθεία σου· ο λόγος ο σος αλήθεια εστι». Αλλά και ο Απόστολος Παύλος, μπροστά στον κίνδυνο της καταστροφής της ενότητας της Εκκλησίας και των πιστών, υποδεικνύει σαν μέσο διεξόδου από την κρίση, την καταφυγή στο Θεό, μέσα από την προσευχή. Όπως ακούσαμε: «Θεις τα γόνατα αυτού συν πάσι αυτοίς προσηύξατο».
Εναγώνια η προσευχή του Ιησού για τη διαφύλαξη της ενότητας των μαθητών και κατ’ επέκταση των πιστών και της Εκκλησίας. Εναγώνια και η προσευχή του Αποστόλου Παύλου και των πρεσβυτέρων της Εκκλησίας. Εναγώνια, τέλος, παραμένει στη λατρεία της Εκκλησίας από τα πρώτα χρόνια η προσευχή για τη διαφύλαξη και τώρα για την επίτευξη αυτής της ενότητας. Είναι δε παράδοξο το γεγονός να παρατηρούμε ακόμα και στην εποχή μας να εκδηλώνεται αντίδραση στις προσπάθειες «υπέρ της των πάντων ενώσεως» από πρόσωπα που και εκ καθήκοντος εκφωνούν αυτή την προσευχή. Προβάλλουν τον υπερασπιστή των αληθειών της πίστεως και διδάσκουν πλάνες, δυστυχώς, και μέσα από έντυπα μοναστηριακής κοινότητας, στα οποία ο πιστός μπορεί να διακρίνει μίσος και όχι αγάπη. Μια τέτοια στάση όμως τους φέρνει ή και μας φέρνει, σε αντίθεση με τη διδασκαλία του Ιησού ότι «κύριο γνώρισμα των μαθητών του θα είναι η αγάπη». «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωάν. ιγ΄ 35).
Είναι ιδιαίτερα σημαντική η υπόδειξη του Αποστόλου Παύλου προς τα πρόσωπα που ασκούν ποιμαντικό έργο, ότι πρέπει να προσέχουν τόσο τον εαυτό τους, όσο και το ποίμνιό τους. γιατί το ποιμαντικό έργο στο χώρο της Εκκλησίας, έχει ανατεθεί σ’ αυτούς από το Άγιο Πνεύμα. Για τούτο προτρέπει, αλλά και υπενθυμίζει ότι την Εκκλησία του Θεού ο Ιησούς την έκανε δική του με το αίμα του. «Προσέχετε, λοιπόν, τον εαυτό σας και όλο το ποίμνιο, στο οποίο το Πνεύμα το Άγιο σας έθεσε επισκόπους για να ποιμαίνετε την Εκκλησία του Κυρίου και Θεού, που την έκανε δική του με το αίμα του» (Πράξ. κ΄ 28).
Οι ποιμένες, λοιπόν, παίρνοντας την εντολή από το Άγιο Πνεύμα, φέρουν ευθύνη, τόσο απέναντι στον εαυτό τους, όσο και απέναντι στο ποίμνιό τους. Φέρουν ευθύνη να γνωρίσουν το Θεό, αλλά να αναγνωρίσουν οι άνθρωποι τον αληθινό Θεό, καθώς και εκείνον που έστειλε, τον Ιησού Χριστό. Και αυτή η αληθινή θεογνωσία, κατά τον Κύριο, ταυτίζεται με την αιώνια ζωή.
Ο Κύριος, μέσα από την αρχιερατική προσευχή, μας αποκαλύπτει σήμερα ότι ο Χριστός είναι «ομοούσιος» με τον Πατέρα, αφού, όπως είπε: «τα εμά πάντα σα εστι και τα σα εμά, και δεδόξασμαι εν αυτοίς». Αυτή την αλήθεια υπερασπίστηκαν οι 318 Πατέρες της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, καταπολεμώντας την αίρεση του Αρείου και διατυπώνοντας τα επτά πρώτα άρθρα του συμβόλου της Πίστεως και από τα οποία τα έξι αναφέρονται στο δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Ο Ιησούς Χριστός είναι Υιός του Θεού, Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα ου ποιηθέντα, ομοούσιος με τον πατέρα και δημιουργός του κόσμου. Έγινε άνθρωπος εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου. Σταυρώθηκε, έπαθε, ετάφη και αναστήθηκε την Τρίτη ημέρα. Ανελήφθη στους ουρανούς, ενώ αναμένεται «και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς».
Αδελφοί μου, ο Ιησούς μάς αποκαλύπτει το περιεχόμενο της αιώνιας ζωής, το οποίο αποτελεί και την αληθινή θεογνωσία. Γνώση του πατέρα, αλλά και γνώση του Υιού, τον οποίο απέστειλε για τη σωτηρία του κόσμου. Αυτή την αληθινή θεογνωσία ας αποκτήσουμε κι εμείς, μέσω της γνώσεως του Υιού, όπως έκαναν και οι Πατέρες της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου που τιμούμε σήμερα. Αμήν.
 
Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Απόστολος: Πράξ. β΄ 1 – 11  
Ευαγγέλιο: Ιωάν. ζ΄ 37 –  52, η΄ 12 
12 Ιουνίου 2011                                                                      
 
«Τούτο δε είπε περί του Πνεύματος ου έμελλον λαμβάνειν
οι πιστεύοντες εις αυτόν» (Ιωάν. ζ΄ 39).
 
Προαιώνιες, αλλά και πρόσφατες υποσχέσεις του Θεού προς τους ανθρώπους εκπληρώνονται σήμερα με την άφιξη και την παραμονή του Αγίου Πνεύματος. Κατά τη σημερινή ημέρα της Πεντηκοστής εκπληρώνεται η υπόσχεση του θεού που δόθηκε μέσω του Προφήτη Ιωήλ ότι: «εκχεώ από του Πνεύματος επί πάσαν σάρκα» (Ιωήλ γ΄ 1). Το Πνεύμα μου πλουσιοπάροχα θα το χαρίσω σε κάθε άνθρωπο. Κατά τη σημερινή ημέρα εκπληρώνεται ακόμη η υπόσχεση του Ιησού προς τους μαθητές του ότι: «Λήψεσθε δύναμιν επελθόντος του Αγίου Πνεύματος».
Δικαιολογημένα, λοιπόν, κατά τον υμνωδό: «Πεντηκοστήν εορτάζομεν και Πνεύματος επιδημίαν και προθεσμίαν επαγγελίας και ελπίδος συμπλήρωσιν». Κατά τη σημερινή ημέρα της Πεντηκοστής γιορτάζουμε δυο σημαντικά γεγονότα. Πρώτον την εκπλήρωση των υποσχέσεων του Θεού προς τους ανθρώπους και δεύτερον την ολοκλήρωση των ελπιδοφόρων προσδοκιών του ανθρώπου.
Έτσι, το Άγιο Πνεύμα το οποίο, μετά την πτώση του ανθρώπου στην αμαρτία, «αποσύρεται» και δρα, κατά καιρούς, επιλεκτικά μέσω των Προφητών, σήμερα επανέρχεται «επί πάσαν σάρκα». Όπως ακούσαμε και στο σημερινό «Απόστολο», το Άγιο Πνεύμα με τη μορφή πυρίνων γλωσσών «εκάθισέ τε εφ’ ένα έκαστον αυτών». «Όλοι τότε πλημμύρισαν από Πνεύμα Άγιο και άρχισαν να μιλούν σε άλλες γλώσσες, ανάλογα με την ικανότητα που τους έδινε το Άγιο Πνεύμα». Η έλευση του Αγίου Πνεύματος ήταν ταυτόχρονα αισθητή, αφού ήρθε ξαφνικά από τον ουρανό «ήχος ώσπερ φερομένης πνοής βιαίας», αλλά και ως πύρινες γλώσσες. Κατά το σημερινό «Απόστολο», «ώφθησαν αυτοίς διαμεριζόμεναι γλώσσαι ωσεί πυρός, εκάθισέ τε εφ’ ένα έκαστον αυτών και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου».
Δυναμική, αλλά και καθοριστική η παρουσία του Αγίου Πνεύματος που αλλάζει ριζικά τη ζωή και τη συμπεριφορά των μαθητών από την πρώτη κι όλας στιγμή. Οι αγράμματοι ψαράδες τώρα γίνονται πάνσοφοι «και άρχισαν να μιλούν σε άλλες γλώσσες, ανάλογα με την ικανότητα που τους έδινε το Άγιο Πνεύμα». Ακόμα αυτοί που ως τώρα έμεναν «των θυρών κεκλεισμένων ... δια τον φόβον των Ιουδαίων», από σήμερα βγαίνουν στους εξώστες, στους δρόμους και τις πλατείες, και με περισσή δύναμη και τόλμη διηγούνται τα μεγαλεία του Θεού. Παράλληλα με την κριτική, καλούν τους ανθρώπους να μετανοήσουν.
Οι άνθρωποι τότε ένιωσαν βαθιά συντριβή και είπαν στον Πέτρο και τους άλλους Αποστόλους: «Τι να κάνουμε αδελφοί;» Κι ο Πέτρος τους απάντησε: «Να μετανοήσετε και να βαπτισθεί ο καθένας σας στο όνομα του Ιησού Χριστού για να συγχωρηθούν οι αμαρτίες σας, κι έτσι θα λάβετε τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος». Τότε, κατά τις Πράξεις των Αποστόλων: «όσοι δέχτηκαν με χαρά το λόγο του βαφτίστηκαν και προστέθηκαν στην εκκλησία την ημέρα εκείνη περίπου τρεις χιλιάδες άνθρωποι» (Πράξ. β΄ 38 – 41). Για τούτο και η Πεντηκοστή χαρακτηρίζεται και σαν η γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας. Από τότε το Άγιο Πνεύμα «όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας» ποιμένοντας, φωτίζοντας και αγιάζοντας.
Όπως αισθητή ήταν η παρουσία του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, έτσι αισθητά είναι και τα αποτελέσματα στη ζωή της Εκκλησίας και των πιστών. Αυτή τη μεγαλειώδη αλλαγή στη ζωή των χριστιανών περιγράφει ο Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων: «Όλοι όσοι πίστεψαν είχαν μία καρδιά και μία ψυχή. Κανείς δε θεωρούσε ότι κάτι από τα υπάρχοντά του ήταν δικό του, αλλά όλα τα είχαν κοινά ... Κι ο Θεός έδινε σε όλους πλούσια τη χάρη του. δεν υπήρχε κανείς ανάμεσά τους που να στερείται τα απαραίτητα» (Πράξ. δ΄ 32 – 34).
Πνεύμα σοφίας, πνεύμα δυνάμεως, πνεύμα αγιασμού, διέκρινε γενικά τη ζωή των πρώτων χριστιανών. Και τούτο γιατί μπόρεσαν ν’ ανιχνεύσουν το αιώνιο, ξεχωρίζοντάς το από το πρόσκαιρο, μέσα από την αληθινή σύνδεση με το αιώνιο. Έτσι, μπόρεσαν να εναρμονίσουν τη ζωή τους με το θέλημα του Θεού. Αυτή η αρμονία λόγων και έργων δεν εβελτίωσε μόνο τον εαυτό τους, αλλά ημέρεψε τις ψυχές, τις γλύκανε και έστησε μια νέα ηθική στο χώρο της κοινωνίας, η οποία άφησε βαθιά ίχνη, ιδιαίτερα στην κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπων. Ο πολιτισμός της ψυχής έγινε για κάποιο χρονικό διάστημα η ψυχή του πολιτισμού.
Όμως οι ωραίες αυτές στιγμές του Χριστιανισμού άρχισαν να χάνονται στην πορεία. Διάσπαση της ενότητας της Εκκλησίας, πόλεμοι μεταξύ χριστιανικών κρατών, εκμετάλλευση ανθρώπων και λαών από χριστιανικά κράτη, συνέτειναν στην αλλοίωση του Χριστιανικού ήθους και την μεταστροφή του περισσότερο σε ύφος υποκριτικό. Ένα ύφος το οποίο, δυστυχώς, εξακολουθεί να υπάρχει και στις μέρες μας. Αυτή η τρομερή αλλοίωση στον τρόπο της Χριστιανική ζωής οδηγεί σταδιακά στη χαλάρωση των ηθών, οδηγεί στον αυτοεξευτελισμό τους ίδιους τους Χριστιανούς, με αποτέλεσμα να μη γίνονται πιστευτοί ούτε από φίλους, πολύ δε περισσότερο από τους οπαδούς άλλων θρησκειών.
Ο Χριστιανισμός σιγά – σιγά μπαίνει στο περιθώριο, εξ αιτίας λαθών, παραλείψεων και αντιφάσεων μεταξύ λόγων και έργων των ίδιων των Χριστιανών. Με την όλη στάση και συμπεριφορά μας, ή όπως είναι πιο σωστό να πούμε, με την απραξία μας, μετατρέπουμε την αμφιβολία των ανθρώπων σε ολιγοπιστία και τελικά σε απιστία. Ο Χριστιανισμός που επιβίωσε την εποχή των διωγμών και των κατακομβών, δυστυχώς, σήμερα οδηγείται σε μαρασμό και σε τάσεις αυτοκαταστροφής, γιατί αποξενώθηκε από την πηγή των αληθειών, το Θεό, που σώζει και αναγεννά.
Αδελφοί μου, ο Θεός από άκρα συγκατάβαση μπήκε στην ιστορία και έγινε άνθρωπος για να μας οδηγήσει στη θέωση. Σήμερα, και πάλι από συγκατάβαση, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Άγιο Πνεύμα, έρχεται και σκηνώνει ανάμεσά μας, προσμένοντας υπομονετικά για να έλθει και να σκηνώσει μέσα μας. περιμένει η παράκληση «ελθέ και σκήνωσον εν ημίν» να γίνει διακαής πόθος με την αντίστοιχη βελτίωση της όλης ζωής και συμπεριφοράς μας. αν δεν υπάρξει αυτή η βελτίωση στη ζωή και τη συμπεριφορά μας, τότε θα διώξουμε από κοντά μας το Άγιο Πνεύμα. Για τούτο μας προτρέπει ο Απόστολος Παύλος: «Μη λυπείτε με τη συμπεριφορά σας το Πνεύμα του Θεού το Άγιο, το οποίο αποτελεί τη σφραγίδα του Θεού πάνω σας, εγγύηση ότι θα έρθει η ημέρα της τελικής απολύτρωσης. Διώξτε μακριά σας κάθε δυσαρέσκεια, θυμό, οργή, κραυγή, κατηγορία, καθώς και άλλη κακότητα. Να φέρεστε μεταξύ σας με καλοσύνη κι ευσπλαχνία, και να συγχωρείτε ο ένας τον άλλον, όπως κι ο Θεός σας συγχώρησε δια του Χριστού» (Εφεσ. δ΄ 30 – 32). Λοιπόν, αφού είμαστε αγαπητά παιδιά του Θεού, ας τον μιμηθούμε το πρότυπο της αγάπης του Χριστού και σήμερα της αγάπης του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.
Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
Απόστολος: Εβρ. ια' 33 - ιβ΄ 2 
Ευαγγέλιο: Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30
19 Ιουνίου 2011                                     
 
 
 «Ιδού ημείς αφήκαμεν πάντα και
ηκολουθήσαμέν σοι»
 
Έχει αφιερώσει η Εκκλησία μας την σημερινή Κυριακή στην τιμητική ανάμνηση όλων εκείνων των αγίων και μαρτύρων που προσέφεραν τη ζωή τους και τα πάντα ως αντίδωρο στον Κύριο μας, για ό, τι πλουσιοπάροχα Εκείνος μάς δίνει. Οι Άγιοι οι Πάντες, «το περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων», όπως σημειώνει ο σημερινός απόστολος, επώνυμοι και ανώνυμοι άγιοι και μάρτυρες, ελάμπρυναν την ιστορία της Εκκλησίας μας και έγιναν ο φωτεινός οδηγός με το παράδειγμά τους και την συνεπή ζωή τους. Αποτελούν όλοι αυτοί ένα μεγάλο και πυκνό σύννεφο ανθρώπων, γύρω μας, που μαρτύρησαν με την ζωή και την ομολογία τους, την βαθιά και δυνατή πίστη τους. Πολλοί από αυτούς αφού έζησαν την μακρά ή σύντομη ζωή τους ακολουθώντας το θέλημά Του, διακηρύττοντας με παρρησία την πίστη τους, δεν δίστασαν να υποστούν μαρτύρια. Δεν δίστασαν να αφήσουν την πρόσκαιρη αυτή ζωή ομολογώντας την πίστη τους στο μοναδικό αληθινό Θεό. Ασφαλώς δεν γεννήθηκαν άγιοι και αναμάρτητοι. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που ήταν προηγουμένως ειδωλολάτρες ή αδιάφοροι για οποιαδήποτε θρησκεία. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που είχαν ζήσει ζωή αμαρτωλή. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πριν ήταν διώκτες της Εκκλησίας του Χριστού και της πίστης Του. Όλοι όμως αυτοί, κάποια στιγμή της ζωής τους, άκουσαν το κήρυγμα του Εσταυρωμένου, γνώρισαν την αλήθεια του ευαγγελίου Του. Ένοιωσαν ότι αυτή η αλήθεια έδινε τις απαραίτητες απαντήσεις που ζητούσαν, στα προβλήματά τους. Ανάπαυε την ψυχική τους αναταραχή. Και έκαμαν την επιλογή τους. Και άρχισαν έναν όχι εύκολο αγώνα, συνεχή όμως και με συνέπεια, για να ακολουθήσουν τις εντολές του Κυρίου μας, για να φτάσουν τελικά στο σημείο να μπορούν να αναφωνήσουν μαζί με τον απόστολο Πέτρο: «Ιδού ημείς αφήκαμεν πάντα και ηκολουθήσαμέν σοι». Ιδού, Κύριε, εμείς εγκαταλείψαμε όλα τα υλικά δεσμά που μας κρατούσαν κολλημένους στις γήινες αδυναμίες και την αμαρτία και Σε ακολουθήσαμε. Πολλοί από αυτούς έζησαν σε εποχές που ήταν έντονη η καταδίωξη της νέας θρησκείας, του Χριστιανισμού. Ωστόσο πολλοί έζησαν και σε περιόδους που ενώ είχε πλέον επικρατήσει η πίστη στον Ναζωραίο, δεν έπαυσε να κυριαρχεί η αμαρτία ανάμεσα στους ανθρώπους και στις σχέσεις τους. Και πάλι όμως υπήρξαν ξεχωριστοί πιστοί, άγιοι, που πέτυχαν με αγώνα καθημερινό και σκληρό, κάποτε πέφτοντας αλλά πάντοτε εγειρόμενοι, για να ακολουθούν το θέλημά Του.
Σε μια παρόμοια κοινωνία ζούμε κι εμείς σήμερα. Η καλοπέραση, η επιθυμία του πλουτισμού και της ανάδειξης σε πρώτες και κυρίαρχες θέσεις, και όχι πάντα με ηθικές μεθόδους ή και νόμιμα μέσα, έχουν γίνει τρόπος ζωής. Χωρίς δισταγμούς και αναστολές, με μεγάλη ευκολία παραβαίνουμε τον θείο νόμο, και προσπαθούμε να πείσουμε και την ανήσυχη συνείδησή μας, να σιωπήσει. Είμαστε αδύναμοι, δεν μπορούμε να αντισταθούμε στις ενδόμυχες επιθυμίες μας, στις αμαρτωλές παρορμήσεις μας. Αυτή είναι μια αναντίρρητη αλήθεια. Αυτό που απουσιάζει από αυτή τη διαπίστωση όμως, είναι ότι λησμονούμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Τονίζεται έντονα στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα και με πολλά παραδείγματα ότι με την απαρασάλευτη πίστη στη δύναμη του Θεού, οι Άγιοι οι Πάντες, αντιμετώπισαν ποικίλες, απερίγραπτες και φοβερές δυσκολίες, βασανιστήρια και απάνθρωπα μαρτύρια. Και τελικά επέτυχαν τη δικαίωσή τους.
Λογικό, οπωσδήποτε είναι και ηθικά αποδεκτό να επιζητούμε την επιτυχία στη ζωή μας και να αγωνιζόμαστε γι αυτό. Αλλά είναι δύσκολη η ζωή μας. Πολλοί είναι οι πειρασμοί γύρω μας. Πολλά παραδείγματα μας καθοδηγούν λανθασμένα. Εύκολα παρασυρόμαστε από τα εύκολα, που μας φέρνουν πιο κοντά στην απόκτηση του επιθυμητού, χωρίς να προσέχουμε το πιθανό λάθος, χωρίς να ακούμε τη φωνή της συνείδησής μας. Ακριβώς σ’ αυτό το σημείο πρέπει να προσέξουμε. Τα εξετάσουμε το σκοπό μας, σε συνδυασμό με τα μέσα που χρησιμοποιούμε. Να βρούμε τι είναι εκείνο που συμφωνεί με το νόμο του Θεού και τις εντολές Του. Να ζητήσουμε τη βοήθειά Του, στις βέβαιες δυσκολίες μας, με έντονη προσευχή. Να μη διστάσουμε να δηλώσουμε σε κάποιους που μας παρακινούν σε ανήθικες ενέργειες, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι αντίθετο προς τις εντολές του Κυρίου μας, για να πετύχουμε κάτι που θέλουμε. Αυτή είναι μια ομολογία πίστης που θα εκτιμηθεί πολύ από τον δίκαιο Κριτή. «Εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει». Πολλαπλή θα είναι η αμοιβή και κυρίως θα εξασφαλιστεί η αιώνια ζωή, όπως μας διαβεβαιώνει ο Κύριός μας.
Πολύ σημαντικό, λοιπόν, το διαχρονικό φωτεινό παράδειγμα των μαρτύρων της πίστεώς μας. Πολύ πειστικές οι αναφορές του αποστολικού αναγνώσματος για τα αδιανόητα κατορθώματα της πίστεως. Και όλα αυτά κατατείνουν σε ένα στόχο. Την τήρηση του θείου θελήματος που θα οδηγήσει και στη δική μας δικαίωση και την κληρονομία της αιώνιας βασιλείας του Θεού. Γένοιτο.
 
Δ.Γ.Σ.


ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Ρωμ. β΄10-16
Ευαγγέλιο: Ματθ. δ΄18-23
26 Ιουνίου 2011
 
«Οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ»
 
Στην κλήση των τεσσάρων Αποστόλων: Πέτρου, Ανδρέου, Ιακώβου και Ιωάννου, αναφέρεται το σημερινό Ευαγγέλιο. Περπατώντας ο Ιησούς στη θάλασσα της Γαλιλαίας τους συνάντησε να ασχολούνται με την ψαρική τέχνη. Ο Πέτρος κι ο Ανδρέας έριχναν τα δίχτυα στη θάλασσα. Δεν πρόλαβαν να τα ανασύρουν κι έπεσαν πρώτοι αυτοί στα δίκτυα της αγάπης του Θεού. «Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» τους είπε ο Διδάσκαλος. Χωρίς δεύτερο λόγο εκείνοι, την ίδια στιγμή, άφησαν τα δίκτυα «και ηκολούθησαν αυτώ».
Οι άλλοι δυο, ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης, μαζί με τον πατέρα τους Ζεβεδαίο ήταν μέσα στο πλοίο τους και μπάλωναν τα δίκτυα. Κι αυτούς κάλεσε ο Ιησούς. «Οι δε ευθέως αφέντες το πλοίον και τον πατέρα αυτών ηκολούθησαν αυτώ». Για το Χριστό εγκατέλειψαν πατέρα, οικογένεια, περιουσία, πατρίδα, επάγγελμα.
Μαγνητισμένοι από το θείο πρόσωπο του Ιησού ένιωσαν στην ψυχή τους μια δύναμη να τους ελκύει κοντά Του. Δεν υπολόγισαν ούτε συγγένειες, ούτε περιουσίες. Παρέδωσαν στα χέρια Του τη ζωή τους. Τον ακολούθησαν σαν πιστά κι όλοι τους για χάρη Του μαρτύρησαν και θυσιάστηκαν ηρωικά. Κάτω από συνθήκες σκληρές, περιόδευσαν γη και θάλασσα, για να διαδώσουν το φως της αλήθειας και της αγάπης. Επανειλημμένα κινδύνεψαν για το Ευαγγέλιο του Χριστού. Ποιος μπορεί να διηγηθεί τις θλίψεις και τα δεσμά, τους αγώνες και τους κόπους, τους μόχθους και τις αγρυπνίες, τις κακοπάθειες και τα ναυάγια, που υπέμειναν για τη σωτηρία του κόσμου! Από αλιείς ιχθύων, έγιναν αλιείς ανθρώπων! Από άσημοι και μικροί αναβιβάσθηκαν στους θρόνους της τιμής από τους οποίους μαζί με το Χριστό θα κρίνουν τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Ρητή και συγκεκριμένη υπήρξε η διαβεβαίωση του Ιησού: «Υμείς οι ακολουθήσαντες μοι, εν τη παλιγγενεσία, όταν καθίση ο υιός του ανθρώπου επί θρόνου δόξης αυτού, καθίσεσθε και υμείς επί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ και πας ος αφήκεν οικίας ή αδελφούς ή αδελφάς, ή πατέρα ή μητέρα, ή γυναίκα ή τέκνα, ή αγρούς ένεκεν του ονόματος μου, εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει» (Ματθ. ιθ΄ 28-29).
Αξιοθαύμαστη είναι η ανταπόκριση των Αποστόλων στο κάλεσμα του Ιησού. Εκείνο όμως που την καθιστά περισσότερο θαυμαστή, είναι η λέξη «ευθέως». Αμέσως, χωρίς να υπολογίσουν τα υπέρ και τα κατά, χωρίς να τακτοποιήσουν τις οικογενειακές τους υποθέσεις, χωρίς να αποχαιρετήσουν συγγενείς και φίλους. Απαρνήθηκαν τον εαυτό τους και ακολούθησαν το Χριστό με εμπιστοσύνη. Απογυμνώθηκαν από κάθε γήινο και πρόσκαιρο κι ενδύθηκαν την ουράνια δόξα. Εγκατέλειψαν τους κατά σάρκα συγγενείς και ακολούθησαν το μοναδικό πατέρα, αδελφό και φίλο, το Θεάνθρωπο (Ιωάν. ιε΄15. Ματθ. ιβ΄50). Και όλα αυτά αποφασίστηκαν «εν ριπή οφθαλμού». Όταν ομιλεί ο Θεός, ο άνθρωπος πρέπει να υπακούει. Μάλιστα όταν τον καλεί στο δρόμο της σωτηρίας, δεν πρέπει να χρονοτριβεί, αλλά «ευθέως» να ανταποκρίνεται στην κλήση. Το παρόν είναι δικό μας, το μέλλον δεν γνωρίζουμε αν θα μας ανήκει: «έρχεται νυξ ότε ουδείς δύναται εργάζεσθαι» (Ιωάν. θ΄4). Σήμερα έχουμε υγεία και μπορούμε να εργαστούμε για τη δόξα του Θεού. Ίσως αύριο χάσουμε τη δύναμη. Σήμερα έχουμε τα μέσα και τον τρόπο, αύριο ίσως να χάσουμε τις ευκαιρίες…
Ο Χριστός συνεχίζει και σήμερα να μας προσκαλεί στη βασιλεία της αγάπης και της ειρήνης. Μας προτρέπει να αφήσουμε τις αδυναμίες και τα πάθη και να Τον ακολουθήσουμε, Μεσ’ από τα γεγονότα της ζωής μας απευθύνει διαρκώς προσκλήσεις. Εμείς τι θα κάνουμε; Θα μείνουμε προσκολλημένοι στα γήινα και θα χάσουμε τα ουράνια; ή θα απαρνηθούμε τα τερπνά του κόσμου και θα Τον ακολουθήσουμε;
Είναι αλήθεια, ότι όσοι πιστεύουμε στο Χριστό, θέλουμε να είμαστε κοντά Του. Από την άλλη όμως πλευρά δειλιάζουμε να περιφρονήσουμε εκείνα που κρατούν δέσμιο το πνεύμα μας στη γη. Συμβαίνει εκείνο για το οποίο γράφει ο Απόστολος Παύλος: «Το θέλειν παράκειται μοι, το δε κατεργάζεσθαι το καλόν ουχ ευρίσκω ου γαρ ο θέλω ποιώ αγαθόν, αλλ’ ο ου θέλω κακόν τούτο πράσσω» (Ρωμ. ζ΄20). Αποτέλεσμα αυτής της καταστάσεως ειναι η αναβολή. Αναγνωρίζω ότι πρέπει να αλλάξω πορεία. Σήμερα όμως αδυνατώ λόγω πολλών περιστάσεων. Αύριο, σε λίγο καιρό. «Μη αναβάλλου επιστρέψαι προς Κύριον» λέγει ο ιερός Χρυσόστομος «μηδέ ανάμενε ημέραν εξ’ ημέρας, μήποτε, ως μέλλεις, εκτριβής». Και ο Θεολόγος Γρηγόριος συμπληρώνει: «Ου δει καιρόν αναμένειν επί τη εαυτού διορθώσει δια το ασφαλές μη έχειν περί την αύριον».
Σήμερα ένιωσες σκίρτημα μετανοίας; Σήμερα σπεύσε στον πνευματικό να εξομολογηθείς. Σήμερα συναισθάνθηκες την αμαρτωλότητα σου κι άκουσες τη φωνή του Χριστού να σε προσκαλεί; Μη αναβάλλεις. Σκέψου, ότι η έξη της αμαρτίας από την συνεχή επανάληψη γίνεται τόσο ισχυρή, ώστε καταλαμβάνει μέσα σου θέση φύσεως. Όπως οι ταπεινοί ψαράδες της Γαλιλαίας έτσι και συ «ευθέως» ακολούθησε το Σωτήρα Χριστό. Μη λησμονείς, ότι το σήμερα είναι δικό σου. Τώρα που έχεις θέληση, τώρα που έχεις δυνάμεις, τώρα που έχεις τα λογικά σου, ανταποκρίσου στην κλήση του Ιησού. Ίσως αύριο να είναι πολύ αργά….
 
Γιώργος Σαββίδης
ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ. ΛΟΓΟΣ Α΄.
 
 
Πιστεύουμε επίσης και σε ένα Πνεύμα άγιο, το οποίο είναι κυρίαρχο, ζωοποιό, που εκπορεύεται από τον Πατέρα και αναπαύεται στον Υιό, που προσκυνείται και δοξάζεται μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό, ως ομοούσιο και συναΐδιο, το Πνεύμα του Θεού, το ευθές, το ηγεμονικό, την πηγή της ζωής και του αγιασμού, που είναι και αποκαλείται Θεός μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό, άκτιστο, πλήρες, δημιουργικό, παντοκρατορικό, παντουργό, παντοδύναμο, απειροδύναμο, που δεσπόζει όλης της κτίσεως και δεν δεσπόζεται, που θεοποιεί και δεν θεοποιείται που γεμίζει και δεν γεμίζεται - που μετέχεται και δεν μετέχει, που αγιάζει και δεν αγιάζεται, παράκλητον, με την έννοια ότι δέχεται τις παρακλήσεις όλων, όμοιο καθ' όλα με τον Πατέ­ρα και τον Υίό, που εκπορεύεται από τον Πατέρα και μεταδίδε­ται και μεταλαμβάνεται μέσω του Υιού από όλη την κτίση· που κτίζει μέσω αυτού και δίνει ουσία στα πάντα, και τα αγιάζει και τα συγκρατεί, που είναι ενυπόστατο, δηλαδή υπάρχει ως ιδιαί­τερη υπόσταση, αχώριστο και μη απομακρυνόμενο από τον Πα­τέρα και τον Υιό, και το οποίο έχει όλα όσα έχουν ο Πατέρας και ο Υιός, εκτός από την αγεννησία και τη γέννηση. Γιατί ο Πατέρας είναι χωρίς αιτία και αγέννητος, αφού δεν έχει από κάποιον άλλο (αλλά από τον εαυτό του) την ύπαρξη, ούτε κάτι από όσα έχει, το έχει από άλλον ή καλύτερα αυτός είναι αρχή και αιτία της υπάρξεως και του τρόπου της φυσικής υπάρξεως σε όλα. Ο Υιός όμως προέρχεται από τον Πατέρα με γέννηση, και το άγιο Πνεύμα και αυτό προέρχεται από τον Πατέρα, όχι όμως με γέννηση, αλλά με εκπόρευση.
Και ότι βέβαια υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη γέννηση και στην εκπόρευση το μάθαμε, ποιος όμως είναι ο τρόπος της δια­φοράς, όχι. Είναι ταυτόχρονες και η γέννηση του Υιού από τον Πατέρα και η εκπόρευση του αγίου Πνεύματος. Όλα λοιπόν όσα έχει ο Υιός και το Πνεύμα τα έχουν από τον Πατέρα, ακό­μα και αυτή την ύπαρξη, και εάν δεν υπάρχει, ο Πατέρας, ούτε ο Υιός υπάρχει, ούτε το Πνεύμα. Και εάν ο Πατέρας δεν έχει τί­ποτε, ούτε ο Υιός έχει, ούτε το Πνεύμα και εξαιτίας του Πατέ­ρα, δηλαδή επειδή υπάρχει ο Πατέρας, υπάρχει ο Υιός και το Πνεύμα· και, εξαιτίας του Πατέρα έχει ο Υιός και το Πνεύμα όλα όσα έχουν, δηλαδή, επειδή τα έχει αυτά ο Πατέρας, εκτός από την αγεννησία και τη γέννηση και την εκπόρευση. Γιατί μόνο σ αυτές τις υποστατικές Ιδιότητες διαφέρουν μεταξύ τους οι άγιες τρεις υποστάσεις· όχι στην ουσία, αλλά διακρινόμενες αχώριστα με το χαρακτηριστικό γνώρισμα της δικής τους υπο­στάσεως.
Λέμε λοιπόν ότι κάθε ένα από τα τρία έχει τέλεια υπόστα­ση (γι να μη γνωρίσουμε από τις τρεις ατελείς μία σύνθετη και τέλεια φύση), αλλά μία ουσία απλή, υπερτέλεια και παντέλεια, σε τρεις τέλειες υποστάσεις. Γιατί, κάθε τι που αποτελείται από ατελή, είναι οπωσδήποτε σύνθετο, ενώ από τέλειες υπο­στάσεις είναι, αδύνατο να γίνει σύνθεση. Γι αυτό άλλωστε δεν λέμε το είδος «από υποστάσεις», αλλά «σε υποστάσεις». Ενώ στα ατελή το λέμε, επειδή δεν διασώζουν το είδος του πράγματος που αποτελείται από αυτά. Η πέτρα, για παράδειγμα, και το ξύλο και το σίδερο, το καθένα μόνο του είναι τέλειο κατά τη φύση του - όμως ως προς το σπίτι, το οποίο αποτελείται από αυτά, το καθένα από αυτά είναι ατελές, δεν είναι δηλαδή το κα­θένα μόνο του σπίτι. Λέμε λοιπόν τέλειες τις υποστάσεις, για να μη αποδώσουμε σύνθεση στη θεία φύση (γιατί η σύνθεση εί­ναι αρχή διαιρέσεως)· επίσης λέμε τις τρεις υποστάσεις μεταξύ τους, για να μη εισαγάγουμε πλήθος και όχλο θεών. Με τις τρεις λοιπόν υποστάσεις αναγνωρίζουμε το ασύνθετο και ασύγχυτο, ενώ με το ομοούσιο και το ότι οι τρεις υποστάσεις υπάρ­χουν μεταξύ τους αναγνωρίζουμε και την ταυτότητα του θελή­ματος και της ενέργειας και της δυνάμεως και της εξουσίας και της κινήσεως, για να μη πω έτσι, το αδιαίρετο και το ότι υπάρ­χει ένας Θεός. Γιατί όντως ένας Θεός είναι ο Θεός και ο Λόγος και το Πνεύμα του.
 
 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι΄
Πρέπει να γνωρίζουμε, ότι άλλο πράγμα είναι η πραγματι­κή θεώρηση, και άλλο η θεώρηση με τη λογική και τη σκέψη. Σε όλα λοιπόν τα κτίσματα η διάκριση των υποστάσεων θεω­ρείται πραγματικά (διότι πράγματι ο Πέτρος θεωρείται χωριστά από τον Παύλο), η κοινή ιδιότητα όμως και σχέση και το ένα θεωρούνται με τη λογική και τη σκέψη. Κατανοούμε δηλαδή με το νου μας ότι ο Πέτρος και ο Παύλος είναι της ίδιας φύσε­ως και έχουν μία κοινή φύση. Γιατί ο καθένας από αυτούς είναι ζώο λογικό θνητό, και ο καθένας τους είναι σάρκα εφοδιασμέ­νη με ψυχή λογική και άϋλη. Αυτή λοιπόν η κοινή φύση θεω­ρείται με το λόγο. Διότι ούτε οι υποστάσεις βρίσκονται η μία μέσα στην άλλη, αλλά η κάθε μιά είναι ιδιαίτερη και επιμέρους, δηλαδή είναι χωρισμένη καθεαυτή και έχει πολλά που την κά­νουν να ξεχωρίζει από την άλλη. Διότι και ως προς τον τόπο είναι χωρισμένες και ως προς τον χρόνο διαφέρουν, και ως προς τη γνώμη είναι μοιρασμένες, και ως προς τη δύναμη και τη μορφή, δηλαδή ως προς τη διάθεση και την κράση και την αξία και το επάγγελμα και ως προς όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Περισσότερο από όλα, ότι δεν είναι η μία μέσα στην άλλη, αλλά χωρισμένες. Γι’ αυτό και λέγονται και δύο και τρεις άνθρωποι και πολλοί. Αυτό μπορούμε να το δούμε και σε όλη την κτίση.
Όμως στην αγία και υπερούσια και πέρα από όλα και ασύλληπτη Τριάδα συμβαίνει το αντίθετο. Γιατί εκεί το κοινό και ένα θεωρείται πραγματικά, επειδή είναι συναΐδιο και είναι ταυτόσημες η ουσία και η ενέργεια και η θέληση και επειδή έχει σύμπνοια γνώμης και εξαιτίας της ταυτότητας της εξου­σίας και της δυνάμεως και της αγαθότητας (δεν είπα ομοιότητα, αλλά ταυτότητα) και τη μια εκδήλωση της κινήσεως. Γιατί μία ουσία είναι, μία αγαθότητα, μία δύναμη μία θέληση, μία ενέρ­γεια, μία εξουσία, μία και η αυτή· όχι τρεις όμοιες μεταξύ τους, αλλά μία και η αυτή κίνηση των τριών υποστάσεων. Γιατί το καθένα από αυτά δεν έχει σε σχέση με το άλλο λιγότερο από ό,τι έχει προς τον εαυτό του, δηλαδή κατά πάντα είναι ένα ο Πατέρας και ο Υιός και το άγιο Πνεύμα, εκτός από την αγεννησία και τη γέννηση και την εκπόρευση. Η διαίρεση γίνεται με το συλλογισμό. Γιατί Ένα Θεό γνωρίζουμε, και κατανοούμε τη διαφορά μόνο με τις ιδιότητες της πατρότητας και της υιότητας και της εκπορεύσεως, ως προς το αίτιο και το αιτιατό και την τελειότητα της υποστάσεως, τον τρόπο δηλαδή της υπάρξεως. Γιατί ούτε τοπικό χωρισμό, όπως σε μας, μπορούμε να πούμε για την απεριόριστη θεότητα (αφού οι υποστάσεις βρίσκονται η μία μέσα στην άλλη, όχι κατά τρόπο που να συγχέονται, αλλά να είναι σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου που είπε - «εγώ υπάρ­χω μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας μέσα σε μένα», ούτε διαφορά θελήματος ή γνώμης ή ενέργειας ή δυνάμεως ή κά­ποιου άλλου, τα οποία γεννούν την πραγματική γενικά μεταξύ μας διάκριση. Γι’ αυτό δεν λέμε τρεις θεούς τον Πατέρα και τον Υιό και το άγιο Πνεύμα, αλλά ένα μάλλον Θεό την αγία Τριά­δα, επειδή ο Υιός και το Πνεύμα αναφέρονται σε ένα αίτιο, χωρίς να συντίθενται ή να εξαφανίζονται, κατά τη συγχώνευση του Σαβελλίου (γιατί, όπως είπαμε, ενώνονται έτσι, ώστε να μη συγχέονται, αλλά να υπάρχουν μεταξύ τους - και έχουν τη μεταξύ τους περιχώρηση χωρίς καμιά σύγχυση και ανάμιξη), ούτε να διαιρούνται, και να τέμνονται κατά την ουσία, σύμφωνα με τη διαίρεση του Αρείου. Γιατί, η θεότητα είναι αμέριστη μεταξύ μοιρασμένων, και αν πρέπει να μιλήσω με συντομία, όπως είναι μία η ανάμιξη και συνένωση του φωτός σε τρεις ήλιους, που περιέχονται ο ένας στους άλλους και είναι αχώριστοι


ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΕΡΓΑ
ΤΟΜΟΣ 4ος Σελ. 75 – 83)
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
 
Κυριακή        5 Ιουνίου                         ΠΡΑΣΤΕΙΟ ΑΥΔΗΜΟΥ
Παρασκευή    10 Ιουνίου (Εσπερινός)     ΜΕΣΟΓΗ
Κυριακή        12 Ιουνίου                       ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Άγιοι Ανάργυροι
Δευτέρα        13 Ιουνίου                       ΣΤΡΟΥΜΠΙ
Κυριακή        19 Ιουνίου                       ΔΟΡΑ
Κυριακή        26 Ιουνίου                       ΚΕΛΟΚΕΔΑΡΑ
Τρίτη            28 Ιουνίου (Εσπερινός)     ΠΑΦΟΣ, Αγίων Παύλου και Βαρνάβα
Τετάρτη         29 Ιουνίου                      ΠΑΦΟΣ, Αγίων Παύλου και Βαρνάβα
Τετάρτη         29 Ιουνίου (Εσπερινός)    ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Στήλη Αποστόλου Παύλου
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
 
Κυριακή         5 Ιουνίου                        ΛΥΣΟΣ
Σάββατο         11 Ιουνίου                      ΜΕΣΟΓΗ
Κυριακή         12 Ιουνίου                      ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Δευτέρα         13 Ιουνίου                      ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Κυριακή         19 Ιουνίου                      ΓΟΥΔΙ
Τρίτη             21 Ιουνίου (Εσπερινός)    ΑΝΑΔΙΟΥ
Κυριακή         26 Ιουνίου                      ΑΥΔΗΜΟΥ
Τετάρτη         29 Ιουνίου                       ΑΡΓΑΚΑ
Τετάρτη         29 Ιουνίου (Εσπερινός)     ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Στήλη Αποστόλου Παύλου
 
 
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
 
Κυριακή          5 Ιουνίου                        ΣΙΜΟΥ
Τετάρτη          8 Ιουνίου                        ΛΕΤΥΜΠΟΥ
Σάββατο          11 Ιουνίου (Εσπερινός)    ΚΑΘΗΚΑΣ Άγιος Ονούφριος
Κυριακή          12 Ιουνίου                      ΠΙΣΣΟΥΡΙ
Κυριακή          12 Ιουνίου (Εσπερινός)    ΣΤΡΟΥΜΠΙ
Κυριακή          19 Ιουνίου                      ΠΩΜΟΣ
Τετάρτη           22 Ιουνίου                      ΑΝΑΔΙΟΥ
Παρασκευή      24 Ιουνίου                      ΚΕΔΑΡΕΣ
Κυριακή           26 Ιουνίου                      ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Τρίτη               28 Ιουνίου (Εσπερινός)    ΑΡΓΑΚΑ
Τετάρτη           29 Ιουνίου                      ΚΑΤΩ ΠΑΧΝΑ
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

 
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑ
Κυριακή 12 Ιουνίου : ΑΛΕΚΤΟΡΑ
Κυριακή 19 Ιουνίου : ΠΡΑΣΤΕΙΟ ΑΥΔ.
Κυριακή 26 Ιουνίου : ΛΥΣΟΣ
 
ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ
Κυριακή 5 Ιουνίου  : ΦΥΤΗ
Κυριακή 12 Ιουνίου : ΤΣΑΔΑ
Κυριακή 19 Ιουνίου : ΛΑΣΑ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή 5 Ιουνίου  : ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΑ
Κυριακή 19 Ιουνίου : ΝΙΚΟΚΛΕΙΑ
Κυριακή 26 Ιουνίου : ΛΕΤΥΜΠΟΥ
                                     
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                    
Κυριακή 5 Ιουνίου  : ΣΚΟΥΛΛΙ
Κυριακή 12 Ιουνίου: ΕΛΕΔΙΩ
Κυριακή 19 Ιουνίου: ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                    
Κυριακή 5 Ιουνίου   : ΤΙΜΗ
Κυριακή 19 Ιουνίου : ΚΟΝΙΑ
 
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ                                
Κυριακή 12 Ιουνίου: ΜΕΣΑ ΧΩΡΙΟ
Κυριακή 19 Ιουνίου: ΑΝΑΒΑΡΓΟΣ

 
 
 
 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org