English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ  ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2011
 
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ                             
Απόστολος: Α΄ Κορ. α΄ 10 – 17
Ευαγγέλιο: Ματθ. ιδ΄ 14 – 22  
7 Αυγούστου 2011                                      
 
«Δότε αυτοίς υμείς φαγείν... οι δε εσθίοντες ήσαν άνδρες ωσεί πεντακισχίλιοι, χωρίς γυναικών και παιδίων» (Ματθ. ιδ΄ 16 και 21).
 
Ιδιαίτερα σημαντικό το θαύμα της διατροφής των πεντακισχιλίων, για τούτο και αναφέρονται σ’ αυτό και οι τέσσερις Ευαγγελιστές. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό, όχι απλά σαν θαύμα, αλλά κυρίως για τα μηνύματα που στέλλονται μέσα από αυτό, όπως: Πρώτον, ότι ο Θεός δεν είναι μόνο γνώστης, αλλά γίνεται και κοινωνός των προβλημάτων του ανθρώπου. Δεύτερον, ο Θεός, στο πρόσωπο του Ιησού, γίνεται Εμμανουήλ, που σημαίνει, όπως είπε ο άγγελος στον Ιωσήφ: «ο Θεός είναι μαζί μας» (Ματθ. α΄ 23). Δηλαδή, στο πρόσωπο του Ιησού έχουμε το Θεάνθρωπο. Έχουμε τον τέλειο Θεό που γίνεται και τέλειος άνθρωπος. Αυτή η ένωση της θείας και της ανθρώπινης φύσης στο πρόσωπο του Χριστού είναι το θεμέλιο της ενώσεως του Θεού με τους ανθρώπους. Τρίτον, ο Θεός βλέπει τον άνθρωπο σαν σώμα και πνεύμα. Τέταρτον, όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας, γίνονται κοινωνοί των δωρεών του Θεού. Και πέμπτον, εγκαινιάζεται ένας νέος τρόπος κοινωνικής συμπεριφοράς του ανθρώπου, όπου ο άνθρωπος δε θα είναι απλά γνώστης των προβλημάτων των συνανθρώπων του, αλλά και θα συμπάσχει μαζί τους, μοιραζόμενος κι αυτά τα αγαθά του.
Σήμερα, λοιπόν, δεν έχουμε απλά καταγραφή ενός ακόμα θαύματος του Ιησού. Σήμερα, πέρα από το θαύμα έχουμε καταγραφή της Χριστιανικής αλλά και της κοινωνικής Θεολογίας. Ο Ιησούς, θέλοντας να επιβεβαιώσει ότι έρχεται από τον Πατέρα και ότι είναι ίσος του, για τούτο και έστρεψε το βλέμμα στον ουρανό και ύστερα ευλόγησε. Ως Θεός τώρα παρουσιάζεται γνώστης των προβλημάτων και των αναγκών του ανθρώπου, είτε αυτές είναι πνευματικές, είτε υλικές. Χωρίς να περιφρονεί καμιά από τις ανάγκες του ανθρώπου, τις αξιολογεί και τις ικανοποιεί ιεραρχικά. Προηγούνται οι ανάγκες της ψυχής, οι πνευματικές ανάγκες τις οποίες και ικανοποιεί. Στη συνέχεια προτεραιότητα έχει η ασθένεια. Είναι χαρακτηριστικό ότι και για τις δυο περιπτώσεις οι Ευαγγελιστές Ματθαίος (ιδ΄ 14) και Μάρκος (στ΄ 34) χρησιμοποιούν την ίδια διατύπωση «και εσπλαγχνίσθη επ’ αυτοίς». Αυτή η ευσπλαχνία έκανε το Θεό να γίνει άνθρωπος, συναναστράφηκε μαζί του και τέλος ανέβηκε ακόμα και στο σταυρό, προκειμένου να προσφέρει τη σωτηρία στον άνθρωπο.
Σήμερα, πέρα από το ότι επιβεβαιώνει τη Θεότητά του, προσφέρει στους μαθητές του λύσεις και διέξοδο, έστω κι αν βρισκόντουσαν στην έρημο. Τους καλεί κατ’ αρχάς, να γίνουν κοινωνοί των προβλημάτων των συνανθρώπων τους. Στη συνέχεια τους αποκαλύπτει την καταφυγή στο Θεό. Αυτές είναι οι δυο σημαντικές δυνάμεις που θα πρέπει να ανακαλύψουν. Να ελευθερωθούν από την εξάρτηση των υλικών αγαθών, φθάνοντας στο σημείο να μοιραστούν με τους συνανθρώπους τους, έστω κι αν τα στερηθούν οι ίδιοι. Αυτή η απελευθέρωση από την εξάρτηση των αγαθών θα τους οδηγήσει στην απελευθέρωση από τη δύναμη – αδυναμία του ανθρώπου και θα στρέψει την προσοχή τους στο Θεό, μέσα από τη δύναμη της προσευχής.
Με τα δυο αυτά σημαντικά μέσα θα μπορέσουν οι μαθητές να ανταποκριθούν στην αποστολή τους, που είναι η δημιουργία του νέου, του ανακαινισμένου από το Θεό ανθρώπου, όπου θα μπορεί, με τη δύναμη της αγάπης του, να θυσιαστεί ακόμα για το συνάνθρωπο. Σ’ αυτό τον κόσμο προσφέρονται τα δώρα του Θεού ισότιμα σε όλους. Άντρες, γυναίκες και παιδιά γίνονται μέτοχοι αυτών των αγαθών, όπως η διδασκαλία, η θεραπεία και η τροφή. Μπορεί στην πλειοψηφία τους να ήταν άντρες. Όμως δε στερήθηκαν των δωρεών του Θεού οι γυναίκες και τα παιδιά, έστω κι αν ήταν λιγότεροι σε αριθμό. Κατά το σημερινό Ευαγγέλιο αυτοί που έφαγαν «ήσαν άνδρες ωσεί πεντακισχίλιοι χωρίς γυναικών και παιδίων».
Ιδιαίτερα σημαντικό από μόνο του τούτο το γεγονός. Σε μια εποχή που και τους πιο πολλούς άντρες τους μεταχειρίζονταν σαν δούλους, οι δε γυναίκες και τα παιδιά ήταν χωρίς δικαιώματα, η ισότιμη συμμετοχή ανδρών, γυναικών και παιδιών στις δωρεές του Θεού, ήταν μια επανάσταση.
Δυστυχώς, όμως, οι πιο πάνω αρχές του Ευαγγελίου, παρά το ότι βρισκόμαστε στην αρχή της τρίτης χιλιετίας, δεν εφαρμόζονται στο βαθμό που πρέπει. Παρά το ότι σαν κοινωνία και σαν πολιτισμός επικαλούμαστε τις αρχές του Ευαγγελίου, εντούτοις κάποιες συμπεριφορές σε ανθρώπους και λαούς, σε γυναίκες και παιδιά, μας παίρνουν σε ... προχριστιανικές εποχές! Και τούτο γιατί σαν άτομα, αλλά και σαν κοινωνίες, στεκόμαστε μακριά από τον άνθρωπο και τα προβλήματά του. Στο τέλος της ημέρας το μόνο που αφήνουμε να διαφανεί είναι μόνο ο εαυτός μας.
Όμως, μια τέτοια νοοτροπία μετατρέπει την ψυχή μας σε άγονη έρημο και τους ανθρώπους σε πολλούς αλλά άγονους κόκκους άμμου. Μια νοοτροπία που, δυστυχώς, παρασέρνει σήμερα και τους μαθητές, που επικαλούνται το προχωρημένο της ώρας καθώς και το ότι «έρημος εστιν ο τόπος».
Κοίταξαν, σαν άνθρωποι, πρώτα τον εαυτό τους. αγνόησαν τη δυνατότητα της βοήθειας του Θεού. Έτσι τους ξάφνιασε η προτροπή «δότε αυτοίς υμείς φαγείν». Δώστε τους εσείς να φάνε. Μια προτροπή με μια προοπτική που αποκάλυπτε την ποιότητα του ανθρώπου που έπρεπε να δημιουργηθεί. Ενός ανθρώπου που θα γνοιάζεται για το συνάνθρωπο και θα θυσιάζεται γι’ αυτόν, ξέροντας ότι, ό,τι μοιράζεται από αγάπη, ευλογείται από το Θεό και στο τέλος, όχι μόνο φτάνει αλλά και περισσεύει, όπως και τα δώδεκα κοφίνια με τα κομμάτια των ψωμιών. Σαν να μας λέει ο Κύριος: Μοιραστείτε τα κι εκεί που η δική σας αγάπη αδυνατεί, τότε απευθυνθείτε στο Θεό. Ας μην ξεχνούμε την υπόσχεση του Κυρίου ότι: «Όλα όσα ζητήσετε στην προσευχή με πίστη, θα τα λάβετε» (Ματθ. κα΄ 22).
Αδελφοί μου, ο Κύριος με τις τρεις διαδοχικές εκδηλώσεις του, δηλαδή τη διδασκαλία, τη θεραπεία από τις ασθένειες και το χορτασμό του πλήθους, έκανε ισότιμα κοινωνούς των δωρεών του όλους τους ανθρώπους. Μέσα από την τριπλή αυτή προσφορά απέδειξε ότι ο Χριστιανισμός ενδιαφέρεται όχι μόνο για τις πνευματικές ανάγκες του ανθρώπου, αλλά ενδιαφέρεται ακόμα για την υγεία και τη διατροφή του ανθρώπου. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την πορεία της Εκκλησίας δια μέσου των αιώνων. Το μαρτυρούν μεγάλα κοινωνικά έργα, όπως η «Βασιλειάδα». Έργα που θα πρέπει να βρουν και σήμερα συνεχιστές, έστω κι αν υπάρχει κοινωνικό κράτος. Η ευσέβεια θα πρέπει να συνοδεύεται και από τα ανάλογα έργα αγάπης. Αυτή η ευσέβεια είναι ωφέλιμη γιατί κατά τον Απόστολο Παύλο: «υπόσχεται τη ζωή και την τωρινή και τη μελλοντική» (Α΄ Τιμ. δ΄ 8). Ας την εφαρμόσουμε. Αμήν.
 
 
 
Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ    
Απόστολος: Α΄ Κορ. γ΄ 9 – 17  
Ευαγγέλιο: Ματθ. ιδ΄ 22 – 34 
14 Αυγούστου 2011    
 
«Θαρσείτε, εγώ ειμί·μη φοβείσθε» (Ματθ. ιδ', 27)
                                                                 
Μέσα στο βαθύ σκοτάδι της νύκτας, μέσα στη φουρτουνιασμένη και αγριεμένη θάλασσα, με τους ισχυρούς και θυελλώδεις ανέμους, στους φόβους των μαθητών προστίθεται, αγαπητοί μου αδελφοί, και η εμφάνιση του Διδασκάλου τους, να περπατά πάνω στη λυσσασμένη θάλασσα. Με την απρόσμενη εμφάνισή Του, οι μαθητές φοβήθηκαν και άρχισαν να φωνάζουν με δυνατή και ενοχλητική φωνή. Ηρέμησαν όμως όταν άκουσαν τη γνώριμη και γλυκεία φωνή Του, να τους λέει: «Θαρσείτε εγώ ειμί· μη φοβείσθε». Ένοιωσαν αμέσως χαρά και αγαλλίαση, και ταυτόχρονα ψυχική και σωματική ενίσχυση. Κι όλα αυτά αμέσως μετά που άκουσαν τη φωνή του Κυρίου τους. Τα συναισθήματα αυτά τα συναντούμε πάντοτε σε κάθε ταραγμένη ψυχή. Γιατί, αδελφοί μου, όπως οι μαθητές, έτσι και όλοι εμείς δοκιμάζουμε στη καθημερινή μας ζωή ποικίλους φόβους μέσα στη θάλασσα της ζωής. Από την αφορμή, λοιπόν, που μας δίνει ο Κύριος με τους λόγους Του, στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, θεωρούμε σκόπιμο να ασχοληθούμε σήμερα με το φαινόμενο του φόβου στη ζωή μας και στον τρόπο που χρειάζεται, με τη βοήθεια του Θεού, να υπερνικήσουμε το εξαιρετικά αυτό δυσάρεστο συναίσθημα, που λίγο ή πολύ μας βασανίζει στη γήινη ζωή μας.
Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μη εδοκίμασε φόβο στη ζωή του. Κι αρχίζουμε από την πτώση των πρωτοπλάστων, του Αδάμ και της Εύας, που ζούσαν στον κήπο της Εδέμ, στον Παράδεισο. Αμέσως μετά την πτώση τους, η ενοχή της παραβάσεως της εντολής του Θεού, τους γεμίζει με φόβο. Κι ενώ κανείς δεν τους επιβουλεύεται τη ζωή τους, θέλουν να κρυβούν «από προσώπου Κυρίου του Θεού». Έκτοτε ο φόβος συνυφάνθη με τη ζωή μας και επολλαπλασιάσθη, ώστε ποικίλοι φόβοι να γεμίζουν τη ζωή μας. Φοβούμαστε τους διάφορους κινδύνους, τις τρικυμίες, τους σεισμούς, τους κεραυνούς, τις πλημμύρες, τους ισχυρούς και απότομους κρότους. Έπειτα είναι οι φόβοι που προέρχονται από τις προλήψεις και τις δεισιδαιμονίες. Από τα όνειρα, από τα ωροσκόπια και τις διάφορες μαντείες. Κι αυτό συμβαίνει περισσότερο με τις γυναίκες που είναι περισσότερο ευαίσθητες στους φόβους και πιο πολύ ευφάνταστες σε επερχόμενα δεινά. Και γενικά φοβούμαστε τους κινδύνους που κατά ένα τρόπο απειλούν τη ζωή μας.
Αλλά και σε περιπτώσεις ασθενειών, ελαφρότερων ή σοβαροτέρων, οι ψυχές μας γεμίζουν με φόβο. Φοβούμαστε για την υγεία μας, αλλά και για την υγεία των δικών μας και μάλιστα των παιδιών μας. Φοβούμαστε ακόμα μπροστά στο άγνωστο μέλλον. Τι θα γίνει αύριο. Πώς θα συντηρηθούμε, πώς θα τακτοποιηθούν τα παιδιά, πώς θα εξελιχθεί η διεθνής κατάσταση. Πολλοί είναι σήμερα εκείνοι που αισθάνονται φόβο πολύ για ένα τυχόν νέο πόλεμο. Φοβούμαστε ακόμα μπροστά στην κακία των κακών ανθρώπων, που με διάφορους τρόπους μπορούν να μας βλάψουν. Φοβούμαστε και ενώπιον του πνευματικού κόσμου, των Αγγέλων και των δαιμόνων. Κι επειδή είμαστε αμαρτωλοί αισθανόμαστε φόβο και έναντι του Θεού μας, που είναι αγάπη, αλλά και δικαιοσύνη.
Όμως πρέπει να ξέρουμε ότι το μέλλον μας είναι στα χέρια του Θεού. Σαν παιδιά που έχουμε τέλεια εμπιστοσύνη στον πατέρα μας, και γι' αυτό για τίποτα δεν ανησυχούμε, πιο πολύ θα πρέπει να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας τελείως σ' Εκείνο, που σαν Θεός Πατέρας μας είναι Παντοδύναμος. Ό,τι και να μας συμβεί ας το δεχθούμε με τέλεια εμπιστοσύνη, ότι αυτό είναι το θέλημά Του. Και ό, τι είναι θέλημα Θεού είναι και το συμφέρον μας. Και εδώ θα πρέπει πάντοτε να ενθυμούμαστε, ότι με το φόβο τίποτε δεν κερδίζουμε, αλλά τουναντίον ζημιωνόμαστε τα μέγιστα. Γιατί η ζωή μας γίνεται πραγματικά κόλαση, τα νεύρα μας κλονίζονται και το χειρότερο ο ύπνος μας γίνεται εφιαλτικός.
Γιατί όμως συμβαίνουν όλα αυτά στη ζωή μας; Συμβαίνουν γιατί δεν έχουμε αγαθή συνείδηση. Συμβαίνουν γιατί κυριαρχεί μέσα μας η αμαρτία που δημιουργεί ενοχή. Κι ο ένοχος, έστω κι αν υποκρίνεται ότι είναι δήθεν αδιάφορος, και προσποιείται τον ατρόμητο, στην ουσία φοβάται και αυτή ακόμα τη σκιά του. Με τη φαντασία του νομίζει ότι τον υποπτεύονται οι πάντες. Αποφεύγει τα βλέμματα των άλλων. Φαντάζεται ότι όλοι οι άνθρωποι μιλούν εις βάρος του. Καταντά, όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «πιο δειλός από το λαγό και το βάτραχο». Εφ' όσον ζει με την αμαρτία, έχει σύντροφό του παντοτινό το φόβο και την ταραχή. Τόσο φοβάται ο ασεβής και αμαρτωλός άνθρωπος, γράφει ο σοφός Παροιμιαστής, ώστε «φεύγει χωρίς να τον καταδιώκει κανείς». Τόσο είναι έντονος μέσα του ο φόβος, που το παραμικρό θρόϊσμα των φύλλων ενός δέντρου τον ταλαιπωρεί και τον βασανίζει αφάνταστα. Ο φόβος, όμως, από οποιανδήποτε αιτία και αν προέρχεται, φανερώνει έλλειψη εμπιστοσύνης από το Θεό, που ρυθμίζει σαν στοργικός πατέρας που είναι, και τις τελευταίες λεπτομέρειες της ζωής μας. Ακόμη και αυτό το θάνατο, συστήνει ο Σωτήρ μας να μη τον φοβούμαστε, αφού μόνο τη φυσική ζωή μας αφαιρεί χωρίς να προκαλεί καμιά ζημιά στην αθάνατη ψυχή μας.
Εάν, επομένως, θέλουμε να μη δοκιμάζουμε την πικρή γεύση του φόβου, που γεννά η ένοχη συνείδηση, είναι ανάγκη να έχουμε αγαθή συνείδηση και να ζούμε «εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών». Ζωή με τον Κύριο, σημαίνει ζωή με Εκείνο που χαρίζει προστασία και γαλήνη και ασφάλεια σ' όσους Τον αγαπούν. Και πράγματι, όταν αγαπήσουμε με πολλή θέρμη καρδίας τον Κύριο και φροντίζουμε με τη Χάρη Του, που μας χαρίζει και σήμερα διά μέσου της Εκκλησίας και ζούμε όπως Εκείνος θέλει, τότε δεν θα φοβούμαστε καθόλου. Όπως λέει ο Ευαγγελιστής της αγάπης ο Ιωάννης ο Θεολόγος, «η τέλεια αγάπη έξω βάλλει τον φόβον». Η τέλεια, δηλαδή η έμπρακτος και αληθινή αγάπη προς τον Θεό, διώχνει και βγάζει έξω από την ψυχή το φόβο της ενοχής. Μας κάμνει να αισθανόμαστε απόλυτα ήρεμοι μέσα στην πατρική αγκάλη του Θεού μας.
Αδελφοί μου! Κανένας άνθρωπος δεν ευχαριστιέται με τον φόβο. Κανένας άνθρωπος δεν θέλει μια ζωή ταραγμένη και ανήσυχη. Όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, θέλουμε να είμαστε ήρεμοι και νηφάλιοι και να διατηρούμε πάντοτε την ψυχραιμία μας. Ας φροντίσουμε, λοιπόν, να συνδεθούμε μέσω των Ιερών Μυστηρίων μας, πιο στενά με τον Κύριο, και με τη βοήθειά Του ας αποφεύγουμε συστηματικά την αμαρτία, που μας ταράζει σωματικά και ψυχικά. Ας έχουμε πάντοτε υπόψη μας το «θαρσείτε, εγω ειμί· μη φοβείσθε». Έχετε θάρρος είμαι εγώ έρχομαι εις βοήθειά σας. Είμαι εγώ ο Διδάσκαλός σας, ο Δυνατός του οποίου έχετε διαπιστώσει μέχρι τώρα πολλές φορές την Παντοδυναμία, αλλά και τη στοργική αγάπη και το ζωηρό ενδιαφέρον για σας. Τότε θα νοιώσουμε κι εμείς την αφοβία που αισθάνθηκαν οι μαθητές και όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, επειδή είχαν αγαπήσει πολύ τον Κύριο. Και τότε θα μπορέσουμε να ζήσουμε από τώρα, την γαλήνη της αιωνίου βασιλείας του Θεού, την οποία ετοίμασε ο Κύριος για όλους μας.
 
Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης Διονύσιος
 


ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ                                             
Απόστολος: Α΄ Κορ. δ‘ 9 – 16
Ευαγγέλιο: Ματθ. ιζ’ 14 – 23        
21 Αυγούστου 2011                                      
 
«Κύριε, ελέησον τον υιόν…. Προσήνεγκα αυτόν τοις μαθηταίς σου και ουκ ηδυνήθησαν αυτόν θεραπεύσαι»
 
Δεν είναι η πρώτη φορά που με αφορμή το σοβαρότατο αυτό θαύμα του Κυρίου, θα ασχοληθούμε με τους νέους, τα παιδιά μας. Ασφαλώς, αγαπητοί μου, η φροντίδα και η αγάπη για τα παιδιά μας είναι μια έμφυτη στάση που έχει αποθησαυριστεί μέσα μας για την εξασφάλιση της επιβίωσης του ανθρωπίνου γένους. Ωστόσο δεν περιορίζεται στο απλό ένστικτο που κάθε ζωντανός οργανισμός έχει, αλλά παίρνει μια άλλη μορφή και ένα σημαντικό περιεχόμενο όταν αναφερόμαστε στον άνθρωπο. Η αγάπη μας για τα παιδιά μας περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από την υλική συντήρησή τους. Φροντίζουμε με πολλή αγάπη και ιδιαίτερη στοργή για τη μόρφωσή τους, την ανατροφή τους. Ξενυχτούμε δίπλα τους, σε κάθε τους ανάγκη. Θυσιάζουμε τον πολύτιμό μας χρόνο, χωρίς να υπολογίζουμε τίποτε. Γιατί τα θεωρούμε μέρος του εαυτού μας, μια προέκτασή μας. Και φυσικά είναι. Και είμαστε υπεύθυνοι για τα παιδιά μας.
Αλλά αυτή η φροντίδα είναι και μια κοινωνική ανάγκη. Είναι η αυριανή γενιά των πολιτών της πατρίδας μας και όχι μόνο η προέκταση της οικογένειάς μας. Γι αυτό και οι οργανωμένες κοινωνίες καταβάλλουν με ποικίλους τρόπους, συστηματικές φροντίδες για τη νέα γενιά. Άλλοτε βέβαια περιορίζονται στη νομική κατοχύρωση της προστασίας τους και τη μόρφωσή τους. Κι άλλοτε αντιμετωπίζουν με πραγματικό ενδιαφέρον τα διάφορα προβλήματα που έχει φέρει μαζί του ο σύγχρονος πολιτισμός, η απρόσκοπτη διακίνηση ιδεών, που δεν είναι πάντοτε προς όφελός της νεολαίας. Είναι φανερό ότι ενώ η νεότητα ξεκινά από την αθωότητα της παιδικής ηλικίας, δεν διακρίνεται πάντοτε από την αναγκαία ωριμότητα για να αντιμετωπίσει, ανυποψίαστη όπως είναι, τις ποικίλες και αφανείς παγίδες που σκόπιμα κάποιοι τοποθετούν στο πέρασμά της. Και το χειρότερο είναι ότι τις πιο πολλές φορές, άλλο τόσο ανυποψίαστοι είναι και οι γονείς για το τι συμβαίνει στα παιδιά τους. Και δυστυχώς πολλές φορές, τελευταίοι αυτοί, πληροφορούνται τα παθήματα και προβλήματα των παιδιών, και κάποτε είναι πολύ αργά.
Προσφεύγει λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί, ο δυστυχής πατέρας του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος, για το γιο του, απογοητευμένος από την αδυναμία των μαθητών του Κυρίου, πιστεύοντας όμως στη δύναμή Του. Και το θαύμα συμβαίνει. Ο πατέρας το άτυχου, μέχρι εκείνη τη στιγμή, παιδιού, γνώριζε το πρόβλημα της υγείας του γιου του. Δεν γνώριζε όμως κανένα φάρμακο. Δεν κατόρθωσε κανένας γιατρός να τον θεραπεύσει. Είχε ακούσει για τα θαύματα του Κυρίου, αλλά όπως φαίνεται και των μαθητών, για να απευθυνθεί σ’ αυτούς πρώτα. Πλησίασε τους μαθητές, που φαίνεται δεν μπόρεσαν να ασκήσουν τη θεόσδοτη δύναμη της πίστης τους και να θεραπεύσουν τον νεαρό. Αλλά προφανώς η πίστη του ανθρώπου αυτού δεν ήταν τυχαία. Ο Κύριος δεν χρειάστηκε να τον ρωτήσει αν πιστεύει, γιατί το είδε. Δεν χρειάστηκε να το τονίσει, όπως σε άλλες περιπτώσεις έπραξε για να αντιληφθούν και οι άλλοι γύρω, ότι προαπαιτείται πίστη για να συμβεί το θαύμα. Και δεν χρειάστηκε, γιατί όλοι εκεί γύρω, κατάλαβαν από τη όλη συμπεριφορά του γονατισμένου, του και ίσως και λίγο θυμωμένου, ανθρώπου που δεν ήταν διατεθειμένος να δεχτεί αντίρρηση. Ευχαριστεί τον Θεό, αγαπητοί μου αδελφοί, η έντονη και επίμονη απαίτησή μας, όταν συνοδεύεται από βαθιά και σταθερή πίστη. Χαίρεται ο Θεός όταν το πλάσμα Του, έρχεται όπως το παιδί στη μάνα και τον πατέρα για να ζητήσει κάτι που θέλει, κάτι που έχει ανάγκη.  
Και ο Θεός δεν αρνείται. «Εάν έχητε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, ερείτε τω όρει τούτω, μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατήσει υμίν». Αν λοιπόν έχετε τόση πίστη όση χωράει σε ένα μικρό σιναπόσπορό και ζητήσετε από το βουνό να μετακινηθεί από εδώ και τοποθετηθεί εκεί. Θα γίνει αυτό και δεν θα είναι τίποτε αδύνατο για σας. Τεράστια η δύναμη της πίστης, αγαπητοί μου. Η εικόνα του τόσο μικρού σιναπόσπορου από τη μια μεριά και του βουνού από την άλλη χαρακτηρίζουν την τρομερή δύναμη, που δυστυχώς δύσκολα μπορούμε να αντιληφθούμε. Όταν όμως έχουμε την χωρίς αμφιβολίες και σταθερή πίστη στη δύναμη που δεχόμαστε από τον Θεό, τότε τίποτε δεν μπορεί να αδυνατίσει σε μας. Κι όταν, πονεμένοι γονείς, βλέπουμε τα παιδιά μας να ξεφεύγουν από το δρόμο του Θεού, όταν εμπλέκονται σε συνήθειες καταστρεπτικές, ή όταν έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας ή και κάποια άλλη δυσκολία ή αναποδιά στη ζωή τους, τότε τι μας μένει; Η προσφυγή μας στον Κύριο. Εκείνος μόνο μπορεί. Από εκεί θα ζητήσουμε βοήθεια, προστασία. Και να είστε βέβαιοι, ότι δεν πρόκειται να μας αρνηθεί. Προσέθεσε όμως και κάτι άλλο ο Κύριος στους μαθητές Του, που απορούσαν για την αδυναμία τους να ελευθερώσουν από το πρόβλημά του το νεαρό. Την προσευχή και τη νηστεία. Η προσευχή είναι το χρήσιμο εργαλείο που θα στερεώσει την επικοινωνία μας με τον Θεό και η νηστεία που θα αφήσει ελεύθερο το νου μας και ήρεμες τις αισθήσεις μας για να νοιώσουμε την έντονη παρουσία και τη δύναμη του Πατέρα μας. Με τη βοήθειά Του και απέραντη αγάπη Του για μας, θα αντιμετωπίσουμε με επιτυχία τα προσωπικά και οικογενειακά προβλήματά μας. Γένοιτο. 
 
Δ.Γ.Σ


ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Α΄ Κορ. θ΄ 2-12
Ευαγγέλιο: Ματθ. ιη΄ 23-35
28 Αυγούστου 2011
 
«Αφήτε έκαστος τω αδελφώ αυτού από των καρδιών υμών τα παραπτώματα αυτών»
 
Είναι μεγάλη, είναι αφάνταστη, άγνωστη στα ανθρώπινα μέτρα η αγάπη του Θεού στον άνθρωπο. Τόσο που ο Δαβίδ θαυμάζοντας λέγει: «Θεέ μου, τι είναι ο άνθρωπος, ώστε να τον θυμάσαι σε κάθε περίσταση να τον βοηθάς, να δείχνεις την αγάπη σου σ’ αυτόν; Τον έκαμες κατά τι κατώτερο από τους Αγγέλους αλλά τον στεφάνωσες με δόξα και τιμή και έδωκες στα χέρια του, την εξουσία στα άλλα δημιουργήματα που έφτιαξες στη γη. «Κατέστησας αυτόν επί τα έργα των χειρών σου, δόξη και τιμή εστεφάνωσας αυτόν»!
Και αυτά μεν για όσο βρίσκεται στη ζωή αυτή ο άνθρωπος. Αλλά η αγάπη του Θεού δεν σταματά εδώ. Ο Θεός τον θέλει κοντά του για πάντα, όπως ο πατέρας το παιδί του. Θέλει να του εξασφαλίσει και κληρονομιά αιώνιο. Να χαίρεται τα αιώνια αγαθά στην άλλη ζωή, στη Βασιλεία των Ουρανών. Μας θέλει όλους παιδιά του. Αλλά και εμείς να αναγνωρίζουμε μόνον Εκείνον Πατέρα μας, αλλά και μεταξύ μας να ξέρουμε ο ένας τον άλλο σαν αδελφό μας, σαν μια οικογένεια, την οικογένεια του Θεού. Θέλει όπως και κάθε πατέρας, τα παιδιά του να έχουν αγάπη μεταξύ τους και στην ζωή αυτή και στην αιώνια. Πόσες φορές με παραβολές και διδαχές μας μίλησε για το ζήτημα αυτό ο Κύριος.
Αυτό το μάθημα μας δίνει και με την παραβολή που ακούσαμε σήμερα στο Ευαγγέλιο. Εμφανίζει την αγάπη, την μακροθυμία, την ευσπλαχνία, την συγχώρηση του Θεού, αλλά μέσα στο πλαίσιο της δικαιοσύνης που όλοι εκτιμούμε και επιζητούμε στην ζωή μας. Τι μας λέει;
Κάποιος βασιλιάς κάλεσε έναν υπήκοο του, που χρωστούσε ένα τεράστιο χρηματικό ποσό, από δάνειο που είχε πάρει και του ζήτησε να εξοφλήσει το δάνειο. Αυτό ήταν αδύνατο. Παρακαλούσε ο οφειλέτης τον βασιλιά, και έλεγε: «Μακροθύμησον επ’ εμού και πάντα σοι αποδώσω». Δώσε μου κάποια προθεσμία και θα εξοφλήσω όλο το δάνειο. Αλλά ήταν τόσο μεγάλο το ποσό – μύρια τάλαντα – που ήταν αδύνατο να το πληρώσει, όσα χρόνια και να περνούσαν. Ακόμα και αν πωλούσε τον εαυτό του δούλο και τη γυναίκα του και τα παιδιά του, πράγμα που γινόταν εκείνα τα χρόνια, πάλι θα ήταν αδύνατο να εξοφλήσει το δάνειο. Τον λυπήθηκε ο βασιλιάς και του χάρισε όλο το δάνειο. «Πάσαν την οφειλήν αφήκεν αυτώ». Έσχισε το γραμμάτιο, του χάρισε όλο το ποσό.
Φεύγει χαρούμενος ο οφειλέτης των μυρίων ταλάντων. Έφυγε το βάρος από πάνω του. Ανέλπιστη ευτυχία.
Την ίδια ημέρα συναντά στην αγορά έναν φτωχό άνθρωπο που του χρωστούσε ένα ελάχιστο χρηματικό ποσό, εκατό δηνάρια, ελάχιστο ποσόν που δεν άξιζε τον κόπο ούτε να του το ζητήσει, έπειτα από τόσο μεγάλο κέρδος που ανέλπιστα εξασφάλισε. Και όμως, του το ζητά με σκληρότητα. «Κρατήσας αυτόν έπνιγε λέγων, απόδος μοι ότι οφείλεις». Τον κράτησε με άγριο τρόπο, τον έπνιγε λέγοντας: «δώσε μου τώρα αυτά που μου χρωστάς».
            Παρακαλούσε ο φτωχός λέγοντας κι αυτός «μακροθύμησον επ’ εμοί και πάντα σοι αποδώσω». Κάμε υπομονή, δώσε μου μια προθεσμία και όλα θα σου τα δώσω. Αλλά αυτός ήταν ανένδοτος. Τον έκλεισε στη φυλακή.
Είδαν την άδικη και άπρεπη και σκληρή αυτή συμπεριφορά του κακού οφειλέτη και ήρθαν στον βασιλιά και του λένε ότι συνέβη. Συνέλαβε τότε ο βασιλιάς τον άσπλαχνο οφειλέτη και του λέγει: Άνθρωπε κακέ, όλο το τεράστιο ποσό που μου χρωστούσες σου το χάρισα, «πάσαν την οφειλήν εκείνην αφηκά σοι, επεί παρεκάλεσάς με· ουκ έδει και σε ελεήσαι τον συνδουλόν σου, ως και εγώ σε ηλέησα;». Δεν έπρεπε και συ να χαρίσεις το ελάχιστο ποσό του φτωχού αυτού ανθρώπου; Αναπολόγητος αυτός. Και διέταξε ο βασιλιάς να τον κλείσουν στις φυλακές, και ήταν φανερό ότι δεν επρόκειτο να βγει απ’ αυτές. Και καταλήγει ο Κύριος λέγοντας: Το ίδιο θα πάθει και εκείνος που δεν συγχωρεί τον οποιονδήποτε συνάνθρωπο του για ότι νομίζει ότι τον έφτιαξε.
Και όλα αυτά, για να μας διευκολύνει να κερδίσουμε την άλλη, την αιώνια ζωή. Είμαι πρόθυμος, λέγει ο Θεός, να συγχωρήσω τα τεράστια ποσά των αμαρτιών σας, υπό τον όρο, ότι θα συγχωρήσετε και σεις με όλη σας την καρδιά και από αγάπη ότι σας έφταιξαν, ότι κι αν σας έκαναν οι άλλοι.
Βλέπουμε υποσχέσεις, διαφημίσεις Τραπεζών για παροχές δανείων, για διευκολύνσεις δανειστών, δήθεν προσφορές επιχειρήσεων, καταστημάτων που τις περισσότερες φορές, αν όχι όλες εξαπατούν τον κόσμο, γιατί είναι φανερό ότι όλα προς το συμφέρον τους αποβλέπουν.
Ο Θεός στις υποσχέσεις του κινείται από αγάπη στον άνθρωπο. Δεν έχει δικά του συμφέροντα να εξυπηρετήσει, αφού και στον Σταυρό από αγάπη για τη σωτηρία μας ανέβηκε. Όλα για μας. Μας χαρίζει τα τρισεκατομμύρια των λαβών, των αμαρτημάτων, των προσβολών, των παραβάσεων του Νόμου Του, υπό τον όρο να συγχωρήσουμε κι εμείς ο ένας τον άλλο αδελφό μας, ώστε να μπορέσουμε να χαρούμε όλοι μαζί την Βασιλεία Του.
Μας δίνει Εκείνος πρώτος το παράδειγμα της ευσπλαχνίας, αλλά και της ευθύνης και τιμωρίας, την οποία θα έχει η ειδική μας σκληρότητα έναντι των αδελφών μας. Ας νικήσει η δική Του αγάπη και η πατρική προτροπή Του: «Γίνεσθε ουν οικτίρμονες, καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί».
 
Γιώργος Σαββίδης


ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ

ΣΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ. ΛΟΓΟΣ Ε΄.

     

«Μακάριοι είναι οι ελεήμονες, γιατί αυτοί θα ελεηθούν»

Ίσως είναι κάτι τέτοιο εκείνο που διδάχτηκε αινιγματικά ο Ιακώβ σε μια οπτασία του, βλέποντας μία κλίμακα να υψώνεται από τη γη στο ύψος του ουρανού, και πάνω απ’ αυτήν το Θεό, όπως κάνει τώρα και σ' εμάς η διδασκαλία με τους μακαρισμούς, υψώνοντας στα υψηλότερα νοήματα εκείνους που ανεβαίνουν μ’ αυτήν. Γιατί και εκεί, νομίζω, διατυπώνεται στον πατριάρχη ο βίος της αρετής με τη μορφή της κλίμακας, ώστε και ο ίδιος να καταλάβει και τους έπειτα από αυτόν να διδάξει, ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να υψωθεί κανένας στο Θεό, αν δε βλέπει πάντοτε προς τα άνω και δεν έχει αδιάκοπα την επιθυμία των υψηλών, ώστε να μην αρκείται να μένει σ' αυτά που έχει επιτύχει, αλλά να θεωρεί ζημία του, αν δεν πλησιάσει τα ανώτερα. Και εδώ λοιπόν το ανέβασμα με τους αλλεπάλληλους μακαρισμούς ετοιμάζει την προσέγγιση του ίδιου του Θεού, που είναι ο αληθινά μακάριος και υψωμένος πάνω από κάθε μακαριότητα. Και ασφαλώς όπως πλησιάζομε το σοφό με τη σοφία και το καθαρό με την καθαρότη¬τα, έτσι και το μακάριο τον οικειωνόμαστε από την οδό των μακαρισμών. Γιατί αληθινά ίδιο γνώρισμα του Θεού είναι η μακαριότη¬τα. Γι’ αυτό κι ο Ιακώβ διηγήθηκε ότι στην κεφαλή αυτής της κλί¬μακας ήταν ο Θεός. Η μετουσία λοιπόν των μακαρισμών δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μετοχή της θεότητας, προς την οποία μας οδηγεί ο Κύριος με αυτά που λέει.

Θεοποιεί λοιπόν, νομίζω, κατά κάποιο τρόπο εκείνον που ακούει και κατανοεί το λόγο με την υπόδειξη του μακαρισμού που παρατίθεται στη συνέχεια. Γιατί λέει, «μακάριοι είναι οι ελεήμο¬νες, γιατί αυτοί θα ελεηθούν». Γνωρίζω ότι σε πολλά σημεία της θείας Γραφής οι άγιοι άντρες επικαλούνται με το όνομα του ελεή¬μονα τη θεία δύναμη. Αυτό κάνει ο Δαβίδ στους ψαλμούς, το ίδιο ο Ίωνάς στην προφητεία του, έτσι κι ο μεγάλος Μωϋσής ονομάζει τη θεότητα σε πολλά σημεία της νομοθεσίας του. Αν λοιπόν η ονομασία του ελεήμονα είναι η πρέπουσα στο Θεό, τι άλλο σε προσκαλεί ο Λόγος να γίνεις αν όχι Θεός, παίρνοντας κατά κάποιο τρόπο τη μορφή του Θεού από το ίδιο γνώρισμα του Θεού; Αν δηλαδή ο Θεός ονομάζεται ελεήμων από τη θεόπνευστη Γραφή και το αληθινά άξιο μακαρισμού είναι η θεότητα, είναι αδιαφιλο¬νίκητη και η σκέψη που επακολουθεί λογικά, ότι, αν κάποιος ενώ είναι άνθρωπος γίνει ελεήμων, αυτός γίνεται άξιος για τη θεία μα¬καριότητα, αφού πραγματοποίησε εκείνο με το όποιο ονομάζεται η θεότητα. «Ο Κύριος είναι ελεήμων και δίκαιος και ο Θεός μας ελεεί». Πώς λοιπόν δεν είναι μακάριο να ονομαστεί ο άνθρωπος και να γίνει εκείνο που από το έργο του ονομάζεται ο Θεός; Ο θείος Απόστολος μας συμβουλεύει με τα ίδια τα λόγια του να επιδιώκομε τα ανώτερα χαρίσματα και εμείς έχομε την πρόθεση, όχι για να πεισθούμε να επιθυμούμε τα αγαθά (γιατί αυτό υπάρχει από μόνο του μέσα στην ανθρώπινη φύση, να ρέπει δηλαδή προς το καλό), αλλά, να μην κάνομε λάθος στη διάκριση του καλού. Γιατί σ' αυτό το σημείο κυρίως γίνεται το λάθος στη ζωή, στην αδυνα¬μία να κατανοήσομε ακριβώς ποιο είναι το από τη φύση του καλό και ποιο θεωρείται ψευδώς καλό. Γιατί, αν η κακία παρουσιαζό¬ταν γυμνή μέσα στη ζωή και δεν ήταν χρωματισμένη από κάποια ιδέα καλού, δε θ’ αυτομολούσε προς αυτήν ο άνθρωπος.

Χρειάζεται λοιπόν σκέψη, για να κατανοήσομε τη ρήση αυτή, ώστε να μάθομε την αληθινή ομορφιά του νοήματός της και να την αποτυπώσομε επάνω μας. Η ιδέα της θεότητας υπάρχει από τη φύση τους σε όλους τους ανθρώπους• αλλά το λάθος στο ζητούμε¬νο γίνεται από την άγνοια του αληθινού Θεού (γιατί άλλοι σέβονται την αληθινή θεότητα στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος, άλλοι πλανήθηκαν σε άτοπες αντιλήψεις, τοποθετώντας την ανάμεσα στα κτίσματα). Έτσι και στο νόημα αυτό, αν δεν το καταλάβομε αληθινά, δε θα είναι για μας μικρή η ζημία, αφού θα έχομε παρεκκλίνει από την αλήθεια.

Τι είναι λοιπόν το έλεος και σε τι εκδηλώνεται; Και πώς είναι μακάριος εκείνος που αντιδωρίζεται με ό,τι δωρίζει; Γιατί λέει, «μακάριοι είναι οι ελεήμονες, γιατί αυτοί θα ελεηθούν». Το πρό¬χειρο νόημα του χωρίου αποτελεί πρόσκληση του ανθρώπου προς τη φιλαλληλία και τη συμπάθεια, επειδή, εξαιτίας της ανισότητας και της ακαταστασίας των περιστάσεων της ζωής, δε ζουν όλοι σε όμοιες συνθήκες ούτε σύμφωνα με την αξία τους ούτε σύμφωνα με την κατασκευή του σώματος ούτε κατά τα λοιπά υπάρχοντά τους. Είναι συνηθισμένο να μοιράζεται ο βίος στα αντίθετα, τη δουλεία και την κυριότητα, τον πλούτο και τη φτώχεια, τη δόξα και την αι¬σχύνη, τη σωματική καχεξία και ευεξία, και στα άλλα παρόμοια στα όποια χωρίζεται. Για να ’ρθει λοιπόν όποιο υστερεί σε μια ισό¬τητα μ’ αυτό που υπερτερεί και να αναπληρωθεί η έλλειψη από το περίσσευμα, θέτει στους ανθρώπους το νόμο της ευσπλαχνίας προς τους κατώτερους. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να καταπιαστείς με τη θεραπεία της συμφοράς του διπλανού σου, αν το έλεος δεν μαλακώσει, την ψυχή γι' αυτή την ενέργεια. Όπως λοιπόν τον αδυσώπητο και άγριο είναι αδύνατο να τον πλησιάσουν όσοι το επιθυμούν, έτσι ο συμπονετικός και ελεήμων συμμερίζεται κατά κάποιο τρόπο τη διάθεση εκείνου που έχει ανάγκη και γίνεται γι' αυτόν που λυπάται ό,τι επιζητεί η πονεμένη ψυχή. Και είναι το έλεος, για να περιλάβει κανένας την ερμηνεία του σ' ένα ορισμό, λύπη εκούσια που προκαλείται από ξένες συμφορές.

Αν δεν δώσαμε με ακρίβεια το νόημά του, ίσως το εξηγήσο¬με σαφέστερα με άλλη διατύπωση. Έλεος είναι μια συμμετοχή αγάπης στη λύπη εκείνων που υποφέρουν από δεινά. Όπως η σκληρότητα και θηριωδία ξεκινά από το μίσος, έτσι κι από την αγάπη ξεφυτρώνει κατά κάποιο τρόπο το έλεος και δε θα εκδηλω¬νόταν παρά μόνο από αυτήν. Κι αν εξετάσει κανένας επισταμένα το ιδιαίτερο γνώρισμα του ελέους, θα βρει πως είναι επίταση της αγαπητικής διάθεσης αναμιγμένη με το συναίσθημα τής λύπης. Τη συμμετοχή στα ευχάριστα την επιδιώκουν όλοι εξίσου και εχθροί και φίλοι· το να θέλουν όμως να συμμετάσχουν και στα λυπηρά αυτό είναι γνώρισμα μόνο εκείνων που κυριαρχούνται από την αγάπη. Αλλά είναι ομολογημένο ότι από όλες τις εκδηλώσεις της ζωής αυτής η σπουδαιότερη είναι η αγάπη. Και το έλεος είναι επί¬ταση της αγάπης. Είναι επομένως κατεξοχήν άξιος μακαρισμού εκείνος που η ψυχή του κατέχεται από αυτή τη διάθεση, επειδή αγγίζει το ακρότατο σημείο της αρετής. Και κανένας ας μη βλέπει την αρετή μόνο στα υλικά, γιατί έτσι δεν θα μπορούσε κάθε άν¬θρωπος να την κατορθώσει, παρά μόνο εκείνος που έχει αυτή την προϋπόθεση για να ευεργετεί. Πιο σωστό είναι νομίζω να αναζητούμε τη διάθεση στην προαίρεση. Γιατί εκείνος που θέλησε το αγαθό μόνο, αλλά εμποδίστηκε να το πράξει από αδυναμία, δεν εί¬ναι καθόλου κατώτερος στη διάθεση της ψυχής από αυτόν που φα¬νέρωσε τη γνώμη του με τα έργα. Πόσο κέρδος λοιπόν προκύπτει για τη ζωή, αν αποδεχτεί ένα τέτοιο νόημα του μακαρισμού, είναι περιττό να αναπτύξομε· είναι φανερά πόσα και οι τελείως νήπιοι μπορούν να κατορθώσουν στη ζωή από τη συμβουλή αυτή.

Αν υποθέσομε ότι έχουν όλοι αύτη τη διάθεση της ψυχής προς το ολιγότερο, δε θα υπάρξει ανώτερο και κατώτερο, δε θα μοιράζεται πια η ζωή στα αντίθετα, δε θα στενοχωρεί η πενία τον άνθρωπο, δε θα τον ταπεινώνει η δουλεία, δε θα τον λυπήσει η πε¬ριφρόνηση. Όλα θα είναι κοινά σε όλους. Και θα κυριαρχεί στη ζωή των ανθρώπων ισότητα μπροστά στο νόμο και ίσο δικαίωμα λόγου, αφού εκούσια θα εξισώνεται η περίσσεια με την έλλειψη. Κι όταν γίνει αυτό, δε θ' απομείνει καμιά βάση για εχθρότητα. Ο φθόνος θ’ αδρανήσει, το μίσος θα νεκρωθεί, η μνησικακία θα εξο¬ριστεί, το ψεύδος, η απάτη, ο πόλεμος. Όλα αυτά είναι απότοκα της επιθυμίας του περισσότερου. Κι όταν εξοριστεί αυτή η ασυμπαθής διάθεση, συνεξορίζονται οπωσδήποτε, όπως από μια πο¬νηρή ρίζα, οι βλαστοί της κακίας. Με την αφαίρεση των κακών μπαίνει στη θέση τους ο κατάλογος των αγαθών, η ειρήνη και η δικαιοσύνη και όλη η σειρά που αποτελούν όσα θεωρούμε αγαθά.

 

 

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΡΓΑ

ΤΟΜΟΣ 8ος Σελ. 207 – 213)

 

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
 
Δευτέρα           1 Αυγούστου                          ΑΝΩΓΥΡΑ
Παρασκευή       5 Αυγούστου (Εσπερινός)        ΑΥΔΗΜΟΥ
Σάββατο           6 Αυγούστου                         ΣΤΑΤΟΣ – ΑΓΙΟΣ ΦΩΤΙΟΣ
Κυριακή            7 Αυγούστου                         ΠΟΛΕΜΙ
Παρασκευή        12 Αυγούστου                       ΑΓΙΟΣ ΦΩΤΙΟΣ
Κυριακή            14 Αυγούστου                       ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Κυριακή            14 Αυγούστου (Εσπερινός) :    ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΡΟΟΔΙΤΙΣΣΗΣ
Δευτέρα            15 Αυγούστου                       ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΡΟΟΔΙΤΙΣΣΗΣ         
Παρασκευή        19 Αυγούστου (Εσπερινός)     ΤΡΕΜΙΘΟΥΣΑ
Κυριακή            21 Αυγούστου                       ΑΓΙΟΣ ΘΩΜΑΣ
Κυριακή            28 Αυγούστου                       ΤΣΑΔΑ
Δευτέρα            29 Αυγούστου (Εσπερινός)      ΜΑΝΔΡΙΑ, Αγία Βρυαίνη
                                                                                                                                 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Παρασκευή         5 Αυγούστου (Εσπερινός)       ΔΡΥΜΟΥ
Σάββατο             6 Αυγούστου                        ΑΥΔΗΜΟΥ
Κυριακή              7 Αυγούστου                        ΓΟΥΔΙ
Κυριακή              14 Αυγούστου                      ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Κυριακή              14 Αυγούστου (Εσπερινός)     ΚΙΝΟΥΣΑ
Δευτέρα              15 Αυγούστου                      ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΡΡΟΪΑΤΙΣΣΗΣ              
Κυριακή              21 Αυγούστου                      ΘΕΛΕΤΡΑ
Κυριακή              28 Αυγούστου                      ΝΕΟ ΧΩΡΙΟ     
    
 
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
 
Δευτέρα              1 Αυγούστου                        ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΙΝΘΗΣ
Τρίτη                  2 Αυγούστου                        ΛΕΜΠΑ
Παρασκευή          5 Αυγούστου (Εσπερινός)       ΣΤΑΤΟΣ – ΑΓΙΟΣ ΦΩΤΙΟΣ
Σάββατο              6 Αυγούστου                        ΚΙΣΣΟΝΕΡΓΑ, Μεταμορφώσεως
Κυριακή               14 Αυγούστου (Εσπερινός)    ΜΑΛΛΙΑ
Δευτέρα               15 Αυγούστου                      ΑΝΩ ΑΚΟΥΡΔΑΛΙΑ        
Σάββατο               20 Αυγούστου                     ΤΡΕΜΙΘΟΥΣΑ, Αγ. Ρηγίνου και Ορέστου
Δευτέρα               29 Αυγούστου                      ΚΕΔΑΡΕΣ
Τρίτη                   30 Αυγούστου                      ΜΑΝΔΡΙΑ, Αγία Βρυαίνη
  
 
 
 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
Όλο το περιεχόμενο του παρόντος δελτίου κηρυγμάτων μπορείτε να το βρείτε και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου: www.impaphou.org