English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ  ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2011

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Β΄Κορ. στ΄ 1- 10
Ευαγγέλιο: Λουκ. στ΄31-36
2 Οκτωβρίου 2011 

 

Σήμερα πρώτη Κυριακή του μηνός Οκτωβρίου εορτάζεται η μνήμη
«Πάντων των εν τη Νήσω Κύπρω διαλαμψάντων Αγίων».

 

Την πρώτη Κυριακή του μηνός Οκτωβρίου όρισε η αγιοτάτη Εκκλησία της Κύπρου να εορτάζουμε εδώ όλους τους αγίους που ανέδειξε κατά καιρούς ο τόπος μας. Η ανάγκη αυτή προέκυψε από την αγάπη που τρέφουμε, ως χριστιανοί, για τους αγίους μας. Οι άγιοι είναι οι φίλοι του Χριστού. Ο Χριστός είπε κάποτε στους μαθητές Του: «υμείς φίλοι μου εστέ», ο χριστιανός καλείται να γίνει και φίλος των φίλων του Θεού. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει πρώτα να γνωρίσει κανείς τους αγίους, έτσι ταυτόχρονα γνωρίζει και το Θεό. Ο άγιος είναι εικόνα «έμψυχος» του Χριστού όπως μας λέγει ο Μέγας Βασίλειος. Αφού γνωρίσει κανείς τους αγίους και το βίο τους καλείται να τους μιμηθεί, έτσι ώστε να γίνει και ο ίδιος «εικόνα έμψυχος». Οι άγιοι είναι ζωντανά παραδείγματα της βίωσης του ευαγγελίου και όσο πιο κοντά είναι σε μας, χρονικά ή τοπικά τόσο πρέπει να μας ενθαρρύνουν να ακολουθήσουμε και εμείς τα βήματά τους. Προς αυτό το σκοπό ορίζεται και η πανήγυρης της σημερινής ημέρας.
Τις μνήμες των αγίων δεν τις εορτάζει η Εκκλησία μόνο για να τιμήσουμε και να δοξάσουμε εμείς τους αγίους της πίστεως. Ποια δόξα, καθώς λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, χρειάζονται από εμάς εκείνοι που τους δόξασε ο θεός; Οι άγιοι είναι για μας ευεργέτες μας γιατί πρώτα πρεσβεύουν για μας στο Θεό αλλά και μας διδάσκουν με το παράδειγμά τους και γίνονται οδηγοί στο δρόμο της σωτηρίας μας. Η Εκκλησία μας τους προβάλλει ως άξια παραδείγματα για να τα μιμηθούμε, για να γίνουμε και εμείς μάρτυρες «τη προαιρέσει» για να ζηλέψουμε τη δόξα τους, για να θαυμάσουμε τον αγώνα τους. Είναι οι άνθρωποι που μαρτύρησαν δίνοντας τη ζωή τους για χάρη του Ευαγγελίου και του Χριστού. Είναι οι πιο αξιόπιστοι μάρτυρες του Ιησού Χριστού «έσεσθαι μοι μάρτυρες έως εσχάτου της γης»
Γιατί όμως θα πρέπει να εορτάζονται όλοι οι Κύπριοι άγιοι μαζί;
Πολλοί Κύπριοι άγιοι έχουν ξεχωριστή ημερομηνία και ακολουθία και εορτάζονται. Υπάρχουν όμως και άλλοι που δεν έχουμε αρκετά στοιχεία γι’ αυτούς και δεν έχουν καθιερωμένη ημέρα εορτασμού. Επίσης υπάρχουν οι αφανείς και άγνωστοι άγιοι που ο χρόνος και η λήθη κάλυψαν οποιαδήποτε στοιχεία της ζωής τους. Ακόμη υπάρχουν άγιοι που δεν μας έχει διασωθεί το όνομά τους και δεν εορτάζονται. Ακόμη όμως και όσοι έχουν πλήρη ακολουθία και μας είναι γνωστός ο βίος τους, οι πλείστοι δεν εορτάζονται σε όλη την Κύπρο αλλά σε μεμονωμένες κοινότητες.
Γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει να εορτάζονται όλοι μαζί γιατί, εις τον ίδιο χώρο αγωνίσθηκαν και ευαρέστησαν τον Θεό και αγίασαν. Είχαν κοινή πίστη και κοινό σκοπό. Έτσι θα πρέπει να έχουν κοινή ημέρα εορτασμού και πανήγυρη, μία εικόνα να ιστορούνται όλοι μαζί. Για να μην φανούμε αχάριστοι και να μην τιμήσουμε τους πνευματικούς μας πατέρες τους οποίους τιμούν τα μοναστήρια, οι πόλεις και τα χωριά, τα οποία κατοικούμε. Γίνονται αφορμή και παρακίνηση προς μίμηση της αρετής και του ζήλου αυτών των Αγίων και σε μας που κατοικούμε το ίδιο νησί σήμερα. Επίσης η καθιέρωση κοινού εορτασμού δεν είναι άγνωστη στην Εκκλησία, έχουμε πάρα πολλές περιπτώσεις που υπάρχουν κοινοί εορτασμοί με την πιο γνωστή αυτή των Αγίων Πάντων.
Η προσφορά των Κυπρίων αγίων σε μας είναι μεγάλη γι΄ αυτό και τους πρέπει τιμή και δόξα εκ μέρους μας. Είναι αυτοί οι οποίοι μας απάλλαξαν από την πλάνη των ειδώλων και μας οδήγησαν στην Θεογνωσία. Αυτοί που μας προστάτεψαν από τις κατά καιρούς αιρέσεις που παραχάρατταν την αλήθεια. Είναι αυτοί τέλος που πολλές φορές μας απάλλαξαν από την δίνη των κατακτητών ή μας εμψύχωσαν να κρατηθούμε αλύγιστοι μπροστά σε τόσους πολέμιους.
Η Εκκλησία εκδηλώνει την τιμή αυτή προς τους αγίους με πολλούς τρόπους: Ανεγείρει ναούς στο όνομά τους ή τους καθαγιάζει με τα λείψανα τους. Προσφέρει τιμητική προσκύνηση των ιερών εικόνων και λειψάνων τους. Θεσπίζει εορτές προς τιμή τους. Συγγράφει ασματικές ακολουθίες και εγκώμια προς αυτούς. Τέλος με τις Επικλήσεις των πρεσβειών τους έχει πίστη στην αποτελεσματικότητα της μεσιτείας τους.
Οι άγιοι είναι οι κατ’ εξοχήν φίλοι του Χριστού. Εμείς καλούμαστε και πρέπει να γίνουμε φίλοι των φίλων του Χριστού. Καλούμαστε πάνω από όλα να τους μιμηθούμε στην αγία ζωή τους, αυτή είναι και η μεγαλύτερη τιμή που μπορούμε να προσφέρουμε σε αυτούς. Στον κόσμο του σήμερα που ο άνθρωπος πάει να χάσει τον προσανατολισμό του, που ψάχνει όχι τον λόγο αλλά το παράδειγμα, οι άγιοι μας, μας δείχνουν τον δρόμο. Και δεν είναι κάτι πέρα από εμάς, είναι αυτοί που έζησαν στον ίδιο χώρο που ζούμε και εμείς, αυτοί που συνάντησαν τις ίδιες δυσκολίες και προβλήματα με μας. Μπορούν να μας καταλάβουν, μπορούμε να στηριχτούμε στις πρεσβείες τους, στην βοήθειά τους. 
Σήμερα τιμώντας τους Κυπρίους αγίους ας βάλουμε μια νέα αρχή και ας τους θέσουμε ως πρότυπα της ζωής μας αυτούς που καταξιώθηκαν να γίνουν άγιοι και να τιμώνται και από εμάς αλλά προπάντων από τον ίδιο το Θεό. Να ακολουθήσουμε τα βήματα τους, τον δρόμο που ακολούθησαν και οι ίδιοι. Η αγιότητα είναι δύσκολος και επίπονος προσπάθεια. Χωρίς κόπους και αγώνες κανείς δεν καταξιώνεται. Έχουμε προς αυτό ακόμα και στηρίγματα στη ζωή μας τους Αγίους αλλά και βοηθούς προς την εν Χριστώ τελείωση.
Ας γνωρίσουμε λοιπόν τους αγίους και ας τους μιμηθούμε, ας τους επικαλούμαστε κάθε φορά να έρχονται βοηθοί στη ζωή μας, ώστε να μπορέσουμε να συνδοξασθούμε και εμείς κάποτε μαζί τους. Και να ξέρουμε ότι οι άγιοι δεν είναι μόνο οι ήρωες που θα πρέπει να πάμε πίσω να δούμε τα κατορθώματα τους, αλλά αυτοί που μας αναμένουν στη βασιλεία του Θεού.
Αρχιμανδρίτης Τυχικός

 

 

 


 

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΛΟΥΚΑ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Β΄ Κορ. στ΄ 16 – 18, ζ΄ 1
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Λουκ. ζ΄ 11 – 16
9 Οκτωβρίου 2011

 

«Μη κλαίε, και προσελθών ήψατο της σορού ... και είπε· νεανίσκε σοι λέγω εγέρθητι» (Λουκ. ζ΄ 13 – 14) 

 

          Ιδιαίτερα σημαντικά τα όσα διαδραματίζονται σήμερα στην πύλη της Ναΐν. Δυο συνοδείες με αντίθετη κατεύθυνση και διαφορετικά συναισθήματα συναντώνται στην είσοδο της πόλης. Η μια συνοδεία συνοδεύει το θύμα του θανάτου, που ήταν ο μοναχογιός μιας χήρας. Το γεγονός του θανάτου από τη μια και από την άλλη το γεγονός ότι ο νεκρός ήταν νεαρός και το μοναχοπαίδι μιας χήρας γυναίκας, καθιστούσε καταθλιπτική την ατμόσφαιρα. Πόνος πολύς και ασταμάτητο κλάμα, ιδιαίτερα από τη μητέρα του νεκρού. Η άλλη συνοδεία ακολουθούσε τον Κύριο της ζωής και την ελπίδα του κόσμου.
          Ιδιαίτερα σημαντική αυτή η συνάντηση, γιατί ο Κύριος της ζωής βρίσκεται αντιμέτωπος με τα δύο μεγαλύτερα προβλήματα του ανθρώπου, που είναι η λύπη και ο θάνατος. Και τα δύο τα αντιμετωπίζει αποτελεσματικά, αφού ο ίδιος είναι «η ανάστασις και η ζωή» (Ιωάν. ια΄ 25) και παράλληλα, γιατί ο επικεφαλής της συνοδείας είναι ο Ιησούς για τον οποίο είπε ο προφήτης Ησαΐας ότι: «Και τω ονόματι αυτού έθνη ελπιούσι» (Ματθ. ιβ΄ 21). Και στ’ όνομά του θα στηρίξουν τα έθνη την ελπίδα τους.
          Αυτή τη διπλή ιδιότητα του Ιησού, ως της ελπίδας του κόσμου, αλλά και ως κυρίαρχου της ζωής και του θανάτου, επιβεβαιώνονται με δυο προστακτικές εντολές. Η πρώτη προς την πονεμένη μητέρα του νεκρού, με τα λόγια «μη κλαίε», και η δεύτερη προς το νεαρό νεκρό, με τα λόγια «νεανίσκε σοι λέγω εγέρθητι». Νεαρέ σε διατάζω να σηκωθείς.
          Δυο προστακτικές εντολές μέσα από τις οποίες εκφράζεται η βεβαιότητα για το γεγονός που θα ακολουθούσε σε λίγο. Δηλαδή η ανάσταση του νεαρού. Κατά συνέπεια, η προτροπή «μην κλαις», θα ήταν άκαιρη και αφύσικη την ώρα που οδηγεί το παιδί της στην τελευταία του κατοικία. Το «μην κλαις» δεν απαγορεύει το κλάμα. Απαγορεύει την υπερβολική λύπη η οποία μας οδηγεί στην ολιγοπιστία ή και την απιστία. Το «μην κλαις» είναι μήνυμα ελπίδας ότι θα ακολουθήσει η ανάσταση, γιατί ο Ιησούς είναι η ανάσταση και η ζωή και η ελπίδα του κόσμου.
          Το σημερινό θαύμα, όπως και εκείνα της αναστάσεως της κόρης του Ιάειρου και του Λαζάρου, καθώς και της Αναστάσεως του Ιησού, στέλνουν σε όλους το ελπιδοφόρο μήνυμα της νίκης κατά του θανάτου και της αναστάσεως όλων των ανθρώπων, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Η νέα ελπίδα που δημιουργείται είναι σημαντική και για μας, όπως και για κάθε άνθρωπο δια μέσου των αιώνων. Γιατί, ο θάνατος είναι μια κατάσταση προσωρινή. Είναι σαν ένας ύπνος μεγαλύτερης διάρκειας, μετά από τον οποίο θα ακολουθήσει η ανάσταση. Άρα, ο θάνατος είναι μια έξοδος κι ένας χωρισμός προσωρινός. Αυτό το ελπιδοφόρο μήνυμα μεταφέρεται και σε μας μέσα από την Αποστολική περικοπή της νεκρώσιμης ακολουθίας. «Ου θέλομεν δε υμάς αγνοείν, αδελφοί, περί των κεκοιμημένων, ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα. Ει γαρ πιστεύομεν ότι Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός του κοιμηθέντας δια του Ιησού άξει συν αυτώ» (Α΄ Θεσ. δ΄ 13 – 14). Δηλαδή, «θέλουμε να ξέρετε, αδελφοί, τι θα γίνει με αυτούς που πέθαναν, για να μη λυπάστε κι εσείς όπως και οι άλλοι, που δεν ελπίζουν πουθενά. Γιατί, αφού πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι κι ο Θεός αυτούς που πέθαναν πιστεύοντας στον Ιησού θα τους αναστήσει για να ζήσουν μαζί του». Αυτή η ελπίδα είναι ιδιαίτερα σημαντική για όλους. Γιατί αυτή η ελπίδα δίνει ουσία και περιεχόμενο στη ζωή μας. Δίνει ουσία και περιεχόμενο στην πίστη μας. Διαφορετικά, κατά τον Απόστολο Παύλο, «αν η χριστιανική ελπίδα μας περιορίζεται μόνο σ’ αυτή τη ζωή, τότε είμαστε οι πιο αξιοθρήνητοι απ’ όλους τους ανθρώπους. Η αλήθεια όμως είναι πως ο Χριστός έχει αναστηθεί κάνοντας την αρχή για την ανάσταση όλων των νεκρών» (Α΄ Κορ. ιε΄ 19 – 20). Έτσι, ο θάνατος που εξακολουθεί να επηρεάζει τη ζωή μας και να φαίνεται ότι κυριαρχεί, στην πραγματικότητα, κατά τον υμνωδό: «βασιλεύει αλλ’ ουκ αιωνίζει άδης του γένους των βροτών». Ο θάνατος δεν είναι στην πραγματικότητα αθάνατος. Ο θάνατος είναι προσωρινός, γι’ αυτό τόσο ο Κύριος, όσο και ο Απόστολος Παύλος τον χαρακτηρίζουν σαν ένα ύπνο. Ένα παρατεταμένο ύπνο. Αυτός ο ύπνος θα τερματισθεί κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, οπότε ο θάνατος, που είναι ο τελευταίος και μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου, θα καταργηθεί. Κατά τον Απόστολο Παύλο: «έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος». Ο Κύριος απευθυνόμενος στους μαθητές του τους λέει: «Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται, αλλά πορεύομαι ίνα εξυπνήσω αυτόν» (Ιωάν. ια΄ 11). Αναφερόμενος πάλι ο Κύριος στο θάνατο της κόρης του Ιάειρου θα πει στους θορυβημένους ανθρώπους: «Αναχωρείτε, ου γαρ απέθανε το κοράσιον, αλλά καθεύδει» (Ματθ. θ΄ 24). Τέλος, παρηγορώντας την αδελφή του Λαζάρου Μάρθα, θα της πει ότι: «Αναστήσεται ο αδελφός σου ... Εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη ζήσετε και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα, πιστεύεις τούτο;» (Ιωάν. ια΄ 23 – 26). Ο αδελφός σου θα αναστηθεί ... Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή... Το πιστεύεις αυτό;
          Την ίδια διαβεβαίωση δίνει και σε μας ο Κύριος ότι θα αναστηθεί το αγαπημένος μας πρόσωπο που πέθανε. Την ίδια όμως στιγμή μας θέτει το ίδιο ερώτημα: «Πιστεύεις τούτο;» Τότε «μη κλαίε» θα μας πει, όπως είπε σήμερα και στη χήρα της Ναΐν. Γιατί, ο Κύριος δεν περιορίστηκε μόνο στον παρήγορο λόγο, αλλά προχώρησε και στο ελπιδοφόρο έργο με την ανάσταση του γιου της.
          Αδελφοί μου, το «νεανίσκε σοι λέγω εγέρθητι» δεν ήταν μια εγωϊστική πράξη, αλλά μια εκδήλωση φιλανθρωπίας. Ήταν μια πρόσκληση του νικητή της ζωής προς τον ηττημένο από το θάνατο άνθρωπο και την ίδια στιγμή ένα δυνατό μήνυμα ελπίδας για όλους τους ανθρώπους δια μέσου των αιώνων. Όποιος αποδέχεται αυτή τη διδασκαλία, τότε δεν αγωνιά για το θάνατο, αλλά μέσα από την «εν Χριστώ ζωή» επιδιώκει την αιώνια σύνδεση μαζί του.
Αδελφοί μου, είμαστε θνητοί σε σχέση με την παρούσα ζωή. Όμως την ίδια στιγμή είμαστε πλασμένοι για την αιωνιότητα. Παρ’ όλα αυτά δεν ενεργούμε σα «μελλοθάνατοι» αλλά σαν άνθρωποι που προσδοκούν «ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος». Με αυτή την πίστη ας βελτιωνόμαστε συνεχώς. Ακόμα και έναντι του θανάτου όταν τον επιτρέπει ο Κύριος. Ακόμα και τότε ας γίνεται αφορμή για στενότερη σύνδεση με το Θεό. Αμήν.                                
 
 Θεόδωρος Αντωνιάδης

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ (Του σπορέως)                                              
Απόστολος: Τίτ. γ' 8 – 15  
Ευαγγέλιο: Λουκ. η΄ 5 – 15
16 Οκτωβρίου 2011                                                                  
 
«Και φυέν εξηράνθη δια το μη έχειν ικμάδα».

 

Η παραβολή του σπορέως, αγαπητοί μου αδελφοί, που ακούσαμε σήμερα, είναι θα έλεγε κανείς, μια αξονική τομογραφία του εσωτερικού των ανθρώπινων καρδιών. Στη σημερινή παραβολή ο Κύριος, παρομοιάζει τον εαυτό του με γεωργό που σπέρνει τους σπόρους της Θεϊκής διδασκαλίας του στα χωράφια, δηλαδή στις καρδιές των ανθρώπων. Ένα μέρος του σπόρου, σύμφωνα με την παραβολή, έπεσε στο διπλανό δρόμο του χωραφιού και καταπατήθηκε από τους διαβάτες κα φαγώθηκε από τα πουλιά. Άλλο μέρος του σπόρου έπεσε σε πετρώδες έδαφος. Εφύτρωσε μεν, αλλά πολύ γρήγορα ξηράνθηκε γιατί δεν υπήρχε εκεί υγρασία. Το τρίτο μέρος του σπόρου έπεσε σε έδαφος γεμάτο από σπόρους με αγκάθια. Εβλάστησε ο σπόρος, εβλάστησαν όμως και τα αγκάθια και τον έπνιξαν. Το αποτέλεσμα και στην περίπτωση αυτή ήταν το τίποτε. Το τέταρτο μέρος του σπόρου, έπεσε σε μαλακό και φρεσκοκαλλιεργημένο χωράφι και έδωσεν καρπόν «εκατονταπλασίονα».
Πολλά είναι τα διδάγματα που περιέχονται στις πιο πάνω τέσσερις χαρακτηριστικές εικόνες που ειλικρινά μας έτερψαν, μας δίδαξαν και μας εφώτισαν. Και είναι και οι τέσσερις πολύ σημαντικές και μεστές πολλών πολύτιμων συμβουλών και παραινέσεων. Αν προσπαθούσαμε να τις αναλύσουμε όλες, θα χρειαζόμασταν πάρα πολύ χρόνο. Γι' αυτό κι εμείς σήμερα, θεωρούμε σκόπιμο, όπως περιορισθούμε στη δεύτερη από αυτές τις εικόνες, που εικονίζει την έλλειψη βάθους στη χριστιανική ζωή. Θα δούμε δηλαδή τι είναι αυτή η έλλειψη βάθους στην πνευματική ζωή, σε τι οφείλεται και πως μπορεί να αντιμετωπισθεί.
Οι καρδιές των ανθρώπων, λέγει ο Κύριος, που δεν έχουν πνευματικό βάθος, μοιάζουν με έδαφος πετρώδες. Ο σπόρος πέφτει στο λίγο χώμα που βρίσκεται στην επιφάνεια και βλαστάνει αμέσως. Όμως το χώμα επειδή είναι επιφανειακό, οι ρίζες δεν μπορούν να προχωρήσουν βαθειά και σταματούν πάνω στην πέτρα. Σαν αποτέλεσμα το φυτό δεν βρίσκει υγρασία και οι καυστικές ακτίνες του ήλιου, το ξηραίνουν. Κι ενώ ο σπόρος, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο λόγος του Θεού και είναι εκλεκτός και πάντοτε δυνατός και ζωντανός και γεμάτος Θεία Χάρη και ζωή, δεν αποδίδει.
Είναι αλήθεια ότι όλοι οι χριστιανοί ακούμε τον λόγο του Θεού και τον δεχόμαστε αρχικά με χαρά και ενθουσιασμό, στη συνέχεια όμως δεν αφήνουμε το λόγο του Θεού, να εισέλθει βαθύτερα στις καρδιές μας, να τις αλλάξει και να τις κάμει καινούργιες. Η πίστη μας δεν έχει ρίζες, είναι επιφανειακή και στιγμιαία. Είναι πίστη πρόσκαιρη και χαλαρή, είναι πίστη χωρίς βάθος. Ο εγωισμός η φιλαυτία και τα άλλα παρόμοια πάθη, έχουν γεμίσει τις καρδιές μας με σκληρότητα και αναλγησία και τις έχουν κάμει άγονες και άκαρπες. Γι' αυτό πέρα από ένα πρόσκαιρο και επιπόλαιο ενθουσιασμό, που σύντομα εξατμίζεται, δεν υπάρχει τίποτε που να μας κρατά σε εγρήγορση, επαγρύπνηση και ετοιμότητα.
Στην πρώτη δυσκολία, στην πρώτη αντίδραση, στον πρώτο πειρασμό και στην πρώτη δοκιμασία, τα χάνουμε. Εγκαταλείπουμε τον αγώνα, ξεχνούμε όλες τις καλές αποφάσεις μας και γυρίζουμε πίσω στους παλιούς στραβούς δρόμους της ακολασίας και της διαφθοράς και χανόμαστε. Κι ενώ είχαμε κάμει στιγμιαία ένα λαμπρό τίναγμα στον ουρανό, με την πρώτη δυσκολία έχουμε μια κατακόρυφη πτώση που καταλήγει στο βούρκο της αμαρτίας. Κι αυτό συμβαίνει γιατί λείπει από μέσα μας η πνευματική ζωντάνια, το βάθος, η εσωτερικότητα. Γι' αυτό και με τον πρώτο πειρασμό τα χάνουμε και λησμονούμε κάθε τι που μας συγκίνησε και μας ενθουσίασε στιγμιαία και τελικά μένουμε άκαρποι.
Και η αιτία αυτού του κακού, της απουσίας δηλαδή του βάθους, είναι όπως ο Κύριος υπέδειξε το πετρώδες υπέδαφος. Δηλαδή κάτω από το λίγο επιφανειακό χώμα υπάρχει η άγονη πέτρα. Έτσι κι εμείς οι κατ' όνομα πιστοί, εξωτερικά δείχνουμε ευσεβείς, φιλακόλουθοι, καλοπροαίρετοι, πολλές φορές πρότυπα ευλάβειας, η καρδιά μας όμως είναι πέτρα. Στην ουσία βρισκόμαστε μακριά από το Θεό, γεμάτοι με πάθη και κακίες. Κυριαρχούν μέσα μας τα πάθη της περηφάνειας και του εγωισμού και συνεπώς η απουσία της πραγματικής μετάνοιας. Κι έτσι όπως είναι οι ψυχές μας η πίστη δεν μπορεί να ριζώσει βαθειά. Οι ατροφικές ρίζες της, ως είναι επόμενο, σταματούν στην πέτρα του εγωισμού και της ιδιοτέλειας και το φυτό ξηραίνεται. Βλέπει λοιπόν τώρα εύκολα κανείς τον φαύλο κύκλο που δημιουργείται. Η καρδιά μας κυριαρχείται από πάθη και κακίες και η περηφάνεια και ο εγωισμός δεν μας αφήνουν να μετανοήσουμε ειλικρινά και να ζητήσουμε με συντριβή το έλεος του Θεού. Οπότε τα πάθη μένουν και η Χάρη του Θεού απομακρύνεται από τις ψυχές μας, που παραμένουν σκληρές σαν πέτρα.
Κι ερχόμαστε τώρα στη θεραπεία που δεν είναι άλλη από την ταπείνωση. Στον ταπεινό άνθρωπο, που δεν κρίνει τους άλλους, αλλά συντρίβεται και ζητεί το έλεος του Θεού για τα αμαρτήματα του, σ' αυτό δίνει τη Χάρη του ο Θεός. Γιατί στον άνθρωπο αυτό βρίσκεται το βάθος της πνευματικής ζωής που είναι η ταπείνωση, στην . οποία συναντούμε τη ζωογόνο υγρασία και τη Χάρη του Θεού. Εκεί στο βάθος, στην ταπείνωση δηλαδή, απ' όπου αρχίζει μια άλλη αλυσίδα ζωής αιωνίου, που ελκύει τη Θεία Χάρη. Κι εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι η Θεία Χάρη έχει την ιδιότητα να μεταβάλλει το πετρώδες έδαφος των παθών, σε φρεσκοκαλλιεργημένο μαλακό χώμα. όπου βλαστάνουν σαν καρποφόρα στάχυα οι αρετές του Ευαγγελίου. Χρειάζεται επομένως καλοπροαίρετη καρδιά και αγαθή διάθεση. Χρειάζεται δίψα πνευματική, πνεύμα μαθητείας και ταπείνωση. Πρέπει ακόμα να συγκρατούμε τα νοήματα των λόγων που ακούσαμε. Κι έπειτα με αγώνα και υπομονή αυτά που ακούσαμε να τα εφαρμόζουμε. Είναι επομένως απόλυτη ανάγκη όλοι μας να αγαπήσουμε την ταπείνωση και με κάθε τρόπο να επιδιώξουμε να την αποκτήσουμε. Να την αποκτήσουμε για να γίνουμε άνθρωποι με πνευματικό βάθος. Όχι άκαρποι, αλλά σταθεροί και καρποφόροι. Ταπεινοί και ευλογημένοι.
Αδελφοί μου. Όπως είδαμε στην παραβολή δεν εξαρτάται μόνο από την ποιότητα και την αξία του σπόρου η καρποφορία, αλλά και από την αξία της γης που τον δέχεται. Και δυστυχώς είδαμε, ότι από τα τέσσερα το ένα μόνο εκαρποφόρησε αν και σ' όλα τα μέρη ο ίδιος καλός και γερός σπόρος έπεσε. Καλός και δυνατός είναι ο Θείος λόγος, αλλά και η ψυχή που τον δέχεται θα πρέπει να είναι καλή και δυνατή. Δηλαδή θα πρέπει να είμαστε καλοδιάθετοι, ανοικτοί στο λόγο του Θεού, να τον ακούμε με προσοχή, με ζήλο, με όρεξη, να τον διαβάζουμε, να τον δεχόμαστε ως λόγο του Θεού και να τον εφαρμόζουμε. Βέβαια οι ψυχές μας έχουν και τις κακίες και τα αμαρτωλά πάθη τους που είναι οι πέτρες της παραβολής. Όμως αν υπάρχει η καλή θέληση όλα αυτά τα υπερνικούμε. Και οι περισπασμοί παρακάμπτονται και οι πειρασμοί νικούνται και τα πάθη εκριζώνονται και μένει ελεύθερη η ψυχή να δεχθεί τον Θείο σπόρο για να τον κρατήσει μέσα της ακέραιο. Ας πετάξουμε λοιπόν τα πάθη και τις κακίες και τις βιοτικές μέριμνες από μέσα μας και ας καλλιεργήσουμε με προσοχή το έδαφος της ψυχής μας. Τότε θα γίνουμε γη αγαθή και με τη Θεία Χάρη θα καρποφορήσουμε με την υπομονή εκατονταπλάσια. Αμήν.
 
        † Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης Διονύσιος

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ                                                        
Απόστολος: Γαλ. α’ 11 – 19
Ευαγγέλιο:   Λουκά η’ 27 – 39
23 Οκτωβρίου 2011                             

 

«Υπόστρεφε εις τον οίκόν σου και διηγού όσα εποίησέ σοι ο Θεός»

 

Γύρισε πίσω στο σπίτι σου και να διηγείσαι όσα έκαμε σε σένα ο Θεός απαλλάσσοντάς σε από τα δαιμόνια.
Γεμάτος ευγνωμοσύνη και αγάπη προς τον Κύριο, αγαπητοί μου αδελφοί, θεραπευμένος από την πολύχρονη και βασανιστική του ασθένεια, ο πριν λίγο δαιμονιζόμενος της χώρας των Γαδαρηνών ζητεί να ακολουθήσει τον Κύριο. Νοιώθει βαθιά την ευεργεσία που μόλις δέχτηκε από τον Θεό. Ζούσε πριν απομονωμένος, μακριά από την συγκατοίκηση με ανθρώπους, υποφέροντας από το πλήθος των δαιμονίων που τον καταδυνάστευαν. Επικίνδυνος για όλους, αλλά και για τον εαυτό του, έσπαζε τις αλυσίδες που τον είχαν δεμένο σε χέρια και πόδια. Τόση ήταν η μανία και δύναμη των δαιμονίων που κατοικούσαν μέσα του.
Εκεί στην όχθη της λίμνης, σε μια έρημη περιοχή της χώρας των Γαδαρηνών, βγήκε από το πλοιάριο ο Ιησούς και αντίκρισε το θλιβερό θέαμα του βασανιζόμενου και αξιολύπητου αυτού ανθρώπου. Περίεργη η πρώτη αντίδραση του δαιμονιζόμενου. Μόλις είδε τον Ιησού, έσπευσε, έπεσε στα πόδια Του και με δυνατή φωνή, ανέκραξε: «Τι εμοί και σοι, Ιησού υιέ του Θεού του υψίστου; Δέομαί σου, μη με βασανίσης». Τί σχέση μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε μένα και σε σένα, Ιησού, γιε του ύψιστου Θεού. Σε παρακαλώ μη με βασανίσεις και με τιμωρήσεις. Υποβάλλει την παράκλησή του. Αλλά ομολογεί την θεότητα του Ιησού και νοιώθει ότι δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε σχέση με τον Ιησού, τον γιό του Θεού του υψίστου. Η αποκάλυψη και αναγνώριση της θεότητας προήλθε από τα δαιμόνια. Μια άλλη αποκάλυψη αναφέρει ο απόστολος Παύλος στους Γαλάτες στην σημερινή περικοπή. Είναι η αποκάλυψη της αλήθειας του ευαγγελίου που θαυματουργικά αποκαλύφθηκε από τον Θεό στον απόστολο και τον καθοδήγησε στην μεγάλη του αποστολή. Ωστόσο και στα δαιμόνια που ζουν μέσα στον δαιμονιζόμενο, έχει αποκαλυφθεί η θεότητα του Ιησού, νοιώθουν ήδη την φοβερή και υπεράνθρωπη δύναμη του Χριστού. Δεν μπορούν να ανεχθούν την παρουσία του Κυρίου, περιοριστική της καταστροφικής τους επίδρασης πάνω στο δυστυχή δαιμονιζόμενο. Προκαλεί τον φόβο αλλά και τον οίκτο στον καθένα που τον βλέπει. Τον λυπούνται για τον τρόπο που ζει, την κατάσταση που βρίσκεται. Τον αποφεύγουν για την αποκρουστική του εμφάνιση και τον κίνδυνο που διατρέχουν. Το πλάσμα αυτό, λοιπόν, δεν θα ήταν δυνατό να ζητήσει την βοήθεια του Κυρίου, για να απαλλαγεί από τα δεσμά των δαιμονίων. Δεν ήταν δυνατό καν, να φανταστεί ότι θα μπορούσε να ζήσει και πάλι κοντά στους ανθρώπους, που συστηματικά φοβισμένοι, τον απέφευγαν. Αλλά ούτε και τα δαιμόνια του επέτρεπαν να ζήσει ή και να επιθυμήσει ένα άλλο τρόπο ζωής. Γνωρίζει όμως ο παντογνώστης Κύριος την απελπιστική του κατάσταση, στην οποία χωρίς να φταίει, βρίσκεται. Ευσπλαχνίζεται τον δυστυχισμένο. Και επιτρέπει στα δαιμόνια να εξέλθουν από αυτόν και να τον απαλλάξουν. Έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτό το θαύμα. Δεν ζήτησε ο δαιμονιζόμενος την βοήθεια και θεραπεία από τον Κύριο. Δεν το ζήτησε κάποιος δικός του. Δεν προσέτρεξε στον Κύριο, για να τον απαλλάξει από την τρομερή βάσανο της λεγεώνος των δαιμονίων που κατοικούν μέσα του. Δεν τον απάλλαξε όπως σε άλλες περιπτώσεις πρώτα από τις αμαρτίες του. Ο ίδιος ο Κύριος έδωσε τη λύση. Απάλλαξε τον δυστυχισμένο. Τον επανέφερε στην κανονική ζωή από την κόλαση που ζούσε δεμένος με τις αλυσίδες, κυριευμένος από το πλήθος των δαιμονίων. Γι’ αυτό και ένοιωσε βαθιά ευγνωμοσύνη. Γι’ αυτό ζήτησε να ακολουθήσει τον ευεργέτη. Να μείνει και να ζήσει μαζί Του.    
Σημαντική η θαυματουργική παρέμβαση του Κυρίου, αγαπητοί μου αδελφοί. Δεν είναι λίγα ή ασήμαντα τα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας. Έχουμε νοιώσει σχεδόν όλοι μας, ενώ βρισκόμαστε σε κάποιο αδιέξοδο, χωρίς ίχνος φωτός στον ορίζοντα, ξαφνικά και ανεπαίσθητα να αλλάζουν τα πάντα. Χαιρόμαστε ευτυχισμένοι για την αλλαγή. Μακαρίζομε την τύχη μας και δεν υποπτευόμαστε την πιθανή παρουσία της δύναμης του Θεού, που χωρίς να την προσκαλέσουμε, ήρθε και μας έσωσε από την φοβερή δυσκολία. Αποδίδουμε συνήθως σε πολλούς άλλους, άσχετους ως επί το πλείστον παράγοντες, τη λύση του σοβαρού προβλήματός μας. Δεν φανταζόμαστε ότι, ο Θεός, ο πλάστης μας, θα ήταν δυνατό να αφήσει το δημιούργημά Του, αβοήθητο. Και δεν σκεφτόμαστε να ευχαριστήσουμε τον δωρητή μας. Να Τον δοξάσουμε. Να εκτελέσουμε την εντολή που έδωσε και στον θεραπευθέντα δαιμονιζόμενο των Γαδαρηνών. «Υπόστρεφε εις τον οίκόν σου και διηγού όσα εποίησέ σοι ο Θεός»
Να διακηρύξουμε την απρόσμενη βοήθεια που πλουσιοπάροχα, και χωρίς να το αξίζουμε, μάς προσέφερε. Να προσφύγουμε στην προσευχή και να ευχαριστήσουμε τον Θεό. Να δοξάσουμε τον όνομά Του. Να εκστομίσουμε έστω το «δόξα σοι ο Θεός». Γύρνα στο σπίτι σου, είπε ο Κύριος στον θεραπευθέντα δαιμονιζόμενο, και διακήρυττε στον κόσμο τις ευεργεσίες που σου χάρισε ο Θεός. Και οι συμπολίτες του «εύρον τον άνθρωπον, ιματισμένον και σωφρονούντα, παρά τους πόδας του Ιησού». Παραξενεμένοι τον είδαν ντυμένο, ήσυχο, στα πόδια του Ιησού, να Τον παρακολουθεί διδάσκοντα. Ευτυχής πλέον ο άνθρωπος, απαλλαγμένος από την φοβερή και τρομερή βάσανο που τον τυραννούσε τόσα χρόνια, φορώντας τα ενδύματά του, ήρεμος υπήκουσε, και πλήρης ευγνωμοσύνης, «απήλθε καθ’ όλην την πόλιν κηρύσσων όσα εποίησεν αυτώ ο Ιησούς». Χωρίς καθυστέρηση, άκουσε την εντολή, ένοιωσε τον καθήκον του, και περιήλθε όλη την πόλη, διηγούμενος και επαναλαμβάνοντας, στους έκπληκτους συμπολίτες του, τα ευεργετήματα του δέχτηκε από τον Ιησού.     
Να δοξάσουμε και εμείς, αγαπητοί μου, τον Θεό για τις πολλές φανερές και αφανείς ευεργεσίες που καθημερινά δεχόμαστε. Να το ευχαριστήσουμε στην προσευχή μας που μάς δέχεται, μάς ακούει, μάς συμπαραστέκεται όπως θα έκαμε ο καλύτερος πατέρας για τα αγαπημένα του παιδιά. Αμήν.
 
Δ.Γ.Σ.

 



 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εφ. β΄4 – 10
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιστ΄ 19 – 31
30 Οκτωβρίου 2011

 

«Μεταξύ ημών και υμών χάσμα μέγα εστήρικται»

 

Η παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου την οποία ακούσαμε σήμερα στο Ευαγγέλιο, μάς διαφωτίζει περισσότερο από κάθε άλλη, για την πραγματικότητα της άλλης ζωής. Ας την ακούσουν μερικοί οι οποίοι λένε «δεν υπάρχει άλλη ζωή – εδώ είναι η κόλαση και ο παράδεισος». Τολμούν να διαψεύσουν τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, σαν να ξέρουν αυτοί καλύτερα από Εκείνον.
Η παραβολή μας λέγει με λίγα λόγια ότι ήταν ένας πλούσιος, που ζούσε τρώγοντας και πίνοντας «ευφραινόμενος καθ’ ημέραν λαμπρώς», ενώ στην πόρτα του βρισκόταν ένας φτωχός και άρρωστος, ο Λάζαρος, που περίμενε να χορτάσει την πείνα του από το ψίχουλα που πετούσαν οι υπηρέτες του πλούσιου. Αυτά για την εδώ ζωή. Αλλά ήρθε η ώρα για την άλλη ζωή.
Πέθανε ο φτωχός και πήγε στην άλλη ζωή με τους Αγίους, «εν κόλποις Αβραάμ», διότι φαίνεται ότι ήταν καλός άνθρωπος και υπόφερε τη φτώχεια του χωρίς γογγυσμό και μίσος κατά του πλούσιου. Πέθανε και ο πλούσιος και τάφηκε προφανώς με πολυτελή κηδεία., αλλά πήγε εκεί που βασανίζονταν οι άπιστοι και αμαρτωλοί.
Εκεί, βλέπει από μακριά το Λάζαρο και τον Αβραάμ. Και φωνάζει και παρακαλεί: «Πάτερ Αβραάμ, στείλε το Λάζαρο να βρέξει το δάκτυλό του στο νερό και να δροσίσει τη γλώσσα μου, διότι καίγομαι σε τούτη τη φλόγα που βρίσκομαι». Του λέγει ο Αβραάμ: Μεγάλο χάσμα μας χωρίζει. Κανένας πια δεν μπορεί ούτε από το δικό σας το μέρος να έρθει εδώ, ούτε από εδώ να έρθει στο δικό σας.
Πρότεινε τώρα κάτι άλλο ο βασανισμένος πλούσιος .«Στείλε, τουλάχιστον, τον Λάζαρο στη γη, να πει στα αδέλφια μου να αλλάξουν τρόπο ζωής, για να μη έρθουν και αυτοί «εις τον τόπον τούτον της βασάνου, ζώντας, όπως εγώ». Και τι του απάντα ο Αβραάμ; «Αυτό που ζητάς δεν γίνεται. Τα αδέλφια σου υπάρχει τρόπος να σωθούν. Έχουν την Αγία Γραφή, τα βιβλία του Μωϋσή και των Προφητών, που οδηγούν τον άνθρωπο στο σωστό δρόμο της ζωής και του εξασφαλίζουν τη σωτηρία. Αν δεν έχουν τη διάθεση να μελετήσουν το λόγο του Θεού, να συμμορφωθούν με τις οδηγίες του, και νεκρανάσταση να γίνει δεν πρόκειται να πιστέψουν».
Όπως βλέπουμε πολύ καθαρά μας τα λέγει ο Ιησούς Χριστός στο Ευαγγέλιο. Υπάρχει κόλαση και Παράδεισος. Τόπος όπου οι ψυχές των πιστών και ενάρετων ανθρώπων βρίσκονται όπου και οι Άγιοι, και τόπος όπου υποφέρουν, τιμωρούνται οι άπιστοι, οι άνθρωποι που δεν αγάπησαν το Θεό και τους ανθρώπους και δεν συμπόνεσαν το φτωχό, όπως αυτός ο πλούσιος.
Από την ώρα του θανάτου οι ψυχές βρίσκουν τον τόπο που τους ανήκει και εκεί, θα παραμείνουν μέχρι τη Δευτέρα παρουσία του Κυρίου. Αυτό το διάστημα το ονομάζει η Εκκλησία μας «μερική κρίση», διότι η τελική θα γίνει κατά τη Δευτέρα παρουσία. Μαθαίνουμε από τη παραβολή αυτή, αλλά και από άλλους λόγους του Κυρίου, ότι υπάρχει ξεχωριστός τόπος και ότι οι ψυχές από τώρα, από την ώρα του θανάτου, «προρεύονται», οι καλές την απόλαυση και κακές την τιμωρία που τις περιμένει.
Μαθαίνουμε, ακόμη, ότι οι ψυχές γνωρίζονται μεταξύ τους. Ότι ενδιαφέρονται για τους συγγενείς και φίλους των που βρίσκονται ακόμα στη ζωή. Βλέπουμε αυτόν τον πλούσιο να ενδιαφέρεται για τα αδέλφια του. Και μπορούμε να σκεφτούμε ότι αν ένας σκληρός άνθρωπος ενδιαφέρεται για τα αδέλφια του, πόσο περισσότερο οι ψυχές των Αγίων, των δικαίων, των πιστών θα ενδιαφέρονται για τους συγγενείς και φίλους τους. Αυτό πιστεύουμε και σ’ αυτό στηριζόμενοι, παρακαλούμε τους Αγίους και ζητάμε τη βοήθεια τους, να παρακαλούν τον Θεό για μας, όπως και εμείς παρακαλούμε για την ανάπαυση των ψυχών των δικών μας.
Άλλο σπουδαίο μάθημα που μας δίνει η παραβολή είναι ότι μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε από τώρα, ενώ ζούμε, να αποφύγουμε «τον τόπο της βασάνου» και να εξασφαλίζουμε την κατάσταση μας στον τόπο «ένθα οι δίκαιοι αναπαύονται», όπως λέγει η Εκκλησία.
Τον τρόπο τον βλέπουμε στα λόγια του Αβραάμ :«Έχουσι Μωϋσέα και τους Προφήτας, ακουσάτωσαν αυτών». Δηλαδή, με οδηγό μας την Αγία Γραφή, μπορούμε να σωθούμε. Και μάλιστα εμείς οι Χριστιανοί που δεν έχουμε μόνο το «Μωϋσέα και τους Προφήτας», αλλά έχουμε τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, το Ευαγγέλιο Του, τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας.
Ο Θεός έκαμε και κάνει τα πάντα για μας. Μας θέλει κοντά Του. Σταυρώθηκε για εμάς. Εμείς δεν θέλουμε να σωθούμε, να είμαστε για πάντα κοντά του; Ασφαλώς, θέλουμε. Ας κάνουμε, λοιπόν, και εμείς τα πάντα, ας αρχίσουμε μια νέα προσπάθεια με επιστράτευση όλων των δυνάμεων μας για την σωτηρία μας και να είμαστε βέβαιοι ότι θα μας βοηθήσει ο Θεός να την απολαύσουμε. 

 

Γιώργος Σαββίδης

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Κυριακή               2 Οκτωβρίου                           ΑΝΑΡΙΤΑ
Τετάρτη               5 Οκτωβρίου (Εσπερινός)         ΠΑΦΟΣ, Άγιος Κενδέας
Κυριακή               9 Οκτωβρίου                            ΜΑΝΔΡΙΑ
Κυριακή               16 Οκτωβρίου                          ΠΑΦΟΣ, Απ. Παύλου και Βαρνάβα
Τρίτη                   18 Οκτωβρίου                          ΚΟΥΚΛΙΑ
Πέμπτη                20 Οκτωβρίου (Εσπερινός)       ΕΠΙΣΚΟΠΗ
Κυριακή               23 Οκτωβρίου                          ΚΟΝΙΑ
Τρίτη                   25 Οκτωβρίου (Εσπερινός)        ΝΙΚΟΚΛΕΙΑ
Τετάρτη               26 Οκτωβρίου                          ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΡΕΣ
Παρασκευή          28 Οκτωβρίου                          ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
(Θα προστεί της καθιερωμένης Δοξολογίας με την ευκαιρία της εθνικής επετείου)
Κυριακή                30 Οκτωβρίου                         ΛΕΤΥΜΠΟΥ
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Κυριακή                2 Οκτωβρίου                           ΙΝΝΙΑ
Πέμπτη                 6 Οκτωβρίου                           ΠΑΦΟΣ, Άγιος Κενδέας
Κυριακή                9 Οκτωβρίου                           ΣΚΟΥΛΛΙ
Δευτέρα                10 Οκτωβρίου (Εσπερινός)      ΚΙΣΣΟΝΕΡΓΑ
Κυριακή                16 Οκτωβρίου                         ΔΡΥΝΙΑ
Δευτέρα                17 Οκτωβρίου (Εσπερινός)      ΚΟΥΚΛΙΑ
Κυριακή                23 Οκτωβρίου                         ΑΡΟΔΕΣ
Τρίτη                    25 Οκτωβρίου (Εσπερινός)       ΦΥΤΗ
Τετάρτη                26 Οκτωβρίου                          ΠΑΦΟΣ, Άγιος Δημήτριος
Παρασκευή           28 Οκτωβρίου                          ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
(Θα προστεί της καθιερωμένης Δοξολογίας με την ευκαιρία της εθνικής επετείου)
Κυριακή                30 Οκτωβρίου                           ΚΑΘΗΚΑΣ
 
 
 
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
Κυριακή                 2 Οκτωβρίου                            ΚΙΣΣΟΥΣΑ
Κυριακή                 9 Οκτωβρίου                            ΛΕΜΠΑ
Κυριακή                 16 Οκτωβρίου                          ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Παρασκευή             21 Οκτωβρίου                          ΕΠΙΣΚΟΠΗ
Σάββατο                 23 Οκτωβρίου                          ΓΟΥΔΙ
Τρίτη                      25 Οκτωβρίου (Εσπερινός)       ΠΑΦΟΣ, Άγιος Δημήτριος
Τετάρτη                  26 Οκτωβρίου                          ΦΥΤΗ
Κυριακή                  30 Οκτωβρίου                          ΣΤΑΤΟΣ
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
 
 
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑ
Κυριακή 2   Οκτωβρίου : ΜΕΣΟΓΗ
Κυριακή 30 Οκτωβρίου : ΚΟΙΛΗ
 
 
ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ
Κυριακή 2   Οκτωβρίου : ΛΑΣΑ
Κυριακή 16 Οκτωβρίου : ΜΕΣΑ ΧΩΡΙΟ
Κυριακή 26 Οκτωβρίου : ΤΣΑΔΑ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή 2   Οκτωβρίου : ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΟΥΔΑ
Κυριακή 9   Οκτωβρίου : ΤΡΕΜΙΘΟΥΣΑ
Κυριακή 16 Οκτωβρίου : ΛΕΜΠΑ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                    
Κυριακή 2   Οκτωβρίου : ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΡΕΣ
Κυριακή 16 Οκτωβρίου: ΕΛΕΔΙΩ
Κυριακή 23 Οκτωβρίου: ΣΚΟΥΛΛΙ
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                    
Κυριακή 9   Οκτωβρίου : ΤΙΜΗ
Κυριακή 23 Οκτωβρίου : ΑΧΕΛΕΙΑ
 
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ                                
Κυριακή 9   Οκτωβρίου: ΝΑΤΑ
Κυριακή 16 Οκτωβρίου: ΠΑΡΑΜΑΛΙ
Κυριακή 23 Οκτωβρίου: ΑΝΩ ΠΑΧΝΑ

 


ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.

 

 Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org