English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

  
Περιοδικό Απ. Βαρνάβας
 

 

 

 

 
ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011 
 
ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Γαλ. β΄16-20
Ευαγγέλιο: Λουκ. η΄ 41-56
6 Νοεμβρίου 2011
 
«Πεσών παρά τους πόδας του Ιησού παρεκάλει αυτόν εισελθείν εις τον οίκον αυτού»(Λουκ.8,41)
 
 
 Δυο θλιβερά και οδυνηρά γεγονότα, μας εξιστορεί το σημερινό Ευαγγέλιο, αγαπητοί μου αδελφοί. Ένας πατέρας απελπισμένος και μια γυναίκα ταλαιπωρημένη, είναι τα κύρια πρόσωπα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής. Ο πατέρας είναι ο αρχισυνάγωγος Ιάειρος, που έχει μονογενή κόρη δώδεκα χρονών, που είναι βαριά άρρωστη, ετοιμοθάνατη. Η γυναίκα πάσχει εδώ και δώδεκα χρόνια από συνεχή αιμορραγία και παρ' όλο ότι είχε ξοδέψει όλη την περιουσία της στους γιατρούς δεν είχε καμιά θεραπεία. Και οι δυο τους δυστυχισμένοι, άνθρωποι ταλαιπωρημένοι και φορτωμένοι τα δεινά και τις θλίψεις της ζωής. Απελπισμένοι και οι δυο από την κοινωνία, καταφεύγουν με πίστη και ελπίδα στον Ιησού Χριστό. Ο πατέρας με παρρησία, χωρίς να φοβηθεί για τη θέση του, προσκυνά και ικετεύει τον Κύριο. Η γυναίκα κρυφά, αλλά με ευλάβεια, ζητά την ίαση της. Σαν αποτέλεσμα, ο αρχισυνάγωγος λαμβάνει την κόρη του αναστημένη και ζωντανή και η γυναίκα την ψυχική και σωματική της θεραπεία. Τα δυο αυτά γεγονότα, μας δίνουν σήμερα την ευκαιρία, ν' ασχοληθούμε για τα δεινά και τις θλίψεις, που συμβαίνουν στη ζωή μας.
Πρέπει, αδελφοί μου, να ομολογήσουμε ότι πολύ συχνά, μέσα στη ζάλη και τις φροντίδες της ζωής, οι περισσότεροι από μας λησμονούμε τον Θεό. Μεθούμε από τα ωραία του κόσμου τούτου πράγματα και απομακρυνόμαστε από τον Ουράνιο Πατέρα και Δημιουργό αυτού του κόσμου. Σαν αποτέλεσμα, η απομάκρυνση αυτή και η περιπλάνηση μας μακριά από το Θεό, οδηγεί την ψυχή μας στην παγίδα του πνευματικού θανάτου. Κι επειδή οι περισσότεροι δεν το καταλαβαίνουμε, έρχεται ο Θεός που μας αγαπά και επιτρέπει τη δοκιμασία. Κι' αυτό για να μας ξυπνήσει και να μας συνεφέρει, να μας ανοίξει τα μάτια και να μας επαναφέρει κοντά του. Πάρα πολλοί είναι εκείνοι οι καλοπροαίρετοι άνθρωποι, που ενώ είχαν λησμονήσει τον Θεό και είχαν ψυχρανθεί μαζί του, τον θυμήθηκαν και πάλιν, ευρισκόμενοι στο κρεβάτι του πόνου ή κατά την διάρκεια μιας άλλης δοκιμασίας.
Αλλά επιτρέπει ακόμα ο Θεός τα δεινά και τις θλίψεις, για να μας απελευθερώσει από τον εγωισμό και την αυτοπεποίθηση, που τόσο εύκολα μας κυριεύει. Είναι αλήθεια ότι μετά από κάποιες μικροεπιτυχίες που είχαμε στη ζωή, αρχίζουμε να θαυμάζουμε τους εαυτούς μας. Κατά τη λαϊκή ρήση «παίρνει ο νους μας αέρα». Κι εκεί που φθάνουμε στο ζενίθ της αρρωστημένης επιτυχίας μας, έρχεται μια ευλογημένη θλίψη και δοκιμασία και μας προσγειώνει στην σκληρή πραγματικότητα. Σκορπίζει τους καπνούς της αλαζονείας, που μας είχαν πνίξει και μας υπενθυμίζει πόσο μικροί και ευτελείς είμαστε. Κι έτσι ο Θεός μας βοηθά να γνωρίσουμε καλύτερα τους εαυτούς μας και να γίνουμε ταπεινοί και μετριόφρονες. Να γίνουμε καλοί, επιεικείς και συμπαθείς προς τους συνανθρώπους μας, με τους οποίους ζούμε και συνεργαζόμαστε. Κλασική περίπτωση, ο άσωτος υιός της παραβολής, που με τόση αλαζονεία ξεκίνησε κι έφυγε μακριά από τον πατέρα του. Κι έπειτα η πείνα, η εγκατάλειψη, η απομάκρυνση των φίλων, το συνέφερε. Είδε την αθλιότητα του, αναγνώρισε το μεγάλο αμάρτημα του και επέστρεψε ταπεινός και χωρίς καμιά απαίτηση πίσω στον πατέρα του.
Πολλές φορές όμως ο Θεός. στέλλει θλίψεις και για να μας βοηθήσει να αυξήσουμε την πίστη και την αρετή μας. Για να μας καλλιεργήσει περισσότερον εις βάθος. Και επιτρέπει ο Θεός να έλθει μια δοκιμασία, που αν πραγματικά είμαστε πιστοί, τότε ξυπνούν οι πνευματικές μας δυνάμεις. Κι αρχίζουμε τότε να προσευχόμαστε θερμότερα και εντατικότερα. Η πίστη μας ζωντανεύει και η ελπίδα μας στρέφεται με δύναμη στο Παντοδύναμο Θεό. Αποστρέφουμε τα μάτια μας από την ματαιότητα του κόσμου και η αμαρτία δεν μας ελκύει όπως άλλοτε. Αποκτούμε καρτερία και υπομονή και με μια λέξη γινόμαστε καλύτεροι εξ αιτίας της παιδαγωγίας αυτής. Γιατί τον πόνο της ψυχής μας, δυστυχώς, δεν μπορούμε να τον εκχύνουμε με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σε κανένα άλλο από τον Θεό. Τα διάφορα ανθρώπινα μέσα, οι φιλίες, τα αξιώματα, τα πλούτη και τα υλικά αγαθά, αδυνατούν να μας παρηγορήσουν στις κακοπάθειές μας. Πολλές φορές οι άνθρωποι που ζουν μακριά από το Θεό, αντί να μας βοηθήσουν, μας απελπίζουν και μας θλίβουν περισσότερο και γίνονται παρηγορητές, που προσφέρουν κακές παρηγοριές, με τις πολυλογίες και απερισκεψίες τους. Και ο κόσμος μας θα ήταν σκοτεινός, μαύρος και άχαρις, για μας τους αδύνατους, τους ασθενείς και ένοχους, αν δεν μπορούσαμε στις θλιβερές μέρες της ζωής μας, να προσφεύγουμε στο θρόνο της χάριτος του Κυρίου μας. Τότε η ζωή μας θα ήταν κοιλάδα δακρύων και αναστεναγμών, χωρίς καμιά ελπίδα σωτηρίας.
Γι' αυτό και δεν πρέπει να γογγύζουμε στον καιρό των θλίψεων μας. Αφού ο αγαθοδότης Θεός επιδιώκει την ωφέλεια μας θα πρέπει με ευγνωμοσύνη να δεχόμαστε την παιδαγωγία του. Εξ' άλλου, μαζί με τις θλίψεις που επιτρέπει ο Θεός μας δίνει και τη δύναμη να τις υπομένουμε. Και δεν μας δοκιμάζει παρά μόνο όσο αντέχουμε. Χρειάζεται επομένως καλοπροαίρετη καρδιά και αγαθή διάθεση. Χρειάζεται ακόμα δίψα πνευματική, πνεύμα μαθητείας και ταπείνωση. Πρέπει τέλος τα νοήματα των λόγων που ακούομε να τα συγκρατούμε κι έπειτα με αγώνα και υπομονή αυτά που ακούομε να τα εφαρμόζουμε.
Αδελφοί μου! Οι θλίψεις, τα δεινά και οι κακουχίες στη ζωή μας αποδεικνύονται ωφέλιμες αν τις δεχόμαστε με υπομονή, με ταπείνωση, με καρτερία και ευγνώμονα διάθεση. Για να επιτύχουμε αυτό ας στρέφουμε πάντα τα βλέμματα μας στον Εσταυρωμένο Ιησού. Ας παίρνουμε μαθήματα από Εκείνο που ενώ ήταν αναμάρτητος, τόσον επόνεσεν και τόσα υπέφερε για μας. Από τον Εσταυρωμένο Κύριο θα αντλούμε δύναμη και βοήθεια και ο σταυρός των θλίψεων μας θα γίνεται ελαφρότερος και ο πόνος μας απαλότερος. Γι' αυτό στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας ας υψώνουμε το νου και την καρδιά μας προς τον Κύριο και ας εκζητούμε τη βοήθεια και την προστασία Του. Τότε θα ειρηνεύουμε και θα γινόμαστε δυνατοί και νικητές στις θλίψεις μας. Στη θάλασσα της ζωής είναι πολλές οι τρικυμίες. Πολλά τα βάσανα, τα δεινά και οι θλίψεις. Σαν καλοί χριστιανοί ας σταθούμε στο ύψος μας. Με θάρρος και ελπίδα, με πίστη και με προσευχή ας αντιμετωπίσουμε τις θλίψεις της ζωής. Έτσι θα νικήσουμε και θα καταστήσουμε τον Παντοδύναμο Θεό, προστάτη και βοηθό μας και θα νικήσουμε όλα τα δεινά, όλα τα κακά και όλες τις δοκιμασίες της ζωής μας.
 
† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος
 
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εβρ. ζ’ 29-η΄2
Ευαγγέλιο: Λουκ ι΄25-37
13 Νοεμβρίου 2011
 
«Ήγαγεν αυτόν εις πανδοχείον και επεμελήθη αυτού».
 
 Στη σύντομη διήγηση της παραβολής του καλού Σαμαρείτου περιλαμβάνεται ολόκληρο το μέγα μυστήριο της οικονομίας του Θεού. Στις λίγες και απλές γραμμές της περιγράφεται η άπειρη αγάπη του Θεού για τον αμαρτωλό άνθρωπο και η πατρική φροντίδα για τη σωτηρία του. Όποιος με προσοχή διαβάσει τη σημερινή παραβολή και με τη σοφία των αγίων πατέρων προσπαθήσει να εμβαθύνει στα νοήματα της, θα βγάλει εποικοδομητικά και ψυχωφελή διδάγματα για την πνευματική του ζωή και θα θαυμάσει τα μυστήρια του Θεού.
Άνθρωπος, είναι ο Αδάμ που με την παρακοή εκδιώχθηκε από την άνω Ιερουσαλήμ και κατέβηκε στην Ιεριχώ, στον κόσμο. Κατέβηκε από την αγιοσύνη του ουρανού και ήρθε στο βάραθρο της αμαρτίας. Κατά την κάθοδο του έπεσε στα χέρια των νοητών ληστών, δηλ. του διαβόλου και των δυνάμεων του. Του έβγαλαν τη στολή της αθάνατης δόξας, τον χτύπησαν ανελέητα με τα πάθη και τις αδυναμίες, του προξένησαν πληγές δηλ. πορνείες, μοιχείες, φαρμακώματα, δολοφονίες, φιλονικίες και τον άφησαν μισοπεθαμένο, όχι γιατί δεν ήθελαν να τον σκοτώσουν αλλά γιατί δεν τους άφησε ο Θεός. Ιερεύς και Λευίτης είναι ο Μωσαϊκός νόμος και η τάξη των προφητών. Ούτε ο Μωϋσής με τα θαύματα του, ούτε οι προφήτες με τα σημεία τους δεν κατόρθωσαν να θεραπεύσουν τα τραύματα της αμαρτίας γιατί, όπως λέγει ο ιερός Χρυσόστομος «και γαρ αυτοί εν αμαρτίαις κατείχοντο» Μόνο ο σπλαχνικός και ελεητικός Σαμαρείτης, ο Υιός και λόγος του Θεού, που την καταγωγή του είχε από τον ουρανό, στάθηκε με αγάπη πάνω από τον τραυματισμένο άνθρωπο. Ένωσε κρασί και λάδι, συνταίριασε τη θεία φύση με την ανθρώπινη, ένωσε το άγιο Πνεύμα με το αίμα του και έδωσε στον άνθρωπο ζωή. Ύστερα πήρε την ανθρώπινη σάρκα επάνω στους ώμους της Θεότητας του και την εναπέθεσε στο φιλόξενο και γαλήνιο πανδοχείο, στην αγία Εκκλησία.
Πανδοχείο για όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, ιατρείο ψυχών και σωμάτων, τόπος ανανήψεως και αναρρώσεως είναι η αγία μας Εκκλησία. Υπηρέτες και ιατροί είναι οι οικονόμοι των θείων Μυστηρίων, οι οποίοι με το λάδι της αγάπης και το κρασί της διδασκαλίας θεραπεύουν τα έλκη της αμαρτίας. Οι πόρτες του πανδοχείου είναι για όλους ανοικτές. Όλους τους δέχεται και όλους τους φροντίζει. Δεν απομακρύνει τον πόρνο, δεν απεχθάνεται τον ειδωλολάτρη, κανένα ασεβή και ακάθαρτο δεν αποδιώχνει, αλλά με αγάπη όλους τους αγκαλιάζει, τους ανακουφίζει με τη στοργή, τους δροσίζει με την καλοσύνη, τους ενισχύει με τα Άχραντα Μυστήρια και τους θεραπεύει με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος. «Τις χειμαζόμενος και προστρέχων τω λιμένι τούτω ου διασώζεται; ή τις οδυνώμενος και προσπίπτων τω ιατρείω τούτω ου θεραπεύεται»;
Ο σημερινός άνθρωπος δέσμιος στο άρμα της εξωφρενικής τεχνολογικής ταχύτητας έχει χάσει το δρόμο που οδηγεί στο ψυχοσωματικό ιατρείο της Εκκλησίας. Ακολουθώντας το δρόμο της προόδου και το πολιτισμού χωρίς σύνεση και κρίση πέφτει συχνά στις ενέδρες των ληστών που επιβουλεύονται την ευτυχία και την πρόοδο του με αποτέλεσμα να χάνει εκείνο που ποθεί και να μένει μισοπεθαμένος στην άκρη των πολυσύχναστων λεωφόρων των κοσμικών ηδονών. Το δε τραγικότερο είναι, ότι πεισματικά αρνείται να δεχθεί τη βοήθεια εκείνου που θα τον οδηγήσει στο «πανδοχείο», στην αγία Εκκλησία, μέσα στην οποία θα ανακουφισθεί από τον πόνο των πληγών και τη ζάλη της ψυχοπνευματικής συγχύσεως.
Χωρίς τη βοήθεια του «Καλού Σαμαρείτου», του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, κινδυνεύει να αφήσει την τελευταία του πνοή μέσα στο δρόμο, εγκαταλελειμμένος, απογοητευμένος από την αδιαφορία των φίλων και συγγενών, μόνος με μόνη συντροφιά τη θλίψη και την απελπισία.
Υπάρχουν πολλοί ανάμεσα μας που έχουν ανάγκη μιας ψυχοπνευματικής ανακαινίσεως μέσα στο ιερό πανδοχείο της Εκκλησίας. Άνθρωποι κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξεως, τραυματισμένοι από τα ψυχοφθόρα τους πάθη, εξουθενωμένοι από τη μανία του μίσους και της κακίας του κόσμου τούτου, περιμένουν κάποιο συνάνθρωπο τους να σταθεί μπροστά στον πόνο τους και να τους παρηγορήσει με τη αγάπη του. Όλοι όμως προσπερνούν βιαστικοί. Δεν έχουν χρόνο, ούτε διάθεση. Και όμως πρέπει κάποιος Σαμαρείτης, κάποιος άνθρωπος της Εκκλησίας να θυσιάσει λίγη ώρα, να κάνει τον πόνο του πλησίον δικό του πόνο και να τον οδηγήσει στο θεραπευτήριο των ψυχών. Κι αν αυτός αρνηθεί να δεχθεί της Εκκλησίας τη χάρη, εμείς ας προσπαθήσουμε να του δείξουμε αγάπη και τότε μόνος του θα ζητήσει τη σωτηρία.
Αδελφέ,
«Μη απέχου Εκκλησίας, ουδέν γαρ Εκκλησίας ισχυρότερον. Η ελπίς σου η Εκκλησία, η σωτηρία σου η Εκκλησία, η καταφυγή σου η Εκκλησία» .
 
Γιώργος Σαββίδης.
 
ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εφεσ. β’ 4 - 10
Ευαγγέλιον: Λουκά ιβ’ 16 – 21
Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011
 
«Ο θησαυρίζων εαυτώ και μη εις Θεόν πλουτών»
 
Θησαυρούς προϊόντων τεράστιους, αμύθητους, συγκέντρωσε εκείνη τη χρονιά ο πλούσιος της παραβολής. Συλλογιζόταν τι έπρεπε να κάνει και πως και που να συγκεντρώσει τα γεννήματα του, αφού οι αποθήκες του ήταν ανεπαρκείς. Αναγκάστηκε λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί, να γκρεμίσει τις παλιές του αποθήκες, να κτίσει μεγαλύτερες για να μπορέσει να συγκεντρώσει και να φυλάξει τα αμέτρητα εισοδήματα που του απέδωσαν τα χωράφια του. Και σκέφτηκε: Τώρα πια δεν έχω καμιά ανάγκη για πολλά χρόνια. Θα αναπαύομαι, θα τρώγω και θα πίνω και θα απολαύσω τη ζωή μου, χωρίς καμιά έννοια πλέον.
Δεν πέρασε ούτε για μια στιγμή απ’ το μυαλό του, σε ποιον ώφειλε όλο αυτόν τον πλούτο. Δεν σκέφτηκε να ευχαριστήσει και να δοξολογήσει τον Θεό για τις κυριολεκτικά απρόσμενες ευεργεσίες Του. Έτσι όταν του ανεκοίνωσε ο Θεός ότι θα πεθάνει εκείνη τη νύκτα, δεν μπορούσε, δεν είχε τι να απαντήσει, τι θα γινόταν αυτά που με τόση φροντίδα συγκέντρωσε. Αυτά στα οποία εναπόθεσε όλα τα σχέδια της καλοπέρασης και τις ελπίδες για το μέλλον.
Και καταλήγει ο Κύριος την παραβολή: Έτσι θα πάθει εκείνος που θησαυρίζει υλικά αγαθά για τον εαυτό του. Αυτός που αποφάσισε να  απολαμβάνει μόνο ο ίδιος, χωρίς να υπολογίζει κανέναν άλλο. Αυτός που δε φροντίζει να συγκεντρώσει και να αποταμιεύσει έργα αγάπης για τον πλησίον, έργα πνευματικά αρεστά στον Θεό.
Ο άνθρωπος, αγαπητοί μου, φτιαγμένος από σάρκα και οστά, υλικά και φθαρτά, είναι φυσικό και αποδεκτό να αποβλέπει στην απόκτηση αγαθών. Είναι φυσικό να επιζητεί την οικονομική του εξασφάλιση. Είναι τελείως ανθρώπινο να φροντίζει για την προσωπική του επιβίωση αλλά και της οικογενείας του, την ανάπτυξη. Είναι ακόμη και υποχρέωση μας, να φροντίζουμε για τη διατήρηση της ζωής μας, στηριζόμενοι στην χρήση και κατανάλωση υλικών αγαθών. Θα ήταν πραγματικά ασύνετο να μιμηθούμε το τζιτζίκι που χωρίς καμιά φροντίδα όλο το καλοκαίρι τραγουδά. Ενώ ασφαλώς χαρακτηριζόμαστε λογικά όντα, όταν μιμούμενοι τα μυρμήγκια φροντίζουμε για την συλλογή αγαθών και την αποταμίευση τους.
Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα; Άνθρωπος ήταν με υλικές ανάγκες και επιθυμίες, ο πλούσιος της παραβολής. Για να επιβιώσει θα έπρεπε να τις ικανοποιεί. Συνεπώς τι είναι αυτό που καταδίκασε τον άφρονα πλούσιο. Δώρα και ευεργεσίες του Θεού ήταν, τα έξω από κάθε φαντασία εισοδήματα, που απέκτησε εκείνη τη χρονιά ο πλούσιος. Το πρώτο του λάθος ήταν ότι δεν έννοιωσε την ανάγκη να ευχαριστήσει τον μεγάλο δωρητή. Πάντοτε, τα πάντα σε Κείνον οφείλονται. Και επομένως Εκείνον πρέπει να ευχαριστούμε. Πολύ περισσότερο εκείνη τη χρονιά με την απίθανη συγκομιδή που τόσο τον προβλημάτισε. Αλλά όλη η φροντίδα του και  η συστηματική οργάνωση για τη συγκομιδή και τη φύλαξη, ένα και μοναδικό σκοπό είχε.
Την παντοειδή προσωπική του ικανοποίηση. Με τη βεβαιότητα ότι για πολλά χρόνια θα μπορούσε τελείως αφρόντιστα να καλοπερνά και να γλεντοκοπά.   Δεν κοίταξε γύρω του να δει τους συνανθρώπους του, αν έχουν κάποια ανάγκη. Πως άραγε εκείνοι περνούν; Ποια οικονομικά προβλήματα, που δεν μπορούν να τα λύσουν, τους απασχολούν. Διαχειριστή υλικών αγαθών τον διόρισε ο Κύριος. Κανείς δεν τον ανάγκασε να μην χρησιμοποιεί τα υλικά αγαθά. Κανείς δεν τον υποχρέωσε να πεινά και να στερείται. Κανείς δεν του αμφισβήτησε το δικαίωμα να έχει, να αποκτά και να συγκεντρώσει υλικά αγαθά. Αλλά όλα έχουν ένα σκοπό, ένα προορισμό. Δεν είμαστε μόνοι μας σ’ αυτή τη γη, που προσωρινά ζούμε. Υπάρχουν γύρω πολλοί άλλοι σαν και μας. ΄Αλλοι δεν έχουν κανένα οικονομικό πρόβλημα και άλλοι δυσκολεύονται να έχουν και τα απολύτως αναγκαία. Συνεπώς όσοι έχουμε τουλάχιστο κάτι περισσότερο από τα αναγκαία, έχουμε υποχρέωση να βλέπουμε γύρω μας και να βοηθούμε.  Αλλά φυσικά πρώτα να γυρίζουμε τα μάτια μας στον ουρανό και να απευθύνουμε τη δοξολογία και τις ευχαριστίες μας στον δωρεοδότη Θεό. Προσέξτε ακόμη, αγαπητοί μου, κάτι άλλο που τονίζει ο κύριος στην παραβολή. Δεν περιορίστηκε μόνο στο να τρώει, να πίνει και να γλεντά. Θα έπαυε πλέον και να εργάζεται. Φυσικά δεν είχε ανάγκη με όλα εκείνα τα αγαθά που συγκέντρωσε για πολλά χρόνια. Κατακρίνεται ωστόσο αυτή η τεμπελιά αυτού του ανθρώπου. Εμπιστεύεται στον πλούτο του. Επαναπαύεται στο πλήθος των αγαθών που συγκέντρωσε, που δεν παύουν να είναι υλικά. Δεν παύουν να είναι φθαρτά, πρόσκαιρα. Μια φωτιά, μια πλημμύρα, μια ληστεία, ένας σεισμός, ένας πόλεμος, μπορούν να τα εξαφανίσουν. Όλα αυτά μπορεί να χαθούν και να βρεθούμε φτωχοί και άποροι, πεινασμένοι και άρρωστοι. Να αντιμετωπίζουμε πλήθος δυσεπίλυτων προβλημάτων. Προβλημάτων που δεν εξαρτώνται από τις προσπάθειές μας, τις ικανότητές μας, την εξυπνάδα μας για βρουν τη λύση τους. Άρα είναι λάθος να εμπιστευόμαστε σε υλικά αγαθά. Έπειτα υπάρχει και ο θάνατος, και όπως έλεγε κάποιος «τα σάβανα δεν έχουν τσέπες». Τι παίρνει κανείς μαζί του, όταν έλθει ο θάνατος, όπως του πλουσίου της παραβολής«Α δε ητοίμασας τίνι έσται;» Αυτή ήταν η αφροσύνη του. Ποτέ δε σκέφτηκε το μόνο βέβαιο που έχουμε να περιμένουμε, το θάνατο. Ποιος είναι βέβαιος ότι μπορεί να απολαύσει τα αγαθά του; Ποιος από μας. θα πάρει αυτά που μαζεύουμε σ’ όλη μας τη ζωή; Ενώ αν έχουμε προσφέρει έργα αγάπης, αν έχουμε ζήσει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αυτά μας ακολουθούν. Είναι πνευματικές αξίες. Είναι τα εφόδια του αιώνιου και τελικού προορισμού. Είναι το εισιτήριο για τη βασιλεία του Θεού. Γιαυτά τα αγαθά δεν χρειάζεται να γκρεμίσουμε αποθήκες. Δεν καταστρέφονται. Είναι ο πλούτος εις Θεόν. Ας αποταμιεύουμε καθημερινά έργα αγάπης. Ας φροντίσουμε να γεμίσουμε τις πνευματικές μας αποθήκες, για να αγοράσουμε το εισιτήριο για τη βασιλεία του Θεού.
 
Δ.Γ.Σ.
 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εφεσ. β΄14-22
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιη΄18-27
27 Νοεμβρίου 2011
 
«Έτι εν σοι λείπει» (Λουκ. ιη΄22).
 
Ενδιαφέρουσα η συνομιλία του Ιησού με τον πλούσιο νεαρό. Ενδιαφέρουσα ακόμα η ερώτηση του πλούσιου νεαρού, γιατί μέσα από αυτή διαπιστώνουμε ότι ο νεαρός έχει βαθύτερες θρησκευτικές αναζητήσεις αλλά την ίδια στιγμή αφήνει να νοηθεί ότι ούτε τα πλούτη, ούτε και ο τρόπος της θρησκευτικής ζωής του τον κάνουν ευτυχισμένο. Γι’ αυτό και ρωτά: «Διδάσκαλε αγαθέ το ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω».
Ο προβληματισμός του φανερώνει ότι, όχι μόνο έχει θρησκευτικές αναζητήσεις, αλλά και εκφράζει με βεβαιότητα την πίστη του στην ύπαρξη αιώνιας ζωής. Αναγνωρίζει ότι ο  μόνος που μπορεί να δώσει και τη σωστή απάντηση είναι ο Ιησούς. Παράλληλα μέσα από το ερώτημα «τι ποιήσας» φανερώνει ότι η εξασφάλιση  της αιώνιας ζωής δεν είναι θέμα θεωρητικής γνώσης, αλλά κυρίως πράξης. Για τούτο και δε ρωτά «τι πρέπει να γνωρίζω», αλλά «τι πρέπει να κάνω». Η απάντηση δε του Ιησού «πώλησον και διάδος… και δεύρο ακολούθει μοι» επιβεβαιώνει την ορθότητα του ερωτήματος και τη μοναδικότητα της απάντησης. Πράξεις, έργα και όχι λόγια.
Ενδιαφέρουσα η απάντηση του Ιησού. Αφού μέσα από την ερώτηση διαπιστώνει ότι ο συνομιλητής του πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού και άρα και της αιώνιας ζωής για τούτο και περιορίζεται στη σημασία που έχουν οι εντολές του Θεού που έχουν σχέση με το συνάνθρωπο. Το ολοκληρωτικό δόσιμο του ανθρώπου στο Θεό περνά μέσα από το ολοκληρωτικό δόσιμο στο συνάνθρωπο. Αν δεν προηγηθεί αυτό το «δόσιμο», τότε δεν μπορεί να υπάρξει και το ανάλογο «δόσιμο» στο Θεό.
Όταν λέμε δε «δόσιμο» δεν εννοούμε τυπική συμμετοχή στις θρησκευτικές ακολουθίες και εκδηλώσεις , ούτε και μεμονωμένες αρετές. Όταν λέμε «δόσιμο» εννοούμε την πλήρη εφαρμογή όλων των εντολών του Θεού. Ο Κύριος είναι σαφής όταν αναφέρεται στην εφαρμογή του νόμου του Θεού: Λέει, λοιπόν, «όποιος καταργήσει ακόμα και μια από τις μικρές εντολές αυτού του νόμου και διδάξει έτσι τους άλλους, θα θεωρηθεί ελάχιστος στη βασιλεία του Θεού. Ενώ όποιος τις τηρήσει όλες και διδάξει έτσι και τους άλλους, αυτός θα  θεωρηθεί μεγάλος στη βασιλεία του Θεού» (Ματθ. ε΄19). Άρα η βασιλεία του Θεού και η αιώνια ζωή ,που είναι δώρα του Θεού προς τον, άνθρωπο, γίνονται κατορθωτά μέσα από τον καθημερινό ενάρετο αγώνα τον ανθρώπου. Έτσι η δωρεά μεταβάλλεται σε βραβείο. Αυτό αν και φαίνεται δύσκολο για τον άνθρωπο, εντούτοις είναι κατορθωτό με τη δύναμη και τη βοήθεια του Θεού. Αυτό φαίνεται δύσκολο για τον άνθρωπο όταν στηρίζεται αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις αγνοώντας τη δύναμη και τη βοήθεια του Θεού. Ο Κύριος είναι σαφής: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» Ιω. ιε’ 5). Και τούτο γιατί στο δρόμο προς τη σωτηρία υπάρχουν πολλές δυσκολίες και καθημερινά προβάλλουν νέα εμπόδια, ώστε να είναι δύσκολο να τα ξεπεράσει από μόνος του ο άνθρωπος. Έτσι είναι απαραίτητη η χάρη και η βοήθεια του Θεού. Αυτή η χάρη, αυτή η βοήθεια και δωρεά του Θεού που είναι κάθε στιγμή και καθημερινά παρούσα για να εμψυχώνει και να ενισχύει τον καθένα που θα προσβλέπει στη βοήθεια του Θεού. Με τη σημερινή διαβεβαίωση του Κυρίου προς τους μαθητές του ότι «Αυτά που για τους ανθρώπους είναι αδύνατα, για το Θεό είναι δυνατά», δημιουργούν νέα ελπιδοφόρα δεδομένα. Ελπιδοφόρο το σημερινό μήνυμα του Κυρίου, ιδιαίτερα μετά την απογοητευτική συμπεριφορά του πλούσιου. Και τούτο γιατί προσφέρει στον καθένα από μας τη δυνατότητα να κατακτήσουμε την αιώνια ζωή μέσα από τη γνώση και ιδιαίτερα μέσα από την εφαρμογή των εντολών του Θεού. Η γνώση των εντολών θα μας βοηθήσει στην πλήρη γνώση του θελήματος του Θεού. Αφού διαπιστώσουμε ότι όλες οι εντολές είναι βαρυσήμαντες, τότε θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε στο δεύτερο και δυσκολότερο βήμα, που είναι η εφαρμογή των εντολών του Θεού. Και η εφαρμογή των εντολών του εκδηλώνεται όχι μόνο αρνητικά με την αποφυγή του κακού, αλλά ιδιαίτερα εκδηλώνεται θετικά όταν ο άνθρωπος γίνεται ευεργετικός στο συνάνθρωπο του.
Είναι πάντως αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο πλούσιος έχασε την αιώνια ζωή και βασιλεία, όχι γιατί παραβίασε κάποια εντολή του Θεού, αφού όλες αυτές τις τήρησε από τα νιάτα του. Όπως είπε «ταύτα πάντα εφυλαξάμην εκ νεότητός μου». Δεν είχε βλάψει σε κάτι το συνάνθρωπό του, αλλά και δεν υπήρξε και ευεργετικός σ’ αυτόν. Όταν δε έφτασε η στιγμή, με την υπόδειξη του Κυρίου, να γίνει ευεργετικός στο συνάνθρωπο του, τότε φάνηκε απρόθυμος να το πράξει. Μέσα του συγκρούστηκαν οι δυο τάσεις, δηλαδή η αγάπη προς το νόμο του Θεού και η αγάπη προς τα πλούτη. Επειδή δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν και οι δυο καταστάσεις, τελικά η ζυγαριά έκλινε προς την πλευρά των υλικών αγαθών.
Αυτή η «κλίση» στενοχώρησε τον άνθρωπο, γιατί ήταν πάρα πολύ πλούσιος. Τον στεναχώρησε μεν, αλλά δεν τον συνέτισε. Απαρνήθηκε τα αιώνια και προτίμησε τα πρόσκαιρα. Λυπηρή κατάληξη για τον άνθρωπο του σημερινού ευαγγελίου που είχε όλες τις προϋποθέσεις για να επιτύχει την εκπλήρωση του εσωτερικού του πόθου για την αιώνια ζωή. Είχε τα πολλά. Όμως του έλειπε ένα, κι αυτό το ένα αποδείχθηκε ότι ήταν πιο σημαντικό από τα πολλά.
«Έτι εν σοι λείπει» του είπε ο Κύριος. Τα έχεις όλα. Είσαι άψογος. Είσαι εξαίρετη προσωπικότητα. Όμως έχεις μια αδυναμία, μια «αχίλλειο πτέρνα». Είναι ανυποχώρητη αδυναμία. Την ανέχεσαι, κάποτε και την δικαιολογείς, αλλά ποτέ δεν την αναγνωρίζεις σαν αδυναμία και μάλιστα επικίνδυνη, για τούτο την αφήνεις να θεριεύει, χωρίς να την καταπολεμείς. Αυτά και πολλά άλλα μπορούσε να πει ο Κύριος όχι μόνο στον πλούσιο του σημερινού ευαγγελίου αλλά και στον καθένα από μας.
Προσοχή αδελφοί μου θα μας υποδείξει και ο αδελφόθεος Ιάκωβος γιατί, «Όποιος τηρήσει όλες τις διατάξεις του νόμου και παραβεί μία, θεωρείται παραβάτης όλου του νόμου» (Ιάκ. β΄ιο). Άρα, ο άνθρωπος θα πρέπει να είναι σε θέση να εντοπίσει το «ένα» και κύριο σημείο αδυναμίας για  να το ξεπεράσει. Παράλληλα εκεί που ασχολείται κι αγωνιά για τόσα πολλά πράγματα να μπορεί να εντοπίσει το ένα και σημαντικό που αποτελεί, κατά τον Κύριο και «την αγαθήν μερίδα». Είπε προς τη Μάρθα ο Ιησούς: «Μάρθα, Μάρθα, ασχολείσαι και αγωνιάς για τόσα πολλά πράγματα, ενώ ένα μόνο χρειάζεται. Αυτό διάλεξε κι η Μαρία, και κανείς δεν πρόκειται να της το αφαιρέσει» (Λουκ. ι΄42). Ας αγωνιστούμε να διακρίνουμε και το δικό μας καταστροφικό «ένα» και να το ξεπεράσουμε. Παράλληλα ας αναζητήσουμε το «ένα» που χρειαζόμαστε στη ζωή μας και που αποτελεί «την αγαθήν μερίδα». Αμήν.
 
Θεόδωρος Αντωνιάδης
 
 
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ
ΣΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ, ΛΟΓΟΣ Ε΄
 
«Πράγματι τι υπάρχει πιο αξιολύπητο από την αιχμαλωσία αυτή; Χάσαμε την απόλαυση του παραδείσου και μας έπεσε ως κλήρος η νοσηρή και κοπιαστική αυτή περιοχή της ζωής. Αντί της απάθειας εκείνης, ελάχαμε τα μύρια παθήματα και δεινά, αντί της ουράνιας διαμονής και της ζωής με τους αγγέλους καταδικαστήκαμε να συγκατοικούμε με τα θηρία της γης, τον αγγελικό και απαθή βίο τον ανταλλάξαμε με τη ζωή του κτήνους. Τους σκληρούς τυράννους της ζωής μας, τους λυσσασμένους και θηριώδεις κυρίους, ποιος θα τους μετρήσει εύκολα; Σκληρός κύριος ο θυμός, άλλος όμοιος ο φθόνος, το μίσος, το πάθος της υπερηφάνειας είναι τύραννοι άγριοι και λυσσασμένοι. Μας περιπαίζει σα να είμαστε δούλοι του που μας αγόρασε ο ακόλαστος λογισμός εξανδραποδίζοντας τη φύση μας στις εμπαθείς κι ακάθαρτες υπηρεσίες του. Η τυραννική πάλι εξουσία της πλεονεξίας ποιο όριο υπερβολής δεν υπερβαίνει; Υποδουλώνοντας την ταλαίπωρη ψυχή, την αναγκάζει να εκπληρώνει πάντα τις ακόρεστες επιθυμίες της, πάντοτε να δέχεται και ποτέ να μη χορταίνει, σαν ένα πολυκέφαλο θηρίο που στέλνει με μύρια στόματα την τροφή σε μια κοιλιά που δε γεμίζει ποτέ, που ποτέ δε νιώθει κόρο για το κέρδος, αλλά αυτό που κάθε φορά γίνεται ξύλα και προσάναμμα για την επιθυμία του περισσοτέρου. Ποιος λοιπόν κατανόησε αυτόν τον δύστυχο βίο και στέκεται σκληρά και δίχως έλεος μπροστά στις συμφορές αυτές; Αλλά το να μην ελεούμε τον εαυτό μας έχει ως αίτιο το ότι δεν έχουμε αίσθηση των κακών, πράγμα που παθαίνουν όσοι παραφέρονται από μανία, από τους οποίους η υπερβολή των κακών αφαιρεί και  την αίσθηση των παθημάτων τους. Αν λοιπόν κανένας κατανοήσει τον εαυτό του πως ήταν προηγουμένως και πως είναι κατά το παρόν (λέει κάπου ο Σολομών ότι «όποιοι έχουν επίγνωση του εαυτού τους είναι σοφοί»), αυτός ποτέ δε θα παύσει να ελεεί. Αυτή τη διάθεση της ψυχής θα την ακολουθήσει και θεία ευσπλαχνία. Γι’ αυτό λέει «μακάριοι είναι οι ελεήμονες, γιατί αυτοί θα ελεηθούν».
«Αυτοί» όχι άλλοι με το «αυτοί» προσδιορίζει το όνομα ‘ελεήμονες’, σα να λέει: ‘Είναι μακάριο να φροντίζει κανένας τη σωματική υγεία’, γιατί αυτός που τη φροντίζει, αυτός θα ζήσει με υγεία. Έτσι ο ελεήμων είναι άξιος μακαρισμού, γιατί ο καρπός του ελέους γίνεται απόκτημα εκείνου που ελεεί, είτε σύμφωνα με την ανάπτυξη που κάναμε τώρα είτε σύμφωνα με την προηγούμενη, εννοώ αυτόν που έδειξε τη συμπάθεια της ψυχής για τις ξένες συμφορές. Γιατί είναι αγαθό και το ένα και το άλλο, τόσο το να ελεείς τον εαυτό σου με τον τρόπο που είπαμε, όσο και το να συμπάσχεις με τις κακοτυχίες των διπλανών σου. Γιατί η δίκαιη κρίση του Θεού φανερώνεται στην υπέρτερη εξουσία, την προαίρεση του ανθρώπου προς τους κατώτερους. Ώστε κατά κάποιο τρόπο ο άνθρωπος είναι δικαστής του εαυτού του και κρίνοντας τους κατώτερους του αποφασίζει για τον εαυτό του. Επειδή λοιπόν πιστεύομε και πιστεύομαι αληθινά, ότι όλο το ανθρώπινο γένος θα παραστεί στο βήμα του Χριστού, για να αποκομίσει καθένας την αμοιβή όσων έπραξε με το σώμα του, είτε αγαθά είναι είτε φαύλα και, ίσως είναι και τολμηρό να το πω, να συλλάβει με το λογισμό αν είναι δυνατό τα απόρρητα και αθέατα και να κατανοήσει πια τη μακάρια ανταμοιβή εκείνων που ελεούν. Γιατί η συμπάθεια που γεννιέται στην ψυχή μας προς εκείνους που δείχνουν ευσπλαχνία στη ζωή αυτή όσο ζουν, παραμένει όπως είναι φυσικό, για πάντα στη ζωή αυτή όσο ζουν, παραμένει, όπως είναι φυσικό, για πάντα σε όσους έγιναν μέτοχοι της χάριτος. Τι είναι λοιπόν φυσικό κατά τον καιρό της εξέτασης του να νιώσει ο ευεργέτης, αν αναγνωριστεί από όσους ευεργέτησε, από τις φωνές της ευχαριστίας τους που θα τον επευφημούν μπροστά στο Θεό όλους του κόσμου; Θα χρειαστεί άραγε κάποιον άλλο μακαριστό, αφού γίνεται η ανακήρυξη του μπροστά σε τόσους θεατές για τις άριστες πράξεις του;
Ότι θα είναι παρόντες όσοι ευεργετήθηκαν κατά τη κρίση των δικαίων και των αμαρτωλών από το Θεό, το διδάσκει ο λόγος του Ευαγγελίου. Γιατί και για τους δυο χρησιμοποιεί δεικτική λέξη, σα να θέλει να μας δείξει με το δάχτυλο ότι λέγεται πιο πάνω, «εφόσον τα πράξατε αυτά για έναν από αυτούς του ασήμαντους αδελφούς μου». Γιατί με το να πει «αυτούς» δείχνει την παρουσία των ευεργετημένων.
Ας μου πει τώρα αυτός που προτιμά τα άψυχα χρήματα από τη μέλλουσα μακαριότητα, ποιο χρυσάφι έχει τέτοια λάμψη; Ποιοι πολύτιμοι λίθοι αστράφτουν έτσι; Ποια φορέματα είναι τόσο λαμπρά, όπως φαντάζεται η ελπίδα μας το αγαθό εκείνο, όταν ο βασιλιάς της κτίσης φανερώσει τον εαυτό του στον άνθρωπο, καθισμένος μεγαλόπρεπα πάνω σε υψηλό θρόνο, όταν φανούν γύρω του οι αναρίθμητες μυριάδες των αγγέλων και μάλιστα όταν αντικρίσουν τα μάτια όλων τη μυστική βασιλεία των ουρανών κι από το αντίθετο μέρος παρουσιαστούν πάλι τα φοβερά βασανιστήρια κι ανάμεσα τους όλο το ανθρώπινο γένος, όσοι έγιναν από την αρχή της δημιουργίας ως το τέλος των πάντων, να στέκεται μετέωρο ανάμεσα στο φόβο και την ελπίδα τρέμοντας συχνά για την προς τα εδώ ή προς τα εκεί έκβαση εκείνων που προσδοκά και αμφιβάλλουν για το τι τους επιφυλάσσεται ακόμα κι αυτοί που έζησαν σύμφωνα με τη συνείδηση τους, όταν δουν άλλους να τους σέρνει η πονηρή συνείδηση τους σα να είναι κάποιος δήμιος στο απειλητικό εκείνο σκότος; Αν αυτός με φωνές ευλογίας και ευχαριστίας εκ μέρους των ευεργετούμενων οδηγείται λάμποντας από παρρησία στον κριτή, θα σκεφτεί άραγε ότι η ευτυχία αυτή είναι αποτέλεσμα υλικού πλούτου. Θα δεχτεί άραγε να ανταλλάξει εκείνα τα αγαθά με όλα τα βουνά και τις πεδιάδες και τις κοιλάδες και τη θάλασσα γινόμενα όλα χρυσά;
Αντίθετα πάλι αυτός που έκρυψε το μαμωνά και τον ασφάλισε με σφραγίδες και κλειδωνιές και πόρτες σιδεροδεμένες και απόρθητες κρυψώνες κρίνοντας από κάθε εντολή προτιμότερο να έχει αυτή την ύλη κρυμμένη μέσα στο χώμα, αν αυτός χωθεί κατακέφαλα μέσα στη μαύρη φλόγα, τι θα κάνει ενώ θα τον κατηγορούν για τη σκληρότητα και την απανθρωπιά του όλοι όσοι τον είχαν δοκιμάσει στη ζωή αυτή και θα του λένε, «θυμήσου ότι απόλαυσες τα αγαθά σου στη ζωή σου», ότι μέσα στα φρούρια του πλούτου σου έκλεισες μαζί το έλεος κι άφησες πάνω στη γη την ευσπλαχνία, δεν έφερες στην εδώ ζωή τη φιλανθρωπία, επομένως δεν έχεις τώρα αυτό που δεν είχες, δεν βρίσκεις αυτό που δε φύλαξες, δε μαζεύεις αυτό που δε σκόρπισες απλόχερα, δε θερίζεις αυτό που δεν έσπειρες. Το θέρος λοιπόν είναι αντάξιο της σποράς, έσπειρες την πίκρα, μάζεψε τους καρπούς, τίμησε τη σκληρότητα, έχε αυτό που αγάπησες, δεν έριξες βλέμμα συμπόνιας, ούτε θα λάβεις βλέμμα ευσπλαχνίας. Έδειξες αδιαφορία για τη θλίψη των άλλων, θα έχεις αδιαφορία για τη δική σου καταστροφή. Απέφυγες εσύ το έλεος, θα σε αποφύγει κι εκείνο, αποστράφηκες το φτωχό, θα σε αποστραφεί αυτός που πτώχευσε για χάρη σου. Αν ακούει αυτά και τα παρόμοια, που είναι το χρυσάφι;  που πήγαν τα λαμπρά σκεύη; που είναι οι θησαυροί που θέλησες να εξασφαλίσεις με τις σφραγίδες; που είναι τα γυμνασμένα σκυλιά για να είναι νυχτερινοί φύλακες, ο εφοδιασμός με όπλα για τους εχθρούς, και η σημείωση των θησαυρών στα βιβλία σου; Τι ωφελούν αυτά στον «κλαυθμό και το βρυγμό των δοντιών»; Ποιος θα φωτίσει το σκοτάδι; ποιος θα σβήσει τη φλόγα; ποιος θα απομακρύνει το ασταμάτητο σαράκι; Ας καταλάβουμε λοιπόν, αδελφοί μου, το λόγο του Κυρίου, που με δυο λέξεις μας διδάσκει τόσα για τα μελλοντικά κι ας γίνουμε ελεήμονες, για να γίνουμε γι’ αυτό μακάριοι, με τη χάρη του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, στον οποίο ανήκει η δόξα και η δύναμη στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
 
(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΡΓΑ
ΤΟΜΟΣ 8ος ΣΕΛ. 221-227)
 
 
 
 
 
 
 ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Τετάρτη      2 Νοεμβρίου (Εσπερινός)     :      ΠΑΧΝΑ ΑΝΩ
Πέμπτη       3 Νοεμβρίου                       :      ΑΧΕΛΕΙΑ
Κυριακή      6 Νοεμβρίου                       :      ΚΙΣΣΟΝΕΡΓΑ
Δευτέρα      7 Νοεμβρίου, (Εσπερινός)    :      ΛΕΜΟΝΑ
Τρίτη          8 Νοεμβρίου (Εσπερινός)     :      ΧΛΩΡΑΚΑ, Άγιος Νεκτάριος
Παρασκευή 11 Νοεμβρίου                      :      ΠΕΝΤΑΛΙΑ
Σάββατο     12 Νοεμβρίου(Εσπερινός)     :      ΚΑΝΝΑΒΙΟΥ
Δευτέρα     14 Νοεμβρίου                      :      ΑΡΣΟΣ
Κυριακή     20 Νοεμβρίου                      :      ΚΟΙΛΗ
Κυριακή     20 Νοεμβρίου (Εσπερινός)    :      ΠΑΦΟΣ, Παντάνασσα
Δευτέρα     21 Νοεμβρίου                      :      ΠΕΓΕΙΑ
Παρασκευή 25 Νοεμβρίου                      :      ΤΑΛΑ
Κυριακή      27 Νοεμβρίου                     :      ΠΡΑΣΤΕΙΟ ΑΥΔΗΜΟΥ
Τρίτη          29 Νοεμβρίου(Εσπερινός)    :      ΕΜΠΑ
Τετάρτη      30 Νοεμβρίου                      :      ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Τρίτη            1 Νοεμβρίου                     :      ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Αγ. Ανάργυροι
Τετάρτη         2 Νοεμβρίου (Εσπερινός)  :      Ι. Μ. ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ
Σάββατο        5 Νοεμβρίου (Εσπερινός)   :      ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ
 Κυριακή        6 Νοεμβρίου                    :     ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ
Τρίτη             8 Νοεμβρίου (Εσπερινός)   :     ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Τετάρτη         9 Νοεμβρίου                     :     ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Παρασκευή    11 Νοεμβρίου                   :      ΝΕΟ ΧΩΡΙΟ
Κυριακή         13 Νοεμβρίου                   :      ΚΑΝΝΑΒΙΟΥ
Κυριακή         20 Νοεμβρίου                   :      ΑΡΟΔΕΣ
Κυριακή         20 Νοεμβρίου (Εσπερινός) :      ΓΙΟΛΟΥ
Δευτέρα         21 Νοεμβρίου                   :      ΠΑΦΟΣ, Παντάνασσα
Πέμπτη          24 Νοεμβρίου (Εσπερινός) :      ΚΡΗΤΟΥ ΤΕΡΡΑ, Αγία Αικατερίνη
Κυριακή         27 Νοεμβρίου                   :      ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΡΕΣ
Τρίτη             29 Νοεμβρίου (Εσπερινός) :      ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Τετάρτη         30 Νοεμβρίου                   :       ΕΜΠΑ
 
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
Κυριακή          6 Νοεμβρίου                    :      ΦΟΙΝΙ
Τρίτη              8 Νοεμβρίου                    :       ΤΡΑΧΥΠΕΔΟΥΛΑ, Αρχάγγελος Μιχαήλ
Πέμπτη           10 Νοεμβρίου (Εσπερινός):       ΝΕΟ ΧΩΡΙΟ
Κυριακή          20 Νοεμβρίου                  :       ΔΡΟΥΣΙΑ
Κυριακή          20 Νοεμβρίου (Εσπερινός):       ΚΙΝΟΥΣΑ
Δευτέρα          21 Νοεμβρίου                  :       ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Θεοσκέπαστη
Παρασκευή     25 Νοεμβρίου                   :       ΚΡΗΤΟΥ ΤΕΡΡΑ, Αγία Αικατερίνη
Κυριακή          27 Νοεμβρίου                   :      ΣΤΡΟΥΜΠΙ ΑΝΩ
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Κυριακή 20 Νοεμβρίου   : ΠΩΜΟΣ
Κυριακή 27 Νοεμβρίου   : ΜΑΡΑΘΟΥΝΤΑ
ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ
Κυριακή   6 Νοεμβρίου   : ΣΤΑΤΟΣ-ΑΓ.ΦΩΤΙΟΣ
Κυριακή 13 Νοεμβρίου   : ΠΑΝΑΓΙΑ
Κυριακή 27 Νοεμβρίου   : ΜΕΣΟΓΗ
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή 13 Νοεμβρίου   : ΤΑΛΑ
Κυριακή 20 Νοεμβρίου   : ΛΕΤΥΜΠΟΥ
Κυριακή 27 Νοεμβρίου   : ΧΟΛΕΤΡΙΑ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                         
Κυριακή 6 Νοεμβρίου     : ΤΡΑΧΥΠΕΔΟΥΛΑ
Κυριακή 20 Νοεμβρίου   : ΜΕΣΑΝΑ
Κυριακή 27 Νοεμβρίου   : ΠΕΝΤΑΛΙΑ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                        
Κυριακή 6 Νοεμβρίου     : ΕΜΠΑ
Κυριακή 27 Νοεμβρίου   : ΚΟΝΙΑ
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ                                    
Κυριακή 6 Νοεμβρίου     : ΑΡΜΙΝΟΥ-ΑΓ.ΙΩΑΝΝΗΣ
Κυριακή 13 Νοεμβρίου   : ΜΑΜΩΝΙΑ-ΦΑΣΟΥΛΑ
Κυριακή 20 Νοεμβρίου   : ΜΑΛΛΙΑ
Κυριακή 27 Νοεμβρίου   :ΜΑΝΔΡΙΑ
 

 

 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ:
 

Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.

 

Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org