English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

  

 

Προσφώνηση

κατά την εγκαθίδρυση του Μητροπολίτου Κυρηνείας Χρυσοστόμου. 10.12.2011.

Του Μητροπολίτου Πάφου Γεωργίου

 

 

Ξένα και παράδοξα και σαν σε όνειρο θα σου φαίνονται «τα σήμερον επί σε τελούμενα» Πανιερώτατε Μητροπολίτα Κυρηνείας και αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ, κ.Χρυσόστομε. Και θα διερωτάσαι, μαζί με τον ομώνυμό σου Ιωάννη τον Χρυσόστομον «Άρα αληθή τα συμβάντα περί σε και γέγονεν όντως τα γεγενημένα και ουκ εξηπάτησαι;»

Δεν έχουν παρέλθει πολλά έτη από τότε που ως φοιτητής σε διάφορες βαθμίδες, υπηρετούσες με ζήλον πολύ και αφοσίωση την Επιστήμη της Θεολογίας. Και τώρα «εις ύψος αρχής ανηνέχθης τοσούτον». Το Πνεύμα το άγιο, το οποίο ανά τους αιώνες κατέστησε ποιμένες πολλούς και διδασκάλους στην Εκκλησία του Χριστού, άναψε σήμερα και τη θρυαλίδα της δικής σου ύπαρξης. Σε κατέστησε διάδοχο των Αποστόλων, οικονόμο της μεγάλης χάριτος της αρχιερωσύνης, φρυκτωρό των οσίων και των ιερών της πίστης μας και σε αποστέλλει επί το γεώργιον της θεοσώστου Μητροπόλεως Κυρηνείας «λαλήσαι πάσιν ανθρώποις λόγον Θεού»(Α΄Θεσσ. 2,13). «Προσκέκληταί σε ο Θεός ευαγγελίσασθαι»(Πρ.16,10) στη θεόσωστο επαρχία της Κερύνειας. Να συνεχίσεις τους υπέρ πίστεως και πατρίδος αγώνας των ευκλεών προκατόχων σου, του εθνομάρτυρος Λαυρεντίου και του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Β΄, που λάμπρυναν και δόξασαν το θρόνο της Μητροπόλεως Κυρηνείας. Να γίνεις, ως και εκείνοι, όχι μόνον θρησκευτικός ηγέτης αλλά και εθνικός καθοδηγητής και κοινωνικός αναμορφωτής.

Θα ακούεις, ήδη, την φωνή Του να σε αποστέλλει «βαστάσαι το όνομα Αυτού ενώπιον εθνών και βασιλέων»(Πρ.9,15) και «ετοιμάσαι Κυρίω λαόν κατεσκευασμένον»(Λουκ.1,17), «εν αναζωπυρώσει του χαρίσματος του Θεού»(Β΄Τιμ.1,6).

Γνωρίζεις ότι «ουχ ικανοί εσμέν αφ’εαυτών, αλλ’η ικανότης ημών εκ του Θεού»(Β΄Κορ.3,5). Ό,τι προσφέρει ο προσερχόμενος στο αρχιερατικό υπούργημα είναι το ράκος της ανθρώπινης ύπαρξής του. Η Θεία Χάρις, όμως, η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα, συντρίβει «ως σκεύη κεραμέως» όλον τον παλαιό εαυτό μας και μάς ενδύει «την πανοπλίαν του Θεού».

Με έντονη,ακόμη, τη συναισθηματική φόρτιση από την πρωϊνή τελετουργία, με νωπές τις νύξεις του Αγίου Πνεύματος στη ψυχή σου, και με στραμμένα όλων τα βλέμματα στην Κερύνεια και στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, τον Καθεδρικό  ναό σου, συνήλθαμε και πάλιν, για να σε εγκαθιδρύσουμε, εξ ονόματος του Προκαθημένου της Εκκλησίας μας, στην προσωρινή αυτή έδρα της Μητροπόλεώς σου.

Η Ιερά Μητρόπολις Κυρηνείας αποβάλλει σήμερα τον πέπλο της χηρείας και το ευσεβές πλήρωμά της παραμερίζει προσωρινά τη θλίψη του εκτοπισμού και «χρησταίς ταις ελπίσι» σε υποδέχεται «εν φωνή αγαλλιάσεως και εξομολογήσεως ήχου εορτάζοντος»(Ψαλμ. 41,5). Χαίρουμε και εμείς, οι εν Χριστώ αδελφοί σου και σε συγχαίρουμε εξ όλης καρδίας. «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον» γιατί σε αξίωσε της βαρυτάτης αλλά και ιδιαιτέρως τιμητικής αυτής ευθύνης.

Η σχετική αμεριμνησία σου στους Ακαδημαικούς χώρους, στις τρίβους της μελέτης, της γνώσης και της Επιστήμης τερματίζεται σήμερα. Η κλήση σου είναι κλήση εις Γολγοθάν μαρτυρικού θρόνου. Κλήση σε πολυμέριμνες φροντίδες και διηνεκείς ανησυχίες.

Πολλές και βαριές είναι οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις κάθε επισκόπου, όπου κι αν αυτός κληθεί να υπηρετήσει. Μα στην Κύπρο, ιδιαίτερα σήμερα, το έργο τούτο καθίσταται υπερβαλλόντως βαρύ. Γιατί στην Κύπρο, ο επίσκοπος έχει καθήκον επιτακτικό να αγωνίζεται τον αγώνα όχι μόνον της πίστεως αλλά και της πατρίδος ,που βρίσκεται σήμερα σε θανάσιμο κίνδυνο, με το φάσμα του εκτουρκισμού να πλανάται επικίνδυνα στον ορίζοντά της.

Στον ευαίσθητο γεωγραφικό χώρο που βρισκόμαστε, στο σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών αλλά και συμφερόντων παντός είδους, ζήσαμε, ανέκαθεν, με την αγωνία της εθνικής επιβίωσης. Όλοι, όμως, συμφωνούν ότι η Κύπρος βρίσκεται σήμερα στην κρισιμότερη φάση της εθνικής της ζωής. Και καλούμαστε, όλοι οι αρχιερείς, να εξεύρουμε και να δημιουργήσουμε μαχητές της στρατευομένης Εκκλησίας του Χριστού, αλλά και προμάχους της αγωνιζομένης πατρίδος · να κρατήσουμε το εθνικό φρόνημα του λαού υψηλόν.

Εσύ, όμως, άγιε αδελφέ, αποκτάς σήμερα το προνόμιο της πρωτοπορίας στον εθνικό αγώνα.  Ολόκληρη η επαρχία σου βρίσκεται σήμερα υπό την κατοχή των Τούρκων. Και το χειρότερο: Ξένοι αλλά και δικοί μας θεωρούν αυτονόητη την απεμπόλησή της. Τη διαγραφή του Κηφέα και του Πραξάνδρου, του αγίου Θεοδότου, του Κυριάκου Μάτση. Ακόμα και δικοί μας πολιτικοί ηγέτες διακηρύσσουν πως δεν θα δεχθούν λύση χωρίς την επιστροφή της Αμμοχώστου και της Μόρφου. Και διαγράφουν την Κερύνεια με μιαν ιστορία τρισήμισυ χιλιάδων χρόνων ελληνική.

Οι Έλληνες επίσκοποι, όμως, στο πέρασμα των αιώνων ουδέποτε εγνώρισαν συμβιβασμούς προκειμένου να φυλάξουν την ακεραιότητα της πατρίδας τους. Κι εσύ καλείσαι να ηγηθείς του αγώνα του λαού σου αλλά και των προσπαθειών όλων μας για την ελευθερία της πατρίδας. Γνωρίζεις πολύ καλά ότι «το προκαθέζεσθαι της Εκκλησίας του Θεού, ου κατά παρουσίαν μόνον σωματικήν νοείται, αλλά και κατ’ενέργειαν». Εκ των έργων και των ενεργειών σου θα φανείς άξιος της κλήσεως του Θεού.

Ένδοξο υπήρξε το Ελληνικό παρελθόν της Κερύνειας. Από την αυγή της Ιστορίας της ο Κηφέας και ο Πράξανδρος τη συνδέουν με την Ελληνική πατρίδα. Στις ακρογιαλιές της Λαπήθου προσεγγίζει ο Κανάρης λίγο πριν από την έκρηξη της Ελληνικής επανάστασης. Ο εθνομάρτυς Λαυρέντιος, με τη θυσία του, το 1821, προσυπογράφει τους ακατάλυτους δεσμούς με τον μητροπολιτικό Ελληνισμό. Η ηρωική θυσία του Κυριάκου Μάτση αναβίωσε στην περιοχή το «Μολών λαβέ» του Λεωνίδα· έδειξε στην ανθρωπότητα το δρόμο της τιμής και το καθήκον προάσπισης των παναθρώπινων αξιών. Οι ακτές της βάφηκαν με το αίμα και η ενδοχώρα της λιπαίνεται από το 1974 με τα οστά των προασπιστών της ελευθερίας. 

         Τέτοιο παρελθόν δεν σου αφήνει επιλογές, άγιε αδελφέ, για το μέλλον. Η δράση σου προκαθορίζεται χωρίς δυνατότητα απόκλισης. Οι προδιαγραφές αυτές, ως συνιστώσες δυνάμεις, προσδιορίζουν αναγκαστικά τη συνισταμένη. Τον ίδιο δρόμο της τιμής καλείσαι κι εσύ να οδεύσεις. Εκείνο βάδισαν και οι άμεσοι προκάτοχοί σου, ο Παύλος και ο Γρηγόριος, που έζησαν κι αυτοί το δράμα του εκτοπισμού του ποιμνίου τους, την καταστροφή των ναών και της άλλης θρησκευτικής και εθνικής μας κληρονομιάς, τον βάρβαρο εποικισμό της περιοχής.

Επώδυνη συνεχής πληγή θα’ναι από σήμερα η αρχιερατική διακονία σου που θα δρα συνεχώς και ως υπόμνηση χρέους. Τι άλλο, εκτός από συνεχή πληγή και χαίνον τραύμα συνιστά μια κατεχόμενη επαρχία και η συνεχής, αδιάλειπτη, θύμισή της; Μόνο νοερά μπορείς να επισκεφθείς τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, τον καθεδρικό σου ναό. Χωρίς τον εξευτελισμό της αναγνώρισης της κατοχής, ούτε ως επισκέπτης μπορείς να πας στο χωριό σου, τον Λάρνακα της Λαπήθου, να δεις έστω και φευγαλέα, το μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα στη Μύρτου, τον Άγιο Ιλαρίωνα, τη Λάπηθο, τον Καραβά με τις τόσες ενορίες τους. Μόνον από μακριά και με καρδίαν αιμάσσουσα μπορείς να δεις τις κοινότητες της δικαιοδοσίας σου που βρίσκονται στη νότια πλευρά του Πενταδακτύλου. Κι όσες φορές θα τις ατενίζεις θα αποστρέφεις το πρόσωπό σου από το μισητό σύμβολο της κατοχής που μολύνει την οροσειρά μας.

Η ανάμνηση των κατεχομένων ναών μας, αλλά και το προσφυγοποιημένο ποίμνιο σου, είμαστε σίγουροι ότι θα γιγαντώνουν τη θέληση για αγώνα προς απελευθέρωση. Θα βρεθούν, ίσως, μερικοί που, κρύβοντας τις πραγματικές προθέσεις τους θα σου υποβάλουν πως ως Εκκλησία δεν θα πρέπει να ενδιαφερόμαστε παρά μόνον για τα πνευματικά και την εν Χριστώ τελείωσιν των πιστών. Ότι είναι δουλειά άλλων η ενασχόληση με το Κυπριακό και πως εμείς θα πρέπει να περιοριστούμε στους ναούς, καλλιεργώντας μόνο την ελπίδα της μετά θάνατον ζωής.

Μπορεί ο ρόλος της Εκκλησίας να είναι πρωτίστως πνευματικός. Κι είναι αλήθεια πως η Εκκλησία ουδέποτε απέστρεψε το βλέμμα από την άνω Ιερουσαλήμ. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, δεν είναι μόνον η πατρίδα αλλά και η πίστη που διακυβεύονται. Και η Εκκλησία γνωρίζει πολύ καλά ότι «και τούτο έδει ποιήσαι, κακείνο μη αφιέναι»(Ματθ. 23,23). Ποιος ,εξάλλου, μπορεί να πείσει τον απλό Έλληνα ότι η πίστη του στον Χριστό χωρίζεται από την ταυτότητά του ως Έλληνα;

Μπορεί ο Μητροπολίτης Κυρηνείας να διαγράψει, ή να παραβλέψει, την κατοχή, την προσφυγιά, τους αγνοουμένους, την καταστροφή των ιερών και των οσίων μας; «Καν αυτός σιγήση, οι λίθοι κεκράξονται». Κι η κραυγή θα είναι παρότρυνση για αγώνα. Αγώνα για απελευθέρωση της πατρίδας, για προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και διεκδίκηση τους για όλους τους νομίμους κατοίκους της νήσου μας.«Ζώσαι», λοιπόν, «την οσφύν σου, ανάλαβε ύψος και δύναμιν»(Ιώβ 20,7). «Μη φοβού αλλά ανάστηθι εις τους πόδας σου»(Πρ. 26,16). Ότι «πολλή από σου η οδός». «Κήρυξον τον λόγον» της απελευθέρωσης. «Επίστηθι ευκαίρως,ακαίρως,έλεγξον,επιτίμησον» όσους διαγράφουν τριανταπέντε αιώνες ελληνισμού και αλλοιθωρίζουν προς άλλες κατευθύνσεις. Τους καλοπροαίρετους εκείνους που έχουν παρασυρθεί, ή κουρασθεί, «παρακάλεσον εν πάση μακροθυμία και διδαχή». Οι ώμοι μας δεν μπορούν να σηκώσουν την αράν της Ιστορίας αν από δική μας αμέλεια ή ραθυμία οδηγηθεί η Κύπρος στον εκτουρκισμό. Γιατί αν χαθεί η Κερύνεια, ολόκληρη η Κύπρος θα χαθεί.

Παραλλήλως προς το καθήκον σου τούτο, της πρωτοπορίας στον αγώνα της απελευθέρωσης, που για άλλους, σε άλλους περιοχές ,μπορεί να μην είναι το πρώτον, για σένα όμως είναι το πρώτιστον, ως Ιεράρχης της Εκκλησίας του Χριστού στον 21ο αιώνα, επισκεπτόμενος το προσφυγοποιημένο ποίμνιό σου σε όλη την Κύπρο, όπου διασταυρούνται ποικίλων διδασκαλιών άνεμοι, έχεις και δεύτερο καθήκον. Και το καθήκον τούτο  συνίσταται στην πνευματική και ηθική καθοδήγηση του ποιμνίου σου και στον αγιασμό του διά των Μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Χωρίς τον αγιασμό των Μυστηρίων «ουδείς όψεται τον Κύριον». Αλλά και χωρίς τη διαπαιδαγώγηση αυτή θα’ναι δύσκολο να επιτευχθεί και το πρώτο σκέλος της αποστολής σου. Άνθρωποι παραδεδομένοι στα πάθη και στις ορέξεις τους δεν μπορούν να αποδυθούν σε εθνικούς απελευθερωτικούς αγώνες.

Ζούμε σε μιαν εποχή που ο πολιτισμός της συνθλίβει τα πάντα: Ιδανικά, θεσμούς, ανθρώπους, και τα αποσυνθέτει. Κι οι αναθυμιάσεις αυτής της αποσύνθεσης μολύνουν κάθε πτυχή της ζωής. Ο άνθρωπος γίνεται έρμαιο στα χέρια των επιτήδειων, αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον συνάνθρωπό του.

Στις μέρες μας αναρίθμητα κυκλώματα αποσκοπούν στην εκμετάλλευση όχι μόνον των θεμιτών αναγκών, μα και των αθεμίτων παθών των ανθρώπων. Ραδιόφωνο και τηλεόραση, εφημερίδες, περιοδικά, διαδίκτυο, δεν στοχεύουν στη δημιουργία ελεύθερων ανθρώπων, δεν καλλιεργούν την κριτική ικανότητά ούτε και προσφέρουν επιλογές και διλήμματα. Αντίθετα σφυροκοπώντας αδιάκοπα την ακοή και την όραση με κάθε είδους προπαγάνδα, καθορίζουν εξουσιαστικά πρότυπα συμπεριφοράς, προσφέρουν προκαθορισμένους στόχους, προσανατολίζουν θελήσεις και συνειδήσεις, επιβάλλουν νόημα ζωής. Εγκλωβίζουν έτσι τους ανθρώπους σε τεχνητά αδιέξοδα και τους απομυζούν κάθε ικμάδα.

Σ’αυτή την κοινωνία καλούμαστε να δράσουμε, άγιε αδελφέ. Αποστέλλεσαι «κηρύξαι αιχμαλώτοις άφεσιν και τυφλοίς ανάβλεψιν», καλείσαι «αποστείλαι τεθραυσμένους εν αφέσει»(Λουκ.4,18). Να λύσεις αυτούς που’ναι αιχμάλωτοι στα πάθη. Ν’ανοίξεις τα μάτια των πνευματικά τυφλών. Να ελευθερώσεις και να στηρίξεις όσους οι ποικίλες περιστάσεις της ζωής ετραυμάτισαν.

Αυτές είναι, Πανιερώτατε, σε γενικές γραμμές, οι κύριες ευθύνες της νέας αποστολής που, από σήμερα, αναλαμβάνεις. Ευχόμαστε να’ναι η ποιμαντορία σου πολύχρονη και καρποφόρα. Την καρποφορίαν εγγυάται η δαψιλής μόρφωσή σου, η εργατικότητά σου, την οποία προοιωνίζει και η νεότητά σου, καθώς και το πράον και ταπεινόν του χαρακτήρα σου. Κυρίως, όμως ευχόμαστε να καταστείς ο νέος Ιησούς του Ναυή που θα οδηγήσεις τον λαό σου πίσω στις πατρογονικές εστίες του.

Οι ευχές του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου ημών κ.Χρυσοστόμου καθώς και όλων των μελών της Ιεράς ημών Συνόδου «είησαν μετά σου και παντός του ποιμνίου σου».