English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

  

ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ΄ΛΟΥΚΑ (ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ)
Απόστολος: Β΄ Τιμ. γ΄ 10-15
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιη΄10-14
5 Φεβρουαρίου 2012

 

«Δύο άνθρωποι ανέβηκαν εις το ιερόν προσεύξασθαι»

 

Ο μεγάλος προπονητής μας καλεί για προπόνηση. Ο κάθε αγώνας, το κάθε αγώνισμα χρειάζεται όχι μόνο θέληση και επιμονή, αλλά και μέθοδο και τέχνη. Προπονητής είναι η Εκκλησία. Αθλητές εμείς που δεχθήκαμε το βάπτισμα και καλούμεθα να αγωνισθούμε στον ευγενικό αγώνα της πίστεως και αρετής, και που για στόχο έχουμε την αγιότητα και έπαθλο την αιώνια ζωή, την Βασιλεία των Ουρανών.

Στους αγώνες των αθλητικών ομάδων συμμετέχουν ορισμένοι αθλητές, ορισμένης ηλικίας και για ορισμένο άθλημα. Στον αγώνα τον πνευματικό της Εκκλησίας καλούνται οι πάντες, πάσης τάξεως και ηλικίας, και οι γέροντες ακόμη και οι άρρωστοι και κατάκοιτοι, και πολλές φορές έχουν αναδειχθεί απ’ αυτούς αθλητές αξιοθαύμαστοι. Γιατί εδώ η ψυχή, κυρίως, αθλείται και γυμνάζεται, και κατά δεύτερο λόγο, το σώμα.

Για κάθε αγώνισμα χρειάζεται ιδιαίτερη μέθοδος και τέχνη και κανονισμός. Για τούτο και ο απόστολος Παύλος γράφει: «Εάν δε και αθλή τις ου στεφανούται, εάν μη νομίμως αθλήση». Τονίζει δε και συγκρίνει την ανωτερότητα των πνευματικών αγώνων, στους οποίους αγωνίζονται οι Χριστιανοί, λέγοντας ότι «εκείνοι μεν ουν», οι αγωνιστές των γηπέδων, αγωνίζονται «ίνα φθαρτόν στέφανον λάβωσιν, ημείς δε άφθαρτον». Ποιος δεν θα ήθελε να αγωνιστεί για τέτοιο έπαθλο;

Ανάλογη με τον αγώνα είναι η σοφή προπόνηση στην οποία μας καλεί η Εκκλησία πάντοτε μεν, όλες τις ημέρες και ώρες της ζωής μας, αλλά ιδιαιτέρως και συστηματικότερα κατά την περίοδο του Τριωδίου που αρχίζει από σήμερα. Δέκα εβδομάδες θα αγωνιστούμε εντονότερα. Από την μεγάλη διάρκεια καταλαβαίνουμε και την μεγάλη σημασία του αγώνος, στον οποίο καλούμεθα να αγωνισθούμε.

Έχουμε προπονητή πάνσοφο την Εκκλησία, η οποία ανέδειξε στο πέρασμα των αιώνων εκατομμύρια πρωταθλητών. Προπονητή που δεν συμβουλεύει μόνο αλλά και δίνει δύναμη, με τη θεία Χάρη των Μυστηρίων, στον αγωνιστή για να νικήσει.

Και ναι, σήμερα μας δίνει το πρώτο μάθημα. Μας δίνει μάθημα, αλλά και εφόδια για την ψυχική μας γύμναση και ανύψωση. Μας υπενθυμίζει με το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, την σύντομη αλλά ωραία και διδακτική για όλους μας παραβολή του Τελώνου και Φαρισσαίου. Τι λέγει ο Κύριος στην παραβολή;

«Δύο άνθρωποι ανέβηκαν εις το ιερόν προσεύξασθαι». Δύο άνθρωποι πήγανε στο ναό να προσευχηθούν. Εδώ έχουμε αμέσως αμέσως το πρώτο δίδαγμα. Την ανάγκη της προσευχής. Και προσέξτε, όχι της ατομικής προσευχής που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε σε κάθε τόπο, αλλά της προσευχής που συνδέεται με τη Θεία Λατρεία. Της προσευχής που είναι απαραίτητο να γίνεται στο ναό, διότι μόνον στο ναό τελούνται τα Μυστήρια και μάλιστα το κυριότερο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας. Στον ναό, που ενώνονται οι ψυχές και λατρεύουν τον Θεό.

Αλλά όμως, και εκεί προσοχή χρειάζεται. Να προσευχηθούμε, αλλά πως θα προσευχηθούμε; Να τελέσουμε τα θρησκευτικά μας καθήκοντα, γενικότερα, αλλά  πώς θα τα τελέσουμε. Ας δούμε τι έκαμαν αυτοί οι δύο. Ο ένας ήταν Φαρισαίος, δηλαδή από αυτούς που ήθελαν να εμφανίζονται ευσεβείς και τηρητές των εντολών του Θεού και ο άλλος ήταν Τελώνης, αμαρτωλός γνωστός, σαν όλους τους τελώνες, για την πλεονεξία και τις αδικίες που έκαμαν.

Ο Φαρισαίος στάθηκε περήφανα και επιδεικτικά στο ναό και άρχισε να προσεύχεται, καυχώμενος για τις αρετές του και κατακρίνοντας τους άλλους. «Θεέ μου, έλεγε, εγώ νηστεύω δυο μέρες την εβδομάδα, δίνω από τα έσοδα μου το δέκατο στο ναό. Εγώ δεν είμαι άρπαγας, ανήθικος, άδικος ή και σαν αυτόν εκεί τον αμαρτωλό Τελώνη». Αυτή ήταν η προσευχή του. Καύχηση, εγωισμός και κατάκριση των άλλων.

Στην άκρη του ναού προσεύχεται και ο Τελώνης. Με δάκρυα κτυπούσε το στήθος του μετανοιωμένος, λέγοντας: «Κύριε, συγχώρησέ με τον αμαρτωλό». Και τελειώνει ο Κύριος την παραβολή λέγοντας: Σας διαβεβαιώνω ότι αυτού του αμαρτωλού, αλλά μετανοιωμένου αμαρτωλού η προσευχή έγινε δεκτή από τον Θεό και όχι του Φαρισαίου.

Απαραίτητη η συμμετοχή μας στη Θεία Λατρεία. Όλοι μαζί «εν ενί στόματι και μία καρδία», να προσφέρουμε όχι μια απλή προσευχή, αλλά τη Θεία Λατρεία με πραγματική μας συμμετοχή σ’ αυτή, κοινωνώντας με κατάλληλη ψυχική προετοιμασία των Αχράντων Μυστηρίων αλλά και με τις απαραίτητες προϋποθέσεις τις οποίες μας παρουσίασε η παραβολή. Μακριά από εγωιστικές σκέψεις ότι εμείς είμαστε καλύτεροι από τους άλλους. Μακριά από περιφρόνηση και κατάκριση εκείνων τους οποίους νομίζουμε εμείς αμαρτωλούς και όμως, πιθανόν αυτοί να έχουν νοιώσει και μετάνοια σαν τον τελώνη και να είναι πολύ καλύτεροι από εμάς. Αλλά και αν είναι οι άλλοι αμαρτωλοί δεν έχουμε εμείς κανένα δικαίωμα να κρίνουμε και κατακρίνουμε κανένα. Μόνο ο Θεός έχει το δικαίωμα να κρίνει.

Προσευχή, συμμετοχή στη Θεία Λατρεία. Αλλά συμμετοχή με ταπείνωση, με μετάνοια, ζητώντας το έλεος του Θεού και μακριά  από κάθε εγωιστική σκέψη για τον εαυτό μας και  κάθε κατάκριση για άλλους.

Αυτά τα πρώτα μαθήματα μας δίνει σαν προπονητής η Εκκλησία στον αγώνα στον οποίο μας καλεί για την καλλιέργεια της ψυχής μας, με πίστη, αγάπη, ταπείνωση και όλες τις άλλες αρετές που μας χρειάζονται και στη ζωή αυτή, αλλά μας εξασφαλίζουν εκτός από την Θεία Χάρη και ένα βοηθητικό εισιτήριο  για ην άλλη ζωή την Βασιλεία των Ουρανών, αλλά και μια άλλη ειρηνική συμβίωση στην επίγεια ζωή μας. Αμήν.

 

Γιώργος Σαββίδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ ΛΟΥΚΑ (Ασώτου)
Απόστολος (Α΄ Κορ. ΣΤ΄ 12-20)
Ευαγγέλιο Λουκ. ΙΕ΄ 11 – 32
12 Φεβρουαρίου 2012

ΟΙ ΔΥΟ ΥΙΟΙ

 

Πικρά ποτήρια αίσχους και ντροπής, θλίψεως και οδύνης, ποτίζουν τον πατέρα τους και οι δυό υιοί της σημερινής παραβολής. Ο ένας, τον ατιμώνει με την  προηγούμενη ελεεινή διαγωγή του. Ο άλλος, τον πικραίνει με τον φθόνο του και με την εγωιστική και εμπαθή συμπεριφορά του. Ο νεότερος, θρασύς και παρήκοος, αυθάδης και ασεβής όπως είναι, παρουσιάζεται μια μέρα στον πατέρα του και τον αναγκάζει, με το έτσι θέλω, να του δώσει το ποσοστό της πατρικής περιουσίας που του ανήκει. Ο πατέρας του, που δεν θέλει να κρατήσει δια της βίας τον ανυπότακτο υιό, διαμοιράζει την περιουσία του και δίνει στο απαιτητικό παιδί το μερίδιό του.

Μετά από λίγες μέρες μαζεύει όλα τα αγαθά του και αναχωρεί σε χώρα μακρινή, ξένη και άγνωστη, μακριά από κάθε πατρική επίβλεψη και προστασία. Εδώ ρίχνεται ακράτητος στη ζωή της ασωτίας. Παραδίδεται στα γλέντια και τα ξενύχτια, στις αισχρότητες και της ακατονόμαστες βρομερότητες. Σπαταλά όλη του την περιουσία  στα συμπόσια και τις διασκεδάσεις και στην κάθε είδους ασωτία και διαφθορά. Καρπός και αποτέλεσμα της άνομης και τρελής αυτής ζωής είναι η τρομερή  στέρηση και πείνα ο εξευτελισμός  και η δουλεία. Και είναι βέβαια όλεθρος και καταστροφή και δίκαιη τιμωρία για τον κακοκέφαλο και ατίθασο αυτό νέο. Είναι όμως και ντροπή και προσβολή  και για τον πατέρα, το καλό όνομα του οποίου με τόση ασέβεια και αφροσύνη έχει διασυρθεί και κατασπιλωθεί από τον άσωτο υιό.

Παρόμοια θλίψη και στενοχώρια δοκιμάζει ο αγαθός αυτός πατέρας και από τον μεγαλύτερο υιό του.  Αυτός δεν είναι παρήκοος και σκληρός όπως ο νεότερος. Τουναντίον, φρόνιμος και συνετός, φιλόπονος και εργατικός, μένει πάντοτε κοντά στον πατέρα του. Τον βοηθά στις εργασίες του και εκτελεί με προθυμία τις διαταγές του. Η χωρίς όμως πνευματικό περιεχόμενο πειθαρχία αυτή, γεννά μέσα του τόσο μεγάλη ιδέα για το άτομο του και δημιουργεί  τέτοιες παράλογες αξιώσεις, που ξεσπούν σε βάρος του πατέρα του, σε μια στιγμή μάλιστα γενικής χαράς και ευφροσύνης . Στηριχθείς στον εγωισμό του και προβάλλοντας στον πατέρα του την αυτοδικαίωση,  παίρνει την θέση του  αρνητού της πατρικής εξουσίας και της αδελφικής αγάπης.

Όταν μια μέρα επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι ο άσωτος αδελφός του και ο πατέρας του πανηγυρίζει με χαρά το μεγάλο και χαρμόσυνο γεγονός της επιστροφής, ο μεγαλύτερος υιός, αντί να λάβει μέρος στην χαρά, θυμώνει και μένει έξω από το σπίτι. Ο πατέρας του βγαίνει έξω και τον παρακαλεί. Αυτός όμως χύνει όλη την πικρία της φθονερής του καρδιάς και παραπονιέται γιατί ο πατέρας του έκαμε μια τέτοια θυσία για τον άσωτο, ενώ γι’ αυτόν δεν έχει δείξει ποτέ ένα τόσο μεγάλο ενδιαφέρον. Ο αγαθός πατέρας απολογείται προς τον ανάξιο υιό και του υποδείχνει ότι δεν είναι δίκαια τα παράπονά του. «Συ είσαι πάντοτε κοντά μου», λέει, «και όλα τα αγαθά μου είναι δικά σου. Δίκαιη και πρέπουσα είναι η χαρά για την επάνοδο του άσωτου αδελφού σου γιατί ήταν νεκρός στην  αμαρτία και χαμένος και τώρα ανέζησε και ανευρέθη ».

Αυτή την ανάρμοστη και ανεπίτρεπτη  διαγωγή δείχνουν στον πατέρα τους οι δύο υιοί της σημερινής παραβολής. Μια διαγωγή, που την συναντούμε σε κάθε εποχή, ακόμα και σήμερα. Γιατί και σήμερα υπάρχουν αμαρτωλοί όμοιοι με τον νεότερο ή το μεγαλύτερο υιό της παραβολής. Οι πρώτοι, βυθισμένοι στο σκοτάδι και την άγνοια των πραγμάτων, παρασύρονται στην ανηθικότητα και την ασωτία, στην οποία εξώκειλε ο νεότερος υιός. Νομίζουν ότι θα βρουν την ευτυχία, στην απόλαυση των υλικών αγαθών και των αμαρτωλών επιθυμιών. Βέβαια κατ’ αρχάς η ζωή της αμαρτίας φαίνεται από κάθε άποψη ευχάριστη και ελκυστική. Άλλα όμως παρουσιάζει στην αρχή και άλλα έρχονται στο τέλος. Υπόσχεται ελευθερία και οδηγεί σε σκληρή δουλεία. Υπόσχεται τέρψεις και ευτυχία και δημιουργεί πικρίες και θλίψεις και δυστυχία. Τρέφει με όνειρα και μεγάλες ελπίδες και οδηγεί στην καταισχύνη, στην απελπισία, στην απώλεια. Γιατί τελικό κατάντημα του αμαρτωλού είναι η καταστροφή, όχι μόνο η ψυχική, αλλά και η σωματική και η οικονομική και η κοινωνική.

Οι δεύτεροι, ενώ αποφεύγουν σοβαρά αμαρτήματα και μένουν καθαροί από τον μολυσμό και την κατάπτωση των σαρκικών αμαρτημάτων, αφήνουν εν τούτοις, να αναπτυχθεί στην ψυχή τους ο φθόνος και το μίσος και ο φαρισαϊσμός και η αλαζονεία του μεγαλύτερου υιού. Είναι πάντοτε έτοιμοι να διαφημίσουν τις αρετές τους και να καυχηθούν για το άτομο τους και να καταδικάσουν, χωρίς συμπάθεια και οικτιρμό, τις  παρεκτροπές και ελλείψεις των άλλων. Γυμνοί από ταπεινοφροσύνη και  αγάπη και τυπικά ενάρετοι και καλοί, είναι στην ουσία άνθρωποι φθονεροί και εμπαθείς. Δεν γνωρίζουμε, πάντως, αν ο μεγαλύτερος υιός, μετά τον πατρικό έλεγχο , εισήλθε στο σπίτι για να συμφάγη με τον άσωτο αδελφό του. Τούτο ο Κύριος δεν το εφανέρωσε, προφανώς, για να διδάξει ότι οι φθονεροί άνθρωποι, μόνο αν διορθωθούν και μετανοήσουν ειλικρινά, θα έχουν θέση στην βασιλεία των Ουρανών.

Χριστιανοί μου! Αν ως τώρα ζήσαμε στην αμαρτία και αν μέχρι σήμερα υπήρξαμε άσωτοι, φθονεροί και εμπαθείς, ας μην απελπιζόμαστε γι’ αυτό και ας μη δειλιούμε. Η αγάπη του Θεού είναι άπειρη και το έλεος Του ανυπολόγιστο. Αυτό που χρειάζεται από μας είναι η οριστική απομάκρυνση από την ζωή της αμαρτίας και η επιστροφή στον Θεό. Ας μετανοήσουμε, λοιπόν, και ας  επιστρέψουμε χωρίς αναβολή, στον Θεό της αγάπης και της ευσπλαχνίας. Η μετάνοια έσωσε, εθεράπευσε και αποκατέστησε τον άσωτο. Η μετάνοια θα έσωζε και τον πρεσβύτερο. Αλλ’ αυτός όμως σκοτισμένος και δεμένος από τον εγωισμό του δεν μετανόησε και έμεινε έξω της χαράς, με τα αμαρτήματα του, με τα πάθη του, τα πείσματα του και την κακία του. Ας εξομολογηθούμε τις αμαρτίες μας και ας ακολουθήσουμε τη ζωή της αρετής. Και τότε να είμαστε βέβαιοι, ότι θα βρούμε ανοικτές τις αγκάλες του Θεού, ανοικτά και τα χέρια Του, για να μας δώσει την ευλογία Του και παράλληλα την ειρήνη και την συγχώρηση και την απαλλαγή από την αμαρτία.

 

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος

 


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ
Απόστολος: Α΄ Κορ. ή 8 – θ’ 2
Ευαγγέλιο: Ματθ.  κε’ 31 – 46
19 Φεβρουαρίου 2012

 

«Όταν δε έλθη ο Υιός του Ανθρώπου εν τη δόξη αυτού … τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού, και συναχθήσονται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη» (Ματθ. κε’ 31)

 

Η περί Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου διδασκαλία είναι η πιο πολυσυζητημένη από το σύνολο της διδασκαλίας Του. Έτσι, άλλοι την αποδέχονται σαν βέβαιη εκδήλωση της Χάριτος και της δυνάμεως του Ιησού ως Θεού και άλλοι την απορρίπτουν γιατί αρνούνται να αποδεχθούν  την συνυφασμένη με αυτήν αιώνια ζωή. Όμως και από αυτούς που την αποδέχονται αρκετοί καταπιάνονται με την χρονική στιγμή που θα γίνει, παρά με τον τρόπο και ιδιαίτερα με τον σκοπό της. Μάλιστα μερικοί διαψεύστηκαν επανειλημμένα, όταν παρερμηνεύοντας γεγονότα των καιρών ή της εποχής τους καθόρισαν και συγκεκριμένη χρονολογία που θα γίνει.

Όμως, κατά καιρούς, ακόμα και στις μέρες μας, κάποιοι προσπαθούν να μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον, απλά τρομοκρατώντας τους ανθρώπους και όχι καθοδηγώντας τους σωστά για την ουσία και τον σκοπό αυτού του γεγονότος.

Η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου είναι τόσο βέβαιη όσο και η παρούσα ζωή. Ομολογούμε στο σύμβολο της πίστεως «και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης, κρίναι ζώντας και νεκρούς». Άρα το ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολεί δεν θα πρέπει να είναι το «πότε θα γίνει;» αλλά το κατά πόσο ο καθένας από μας θα είναι έτοιμος γι’ αυτό το ένδοξο γεγονός, πολύ δε περισσότερο κατά πόσο ο εαυτός μας θα είναι έτοιμος για την κρίση που θα ακολουθήσει. Για τούτο ο Κύριος, τόσο με τις ευαγγελικές περικοπές των δυο προηγούμενων Κυριακών, όσο και με τη σημερινή, σκοπό έχει να μας παρακινήσει σε μετάνοια. Αυτή η μετάνοια, πέρα από τη δυνατότητα της αυτογνωσίας και της επιστροφής, μας προσφέρει και τη δυνατότητα προετοιμασίας για τούτο το σημαντικό γεγονός της κρίσεως του Θεού.

Αφού λοιπόν, για μας η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου θα είναι βέβαιο γεγονός που θα εκδηλωθεί, τότε η προσοχή μας θα πρέπει να στραφεί στο πως εμείς θα είμαστε έτοιμοι για τούτη την ένδοξη και φοβερή ημέρα. Επειδή δε είμαστε θνητοί αυτή η προετοιμασία θα πρέπει να γίνει όσο βρισκόμαστε στη ζωή. Μάλιστα η πέραν του τάφου ζωή είναι άμεσα συνδεδεμένη με την παρούσα ζωή τόσο με βάση το σημερινό Ευαγγέλιο, όσο και με βάση την παραβολή του Πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου.

Ο χαρακτήρας αυτής της ζωής πρέπει να είναι αντανάκλαση της ζωής του Ιησού. Ο Ιησούς ως «Υιός του ανθρώπου» και ως αντιπρόσωπος της ανθρωπότητας ενεργούσε και έπασχε με μοναδικό κίνητρο την αγάπη. Αφού λοιπόν χάρις σ’ αυτήν την αγάπη ενανθρώπησε, σταυρώθηκε αναστήθηκε, ανελήφθη στους ουρανούς και θάρθει και πάλι, άρα κι εμείς οι άνθρωποι θα πρέπει να υλοποιήσουμε αυτή την αγάπη.

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός  ότι την αγάπη προς το Θεό την ταυτίζει με την αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Και όχι μόνο, αλλά και προτάσσει την αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Γιατί, όπως γράφει και ο αγαπημένος του μαθητής, ο Ιωάννης «Ο μη αγαπών ουκ έγνω τον Θεόν, ότι ο Θεός αγάπη εστιν» (Α’ Ιωάν. δ’8). Εκείνος που δεν αγαπά δε γνωρίζει το Θεό, γιατί ο Θεός είναι αγάπη.

Όποιος, λοιπόν, δεν αγαπά τον αδερφό του και πάλι κατά τον Ιωάννη, «μένει εν τω θανάτω» (Α Ιωάν. γ’14) παραμένει στο θάνατο. Η αγάπη δε αυτή πρέπει να εκδηλώνεται με έργα. «Τεκνία μου, μη αγαπώμεν λόγω μηδέ τη γλώσση, αλλ’ εν έργω και αλήθεια» (Α’ Ιωάν. γ’18). Παιδιά μου, ας μην αγαπάμε με λόγια και ωραίες φράσεις, αλλά με έργα και αγάπη αληθινή.

Ναι, με έργα και αγάπη αληθινή. Αυτά τα έργα τα μικρά, τα καθημερινά που ο καθένας μπορεί να κάνει ζητά κι’ από μας σήμερα ο Ιησούς. Και όχι απλώς τα ζητά, αλλά θεωρεί ότι κάθε πράξη ή παράλειψη που αφορά το συνάνθρωπο, αφορά τον ίδιο προσωπικά. «Εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων εμοί εποιήσατε» και «εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε».

Όμως ποια είναι αυτά τα μικρά που ζητά ο Κύριος από μας; Αυτά τα μικρά και που είναι κατορθωτά από τον καθένα μας τα απαρίθμησε στο σημερινό ευαγγέλιο. «Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και μ’ επισκεφτήκατε, φυλακισμένος κι ήρθατε να με δείτε».

Ο Κύριος λοιπόν, δε θα μας κρίνει γιατί δε λύσαμε το πρόβλημα της πείνας, της δίψας ή της έλλειψης στέγης και της φτώχειας. Ο Κύριος θα μας κρίνει γιατί αδιαφορήσαμε για τον όποιο φτωχό Λάζαρο βρέθηκε στην πόρτα μας κι εμείς αρνηθήκαμε να τον βοηθήσουμε. Η όποια αδιαφορία μας μεταφέρεται στο Χριστό. Τον ακούσαμε σήμερα να μας λέει: « Εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελάχιστων, ουδέ εμοί εποιήσατε».

Ο Γάλλος ιεραπόστολος των λεπρών Ραούλ Φολερώ έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Αν ο Χριστός χτυπήσει αύριο την πόρτα σας θα τον αναγνωρίσετε;» Γιατί ο Χριστός βρίσκεται στο πρόσωπο του καθενός από τους συνανθρώπους μας που βρίσκονται γύρω μας, ανεξάρτητα από χρώμα, θρησκεία ή εθνική καταγωγή. Στο πρόσωπο  του απλού και ταπεινού και καταφρονημένου οδηγούμε στην καταξίωση την εικόνα του ανθρώπου ως εικόνα του Θεού, μέσα από την δική μας αγάπη.

Στο πρόσωπο, λοιπόν του συνανθρώπου μας βλέπω το Χριστό και όχι «την κόλασή μου», όπως έλεγε ο φιλόσοφος του περασμένου αιώνα, ο Σάρτρ. Με βάση το σημερινό Ευαγγέλιο στο πρόσωπο του όποιου συνανθρώπου μου βρίσκω το δρόμο που με οδηγεί στον παράδεισο ή την κόλαση. Άρα το κλειδί της πόρτας του Παραδείσου ή της κόλασης το κρατά ο καθένας από μας. Αρκεί να ξέρει να το χρησιμοποιήσει. Όπως οι σύγχρονες κλειδαριές ανοίγουν ή κλείνουν με «κωδικό», έτσι και η κλειδαριά του παραδείσου ανοίγει στην εμφάνιση του κωδικού «αγάπη» χωρίς όρια. Αγάπη χωρίς υπολογισμούς και υστεροβουλία. Αγάπη που ξέρει να δίνει και που ξεχνά μόλις τα δώσει. Αγάπη ειλικρινής, που όσο μικρή κι ασήμαντη κι αν είναι προσφέρει στον καθένα τη δυνατότητα ν’ ακούσει τον παρήγορο λόγο «δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου».

Αδελφοί μου, σε εποχές δύσκολες, όπως είναι και η εποχή μας, είναι καιρός να προβληματιστούμε . Ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας «πως φτάσαμε ως εδώ;» «Ποιο το μερίδιο της δικής μας ευθύνης;» «μπορώ να αλλάξω τον κόσμο;» Ο καθένας φέρουμε μερίδιο ευθύνης. Αν όνειρό μας είναι ν’αλλάξουμε τον κόσμο, ας αλλάξουμε πρώτα τον εαυτό μας. Αν αμελήσουμε ή αρνηθούμε να το πράξουμε τότε αυτό το όνειρο, όχι μόνο θα μείνει ανεκπλήρωτο, αλλά την ώρα της κρίσης θα μετατραπεί σε εφιάλτη. Στο χέρι μας είναι ν’ αποφύγουμε τον εφιάλτη και μέσα από την «ενεργουμένη αγάπη» να μπορέσουμε ν’ακούσουμε το «δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου». Αμην.

 

Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ
Απόστολος : Ρωμ .ιγ'11 - ιδ΄ 4
Ευαγγέλιον: Ματθ στ΄ 14  - 21
Κυριακή 26 Φεβρουαρίου  2012

 

Η επιθυμία της γνώσης, η ανάγκη της μάθησης και η ικανότητα του ανθρώπου να κρίνει, να συγκρίνει και να αξιολογεί, πράξεις λόγους και σκέψεις είναι έμφυτα δοσμένα από τον Δημιουργό του. Αποσκοπούν στην ολοκλήρωση του ατόμου αλλά και γενικότερα στην ανάπτυξη πολιτιστικών αξιών.  Συνεπώς θα ήταν άκρως παράλογο να απαιτήσουμε από τον άνθρωπο να δέχεται ασυζητητί, χωρίς έλεγχο ή και αντίρρηση τα πάντα. Θα ήταν άρνηση βασικού χαρακτηριστικού του σκεπτομένου λογικού όντος και απομάκρυνση από τον προορισμό του πάνω στη γη.  Ωστόσο η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης και η δυνατότητα αξιολογικής εκτίμησης λόγων και πράξεων, δεν θα έπρεπε να περιορίζεται και να μετατρέπεται σε κρίση και κατάκριση πράξεων συγκεκριμένων ατόμων με προφανή στόχο την μειωτική κατάταξη ή και περιφρόνηση τους. Είναι δυνατόν να διδαχτούμε από πράξεις και λόγους συνανθρώπων μας. Να δεχτούμε τα καλά και ορθά παραδείγματα ως οδηγητικά για τη διαμόρφωση της συμπεριφοράς μας. Και θα είναι επίσης πολύ βοηθητικό να αποφύγουμε τη μίμηση πράξεων και λόγων που δεν είναι αποδεκτές τόσο από τον ανθρώπινο, αλλά κυρίως από τον θείο νόμο. Και αυτό χωρίς να προχωρούμε στον κριτικό έλεγχο αυτών που τις πράττουν.

«Σύ τίς ε  κρίνων λλότριον οκέτην; Τ ιδί Κυρί στήκει  πίπτει» καταλήγει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του, αγαπητοί μου αδελφοί. Ποιος είσαι εσύ και με ποιο δικαίωμα κρίνεις τον ξένον υπηρέτη. Έχει τον κύριό του, το αφεντικό του. Αυτός θα κρίνει αν είναι εν τάξει, ή θα τον κατακρίνει.

Πολύ εύκολα και χωρίς ιδιαίτερη σκέψη αποτιμώντας με μια απλή ματιά τις πράξεις κάποιου, σπεύδουμε να κρίνουμε όχι τόσο αυτή καθ’ εαυτή την πράξη, όσο αυτόν που την έκαμε. Αγνοούμε τα περιστατικά. Δεν προλάβαμε καν να την δούμε ολοκληρωμένη. Δεν προσέξαμε ακόμη κάποιους άλλους παράγοντες που παρέσυραν ή εξανάγκασαν αυτόν τον άνθρωπο να ενεργήσει με αυτόν τον απαράδεκτο για μας, τρόπο. Και σημειώστε αυτό το τελευταίο. Θεωρούμε  απαράδεκτο για μας, τον τρόπο που ενήργησε, κατά την δική μας προσωπική κρίση, που ίσως να είναι και λανθασμένη. Πιθανόν λοιπόν να μην είναι και τόσο κατακριτέα ή πράξη αυτή για την οποία σπεύσαμε να τον  κατηγορήσουμε. Μήπως απλώς πρέπει να δούμε την πράξη και πως θα αποφύγουμε να κάνουμε κάτι παρόμοιο; Αλλά κι αν ακόμη είναι κατακριτέα, ποιοι είμαστε εμείς για τον κρίνουμε. Ποιος μας έδωσε αυτό το δικαίωμα; Για να μην τονίσουμε εμφαντικά: Εμείς άραγε είμαστε εκτός κάθε κριτικής; Μήπως αυτό που κατακρίνουμε το έχουμε και εμείς πράξει άλλοτε; Οι δικές μας πράξεις είναι τέλειες και σύμφωνες με τους νόμους των ανθρώπων και τις εντολές του Θεού; Αναρίθμητες είναι και καθημερινές, οι παντοειδείς μικρές ή μεγάλες παραβάσεις μας. Κάποιες μάλιστα ωραιοποιώντας τες, τις χαρακτηρίζουμε σαν παληκαριά ή τόλμη. Άλλες τις εκμηδενίζουμε. «Δεν είναι και τίποτε σπουδαίο», εκτιμούμε, δικαιολογώντας εύκολα και χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, τον εαυτό μας, προσπαθώντας να φιμώσουμε τη φωνή της συνείδησής μας.

Ωστόσο, αγαπητοί μου, το ότι κρίνουμε, κατακρίνουμε και καταδικάζουμε τους άλλους για τις πράξεις τους και την συμπεριφορά τους, δεν είναι το χειρότερο. Δυστυχώς η κριτική και καταδίκη των άλλων γίνεται πολύ πιο αυστηρή και ανελέητη, όταν οι πράξεις τους, μάς επηρεάζουν έμμεσα, μάς ενοχλούν άμεσα. Φυσικά για ό,τι κάνουμε ζημιώνοντας τους συνανθρώπους μας ή περιφρονώντας και αγνοώντας τα δικαιώματά τους, ή παραβαίνοντας τον νόμο του Θεού, δεν τα θεωρούμε σοβαρά ή καταδικαστέα. Ο Κύριος, αγαπητοί μου αδελφοί, γνωρίζει βέβαια ότι είμαστε αμαρτωλοί και είναι αδύνατον, αν και μια ημέρα ήταν η ζωή μας να μείνουμε μακρυά από την αμαρτία. Γιαυτό με απόλυτη σαφήνεια στην επί του όρους ομιλία Του, τονίζει «άν μή φτε τος νθρώποις τά παραπτώματα ατν, οδέ καί  πατήρ μν φήσει τά παραπτώματα μν», απαιτώντας από εμάς απόλυτη συνέπεια. Εάν δε φανούμε συγχωρητικοί αντιμετωπίζοντας με κατανόηση τα παραπτώματα των άλλων, να μην περιμένουμε να μας συγχωρήσει και ο Θεός για τα πολλά λάθη και αμαρτίες μας που καθημερινά πράττουμε. Αυτό λοιπόν, που πρέπει πάντοτε να σκεφτόμαστε, όταν συμβαίνει να συγκρουσθούμε με τους συνανθρώπους μας, είτε πρόκειται για σοβαρά θέματα ή και απλά και ανάξια λόγου, είναι η αποδοχή ότι είναι κι αυτοί αδέρφια μας, παιδιά του ίδιου Θεού και Πατέρα μας. Συνεπώς με αγάπη και κατανόηση θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε λάθη των άλλων που μας ενοχλούν, μας ζημιώνουν. Αλλιώς αποδεικνύουμε ότι δεν λογαριάζουμε τους άλλους ως αδέρφια μας. Έτσι καταλήγουμε να  συμπεριφερόμαστε με μη φιλική διάθεση, κάποτε και με εχθρική ή και εκδικητική. Πως λοιπόν περιμένουμε να δείξει, ο Πατήρ ο Ουράνιος, κατανόηση για τις αδυναμίες, τα λάθη, τις αμαρτίες μας;

Σε λίγες μέρες, αγαπητοί μου, εισερχόμαστε στην μεγάλη τεσσαρακοστή, που είναι μια ακόμη ευκαιρία, ένα στάδιο προετοιμασίας για την καθαρότητα της ψυχής μας. Χωρίς πραγματική όμως, ειλικρινή και ανιδιοτελή αγάπη για τους συνανθρώπους μας, η ψυχή μας δεν θα είναι καθαρή. Άλλη απόδειξη της αγάπης μας για τους άλλους, είναι η αποφυγή της κακόβουλης κριτικής, το επιπόλαιο κουτσομπολιό, η κατάκριση. Αγάπη σημαίνει, με προθυμία, κατανόηση και καλοσύνη να συγχωρούμε αυτούς που πιθανόν μας έβλαψαν. Δύο βασικά διδάγματα, από τα πολλά που αναφέρουν οι ευαγγελικές περικοπές, τονίσαμε. Το πρώτο η αποφυγή της κρίσης και κατάκρισης των άλλων. Και το δεύτερο η ανάγκη να συγχωρούμε από καρδιάς και με αγάπη τους συνανθρώπους μας, αν θέλουμε να μας βλέπει και ο Θεός σαν αδέλφια μεταξύ μας και με την απέραντη αγάπη Του, να συγχωρεί τα πολλά μας λάθη.

 

Δ.Γ.Σ.


ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
ΛΟΓΟΣ Β΄
Απολογητικός περί της φυγής εις τον Πόντον ή Περί ιερωσύνης

 

Η Καινή Διαθήκη δια τους ιερείς και επισκόπους.

Και διατί αναφέρω τα παλαιά: Ποιος δε, όταν μετρήσει τον εαυτό του με τους κανόνες και τους όρους του Παύλου, τους οποίους έθεσεν ούτος δια τους επισκόπους και τους πρεσβυτέρους, να είναι δηλαδή νηφάλιοι, σώφρονες, να μη μεθύσκωνται, να μη φιλονικούν, να είναι υποδείγματα και κατά πάντα καθαροί και απρόσβλητοι από πονηρά πράγματα, δεν θα εύρει ότι οι κανόνες αυτοί είναι κατά πολύ σωστότεροι από εκείνους: Δεν είναι δε επίσης πολύ ανώτερα εκείνα τα οποία παραγγέλλει ο Ιησούς εις τους μαθητάς του, όταν τους αποστέλλει εις το κήρυγμα; Το κυριώτερον δε από αυτά είναι – δια να μην αναφέρω το καθένα χωριστά – να είναι τέτοιοι ως προς την αρετή και τόσο ευπρεπείς και μετριοπαθείς και ακόμη, δια να το ειπώ με συντομία, τόσον ανώτεροι από τα γήινα, ώστε το Ευαγγέλιο να διαδίδεται με την αρετή των το ίδιο καλά όπως και με τους λόγους των.

Εμένα δε με τρομάζουν και οι Φαρισσαίοι, οι οποίοι κατακρίνονται, και οι Γραμματείς, οι οποίοι ελέγχονται. Διότι είναι πολύ φοβερό, όταν, ενώ θα πρέπει να είμεθα πολύ ανώτεροι ως προς την αρετήν, όπως έχομεν διαταχθεί, αποδεικνυώμενα ανάξιοι δια την βασιλεία των ουρανών και φαινώμεθα χειρότεροι από αυτούς ως προς την κακίαν, εις τρόπον ώστε να είναι ορθόν να ακούωμεν να ονομαζώμεθα όφεις και γεννήματα εχιδνών, οδηγοί τυφλοί, άνθρωποι οι οποίοι διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον, τάφοι βρωμεροί εις το εσωτερικόν, οι οποίοι εξωτερικά φαίνονται ωραίοι πιάτα φαινομενικά καθαρά, και όλα τα άλλα τα οποία είναι εκείνοι και ακούουν να τους ονομάζουν.

Από αυτάς τας σκέψεις κυριαρχούμαι εγώ και κατά την νύκτα αλλά και κατά την διάρκειαν της ημέρας. Αυτά τα πράγματα καίουν τον νουν μου και κατατρώγουν τα σάρκας μου και δεν μου επιτρέπουν να καυχηθώ και να υψηλοφρονήσω. Αυτά μου ταπεινώνουν την ψυχή, μου φοβίζουν τον νουν, δένουν την γλώσσαν μου και δεν με αφήνουν να ομιλήσω με εξουσίαν ως άρχων, δια να ανορθώσω άλλους και να κυβερνήσω, πράγμα το οποίο απαιτεί μεγάλη δύναμη και ανωτερότητα, αλλά με παρακινούν να φρονήσω να αποφύγω εγώ ο ίδιος την μέλλουσα οργή και να καθαρίσω λίγο τον εαυτό μου από το δηλητήριο της κακίας.  Πρέπει να καθαρίσουμε πρώτα τους εαυτούς μας, και έπειτα να καθαρίσουμε άλλους. Να αποκτήσουμε σοφία, και έπειτα να κάμωμεν και τους άλλους σοφούς. Να γίνουμε φως, δια να φωτίσουμε. Να πλησιάσωμεν οι ίδιο τον Θεόν, δια να φέρουμεν κοντά και τους άλλους. Να αγιασθώμεν, δια να αγιάσωμεν. Να πιάσωμεν και να οδηγήσωμεν με τας χείρας, να συμβουλεύσωμεν με σύνεσην.

Και πότε λοιπόν θα γίνουν αυτά, λέγουν εκείνοι οι οποίοι είναι πάντοτε βιαστικοί και ασταθείς, εκείνοι οι οποίοι κτίζουν εύκολα, αλλά και καταστρέφουν πολύ εύκολα; Και πότε θα τεθεί ο λύχνος εις τον λυχνοστάτην; Και που ευρίσκεται το τάλαντον; (διότι έτσι ονομάζουν το αξίωμα). Αυτά τα λέγουν οι πιο θερμοί ως προς το ενδιαφέρον και όχι ως προς την ευλάβειαν. Πότε θα γίνουν αυτά και τι θέλω να ειπώ εγώ, ως άνδρες γενναίοι; Δεν απέχει πολύ ο καιρός ούτε είναι ανάγκη να φτάσει κανείς εις το έσχατον γήρας. Διότι είναι προτιμότερο το γήρας όταν συνοδεύεται από φρόνηση, από την αδιαπαιδαγώγητον νεότητα. Και είναι προτιμότερο η λογική αργοπορία από την απερίσκεπτον βιασύνη. Και η ολιγόχρονος βασιλεία από πολυχρόνιον τυραννίαν, όπως επίσης και ένα μικρόν τίμιον μερίδιον από μεγάλην άτιμον και επισφαλή ιδιοκτησία, και ολίγος χρυσός από πολλά τάλαντα μολύβδου, και ολίγον φως από πολύ σκοτάδι.

Η βιασύνη δε αυτή η επικίνδυνη και πολύ σοβαρή, ας μη ομοιάζει προς τους σπόρους εκείνους οι οποίοι έπεσαν επάνω εις την πέτραν και επειδή δεν είχε βάθος το χωράφι εφύτρωσαν αμέσως και δεν ημπόρεσαν να αντέξουν ούτε την μετρίαν θερμότητα του ηλίου. Ούτε προς το θεμέλιον το οποίον έχει τεθεί επάνω εις την άμμον και δεν ημπόρεσε να αντέξει καθόλου εις την βροχήν και τους ανέμους. «Αλοίμονο σου, πόλις, της οποίας ο βασιλεύς είναι πολύ νέος», λέγει ο Σολομών. Ο ίδιος επίσης λέγει και «να μη είσαι βιαστικός εις τους λόγους σου», πράγμα το οποίο φανερώνει ότι είναι μικροτέρας σημασίας το να βιάζεσαι να ομιλήσεις από το να είσαι θερμός εις τας πράξεις σου. Και ποιος είναι εκείνος ο οποίος, εν αντιθέσει προς αυτά, επιδιώκει την ταχύτητα και την βιασύνη αντί της ασφαλείας και του συμφέροντος; Ποιος είναι εκείνος ο οποίος πλάθει, όπως έπλασε εις μίαν ημέραν τους χοϊκούς, τον προστάτην της αλήθειας, ο οποίος θα σταθεί μαζί με τους αγγέλους και θα τον δοξολογήσει με τους αρχαγγέλους, θα αναπέμψει τας θυσίας εις το ουράνιον θυσιαστήριον και θα ιερουργήσει μαζί με τον Χριστόν, θα αναπλάσει το πλάσμα, θα επανορθώσει την εικόνα και θα κάμει τον άνθρωπον πολίτη της ουρανίου βασιλείας, και δια να αναφέρω το σπουδαιότερον, ο οποίος θα γίνει Θεός και θα θεοποιήσει και τους άλλους;

Γνωρίζω καλώς ποίου είμεθα υπηρέται, που ευρισκόμεθα και που αποστέλλομεν τους ανθρώπους. Γνωρίζω το ύψος του Θεού και την αδυναμίαν, αλλά και την δύναμη συγχρόνως, του ανθρώπου. «Ο ουρανός ευρίσκεται υψηλά ενώ η γη πολύ χαμηλά». Και ποιος από εκείνους οι οποίοι έχουν ριφθεί μέσα εις την αμαρτία θα ημπορέσει να ανέβει; Ποιος από εκείνους, οι οποίοι είναι ακόμη ενδεδυμένοι το σκότος της γης και το βάρος της σαρκός, θα ημπορέσει να ιδεί με όλο τον νουν καθαρά όλο τον θείον νουν και  να ενώσει με τα αιώνια και αόρατα τα πρόσκαιρα και τα ορατά; Διότι εδώ μόλις και μετά βίας θα ημπορούσε κάποιος από τους πάρα πολύ καθαρούς να ιδεί κάποιαν εικόνα του καλού, όπως βλέπουν τον ήλιον εκείνοι οι οποίοι ευρίσκονται κάτω από το νερό. «Ποιος είναι εκείνος ο οποίος εμέτρησε με την χείρα του το νερό, τον ουρανόν με την σπιθαμή του και ολόκληρη την γην με την παλάμη του; Ποιος εζύγισε τα όρη με πλάστιγγα και τους λόγους με ζυγαριά»; «Ποιος είναι ο τόπος εις τον οποίον αναπαύεται» και με ποιον πράγμα από όλα ημπορεί να παρομοιασθεί»;

Ποιος είναι εκείνος ο οποίος δημιούργησε τα πάντα με τον λόγον και κατασκεύασε με σοφία τον άνθρωπο, και έκαμεν ένα πράγμα εκείνα τα οποία ήταν εντελώς διαφορετικά, ανέμιξε το χώμα με το πνεύμα και δημιούργησε ένα ον ορατόν μαζί και αόρατον, θνητόν και αθάνατον, επίγειον και ουράνιον, το οποίον πλησιάζει τον Θεόν και δεν τον αντιλαμβάνεται, το οποίον πλησιάζει και απομακρύνεται συγχρόνως; «Είπα θα γίνω σοφός», λέγει ο Σολομών, «και εκείνη απεμακρύνθη από εμέ πολύ περισσότερο από πριν», εννοών την σοφίαν. Και πράγματι εκείνος ο οποίος συγκεντώνει γνώση, συγκεντρώνει μαζί και πόνον, διότι η χαρά την οποίαν του προσφέρει εκείνο το οποίο ανεκάλυψε, του την στερεί η λύπη δι’ εκείνο το οποίο του διαφεύγει ακόμη. Τούτο νομίζω ότι συμβαίνει συνήθως εις εκείνους οι οποίοι, ενώ δεν έχουν ξεδιψάσει ακόμη, απομακρύνονται από την πηγήν, η εις εκείνους οι οποίοι, ενώ δεν ημπορούν να κρατήσουν κάτι, νομίζουν ότι το κατέχουν, ή εις εκείνους, τέλος οι οποίοι είδαν δια μιαν στιγμήν το φως μιας αστραπής και την έχασαν αμέσως.

Αυτό με συγκρατούσε κάτω και με έκανε ταπεινόφρονα, και με έπειθεν ότι είναι καλύτερον να ακούω την φωνήν της δοξολογίας παρά να προσπαθώ να εξηγήσω πράγματα ανώτερα από τας δυνάμεις μου. Είναι δε αυτά το μεγαλείον, το ύψος και η δύναμη του Θεού, το οποίου την λαμπρότητα μόλις και μετά βίας αντέχουν να αντικρύσουν οι άγγελοι ο οποίος καλύπτεται από την άβυσσον, ο οποίος απομακρύνεται μέσα εις το σκότος, και ο οποίος είναι το πιο καθαρό φως το οποίο είναι απλησίαστον από τους περισσοτέρους, ο οποίος ευρίσκεται εις το σύμπαν τούτο και ταυτοχρόνως έξω απ’ αυτό, ο οποίος είναι ολόκληρο το καλό και ανώτερος από κάθε καλόν, ο οποίος φωτίζει τον νουν και ξεπερνά συγχρόνως την ταχύτητα και το ύψος κάθε νου, υποχωρών πάντοτε τόσον, όσον ημπορεί να γίνει κατανοητός δια να οδηγήσει με την φυγήν του εκείνον ο οποίος τον αγαπά προς τα άνω και να αφήνει να τον κλέπτουν με το να δείχνει ότι θέλει τάχα να μείνει απλησίαστος.

(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ  Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑ
ΤΟΜΟΣ 1, ΣΕΛ. 163-171)
 
 
 
 
 
 
 

 

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ 

ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Τετάρτη              1 Φεβρουαρίου (Εσπερινός)          :          ΛΑΣΑ
Πέμπτη               2 Φεβρουαρίου                            :          ΜΑΜΩΝΙΑ
Κυριακή              5 Φεβρουαρίου                            :          ΑΡΟΔΕΣ
Τρίτη                  7 Φεβρουαρίου, (Εσπερινός)         :          ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Τετάρτη               8 Φεβρουαρίου                           :           ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Πέμπτη                9 Φεβρουαρίου (Εσπερινός)         :           ΕΜΠΑ
Παρασκευή          10 Φεβρουαρίου                          :          ΤΡΑΧΥΠΕΔΟΥΛΑ
Κυριακή               12 Φεβρουαρίου                         :           ΠΑΦΟΣ,Απ.Παύλου και Βαρνάβα
Κυριακή               19 Φεβρουαρίου                         :           ΠΡΑΣΤΕΙΟ
Κυριακή               26 Φεβρουαρίου                         :           ΠΡΟΔΡΟΜΙ
 

ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Τετάρτη                 1 Φεβρουαρίου                         :               ΣΤΕΝΗ
Πέμπτη                  2 Φεβρουαρίου                         :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Κυριακή                 5 Φεβρουαρίου                         :               ΓΙΟΛΟΥ
Παρασκευή            10 Φεβρουαρίου                        :               ΛΥΣΟΣ
Κυριακή                 12 Φεβρουαρίου                       :               ΑΝΩ ΠΑΧΝΑ
Κυριακή                 19 Φεβρουαρίου                       :               ΧΡΥΣΟΧΟΥ
Κυριακή                 26 Φεβρουαρίου                       :               ΚΑΛΛΕΠΕΙΑ
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
Τετάρτη                 1 Φεβρουαρίου                         :               ΘΕΛΕΤΡΑ Άγιος Τρύφων
Πέμπτη                  2 Φεβρουαρίου                         :               ΘΕΛΕΤΡΑ ΚΑΤΩ
Κυριακή                 5 Φεβρουαρίου                         :               ΧΡΥΣΟΧΟΥ
Πέμπτη                  9 Φεβρουαρίου(Εσπερινός)        :               ΛΥΣΟΣ
Παρασκευή            10 Φεβρουαρίου                        :               ΕΜΠΑ
Κυριακή                 12 Φεβρουαρίου                        :              ΣΚΟΥΛΛΗ
Κυριακή                 19 Φεβρουαρίου                        :              ΓΟΥΔΙ
Κυριακή                  26 Φεβρουαρίου                       :              ΝΕΑ ΔΗΜΑΤΑ
 

ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑ
Κυριακή  19 Φεβρουαρίου  : ΦΟΙΝΙ
Κυριακή  26 Φεβρουαρίου  : ΤΙΜΗ
 
ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ
Κυριακή  5 Φεβρουαρίου   : ΔΡΥΜΟΥ
Κυριακή  12 Φεβρουαρίου : ΤΣΑΔΑ
Κυριακή  19 Φεβρουαρίου : ΜΕΣΑ ΧΩΡΙΟΝ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή  5 Φεβρουαρίου   : ΓΟΥΔΙ
Κυριακή  12 Φεβρουαρίου : ΤΡΕΜΙΘΟΥΣΑ
Κυριακή  19 Φεβρουαρίου : ΚΟΛΩΝΗ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                    
Κυριακή 5 Φεβρουαρίου  : ΠΕΓΕΙΑ
Κυριακή 12 Φεβρουαρίου: ΑΡΣΟΣ
Κυριακή 19 Φεβρουαρίου: ΠΕΝΤΑΛΙΑ
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                    
Κυριακή 12 Φεβρουαρίου : ΑΧΕΛΕΙΑ
Κυριακή 26 Φεβρουαρίου : ΚΟΝΙΑ
 
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ                                
Κυριακή 5 Φεβρουαρίου  : ΔΡΟΥΣΙΑ
Κυριακή 12 Φεβρουαρίου: Ν.ΔΗΜΑΤΑ-ΚΙΝΟΥΣΑ
Κυριακή 19 Φεβρουαρίου: ΑΡΓΑΚΑ  
 
 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org