English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012

Κυριακή Ε΄Νηστειών
Απόστολος: Εβρ. θ' 11 - 14
Ευαγγέλιον:  Μαρκ. ι΄ 32 – 45
1 Απριλίου  2012

 

Τρία χρόνια έζησαν από κοντά τον Ιησού. Έζησαν μαζί Του. Συνέφαγαν και συμπροσευχήθηκαν. Ένοιωσαν την αγάπη Του. Τρία χρόνια περιπλανήθηκαν και ταλαιπωρήθηκαν, σε πόλεις και χωριά της Παλαιστίνης. Άλλοτε διωκόμενοι και άλλοτε φιλοξενούμενοι από τους οπαδούς και τους πολυπληθείς μαθητές Του. Για τρία χρόνια, αγαπητοί μου αδελφοί, είχαν την θεία εύνοια να είναι καθημερινά κοινωνοί της θείας διδασκαλίας του Κυρίου. Ένοιωθαν όλο και με περισσότερη βεβαιότητα τη θεία Του προέλευση. Το ομολόγησε πρώτος ο Ναθαναήλ:   «Σύ ε υός το Θεο». Είδαν έκπληκτοι, οι μαθητές Του, να θεραπεύει τους πάσχοντες από σοβαρές και αγιάτρευτες ασθένειες. Με τη δύναμή Του πέτυχαν και εκείνοι να θαυματουργήσουν. Κι όμως δύο από τους δώδεκα μαθητές του Κυρίου, τα δύο παιδιά του Ζεβεδαίου, Ιάκωβος και Ιωάννης, άκουσαν από το στόμα του θείου Διδασκάλου:« Οκ οδατε τί αιτεσθε».

Δεν ξέρετε τί ζητάτε!  Ζητούσαν την πρωτοκαθεδρία, δίπλα στο Δάσκαλο, αγαπητοί μου. Ζητούσαν θρόνους, δόξες και τιμές. Πράγματι τον τελευταίο καιρό, η Μεσσιανική φήμη του Διδασκάλου, είχε καλύψει όλη την Παλαιστίνη. ΄Ετρεχαν όλοι να Τον δούν, να Τον  ακούσουν, να δεχτούν οι πάσχοντες τη θεραπεία Του. Δεν ξέρετε τί ζητάτε, αντιλλάλησε, σαν επαναλαμβανόμενη ηχό στα αυτιά τους, αυστηρή η γεμάτη αγάπη φωνή Του. Μεγάλη ήταν η έκπληξη των δύο, αλλά και πολύ έντονη και ανθρωπινα δικαιολογημένη, η αντίδραση των υπολοίπων, που πιθανόν κάποια παρόμοια αίτηση θα μπορούσαν να υποβάλουν.

Αλλά αυτή η απαίτηση θα μπορούσε να βασιστεί στην πεποίθηση των Ισραηλιτών, που περίμεναν τον Μεσσία σαν επίγειο άρχοντα – βασιλέα, να του απαλλάξει από τον ζυγό των Ρωμαίων. Οι μαθητές όμως του Κυρίου θα έπρεπε να είχαν ήδη αντιληφθεί πόσο μακριά ήταν αυτή η προσδοκία από την αλήθεια. Ελευθερωτής βέβαια και βασιλιάς θα ήταν από δω και μπρός ο Κύριος, αλλά γι αυτούς που τον αποδέχονταν. Βασιλιάς θα εγκαθίστατο στις ψυχές των πιστών οπαδών Του. Ελευθερωτής πραγματικός θα γινόταν, λυτρωτής από τα δεσμά της αμαρτίας. Ελεύθεροι θα ζούσαν όλοι εκείνοι που Τον ακολούθησαν και Τον ακολουθούν. Φαίνεται όμως ότι και αυτό δεν είναι τόσο απλό και εύκολο. Χριεάζεται αγώνας, προσπαθεια.

Ήταν το τελευταίο ταξίδι τους στα Ιεροσόλυμα. Ταλαιπωρημένοι από την πεζοπορία, ακολουθούν και παρακολουθούν δίπλα Του. Εκείνος, γνωρίζοντας ότι φτάνει το τέλος, συνεχίζει, σχεδόν με αγωνία, να διδάσκει τους μαθητές Του. Δίδει τις τελευταίες συμβουλές Του. Ο χρόνος θα που είναι μαζί τους είναι τραγικά λίγος. Και οι μαθητές; Θαμπομένοι από την λάμψη του προσώπου Του, κουρασμένοι αλλά ειρηνεμένοι από την διδασκαλία Του, κρέμωνται κυριολεκτικά από το στόμα Του. Είχε ήδη υποδείξει στους δύο φιλόδοξους απαιτητές, αλλά και στους υπόλοιπους αγαπημένους Του μαθητές που παρακολουθούσαν, γιατί όχι και σε μας, τί περιμένει τον ίδιο τον Ιησού. Προφητικά και με λεπτομέρειες περιγράφει, τι θα υποστεί τις λίγες μέρες που ακολουθούν. Θα εισέλθει στα Ιεροσόλυμα, φτάνοντας θριαμβευτής, στο απόγειο της δόξας Του, που Του προσφέρει ο λαός. Και να καταλήξει: « υός το νθρώπου παραδοθήσεται τος ρχιερεσι καί γραμματεσι, καί κατακρινοσιν ατόν θανάτ, καί μπαίξουσιν ατόν καί μπτύσσουσιν ατ καί ποκτενοσιν ατόν, καί τ τρίτ μέρ ναστήσεται». Γνωρίζει και τα προδηλώνει στους μαθητές Του. Θα παραδοθεί στους αρχιερείς και γραμματείς, θα καταδικασθεί σε θάνατο, θα Τον εμπαίξουν, θα Τον φτύσουν, θα Τον θανατώσουν, αλλά την τρίτη μέρα θα αναστηθεί. Και επειδή είναι και τέλειος άνθρωπος και η ανθρώπινη φύση Του, νοιώθει όλα εκείνα που θα συμβούν. Νοιώθει και δείχνει όλον τον πόνο, που θα Του προκαλέσουν. Ωστόσο οι μαθητές Του, δεν μπόρεσαν να Τον κατανοήσουν ακόμη.

Τί άραγε θα έπρεπε να ζητησουν οι δύο μαθητές του Κυρίου; Προφανώς παρενόησαν. Νόμισαν ότι θα είχαν τον Χριστό να μένει μαζί τους για πάντα, βασιλιάς και άρχοντας. Ενώ Εκείνος ήλθε για να λυτρώσει την ψυχή μας από την αμαρτία.

Φαίνεται λοιπόν, αγαπητοί μου, ότι κάποιες άλλες αξίες και άλλες διακρίσεις πρέπει να επιζητούμε. Είναι φανερό, ότι αυτό που ενδιαφέρει τον Κύριό μας, είναι η ψυχή μας. Η ψυχή μας, που είναι αθάνατη και που συνεπώς πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να καθίσει δίπλα στον Χριστό και να απολαύσει την αιώνια δόξα. Οι άρχοντες του κόσμου αυτού, συμπληρώνει, θεωρούν και χρησιμοποιούν τους άλλους ως δούλους. Δεν είναι έτσι ο Χριστός. Οι άρχοντες θέλουν τους άλλους δούλους γιατί δεν τους αγαπούν. Θέλουν μόνο να διακρίνονται, να είναι οι πρώτοι. Πρώτος ωστόσο είναι εκείνος που βοηθά στις δύσκολες μέρες που περνάμε. Συμπαραστέκεται στους άλλους στα προβλήματά τους. Αυτός που χωρίς διάκριση αλλά με πραγματική αγάπη, πλησιάζει τον συνάνθρωπό του και τον παρηγορεί. Γιατί και ο Χριστός «οκ λθε διακονηθναι, λλά διακονσαι και δοναι τήν ψυχήν ατο λύτρον ντί πολλν». Ο Χριστός δεν ήλθε να Τον υπηρετήσουμε. Ήλθε να μας υπηρετήσει και να δώσει την ψυχή σαν λύτρο για να εξαγοράσει πολλούς.

Πλησιάζουμε, αγαπητοί μου, να τερματίσουμε το στάδιο των αρετών, τής προετοιμασίας για την μεγάλη εβδομάδα των παθών του Κυρίου μας. Ας ετοιμάσουμε την ψυχή μας, κατοικητήριο του Χριστού, για να αξιωθούμε και το έπαθλο του νικηφόρου αυτού αγώνα.

 Δ.Γ.Σ.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
Απόστολος: Φιλιπ. δ΄ 4-9
Ευαγγέλιο: Ιω. ιβ΄1-18
8 Απριλίου 2012
 
«Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου».
 

 «Προ εξ ημερών του πάσχα ήλθεν Ιησούς εις Βηθανίαν». Ανεβαίνοντας ο Κύριος, για τελευταία φορά στα Ιεροσόλυμα πέρασε από το χωριό του Λάζαρου, την Βηθανία. Εκεί, στο σπίτι του Λαζάρου, διανυκτέρευσε, προκειμένου να συνεχίσει, την επαύριον, την πορεία του στα Ιεροσόλυμα.

Τι έγινε στο σπίτι του Λαζάρου; Εδώ βλέπουμε να φυτρώνει ένα σπάνιο άνθος που λέγεται ευγνωμοσύνη. Σπάνιο, δυστυχώς, άνθος, που εδώ στο σπίτι του Λαζάρου το βλέπουμε να ανθίζει και να μοσχοβολά. Δεν ικανοποιήθηκε η οικογένεια του Λαζάρου μόνον με το δείπνο, το οποίο ετοίμασε για τον Ιησού και τη συνοδεία του, αλλά αγόρασαν και ένα πολύτιμο μύρο, κατά τα έθιμα της εποχής, και το προσέφερε η αδελφή του Λαζάρου στο Χριστό, για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της οικογένειας σ’ αυτόν που χάρισε την ζωή στον αδελφό τους. Και γέμισε το σπίτι άρωμα «επληρώθη η οικία εκ της οσμής του μύρου». Γέμισαν και τα μάτια δάκρυα συγκινήσεως και οι ψυχές από ευγνωμοσύνη.

Μα την ίδια ώρα φύτρωσε και ένα αγκάθι. Το αγκάθι της υποκρισίας. Δεν άρεσε στον Ιούδα η προσφορά του μύρου. Πόσο καλύτερο, θα ήταν, λέγει, να μην χαθεί αυτό το μύρο, αλλά να πωληθεί και να δίναμε τα χρήματα στους φτωχούς. Να το αγκάθι της υποκρισίας. Τώρα σκέπτεται τους φτωχούς αυτός που και τον Διδάσκαλο του πρόδωσε, για να πάρει τριάντα αργύρια! Ήξεραν όλοι την φιλαργυρία του και την υποκρισία του. Και γράφει το Ευαγγέλιο: «Είπε δε τούτο, ουχ ότι περί των πτωχών έμελεν αυτώ, αλλ’ ότι κλέπτης ην». Του ανέθεσε ο Κύριος το ταμείο των μαθητών του και σαν ταμίας των Αποστόλων που ήταν ήθελε να διαχειρίζεται περισσότερα για να κλέβει περισσότερα. Ας χαρούμε το λουλούδι της ευγνωμοσύνης και ας φυλαχθούμε από το αγκάθι της υποκρισίας, που τόσο εύκολο φυτρώνει και αναπτύσσεται.

Και αυτά μεν συνέβαιναν στη Βηθανία. Εν τω μεταξύ διεθόθει στα Ιεροσόλυμα, ότι ο Ιησούς που ανέστησε το Λάζαρο βρίσκεται στη Βηθανία και έρχεται στα Ιεροσόλυμα. Εκεί είχαν συγκεντρωθεί χιλιάδες ξένων προσκυνητών που ήλθαν για ένα ακόμα λόγο, με την ελπίδα να ιδούν αυτόν τον Ιησού τον Ναζαρηνό, που έκανε τόσα θαύματα και αφού κατάγεται από τη γενιά του Δαβίδ, ασφαλώς θα είναι ο απεσταλμένος του Θεού που θα τους ελευθερώσει από τη δουλεία των Ρωμαίων και θα βασιλεύσει επί τον θρόνον Δαβίδ.

Τώρα μάλιστα που έμαθαν ότι βρίσκεται ο Ιησούς τόσο κοντά, στη Βηθανία. έτρεξαν προς τα εκεί, όχι μόνο για να τον προϋπαντήσουν, αλλά και από περιέργεια να δούν και τον νεκραναστημένο Λάζαρο· «Ίνα και τον Λάζαρον ίδωσιν ον ήγειρεν εκ νεκρών».

Και όταν έφτασε ο Κύριος στα Ιεροσόλυμα καθήμενος «επί πώλου όνου», όπως έλεγαν οι Προφητείες, είδε ανάστατη την πόλη, με ενθουσιασμό ακράτητο να τον περιμένει. Μήπως και αυτό δεν το έγραψαν οι Προφητείες; «Χαίρε και εφραίνου πόλις Σιών ότι ο βασιλεύς σου έρχεται σοι». Άλλοι με κλαδιά στα χέρια, άλλοι στρώνοντας τα ρούχα τους, για να περάσει ο Χριστός, φώναζαν με ενθουσιασμό: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου».

Υποδοχή πρωτοφανής. Ο λαός εύκολα ενθουσιάζεται. Εύκολα και σήμερα πιστεύει αυτά που δεν πρέπει να πιστεύει , κηρύγματα απίστων, υποσχέσεις πολιτικών, μάγων, αστρολόγων, απατεώνων και δυσκολεύεται να πιστέψει αυτά που πρέπει να πιστεύει. Παρασύρεται, εύκολα, φωνάζει το ζήτω και χειροκροτεί και μετά απογοητεύεται. Άραγε, από αυτούς που φώναξαν τώρα το «Ωσαννά», το Ζήτω, πόσοι θα ήταν και στο Πραιτώριο που φώναζαν «Σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν».

Αλλά υπήρχε και χειρότερη υποδοχή. Ενώ οι Ιουδαίοι υποδέχονταν τον Χριστό, άλλοι με πίστη, άλλοι από περιέργεια, άλλοι με επιπολαιότητα συναισθημάτων, οι άρχοντες των Ιουδαίων συνεδρίαζαν με ποιο τρόπο θα μπορέσουν να θανατώσουν αυτόν τον Ναζωραίο που τάραξε την ησυχία και τα συμφέροντα τους. Κοντά σ’ αυτούς και ο Ιούδας που ετοίμαζε την προδοσία. Πόσες τέτοιες σκηνές, δεν θα παρακολουθεί και σήμερα και σε κάθε εποχή και τόπο ο Θεός και σ’ εμάς τους Χριστιανούς!

Αλλά αντί να κατακρίνουμε τους Ιουδαίους, ας προσέξουμε καλύτερα τον εαυτό μας, Εμείς οι Χριστιανοί, οι βαφτισμένοι, εμείς που φέρουμε τιμητικά το όνομα του Χριστού, τι είδους υποδοχή θα ετοιμάσουμε, τώρα τουλάχιστον, την Μεγάλη Εβδομάδα, που θα ακούσουμε την Εκκλησία μας να ψάλλει «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται»; Δεν θα τον υποδεχθούμε  εμείς στους δρόμους, αλλά στις ψυχές μας. Αντί να στρώνουμε τα ρούχα μας στο δρόμο να περάσει, ας ρίξουμε τον εγωισμό μας, αντί κλαδιά στα χέρια, ας δείξουμε τα έργα μας. Αντί φωνές και ωσαννά, την προσευχή μας. Αντί μύρου, τα δάκρυα της μετάνοιας μας και αντί της Προδοσίας του Ιούδα, την πίστη μας, την αγάπη μας, την αφοσίωση μας σ’ Εκείνον, στον Σωτήρα μας.

 Γιώργος Σαββίδης

 

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ
Απόστολος: Πραξ. α΄1-8
Ευαγγέλιο: Ιωαν. α΄1-17
15 Απριλίου 2012
 

Από το σκάνδαλο του Σταυρού διαδεχόμαστε, σήμερα, το θρίαμβο της Ανάστασης. Από το σκοτάδι της αμαρτίας και της πλάνης, που συγκάλυπτε όλη την οικουμένη οδηγούμαστε στο φώς της αναστάσεως. Από την γη ανεβαίνουμε στον ουρανό. Από τα δεσμά της αμαρτίας και του διαβόλου, τον φόβο του θανάτου και τη φοβερή κατάσταση του άδη, τώρα ελευθερωνόμαστε. Ο άνθρωπος πλέον, στηριζόμενος στην δύναμη που προσφέρει η Ανάσταση του Χριστού μπορεί να φθάσει το Θεό. Η Ανάσταση του Χριστού είναι η μεγαλύτερη εορτή της Ορθοδοξίας που διαπνέει όλη την ζωή της, δια μέσου των αιώνων. Καλείται ο Χριστιανός να ψηλαφίσει το γεγονός αυτό, να πιστέψει και να ακολουθήσει το παράδειγμα του Χριστού στη ζωή του. Έτσι θα δει και ο ίδιος την δική του ανάσταση.

Αναστάσεις νεκρών έγιναν και στο παρελθόν, από τους προφήτες Ηλία και Ελισαίο, από τον ίδιο τον Χριστό αλλά και αργότερα από τους αποστόλους. Όλοι όμως όσοι αναστήθηκαν, στη συνέχεια πέθαναν ξανά. Ήταν δηλαδή η ανάστασή τους μια προέκταση του επίγειου βίου τους. Η ανάσταση του Χριστού δεν ήταν σαν τις άλλες. «Χριστός εγερθείς εκ νεκρών ουκέτι αποθνήσκει, θάνατος αυτού ουκέτι κυριεύει» με την ανάστασή του ο Χριστός όχι μόνο δεν ξανά πεθαίνει αλλά δίνει ζωή σε όλους τους ανθρώπους.

Το σώμα του Χριστού μετά την ανάσταση το βλέπομε να μετασχηματίζεται, ώστε πολλές φορές οι μαθητές του να μην τον αναγνωρίζουν. Βλέπουμε τον Χριστό, κεκλισμένου του τάφου να εξέρχεται. Κεκλεισμένων των θυρών να εισέρχεται στο υπερώο όπου ήταν οι μαθητές Του. Τον βλέπουμε ακόμα την μια στιγμή να βρίσκεται στη Ιουδαία και την άλλη στην Γαλιλαία, αποστάσεις πολύ μεγάλες. Είναι το σώμα που θα λάβουμε και εμείς μετά την ανάστασή μας, σώμα άφθαρτο και αθάνατο που δεν θα περιορίζεται στον χρόνο και στο χώρο και δεν θα έχει ανάγκη υλικών πραγμάτων.

Γιατί όμως ο Χριστός δεν κάνει την εμφάνισή του σε όλο τον κόσμο ώστε να Τον δουν όλοι αναστημένο και να πιστέψουν και εμφανίζεται μόνο στους μαθητές; Γιατί ακριβώς αν τον έβλεπαν και πάλι δεν θα πίστευαν αλλά θα εξοργίζονταν περισσότερο όπως με την ανάσταση του Λαζάρου. Αντί να πιστέψουν ήθελαν να θανατώσουν και Αυτόν και τον Λάζαρο. Επίσης με αυτό τον τρόπο θα οδηγούσε σε μια εκφοβισμένη πίστη, να πιστεύουν από φόβο και όχι ελεύθερα, κάτι που δεν θέλει ο Θεός, να μας στερήσει δηλαδή την ελευθερία μας. Αλλά ακόμα για ένα λόγο, θα έθετε την Ανάσταση Του σε άλλη διάσταση, ως μια επίγεια βασιλεία. Ο Χριστός όμως δεν ήλθε για να μας δώσει μια προέκταση της ζωής μας, ούτε για να μας δώσει ανέσεις εδώ στη γη. Ήλθε για να μας υποδείξει τον τρόπο να μεταφυτευτούμε στην άλλη ζωή και εκεί να απολαμβάνουμε των δωρεών Του.

Το γεγονός της ανάστασης πολλοί θέλησαν κατά καιρούς να το σπιλώσουν, υποκινούμενοι από τον ίδιο τον διάβολο, γιατί η ανάσταση του Χριστού είναι κατάργηση του διαβόλου. Έτσι πρώτα οι Εβραίοι δίνουν χρήματα αρκετά στους φρουρούς να πουν ότι: «την ώρα που κοιμόμασταν ήρθαν οι μαθητές και έκλεψαν το σώμα του Χριστού». Πως όμως οι μαθητές που ήταν δειλοί θα μπορούσαν να πάνε να κλέψουν το σώμα Του, τη στιγμή που η φρουρά ήταν απόρθητη και ο λίθος «ην γαρ μέγας σφόδρα»; Και όταν κύλισαν τον λίθο πώς δεν ξύπνησαν οι φρουροί; Ή αφού κοιμόντουσαν, πώς είδαν τους μαθητές να κλέβουν; Γιατί δεν τιμωρήθηκαν οι φρουροί; Αν έλεγαν οι φρουροί, ότι κοιμήθηκαν, θα τους θανάτωναν, αφού ήταν υπεύθυνοι να μένουν άγρυπνοι. Οι μαθητές πάλι θα τον έπαιρναν όπως –όπως, δεν θα φρόντιζαν να ξετυλίξουν τα σουδάρια και μάλιστα να τα διπλώσουν σε ένα τόπο. Επιπλέον γιατί δεν έψαξαν να Τον βρουν από τους μαθητές που τον έκλεψαν και να τιμωρήσουν τους μαθητές; «ή τον ταφέντα δώτοσαν ή αναστάντα προσκηνήτωσαν» ακούμε να ψάλεται σε ένα από τα αναστάσιμα τροπάρια. Τέλος, πώς οι δειλοί, οι αμόρφωτοι και αγράμματοι μαθητές μπόρεσαν να κηρύξουν σε όλο τον κόσμο, μπροστά από βασιλείς και ηγεμόνες και να μεταμορφώσουν τον κόσμο μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και να μεταστρέψουν την οικουμένη στον Χριστιανισμό;

Όλα αυτά, καθώς και άλλα, δείχνουν ότι η ανάστασή του Χριστού δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Τόσο σημαντική είναι για την Εκκλησία η Ανάσταση του Χριστού, ώστε ο Απόστολος Παύλος να λέγει «ει δε Χριστός ουκ εγήγερται ματαία η πίστης ημών μάταιο και το κήρυγμα ημών» (Α΄ Κορινθ. 15,17). Χωρίς την ανάσταση του Χριστού δεν θα μπορούσαμε εμείς να αναστηθούμε και να εισέλθουμε στην αιώνια ζωή.

Μπροστά στο γεγονός της αναστάσεως, καλείται ο χριστιανός σε κάθε εποχή να σταθεί πρώτα με πίστη. Πίστη στον αναστάντα Κύριο, ο Χριστός να είναι το κέντρο της ζωής του. Ο Χριστός δεν είναι ένας απλός άνθρωπος ή προφήτης, ένας μεταρρυθμιστής που ήρθε και έφυγε όπως και άλλοι πολλοί. Είναι ο ίδιος ο Θεός, ο οποίος νίκησε τον θάνατο και κατήργησε τον διάβολο. Αυτός που μπορεί να απαλλάξει και εμάς από την δυναστεία του θανάτου και του διαβόλου. Φτάνει μόνο να πιστέψουμε σε Αυτόν και να στηρίξουμε τις ελπίδες μας, να είναι για μας η ζωή μας. Όλα τα άλλα, τα ρέοντα και οι μέριμνες του βίου μας, να είναι δευτερεύοντα, να κρατούμε τα μένοντα και να έχουμε ως σταθερό θεμέλιο τον Ίδιο τον Αναστάντα Κύριο.

Θα πρέπει να ακολουθούμε το παράδειγμα του Χριστού, η όλη ζωή μας να είναι μία μίμηση του Χριστού. Ο ίδιος ο Χριστός πέρασε μέσα από μια σταυρώσιμη επίγεια ζωή, από την ημέρα της ελεύσεώς Του μέχρι το τέλος, με αποκορύφωμα τον σταυρό και τον θάνατο. Από τον σταυρό και το θάνατο όμως, ανέτειλε η ζωή και η ανάσταση. Και η δική μας ζωή είναι πάντοτε ένας σταυρός, που αν τον υπομένουμε αγογγύστως και με πίστη στον αναστάντα Κύριο, θα μπορέσουμε και εμείς να δούμε το φως της αναστάσεως κοντά εις τον Χριστό, απολαμβάνοντας τις δωρεές Του. Ας γίνει για μας η ανάσταση του Χριστού ο φάρος που θα φωτίζει και τη δική μας ζωή. «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός…» ακούσαμε να ψάλεται σήμερα. Η νέα, διακαινήσιμος ζωή που εγκαινιάζεται από σήμερα, ας αποτελέσει και για μας ένα νέο ξεκίνημα και μια νέα πορεία.

  Αρχιμανδρίτης Τυχικός

 


 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ (ΑΝΤΙΠΑΣΧΑ)
Απόστολος: Πραξ. Ε΄ 12-20
Ευαγγέλιο: Ιωάν. Κ΄ 19-31
22 Απριλίου 2012  

«Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιωάν. Κ, 28) 

Ο Απόστολος Θωμάς, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι ένας χαρακτήρας συναισθηματικός, ευαίσθητος και μελαγχολικός. Ο θάνατος του λατρευτού του Διδασκάλου, τον έχει βυθίσει σε κατάσταση απογοήτευσης και μελαγχολίας. Βυθισμένος στις απαισιόδοξες σκέψεις του, αρνείται να πιστέψει, αν δεν δει με τα μάτια του κι αν δεν ψηλαφήσει με τα χέρια του, το Σώμα του Κυρίου. Ζητά πειστήρια για το θαύμα και απόδειξη για την Ανάσταση. Και στην απογοήτευσή του μέσα, κάμνει και το τραγικό λάθος. Απομονώνεται από τους άλλους Μαθητές. Κι ενώ οι άλλοι  Μαθητές πανηγυρίζουν, αυτός υποφέρει. Δεν είναι βέβαια άπιστος αλλά βρίσκεται σε κατάσταση κρίσιμη. Κι η απιστία του αυτή γίνεται αφορμή να οδηγηθεί σε βέβαιη πίστη, ακλόνητη και να ομολογήσει τη θαυμαστή αυτή ομολογία «ο Κύριος μου και  ο Θεός μου». Σ’ αυτή την σημαντική φράση θα ήθελα να παραμείνουμε και εμείς σήμερα, για να δούμε τι σημαίνει η ομολογία του Θωμά και τι συνέπειες έχει η ομολογία αυτή στην προσωπική μας ζωή.

Μια ολόκληρη εβδομάδα ταλαιπωρείται ο Απόστολος Θωμάς με τις σκέψεις της απιστίας, που σαν ισχυρός ανεμοστρόβιλος αναστατώνει τον εσωτερικό του κόσμο. Κι είναι τόσο μεγάλη η απογοήτευσή του, ώστε η βεβαίωση εκ μέρους των Μαθητών, ότι είδαν αναστημένο τον Κύριο, να μη χύνει κανένα φώς στην ψυχή του. «Εάν», λέγει, «δεν δω στα χέρια του τα σημάδια από τα καρφιά, κι αν δεν βάλω το δάκτυλό μου στα σημάδια από τα καρφιά κι αν δεν βάλω το χέρι μου στην λογχισμένη πλευρά Του, δεν θα πιστέψω».

Κι ο Κύριος που γνωρίζει το βάθος της καρδιάς του Μαθητή του, δεν τον αφήνει περισσότερο να βασανίζεται με τις αμφιβολίες του. Συγκαταβατικός πάντοτε στις ανθρώπινες αδυναμίες και γεμάτος αγάπη προς τους κλονιζομένους και απογοητευμένους, συγκαταβαίνει και στην περίπτωση του απιστούντος Μαθητή Του. Εμφανίζεται και πάλιν μπροστά στους Μαθητές και τους μεταδίδει την ειρήνη Του. Και στρεφόμενος προς τον Θωμά του λέγει: « Έλα Θωμά, φέρε το δάκτυλό σου εδώ  και ψηλάφησε τα τρυπημένα από τα καρφιά χέρια μου. Άπλωσε το ακόμα και φέρε το χέρι σου στην πλευρά μου και μην αμφιβάλλεις και πίστεψε. Διώξε από μέσα σου τους λογισμούς της απιστίας,  που ταράσσουν την ψυχή σου, και γίνου πιστός». Κι ο Θωμάς χωρίς να προβεί στην ψηλάφηση του Θεϊκού Σώματος, με φωνή που βγαίνει από τα τρίσβαθα της ψυχής του λέγει: «Είσαι ο Κύριος μου και ο Θεός μου».

Είναι πράγματι μεγάλη και θαυμαστή η ομολογία του Αποστόλου Θωμά. Πώς όμως σε μια στιγμή επήλθε η απότομη μεταστροφή; Πως την κατάσταση της απιστίας διαδέχθηκε  η τόσο θερμή πίστη; Στην ευαίσθητη καρδιά του Θωμά άσκησε ζωηρότατη επίδραση από το ένα μέρος η λαμπρή και απαστράπτουσα όψη του Αναστάντος Κυρίου και από το άλλο η επανάληψη των λόγων τους οποίους είπε στους Μαθητές Του, όταν αρνείτο να πιστέψει στη διαβεβαίωσή τους. Αυτούς τους λόγους τους ακούει τώρα από το στόμα του Διδασκάλου. Αυτά τα δυο γκρεμίζουν τα τείχη, που είχεν υψώσει  στην καρδιά του η απιστία του και όχι απλώς αναγνωρίζει τον Αναστάντα, αλλά Τον αναγνωρίζει και σαν Κύριο και Θεό του.

Μεγάλο το δίδαγμα που μας προσφέρει η περίπτωση του Θωμά. Και αξιόλογο το μήνυμα που δια μέσου των αιώνων φθάνει ως τις μέρες μας και θα συνεχίσει να φθάνει μέχρι την συντέλεια του κόσμου. Γι’ αυτό δεν είναι ούτε σπάνιο ούτε παράδοξο το ότι στις καρδιές μερικών χριστιανών γεννιούνται αμφιβολίες σχετικά με την θεότητα του Κυρίου μας, μάλιστα δε με την αλήθεια της εκ νεκρών τριήμερης Ανάστασής Του. Τόσα άλλως τε κηρύγματα απίστων ακούονται σήμερα.  Και τόσα αθεϊστικά βιβλία τίθενται σε κυκλοφορία με ένα σκοπό να γκρεμίσουν την πίστη και να οδηγήσουν την μακριά από το Χριστόν αστήρικτη ζωή. Και θα είναι λυπηρό να υπάρξει έστω και ένα ναυάγιο γύρω από την πίστη. Όταν όμως κάτι τέτοιο παρουσιασθεί, ας μην παραδώσει αυτός που αμφιβάλλει, τα όπλα, αλλά ας μιμηθεί τον Θωμά. Γιατί  η ομολογία αυτή του Θωμά δεν είναι κάτι που έγινε μόνο για τον ίδιο. Η όλη πλοκή των περιστατικών δείχνει ότι ήσαν  μια οικονομία του Θεού. Ο Κύριος επέλεξε να εμφανισθεί στους άλλους Μαθητές στην απουσία του Θωμά, ώστε να εκδηλωθεί η δυσπιστία του και να βεβαιωθεί με τον τρόπο αυτό η αλήθεια της Αναστάσεώς Του. Και  το πρώτο πράγμα που μας προσφέρει με την ομολογία του ο Θωμάς, είναι αυτή η βεβαιότητα ότι ο Κύριος πραγματικά αναστήθηκε και ότι δεν είναι μια φαντασία η Ανάστασή Του. Το αναστημένο Σώμα Του  δεν ήταν αέρινο, ένα είδος δηλαδή φαντάσματος, όπως κακώς νομίζουν πολλοί, αλλά το ίδιο το αναστημένο Σώμα Του.  Άφθαρτο πλέον και δοξασμένο αλλά το ίδιο υλικό, με τα σημάδια από τα τρυπήματα των καρφιών, ένα Σώμα με λίγα λόγια που μπορούσε να ψηλαφηθεί.

Δυστυχώς, χωρίς πίστη, δεν μπορεί να χωρέσει ο νους μας το μυστήριο αυτό. Δηλαδή ο Θεός να γίνει άνθρωπος, να περπατήσει ανάμεσά μας, να συναναστραφεί μαζί μας, να προδοθεί, να προπηλακισθεί, να ταπεινωθεί και να σταυρωθεί για χάρη μας. Και Αυτόν τον άπειρο Θεό, να έχουμε τώρα την δυνατότητα να Τον προσεγγίζουμε μέσα στην Εκκλησία, να ενωνόμαστε με Αυτόν, να Τον κοινωνούμε και να Τον φέρουμε μέσα μας. Είναι ο τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, ο Θεάνθρωπος και Φιλάνθρωπος, ο μόνος Λυτρωτής και Σωτήρας του κόσμου. Είναι ο Θεός της αγάπης, που μεριμνά για όλα τα δημιουργήματά Του. Καθαρίζει τους λεπρούς, κάμνει τους χωλούς να τρέχουν, τους παραλύτους να θεραπεύονται και να σηκώνουν τα κρεβάτια τους, τους τυφλούς να βλέπουν.

Αδελφοί μου! Όπως συνέβη τότε με τον Θωμά το ίδιο συμβαίνει σήμερα και με τον καθένα από μας. Στις συνταρακτικές στιγμές της ζωής μας, που ορμητικά τα κύματα των αμφιβολιών μας αναστατώνουν, ο Κύριος δεν μας αποστρέφεται ούτε και αγανακτεί με τις διακυμάνσεις μας. Και ενώ εμείς ζαλιζόμαστε μέσα στις αμφιταλαντεύσεις μας, εμφανίζεται ξαφνικά στη βαρυχειμωνιά της ταραγμένης ζωής μας και μας φέρνει την άνοιξη της πίστης μας. Ας αναζητούμε λοιπόν τον Κύριο με ειλικρινή πόθο στην καθημερινή μας ζωή. Κι εκείνος θα μας αποκαλύπτεται με ποικίλους τρόπους, με ευεργεσίες και δωρεές, με τη Χάρη Του και την αγάπη Του. Και η ζωή μας  θα πλημμυρίζει από χαρά, καθώς θα ψηλαφούμε την παρουσία Του δίπλα μας. Και θα ξεσπούμε κι εμείς τότε με ενθουσιασμό στην ομολογία: «ο Κύριος μου και ο Θεός μου». 

 

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Απόστολος: Πραξ. στ΄ 1-7
Ευαγγέλιο: Μαρκ. ε΄ 43-ιστ΄8
29 Απριλίου 2012
 
«Τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο τω σώμα του Ιησού»  (Μαρκ. ιε΄43).

Παρά το ότι βρισκόμαστε στη δεύτερη Κυριακή μετά από το Πάσχα και το γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου, εν τούτοις το σημερινό ευαγγέλιο ξεκινά από τα δραματικά γεγονότα της Μεγάλης εκείνης Παρασκευής για να μας τονίσει το σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισαν τότε κάποια πρόσωπα, όπως ο Ιωσήφ, ο Νικόδημος, η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και η Σαλώμη.

Η σημερινή Κυριακή, που είναι η Κυριακή των Μυροφόρων, σκοπό έχει να τιμήσει τα πιο πάνω πρόσωπα, άνδρες και γυναίκες, για την τόλμη και το σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισαν τις κρίσιμες εκείνες ώρες, τόσο ατομικά, όσο και ομαδικά. Επειδή δε, τόσο οι άντρες, όσο και οι γυναίκες προσήλθαν με αρώματα, με μύρα, για τούτο και η σημερινή Κυριακή από την πράξη τους ονομάστηκε Κυριακή των Μυροφόρων.

Τιμούμε, λοιπόν, σήμερα τα πρόσωπα αυτά αναγνωρίζοντας την προσφορά τους με την υπόσχεση να γίνουμε μιμητές τους. Με τον τρόπο αυτό οδηγούμε στην καταξίωση την ίδια την ανθρώπινη φύση η οποία ξεπέρασε τα όρια του «φύλου» και επαλήθευσε στην πράξη το λόγο του Αποστόλου Παύλου ότι: «ουκ ένι άρσεν και θήλυ» (Γαλ. γ΄28). Έτσι η ισότητα δεν είναι ούτε ευκαιριακό σύνθημα, αλλά ούτε και απλή «φεμινιστική» αναζήτηση. Η ισότητα είναι στάση ζωής, τόσο σε συγκεκριμένες στιγμές, όσο και εφ’ όρου ζωής. Είναι η ισότητα, που σαν στάση ζωής, επιβεβαιώνεται κυρίως με  έργα απέναντι σε πρόσωπα, απέναντι σε καταστάσεις, ιδιαίτερα απέναντι στο Θεό.

Αυτή την καταξίωση μας την πρόσφεραν σαν ικανότητα, αλλά και σαν δυνατότητα όλα τα πρόσωπα που τιμούμε σήμερα. Μέσα σε πραγματικά δύσκολες συνθήκες ξεπέρασαν κάθε φόβο, ξεπέρασαν τν  ίδιο τον εαυτό τους, ξεπέρασαν την ίδια την εποχή τους. Με τον τρόπο αυτό έγιναν διαχρονικά τα σύμβολά του ηρωισμού και της αυτοθυσίας. Μέσα από την τολμηρή πράξη τους απέδειξαν ότι όταν υπάρχει η αγάπη προς τον Θεό κανένα εμπόδιο δεν είναι αξεπέραστο.

Γιατί, στ’ αλήθεια δεν πρέπει να ξεχνούμε την κατάσταση που υπήρχε τότε. Η θρησκευτική και πολιτική εξουσία όχι μόνο ήταν εχθρική, αλλά και οδήγησε στο θάνατο τον Διδάσκαλό τους. Οι μαθητές, εκτός από τον Ιωάννη, εξαφανίστηκαν από το φόβο τους. Η απογοήτευση είναι κυρίαρχη στην σκέψη όλων των οπαδών του Ιησού. Εκεί που οραματίζοντο ένα καινούργιο κόσμο, με επίκεντρο τον Ιησού, τώρα βλέποντας τον στον σταυρό και αργότερα στον τάφο, ενταφίαζαν και τις όποιες ελπίδες τους.

Ενδεικτική της κατάστασης της ψυχολογίας των Μαθητών του Ιησού ήταν και η απάντηση του Κλεόπα που έδωσε κατά την πορεία προς την πόλη Εμμαούς. «Εσύ μονάχος ζεις στην Ιερουσαλήμ και δεν έμαθες τα όσα έγιναν εκεί αυτές τις μέρες». Κι εκείνος τους ρώτησε: «Ποια»; Αυτοί του είπαν: «Αυτά με τον Ιησού από την Ναζαρέτ, που ήταν προφήτης δυνατός και σε έργα και σε λόγια μπροστά στο Θεό και σε ολόκληρο το λαό, και πως τον παρέδωσαν οι αρχιερείς και οι άρχοντες μας να καταδικαστεί σε θάνατο και τον σταύρωσαν. Εμείς ελπίζαμε πως αυτός είναι εκείνος που έμελλε να ελευθερώσει το λαό Ισραήλ. Αντίθετα όμως, είναι η τρίτη μέρα σήμερα από τότε που έγιναν αυτά και δε συνέβη τίποτα. Επιπλέον, και μερικές, γυναίκες από τον κύκλο μας, μας αναστάτωσαν. Όταν πήγαν πρωί πρωί στον τάφο και δε βρήκαν το σώμα του, ήρθαν και μας έλεγαν ότι είδαν οπτασία αγγέλων, οι οποίοι είπαν ότι αυτός ζει. Τότε μερικοί από τους δικούς μας πήγαν στο μνήμα και διαπίστωσαν τα ίδια που είπαν και οι γυναίκες, αυτόν όμως δεν τον είδαν» (Λουκ. κδ΄18-24).

Με αυτό το κλίμα της απογοήτευσης, αλλά και του δικού τους φόβου πάλεψαν και βγήκαν νικητές. Είναι χαρακτηριστική η λέξη «τολμήσας» που χρησιμοποιεί σήμερα ο Ευαγγελιστής για τον Ιωσήφ. Γιατί η τόλμη είναι δύναμη, αλλά και πορεία μοναχική και που μαζί με την ελευθερία συνοψίζονται στη λέξη αρετή. Τόσο η τόλμη, όσο και η ελευθερία για να μπορέσουν να εκδηλωθούν θα πρέπει να κυριαρχούνται από την αγάπη, μια αγάπη που απελευθερώνει από κάθε είδους εξαρτήσεις και ιδιαίτερα τον ατομικισμό.

Αυτή την αγάπη διακρίνουμε σήμερα στο πρόσωπο των Μυροφόρων ανδρών και γυναικών. Μια αγάπη αγνή άδολη, καθαρή προς το πρόσωπο του Ιησού. Μια αγάπη σ’ Εκείνον που είναι η πηγή της αγάπης που χάρις σ’ αυτή θυσιάστηκε για τον άνθρωπο. Την ώρα, λοιπόν, που ο Ιησούς βιώνει την εγκατάλειψη και από ανθρώπους, όπως τον Πέτρο, που υποσχόταν ακόμα και να θυσιαστεί, την ίδια ώρα, οι ως τώρα κρυφοί και φοβισμένοι Μαθητές του, ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος κάνουν το τολμηρό βήμα. Ο μεν Ιωσήφ τολμά και ζητά για ταφή το σώμα του Ιησού, ενώ ο Νικόδημος με το πολύτιμο μύρο συμβάλλει στην πρέπουσα ταφή σύμφωνα με τα Ιουδαϊκά έθιμα.

Τους δυο αυτούς πρωτοπόρους του Χριστιανικού ηρωισμού θα ακολουθήσουν οι Μυροφόρες γυναίκες που κι αυτές με τη σειρά τους ξεπέρασαν το «φόβο των Ιουδαίων», τη στρατιωτική φρουρά και τέλος τη φυσική ανθρώπινη αδυναμία τους για μετακίνηση του λίθου που κάλυπτε την είσοδο του τάφου. Απέδειξαν με τις πράξεις τους ότι το «ισχυρό» ή το «ασθενές» δεν είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα συγκεκριμένου φύλου, αλλά γνώρισμα εκείνου ή εκείνης που το εκφράζει μέσα από τη δύναμη ή την αδυναμία της ψυχής. Απέδειξαν ότι «ισχυροί» είναι εκείνοι που πάνε αντίθετα προς το ρεύμα. Ισχυροί είναι εκείνοι που αδιαφορούν για το «κόστος» και υπερασπίζονται με θάρρος την πίστη και τις ηθικές αρχές, έστω κι αν θίγεται το ατομικό τους συμφέρον.

Αδελφοί μου, η πίστη χρειάζεται πρώτα απ’ όλα εσωτερική βεβαιότητα. Χρειάζεται ακόμα σταθερότητα. Τέλος η πίστη χρειάζεται ομολογία με παρρησία. Τονίζει ο κύριος στην Αποκάλυψη: «Ξέρω καλά τα έργα σου: δεν είσαι ούτε κρύος ούτε ζεστός. Μακάρι να ήσουν κρύος ή ζεστός». (Αποκ. γ΄ 15).

Οι σημερινοί Χριστιανοί, κι εμείς προσωπικά, ποια απάντηση μπορούμε να δώσουμε στην πιο πάνω παρατήρηση του Κυρίου. Σήμερα με την παγκοσμιοποίηση ο μεγαλύτερος κίνδυνος για μας τους Χριστιανούς είναι ο αποχρωματισμός και οι συνεχείς συμβιβασμοί. Στο χώρο της πίστης δεν υπάρχει χώρος για συμβιβασμούς, για αβαρίες, ηττοπάθειες και λιποταξίες. Αν θεωρηθεί ότι η Χριστιανική ζωή είναι σταυρική τότε από το σταυρό δεν κατεβαίνουμε μόνοι μας, όπως δεν κατέβηκε ούτε ο Χριστός. Μένουμε εκεί όπως έμεινε ο Χριστός, όπως έμειναν οι Μυροφόροι που τιμούμε σήμερα και όλοι ο μάρτυρες της Εκκλησίας. Μένουμε εκεί και με τη δύναμη της τόλμης μας γινόμαστε οι ζωντανοί μάρτυρες της πίστεως και της αγάπης προς το Θεό. Ας το επιβεβαιώσουμε στην πράξη. Αμήν  

 

 

Θεόδωρος Αντωνιάδης

 



 
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Κυριακή          1 Απριλίου                   :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
(θα προστεί της καθιερωμένης Δοξολογίας με την ευκαιρία της εθνικής επετείου)
Σάββατο 7 Απριλίου                           :                Ι.Μ.ΣΑΛΑΜΙΩΤΙΣΣΗΣ
Κυριακή των Βαΐων                            :                ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ,Αγία παρασκευή
Κυριακή των Βαΐων (Βράδυ)               :               ΠΑΦΟΣ,Απ.Παύλου και Βαρνάβα
Μεγάλη Δευτέρα (Βράδυ)                   :                ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ,Αγ.Ανάργυροι
Μεγάλη Τρίτη (Βράδυ)                        :               ΜΕΣΟΓΗ
Μεγάλη Τετάρτη (Βράδυ)                    :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Δημήτριος
Μεγάλη Πέμπτη (Πρωΐ )                      :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Κενδέας
Μεγάλη Πέμπτη(Βράδυ)                      :                ΠΑΦΟΣ,Αγιος Θεόδωρος
Μεγάλη Παρασκευή (Πρωΐ )                :               ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ,Άγιος Σπυρίδωνας
Μεγάλη Παρασκευή(Βράδυ)                :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Μεγάλο Σάββατο (Πρωΐ )                    :               ΠΑΦΟΣ, Παναγία Παντάνασσα
Μεγάλο Σάββατο(Καλός Λόγος)           :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ(Εσπερινός της Αγάπης) :                ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Δευτέρα           16 Απριλίου                 :                ΠΩΜΟΣ
Τρίτη                17 Απριλίου                 :               ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Πέμπτη             19 Απριλίου (Εσπερινός):              ΑΜΑΡΓΕΤΗ
Παρασκευή        20 Απριλίου                 :               ΠΑΡΑΜΑΛΙ
Κυριακή             22 Απριλίου                 :              ΑΓΙΟΣ ΘΩΜΑΣ
Κυριακή             22 Απριλίου(Εσπερινός):              ΠΑΦΟΣ,Άγιος Θεόδωρος
Δευτέρα             23 Απριλίου                 :              ΠΑΦΟΣ,Άγιος Θεόδωρος
Κυριακή             29 Απριλίου                 :               ΜΑΡΑΘΟΥΝΤΑ
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Κυριακή             1 Απριλίου                   :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
(θα προστεί της καθιερωμένης Δοξολογίας με την ευκαιρία της εθνικής επετείου)
Κυριακή των Βαΐων                                :               ΝΕΟΝ ΧΩΡΙΟΝ
Κυριακή των Βαΐων (Βράδυ)                   :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Μεγάλη Δευτέρα (Βράδυ)                       :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Μεγάλη Τρίτη (Βράδυ)                            :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Μεγάλη Τετάρτη (Βράδυ)                        :               ΓΟΥΔΙ
Μεγάλη Πέμπτη (Πρωΐ )                          :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Μεγάλη Πέμπτη(Βράδυ)                          :               ΓΙΟΛΟΥ
Μεγάλη Παρασκευή (Πρωΐ και βράδυ )     :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Μεγάλο Σάββατο (Πρωΐ )                         :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Μεγάλο Σάββατο(Καλός Λόγος)               :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ(Εσπερινός της Αγάπης)      :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Τρίτη                 17 Απριλίου                    :               Ι.Μ. ΣΑΛΑΜΙΩΤΙΣΣΗΣ
Κυριακή             22 Απριλίου                    :               ΚΙΝΟΥΣΑ
Κυριακή             22 Απριλίου(Εσπερινός)  :               ΠΑΦΟΣ,Άγιος Θεόδωρος
Δευτέρα             23 Απριλίου                    :               ΠΑΦΟΣ,Άγιος Θεόδωρος
Πέμπτη              26 Απριλίου                     :               ΑΡΟΔΕΣ
Κυριακή             29 Απριλίου                     :               ΜΕΣΟΓΗ
 
  
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
Κυριακή             1 Απριλίου                      :               ΜΕΣΑΝΑ
Κυριακή των Βαΐων                                  :               ΚΟΙΛΗ
Μεγάλη Πέμπτη (Βράδυ μέχρι και το Άγιο Πάσχα)      ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΡΡΟΓΙΑΤΙΣΣΗΣ
Παρασκευή         20 Απριλίου                    :              ΣΑΛΑΜΙΟΥ (Αγία Παρασκευή)
Κυριακή             22 Απριλίου                     :              ΜΑΡΑΘΟΥΝΤΑ
Δευτέρα             16 Απριλίου                     :              ΜΕΣΑΝΑ
Δευτέρα             30 Απριλίου (Εσπερινός)  :              ΚΟΛΩΝΗ
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Κυριακή   8 Απριλίου   : ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Κυριακή   29 Απριλίου : ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ

ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ
Κυριακή   1 Απριλίου   : ΑΡΜΟΥ
Κυριακή   22 Απριλίου : ΔΡΥΝΙΑ
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή   1 Απριλίου   : ΤΑΛΑ
Κυριακή   22 Απριλίου : ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Κυριακή   29 Απριλίου : ΝΙΚΟΚΛΕΙΑ  
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                         
Κυριακή   1 Απριλίου   : ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ
Κυριακή   22 Απριλίου : ΣΚΟΥΛΛΗ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                        
Κυριακή   22 Απριλίου : ΤΙΜΗ
Κυριακή   29 Απριλίου : ΚΟΝΙΑ
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ                                    
Κυριακή   1 Απριλίου : ΜΑΝΔΡΙΑ
Κυριακή   8 Απριλίου : ΑΝΑΒΑΡΓΟΣ                      
Κυριακή   22 Απριλίου: ΚΟΛΩΝΗ
 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.
Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org