English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΙΟΥΛΙΟΣ 2012

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Α΄ κορ. ΙΒ΄ 27 - ΙΓ΄ 8
Ευαγγέλιο: Ματθ. Η΄ 5 - 13
1 Ιουλίου 2012

 

 «Κύριε, ο παίς μου βέβληται εν τη οικία παραλυτικός δεινώς βασανιζόμενος »

Μεγάλο δίδαγμα χριστιανικής αγάπης, αλληλεγγύης και συμπεριφοράς προς τους αρρώστους και πάσχοντες, μας παρέχει σήμερα ο ειδωλολάτρης εκατόνταρχος του ιερού Ευαγγελίου, αγαπητοί μου αδελφοί. Ο δούλος του είναι κατάκοιτος στο σπίτι παραλυτικός και βασανίζεται τρομερά από πόνους. Και παρόλο ότι είναι ειδωλολάτρης, σπλαχνίζεται τον δούλο του, τον πονεί και ενδιαφέρεται για τον πονεμένο και σοβαρά τραυματισμένο αυτόν άνθρωπο. Έρχεται στο Χριστό και με πολλή ταπείνωση και θερμή πίστη, ζητά την θαυματουργική επέμβαση του Κυρίου για τη θεραπεία του. Η ευσεβής καρδιά του εκατοντάρχου συμπάσχει με τον δούλο του. Γι’ αυτό και δεν βρίσκει κανένα εμπόδιο να τον χωρίζει από αυτόν. Δείχνει αγάπη και πατρικό ενδιαφέρον για τον άρρωστο υπηρέτη του. Δείχνει ακόμα πίστη ακράδαντη στη δύναμη του Χριστού. «Κύριε», λέει στον Ιησού, « ο παίς μου βέβληται εν τη οικία παραλυτικός δεινώς βασανιζόμενος ». Τα λόγια αυτά δείχνουν ένα άνθρωπο με άπειρη αγάπη και στοργή και ενδιαφέρον και πατρική φροντίδα για ένα φτωχό και έρημο και αβοήθητο πλάσμα. Γι’ αυτό και ο εκατόνταρχος με το παράδειγμά του  μας διδάσκει ποια πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας προς τους πάσχοντες και αδύνατους συνανθρώπους μας.

Ο εκατόνταρχος, όπως είπαμε και πιο πάνω, είναι ειδωλολάτρης. Σαν τέτοιος θα μπορούσε να πετάξει έξω από το σπίτι του τον δούλο του. Θα μπορούσε επίσης να αδιαφορήσει και να τηρήσει σκληρή στάση απέναντί του. Δεν το κάμνει όμως. Τουναντίον, βλέπουμε μια ανιδιοτελή αγάπη και στοργή και ενδιαφέρον και πατρική φροντίδα για τον φτωχό και έρημο και αδύνατο αυτό πλάσμα. Και ενώ δεν έχει μεγαλώσει και δεν έχει ζυμωθεί με τις παραδόσεις και τις διδαχές της αληθινής πίστης στον ένα Θεό, ο άνθρωπος αυτός  έχει επίγνωση ανεξήγητη και ταπείνωση μοναδική. Θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο της παρουσίας του Κυρίου στο σπίτι του και συναισθάνεται την αμαρτωλότητά του στη θέα της ακτινοβόλου αγιότητας του Χριστού.  Συναισθάνεται ακόμα την μεγαλειότητά Του και κατανοεί  ότι ο Κύριος έχει εξουσία πάνω στη ζωή και την υγεία των ανθρώπων. Και δεν ζητά από Αυτόν να παρακαλέσει, αλλά να διατάξει τη θεραπεία του δούλου του. Δείχνει λοιπόν μια μεγάλη πίστη, μια πίστη που θαυμάζει ο Κύριος και την επαινεί δημόσια.

Αυτή την συμπεριφορά και ανιδιοτελή αγάπη, θα πρέπει να δείχνουμε  κι εμείς, απέναντι στους πονεμένους αδελφούς μας, που στην εποχή μας είναι πολλοί. Θα πρέπει να βλέπουμε από κοντά τον άρρωστο, τον αδύνατο και απροστάτευτο άνθρωπο, οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός,  που μπορεί να είναι ο πατέρας μας, η μητέρα μας, ο αδελφός μας, ο φίλος μας, ο συγγενής μας. Τότε βέβαια έρχεται φυσική η προσφορά της αγάπης μας και αυτόματα εκδηλώνεται από μας ενδιαφέρον για την θεραπεία και προστασία τους. Μπορεί όμως ο άρρωστος ή ταλαιπωρημένος άνθρωπος να μην είναι συγγενής και οικείος μας, ούτε φίλος, ούτε καν γνωστός μας. Μπορεί ακόμα να είναι άνθρωπος ιδιότροπος, παράξενος και γκρινιάρης και ενοχλητικός σε βαθμό ανυπόφορο. Όσο όμως ξένος και αν είναι σε μας δεν παύει από του να είναι άνθρωπος, πλάσμα του Θεού και επομένως αδελφός μας. Θα πρέπει να του φερόμαστε σαν να είναι αδελφός μας, να τρέχουμε κοντά του, να καθόμαστε δίπλα του να τον παρηγορούμε, να τον ενθαρρύνουμε, να τον προστατεύουμε και να του δείχνουμε όλη την αγάπη  και την στοργή μας.

Έπειτα η συμπεριφορά μας θα πρέπει να είναι και συμπεριφορά ταπείνωσης και υπομονής. Θα πρέπει να γίνουμε άνθρωποι υπομονής, πραότητας και ταπεινοφροσύνης και να καλλιεργούμε μέσα μας τις αρετές της ευγένειας, της αγάπης και της αυτοθυσίας. Και είναι φυσικό επακόλουθο όταν υπάρχει αγάπη και στοργή να ακολουθεί αναπόφευκτα η ταπείνωση με την μακροθυμία και την υπομονή. Γιατί μόνο η αγάπη γνωρίζει να ταπεινώνεται, να συγκαταβαίνει, να ανέχεται, να υπομένει και να μακροθυμεί. Για τούτο ταπεινώνεται η μητέρα μπροστά στο παιδί της και ανέχεται όλες τις ιδιοτροπίες του και του προσφέρει κάθε είδους υπηρεσία και εξυπηρέτηση επειδή το αγαπά. Το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά. Ταπεινώνονται και μακροθυμούν και συγκαταβαίνουν και ανέχονται όλα τα παράξενα των γονιών  τους επειδή τους αγαπούν. Ταπεινώνεται και ο εκατόνταρχος και μονολότι Ρωμαίος αυτός και αξιωματούχος, έρχεται κοντά στον Χριστό και τον προσκυνά και τον ικετεύει να θεραπεύσει τον δούλο του γιατί πράγματι τον αγαπά.

Τέλος η συμπεριφορά μας θα πρέπει να είναι συμπεριφορά θερμής πίστης και πολλής προσευχής. Ο εκατόνταρχος φαίνεται πρωτύτερα να έτρεξε σε γιατρούς και να ζήτησε τη βοήθεια της επιστήμης. Θα χρησιμοποίησε ανθρώπους και φάρμακα και εγχειρήσεις και θεραπείες και κάθε δυνατό μέσο προς εξυπηρέτηση και βοήθεια του δούλου του. Και ήταν φυσικό και ορθό και αναγκαίο να το κάνει . Όταν όμως στο τέλος βλέπει ότι όλα αυτά τα μέτρα, δηλαδή η ιατρική και τα φάρμακα δεν φέρνουν καμιά βελτίωση στον άρρωστό του, έρχεται στο Χριστό και με πολλή ταπείνωση και θερμή πίστη, ζητά την θαυματουργική επέμβαση του Κυρίου για τη θεραπεία του. Και τόση δύναμη έχει η πίστη του, που κάμνει  τον Χριστό να θαυμάσει και να φωνάξει δυνατά προς όλους το «Αμήν λέγω υμίν, ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον».

Αδελφοί μου ! Ο εκατόνταρχος με την θερμή πίστη, την πολλή προσευχή, την ταπείνωση και την υπομονή, μας δείχνει τον δρόμο της θεραπείας του σώματος και της σωτηρίας της ψυχής μας. Μας διδάσκει επίσης ότι θα πρέπει να δείχνουμε αγάπη και στοργή και πρόθυμη βοήθεια στους πάσχοντες και αδύνατους συνανθρώπους μας και ότι θα πρέπει να τους βλέπουμε σαν αγαπητούς μας αδελφούς και σαν μέλη της οικογένειάς μας και όχι σαν ξένους. Τέλος μας διδάσκει ότι για την επιτυχία του στόχου αυτού χρειάζεται αγάπη, ταπείνωση, υπομονή και πίστη. Πίστη στον Χριστό που να είναι τέτοια ώστε  να μη λησμονούμε ποτέ ότι ο Κύριος είναι ο γιατρός των ψυχών και των σωμάτων, ο προστάτης των αδικουμένων, ο υπερασπιστής των φτωχών και αδυνάτων, ο χορηγός και  ο δοτήρας των πάντων. Γι’ αυτό και πρώτα έχουμε υποχρέωση αλλά και καθήκον να προστρέχουμε στον Θεό και ύστερα στους ανθρώπους. Πρώτα με την πίστη κι ύστερα ή έστω παράλληλα με την επιστήμη. Πρώτα με την προσευχή και μετά και ταυτόχρονα με τα φάρμακα και τα ανθρώπινα μέσα. Αν στο υπόλοιπο της ζωής μας ενεργήσουμε έτσι να είμαστε βέβαιοι ότι θα ζούμε ευτυχισμένα αλλά και στην άλλη ζωή θα απολαμβάνουμε όλα τα αγαθά της αιωνιότητας.

 

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος


 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Ρωμ. ι΄ 1-10
Ευαγγέλιο: Ματθ. η΄28-θ΄1
8 Ιουλίου 2012

«Και ιδού πάσα η πόλις εξήλθεν εις συνάντησιν τω Ιησού, και ιδόντες αυτόν παρεκάλεσαν όπως μεταβή από των ορίων αυτών» (Ματθ. η΄ 34). 

Τραγική η κατάσταση, όπως παρουσιάζεται σήμερα στη χώρα των Γεργεσινών. Τραγική η κατάσταση, τόσο σε ατομικό, όσο και σε επίπεδο κοινωνικό. Όλοι έχουν κυριαρχηθεί από το διάβολο. Οι δυο, φοβεροί στην όψη και επιθετικοί στη συμπεριφορά. Οι πολλοί, φοβεροί στα έργα και εξίσου επιθετικοί στη συμπεριφορά. Οι δυο έχουν χάσει το όνομά τους, αλλά και την αυτονομία τους. Μιλούν εξ’ ονόματος, αλλά παρά την φαινομενική «παντοδυναμία» τους, στο τέλος αναγνωρίζουν την ανωτερότητα του Ιησού ως Υιού του Θεού. Αναγνωρίζουν την ανωτερότητα του Ιησού, υποκλίνονται στη δύναμη του, αλλά δεν εγκαταλείπουν το καταστροφικό τους έργο. Για τούτο και ζητούν την άδεια για να πάνε στο κοπάδι των χοίρων.

Οι πολλοί δε συνειδητοποιούν ότι η καταστροφή είναι σαν προειδοποίηση και ταυτόχρονα έλεγχος για την αμαρτωλότητα τους, ,μια και μετέτρεψαν συνειδητά σε επάγγελμα την παράβαση του νόμου του Θεού. Αντί να αντιληφθούν ότι η αμαρτία δεν είναι ποτέ κέρδος, και ότι στο τέλος «πάσα παράβασις και παρακοή» λαμβάνει «ένδικον μισθαποδοσίαν», οι ίδιοι συνέχισαν το αυτοκαταστροφικό τους έργο. Για τούτο και παρακάλεσαν τον Ιησού να φύγει από την περιοχή τους. Είναι τραγικό, όχι ένας ή δυο, ούτε δέκα, αλλά «πάσα η πόλις» παρεκάλεσαν τον Ιησού να φύγει από την περιοχή τους.

Στο σύνολο τους οι άνθρωποι της αμαρτίας οριοθετούν την κυριαρχία τους πάνω στους άλλους ανθρώπους. Και οι δυο κατηγορίες διατυπώνουν αυτή την αντίληψη. Οι μεν δαιμονισμένοι με το «ήλθες ώδε», οι δε κατά τα άλλα υγιείς και «αξιοπρεπείς» με την παράκλησιν όπως «μεταβεί από των ορίων αυτών». Και οι μεν και οι δε προσπαθούν να κρατήσουν το έδαφος για τον εαυτό τους. Εκτοπίζουν το Θεό με το αιτιολογικό ότι η παρουσία του είναι είτε βασανιστική, είτε ζημιογόνα.

Κοινωνικά επικίνδυνη η στάση και των δυο κατηγοριών. Οι πρώτοι το επιβεβαίωσαν με την ως τώρα συμπεριφορά τους. Οι δεύτεροι δεν έδωσαν καμιά προειδοποίηση, για τούτο και είναι περισσότερο επικίνδυνοι. Και οι μεν και οι δε όντας απογυμνωμένοι από τη χάρη του Θεού οδηγούνται σε συμπεριφορές επικίνδυνες αλλά και καταστροφικές τόσο για τους ίδιους όσο και για το περιβάλλον τους πολλές φορές οι θεωρούμενοι ως «επικίνδυνοι» προκαλούν λιγότερους κινδύνους, γιατί δίνουν τη δυνατότητα στους άλλους να προσέχουν, παίρνοντας μέτρα προφύλαξης. Αντίθετα οι «τυπικά αξιοπρεπείς» εμπνέουν αρχικά εμπιστοσύνη και όταν εκδηλωθούν τα πραγματικά τους αισθήματα, τότε πλέον δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αντίδρασης με αποτέλεσμα η πτώση να είναι μοιραία και η καταστροφή να είναι ανεπανόρθωτη και ολοκληρωτική. Τέλος οι αναγνωρισμένοι ως «επικίνδυνοι» μπορούν να διακρίνουν τα περιορισμένα όρια των δυνατοτήτων σε σχέση με τις απεριόριστες δυνατότητες του Θεού, όπως έγινε σήμερα με τους δυο δαιμονισμένους των Γεργεσηνών. Αντίθετα οι ύπουλα φερόμενοι, ως «κύριοι και αξιοπρεπείς», λόγω της απληστίας τους, συμπεριφέρονται ως παντοδύναμοι και άρα ότι είναι πάνω από το νόμο του Θεού και των ανθρώπων. «Τι ημίν και σοι Ιησού υιέ του Θεού; Ήλθες προκαιρού βασανίσαι ημάς»; Με μια φωνή αναγνώρισαν τον Ιησού ως Υιό Θεού. Αναγνώρισαν ότι επιτελούν διαφορετικό έργο και ομολόγησαν την αδυναμία τους. Οι ως τώρα «πανίσχυροι» στα μάτια των ανθρώπων τρέμουν μπροστά στη δύναμη και την παρουσία του Θεού. Όμως, παρά το ότι αναγνωρίζουν την υπεροχή της δυνάμεως του Θεού και την ίδια στιγμή ομολογούν την αδυναμία τους, εντούτοις δεν μετανοούν, ούτε και επιδιώκουν τη σωτηρία. Αντίθετα, άτρεπτοι πια προς το καλό, επιμένουν στο καταστροφικό τους έργο, έστω και αν αυτό ζημιώνει τους ως τώρα συνεργάτες τους. Για τούτο και ζητούν από τον Ιησού να τους επιτρέψει να μπουν στο κοπάδι των χοίρων.

Ο Ιησούς επέτρεψε στους δαίμονες μα μπουν στο κοπάδι των χοίρων, όχι γιατί υποχώρησε στις απαιτήσεις τους, αλλά γιατί ήθελε να στείλει ένα μήνυμα στους ανθρώπους, ότι ο ίδιος ελευθερώνει, σε αντίθεση με τους δαίμονες που καταστρέφουν. παράλληλα προειδοποίησε τους παραβάτες του νόμου του Θεού και τους κάλεσε σε μετάνοια.

Δυστυχώς, ούτε η καταστροφή, αλλά ούτε και απελευθέρωση των δυο πρώην δαιμονισμένων δεν παρακίνησε σε μετάνοια τους κατοίκους των Γεργεσηνών. Αντίθετα παρακάλεσαν τον Ιησού να φύγει από την περιοχή τους.

Δαίμονες και άνθρωποι παρακαλούν τον Ιησού. Οι μεν πρώτοι για να φύγουν οι ίδιοι, οι δε δεύτεροι για να φύγει ο Ιησούς, έστω και αν αυτό τους οδηγούσε όλους στην αυτοκαταστροφή. Δαίμονες και άνθρωποι παρακαλούν τον Ιησού για διαφορετικό λόγο ο καθένας. Όμως κανένας από αυτούς δε ζητά βοήθεια και σωτηρία.

Δυστυχώς η εποχή μας δε διαφέρει από εκείνη των Γεργεσηνών. Οι συνεχιζόμενοι τοπικοί πόλεμοι, οι αυξανόμενες επιθέσεις αυτοκτονίας, αλλά και οι θλιβερές εικόνες μέσα και έξω από τα γήπεδα επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Με πια «λογική» καταστρέφουν περιουσίες και τραυματίζουν επικίνδυνα άλλους ανθρώπους; Τι να πούμε για το οικονομικό έγκλημα που συντελείται στις μέρες μας. Άνθρωποι και λαοί οδηγούνται καθημερινά στην εξαθλίωση και τον αργό θάνατο. Παρά ταύτα όμως κανένας δεν ευαισθητοποιείται αλλά και κανένας δεν διορθώνεται και δε μετανοεί. Αντί οι δοκιμασίες να γίνουν για τον καθένα από εμάς αφορμή για βελτίωση ζωής και συμπεριφοράς, αντίθετα, πολλές φορές τα βάζουν με και με το Θεό. Ας μην ξεχνούμε το του Αποστόλου Παύλου «Ον αγαπά κύριος παιδεύει, μαστιγοί δε πάντα υιόν ον παραδέχεται» (Εβρ. ιβ΄6).

Αδελφοί μου, θλιβερή η κατάσταση των δαιμονισμένων όμως θλιβερότερη είναι η συμπεριφορά των Γεργεσηνών. Γιατί, οι μεν πρώτοι δεν ελέγχουν τον εαυτό τους, οι δεύτεροι όμως ενήργησαν εν γνώσει τους και συνειδητά ζήτησαν από τον Ιησού να φύγει από την περιοχή τους. Η μεγαλύτερη τραγωδία των Γεργεσηνών δεν ήταν η οικονομική καταστροφή, αλλά η συνειδητή και καθολική απόρριψη της προσφοράς του Θεού για σωτηρία. Στη διάρκεια της ζωής μας βιώσαμε ή και βιώνουμε, άλλος πολύ και άλλος λιγότερο μια δοκιμασία. Ποια η δική μας αντίδραση; Μπορούμε να πούμε: Κύριε σε ευχαριστούμε για όλα. Καλοδεχούμενη η επίσκεψη σου, έστω και μέσα από τις δοκιμασίες. Σε παρακαλούμε βοήθησε μας να αντέξουμε. Αμήν. 

Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
Απόστολος: Τιτ. γ΄ 8-15
Ευαγγέλιο: Ματθ. ε΄ 14-19
15 Ιουλίου 2012

 

«Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα» 

«Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς». Αυτά μεταξύ άλλων, μας είπεν ο Κύριος στο σημερινό Ευαγγέλιο.

Άλλη φορά είπε, ότι Εκείνος είναι το φως του κόσμου και ότι εκείνος που τον ακολουθεί δεν θα υπάρχει κίνδυνος να βαδίσει στο σκοτάδι, διότι τον φωτίζει ο Χριστός και θα έχει «το φως της ζωής». Σήμερα ακούσαμε να λέγει στους Μαθητές Του, αλλά και σε όλους εμάς τους Χριστιανούς, «υμείς έστε το φως του κόσμου». Όπως η Σελήνη και τα αστέρια παίρνουν φως από τον Ήλιο και λάμπουν σαν φώτα, έτσι και σεις θα παίρνετε φως από εμέ και θα λάμπετε, θα σίτε φώτα, μέσα στο σκοτάδι του κόσμου των απίστων.

Αλλά προσέξετε, λέγει, πως θέλω να λάμπετε. Όχι με λόγια, αλλά με έργα. Λόγια έλεγαν και οι Φαρισαίοι αλλά ήταν λόγια μόνο. Λόγια ψεύτικης αρετής και υποκρίσεως. Εγώ θέλω έργα. Τα έργα σας να λάμπουν. Και τα λόγια, βέβαια να τα προσέχετε, αλλά πολύ περισσότερο τα έργα.

Και άλλη φορά μίλησε ο Κύριος για έργα, λέγοντας ότι το καλό δέντρο φαίνεται από τους καρπούς που κάνει. Κατά παρόμοιο τρόπο, τους ανθρώπους «εκ των καρπών αυτών γνώσεσθε αυτούς». δηλαδή από τα έργα τους θα τους καταλάβετε.

Τα έργα σας δεν θα φωτίζουν μόνο την κοινωνία αλλά θα δοξάζουν τον Θεό. Όταν βλέπουν τα καλά έργα σας οι άνθρωποι θα αναγνωρίζουν ότι από την πίστη σας προέρχονται και θα αναγνωρίζουν σαν πηγή των καλών έργων σας τον Θεό και θα τον δοξάζουν. Αν απεναντίας τα έργα σας είναι σκοτεινά, είναι έργα αμαρτίας, θα προσβάλλετε τον Θεό, τον οποίον λέγετε ότι πιστεύετε και ακολουθείτε. Τότε, όχι μόνον δεν δοξάζετε τον Θεό αλλά τον προσβάλλετε, τον βλασφημείτε. Κάμετε, ώστε να «βλασφημείται το όνομα του Θεού εν τοις έθνεσι», δηλαδή από τους ειδωλολάτρες ή άλλους απίστους.

Να λάμπουν τα έργα μας και για έναν ακόμη σπουδαιότατο λόγο. Για να δίνουμε καλό παράδειγμα στους άλλους. Το παράδειγμα της πίστεως, της αγάπης, των καλών έργων των πρώτων Χριστιανών συντελούσε κατά μέγα μέρος στη διάδοση της πίστεως, μεταξύ λαών και φυλών, που εθαύμαζαν τον τρόπο της ζωής των και ήθελαν να τους μιμηθούν. Να λάμπουν, λοιπόν, τα έργα μας για να ωφελούνται άνθρωποι και να δοξάζεται ο Θεός. Ας το προσέξουμε αυτό, αγαπητοί μου.

Στον Θεό ανήκει η δόξα. Ο Θεός είναι ο μόνος Άγιος, ο μόνος Παντοδύναμος, ο μόνος Πάνσοφος, ο μόνος αιώνιος. Αυτός ο ίδιος «αφάνταστη δόξα», αυτός το Φως, αυτός η ζωντανή δύναμη, η θερμή αγάπη για μας. Δοξάζουν τον Θεό οι Άγγελοι, τον δοξάζει όλη η κτίσις με την πανσοφία και σκοπιμότητα που είναι φτιαγμένη και μένει ακατάλυτη εις τους αιώνας. Και λέγοντας ότι δοξάζουμε και πρέπει να δοξάζουμε τον Θεό, δεν εννοούμε ότι προσθέτουμε εμείς τίποτα στην δόξα την οποίαν έχει, όπως δεν μπορούμε να προσθέσουμε και παραπάνω λαμπρότητα και φως στον ήλιο, αλλά εννοούμε, ότι αναγνωρίζουμε και ομολογούμε ότι αυτός είναι η αληθινή δόξα, ότι είναι δική του, του ανήκει η δόξα. «Σοι γαρ πρέπει και εποφείλεται η παρά πάντων δοξολογία», λέγει μια ευχή της θείας Λειτουργίας του Αγίου Ιακώβου.

Οι Άγγελοι ημέρα και νύκτα υμνούν και δοξάζουν τον Θεό. Και όμως, εμείς οι άνθρωποι θα έπρεπε, αν ήτο δυνατό και περισσότερο από τους Αγγέλους να υμνούμε τον Θεό, διότι οι Άγγελοι δεν είχαν και δεν έχουν ανάγκη σωτηρίας. Αυτοί δεν αμάρτησαν, ούτε με το προπατορικό αμάρτημα, ούτε με τα καθημερινά αμαρτήματα όπως εμείς. Για μας ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, για μας σταυρώθηκε, εμάς έσωσε. Πόσο περισσότερο, λοιπόν, θα έπρεπε, εμείς να ευχαριστούμε και να δοξάζουμε τον Θεό! Και επειδή ζούμε στον κόσμο και δεν μπορούμε να δοξάζουμε με ύμνους τον Θεόν όπως τον δοξάζουν οι Άγγελοι, τουλάχιστον να αφοσιωθούμε με πίστη σ’ Εκείνον και να τον δοξάζουμε με τα έργα μας. Αυτό ζητά από εμάς ο Κύριος, όταν λέγει «ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς».

Αλλά ας θαυμάσουμε και στο σημείο αυτό την αγάπη του Θεού. Πως ανταποδίδει την δόξα σε εκείνους που τον δοξάζουν. Το λέγει ο ίδιος. «Τους δοξάζοντας με δοξάσω». Και δεν συγκρίνεται η δόξα τον οποία δίνει ο Θεός στον άνθρωπο. Εμείς τον δοξάζουμε στην γη. «Εκείνος μας ανταποδίδει δόξα στους Ουρανούς. Εμείς με κάτι προσωρινό, λόγο ή έργο, ακόμη και με μαρτυρικό θάνατο. Εκείνος με δόξα που θα είναι για μας αιώνια και ατελεύτητη. Έτσι, η δόξα του Θεού θα γίνει και δόξα δική μας «όταν έλθει ο Κύριος εν τη δόξη αυτού μετά των Αγγέλων τών Αγίων». Αμήν.

 

Γιώργος Σαββίδης

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Ρωμ. ιε΄ 1-7
Ευαγγέλιο: Ματθ. θ΄  27-35
22 Ιουλίου 2012

 

«Κατά την πίστιν υμών γενηθήτω υμίν» (Ματθ. θ΄29). 

Διπλό θαύμα μας διηγείται το σημερινό ευαγγέλιο. Θεραπεία δύο τυφλών και ενός δαιμονισμένου κωφάλαλου. Διπλό θαύμα που επιβεβαιώνει από τη μια τη φθορά της ανθρώπινης φύσεως, εξ’ αιτίας της αμαρτίας και από την άλλη την αποκάλυψη του Ιησού ως Μεσσία, ως Λυτρωτή. Έτσι, ο άνθρωπος που υπέστη φθορά λόγω της αμαρτίας, δέχεται τη θαυματουργική παρέμβαση του Θεού. Μέσα από την προστακτική εντολή «Γενηθήτω» αποκαθίσταται ο άνθρωπος στην προ της πτώσεως κατάσταση. Με μια μόνο διαφορά. Τώρα η θεραπεία ενεργοποιείται με τη μεσολάβηση της πίστεως του ανθρώπου.

Γιατί, ο άνθρωπος, όπως θεληματικά οδηγήθηκε στο χώρο της φθοράς, μόνο με τη θέληση του θα μπορεί να βγει από αυτόν. Το παράδοξο δε είναι ότι αυτή την αναγκαιότητα την αισθάνονται μόνο οι σωματικά ασθενείς. Οι θεωρούμενοι «υγιείς» όχι μόνο αποφεύγουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αλλά και όταν εκδηλωθεί από άλλους το απορρίπτουν, κατακρίνοντας είτε τον Ιησού, είτε τους θεραπευμένους.

Είναι δε στ’ αλήθεια παράδοξο τυφλοί σωματικά να βλέπουν με τα μάτια της ψυχής την παρουσία του Θεού και να επικαλούνται τη βοήθεια του. Ενώ αντίθετα σωματικά υγιείς να βλέπουν το θαύμα και να αρνούνται τη θαυματουργική παρέμβαση του Θεού.

Και οι δυο αυτές καταστάσεις επιβεβαιώνονται μέσα από το σημερινό ευαγγέλιο. Δυο καταστάσεις φθοράς εξ’ αιτίας της αμαρτίας. Οι τυφλοί που αναγνωρίζουν τη Μεσσιανιακή ιδιότητα του Ιησού και οι Φαρισαίοι που όχι μόνο την αρνούνται, αλλά και τη συκοφαντούν. «Ελέησον ημάς, υιέ Δαυίδ» φωνάζουν με πίστη οι τυφλοί. Μπορεί να στερούνται το σωματικό φως, αλλά το φως της πίστης φώτισε την ψυχή τους. Μια πίστη που έδειξε υπομονή την ώρα της σιωπής του Ιησού. Μια πίστη που ακολούθησε επίμονα και όταν ρωτήθηκαν αν μπορεί να κάνει το θαύμα με μια φωνή ομολόγησαν «Ναι, Κύριε». Τότε άγγιξε τα μάτια τους και είπε: «Κατά την πίστιν υμών γενηθήτω υμίν». Όπως το πιστεύετε να σας γίνει.

Η πίστη έφερε το θαύμα. Και η πίστη τους δεν ήταν στιγμιαία εκδήλωση. Ήταν πίστη που καλλιεργήθηκε συστηματικά. Πίστεψαν στα λόγια των Προφητών για το Μεσσία και τις δυνατότητας του και ότι στις μέρες του θα άνοιγαν τα μάτια των τυφλών, χωλοί θα περιπατούσαν και κωφάλαλοι θα μιλούσαν. Δεν λύγισαν μπροστά στη δοκιμασία τους. Αντίθετα καλλιέργησαν την υπομονή και αντί να μοιρολογούν έστρεψαν την προσοχή τους στο Θεό και στήριξαν σ’ αυτόν την ελπίδα τους. Με τον τρόπο αυτό βρέθηκαν σε πλεονεκτικότερη θέση από πολλούς σύγχρονους τους όπως τους φαρισαίους, που αντί να χαρούν για τη θεραπεία των συνανθρώπων τους, αντίθετα κατηγόρησαν τον Ιησού σαν… αρχιδιάβολο.

Μέσα από τη δοκιμασία και ιδιαίτερα μέσα από τη θεραπεία επιβεβαιώνονται οι λόγοι του Ιησού, ότι στη ζωή μας θα συναντήσουμε θλίψεις, δοκιμασίες, αλλά να μην απογοητευτούμε. Να έχουμε θάρρος, να κάνουμε υπομονή και με τη δύναμη της προσευχής να στρέψουμε την προσοχή μας στο Θεό. «Πάντα όσα αν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες λήψεσθε» (Ματθ κα΄22) και «πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» (Μαρκ. θ΄23). «Πάντα» όλα είναι κατορθωτά μέσα από τη δύναμη της προσευχής και της πίστης.

Στ’ αλήθεια παρήγορο το μήνυμα, αλλά την ίδια στιγμή μεγάλη κι η δική μας ευθύνη. Γιατί, για το Θεό το θαύμα είναι κατορθωτό και δεδομένο. Για μας όμως, είναι δεδομένη πίστη μας; Πόσες φορές καταφύγαμε στην προσευχή με τη βεβαιότητα της πίστης; Πόσες φορές η προσευχή γαλήνεψε την ψυχή μας και με τα προβλήματα άλυτα γύρω μας, μόνο και μόνο γιατί εμπιστευτήκαμε τον εαυτό μας στο Θεό; Το «γενηθήτω το θέλημα σου» έγινε βάλσαμο για την ψυχή μας.

Υπάρχουν στιγμές πάλι που την ώρα που ζητούμε το θαύμα, την ίδια στιγμή αποκλείουμε τα θαύματα. Μήπως ανήκουμε κι εμείς στην κατηγορία εκείνη των ανθρώπων τους οποίους ρωτά ο Ιησούς: «Πώς δύνασθε υμείς πιστεύσαι» (Ιωάν. ε΄ 44). Αλλά και η προειδοποίηση του «εάν μη σημεία και τέρατα ίδητε, ου μη πιστεύσητε» (Ιωάν. δ΄48). Αν δε δείτε εσείς σημεία και τέρατα, δεν πρόκειται να πιστέψετε.

Η πίστη δεν λειτουργεί στη σκιά του φόβου ή της αγωνίας. Η πίστη είναι κατάθεση ψυχής. Η πίστη είναι ακόμα η εμπιστοσύνη που εκφράζεται μέσα από την υπομονή την ώρα της δοκιμασίας. Η πίστη είναι φως που φωτίζει και ηρεμεί την ώρα της καταιγίδας. Η πίστη είναι δύναμη που μας σπρώχνει σε δοξολογία την ώρα της δοκιμασίας, όπως έγινε με τον Παύλο και τον Σίλα στην φυλακή των Φιλίππων. Η πίστη, είναι η ασάλευτη ελπίδα πως ο Θεός που έδωσε την υπόσχεση, έχει και την δύναμη να την εκπληρώσει (Ρωμ. δ΄21). Κατά τον Απόστολο Παύλο «κι η ελπίδα τελικά δεν απογοητεύει. Μάρτυρες γι’ αυτό η αγάπη του Θεού, με την οποία το Άγιο Πνεύμα που μας δόθηκε γέμισε και ξεχείλισε τια καρδιές μας» (Ρωμ. ε΄5).

Το ότι η «ελπίς ου καταισχύνει» επιβεβαιώθηκε με τη σημερινή θεραπεία του κωφάλαλου και των τυφλών. Επιβεβαιώνεται με τα καθημερινά θαύματα που εκδηλώνονται, είτε με τη μορφή της υπομονής, είτε και με τη μορφή της θεραπείας. Σιωπηλή, αθόρυβα δίνει ο Θεός την απάντηση στις γεμάτες δύναμη και πίστη προσευχές. Με τον τρόπο αυτό βεβαιώνει και τον καθένα από μας ότι μια μέρα θα ακούσουμε και εμείς τα παρήγορα και λυτρωτικά λόγια από τον Ιησού «Κατά την πίστιν υμών γενηθήτω υμίν».

Αδελφοί μου, ζούμε σε μια εποχή παραδοξότητας, γιατί, ενώ ζούμε το θαύμα την ίδια στιγμή δεν το αντιλαμβανόμαστε και συνεχίζουμε να το αναζητούμε. Γιατί, ενώ ζούμε το θαύμα, την ίδια στιγμή το αμφισβητούμε. Γιατί, ενώ ζούμε το θαύμα την ίδια στιγμή… το ψηλαφούμε για να δούμε αν είναι αληθινό! Πρέπει να ξέρουμε ότι το θαύμα χρειάζεται πίστη για να εκδηλωθεί και τούτο και ο Απόστολος Παύλος τονίζει με έμφαση πως: «χωρίς δε πίστεως αδύνατον ευαρεστήσαι πιστεύσαι γαρ δε τον προσερχόμενον τω Θεώ ότι έστι και τοις εκζητούσιν αυτόν μισθαποδότης γίνεται» (Εβρ. ια΄6). Δηλαδή, χωρίς την πίστη είναι αδύνατο να ευαρεστήσει κανείς το Θεό, γιατί αυτός που πλησιάζει το Θεό πρέπει να πιστεύει ότι υπάρχει Θεός και ότι ανταμείβει όσους τον αποζητούν. Αυτή την πίστη ας αποκτήσουμε κι εμείς. Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε ας τον παρακαλέσουμε: Κύριε «πρόσθες ημίν πίστιν» (Λουκ. ιζ΄ 5), για να μπορέσουμε στη δεδομένη στιγμή να ακούσουμε κι εμείς το ευχάριστο μήνυμα «κατά την πίστιν υμών γενηθήτω υμίν» .Αμήν.

 

Θεόδωρος Αντωνιάδης


KYΡΙΑΚΗ Η΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Α΄Κορ. α' 10 - 17
Ευαγγέλιον:  Ματθ. ιδ΄ 14 – 22
29 Ιουλίου  2012

 

« δέ ησος επεν ατος· ο χρείαν χουσιν πελθεν· δότε μες ατος φαγεν.» 

Όταν ο Κύριος είδε το πλήθος του κόσμου, «σαν νδρες σεί πεντακισχίλιοι χωρίς γυναικν και παιδίων», σημειώνει ο ευαγγελιστής Ματθαίος στη σημερινή περικοπή. Ο Ιησούς βρισκόταν με τους μαθητές Του. Πλήθος μεγάλο, «πεντακισχίλιοι άνδρες», που αν υπολογίσουμε και τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους, ίσως να ήταν παραπάνω από είκοσι με εικοσιπέντα χιλιάδες. Με πέντε ψωμιά και δύο ψάρια, αγαπητοί μου αδελφοί, ήταν αδύνατο, όχι να χορτάσει, όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής, αλλά ούτε να γευτεί θα προλάβαινε αυτό το, συγκεντρωμένο στην εξοχή πλήθος. Θαύμα τερατώδες και ασύλληπτο για την ανθρώπινη πεπερασμένη  συλλογιστική. Εγινε ωστόσο. Έφαγαν και χόρτασαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, αφού πρώτα ικανοποίησαν την πνευματική τους πείνα ακούοντας τον θείο Διδάσκαλο. «Δότε μες ατος φαγεν». Και θα κληθούν αργότερα οι μαθητές Του και οι μαθητές των μαθητών Του μέχρι και σήμερα, να χορτάσουν την πνευματική δίψα εκατομμυρίων ανθρώπων σ’ όλο τον κόσμο. «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά θνη». Να πάτε παντού  και να διδάξετε όλους τους ανθρώπους, θα πει αργότερα ο Κύριος στέλνοντας τους μαθητές Του.

Ζώντας σήμερα σε ένα κόσμο που λίγο δέχεται την αλήθεια του ευαγγελίου, απορροφημένος από τις καθημερινές ατελειώτες υλικές ανάγκες, νοιώθουμε έντονη την έλλειψη, χωρίς τις πιο πολλές φορές να γνωρίζουμε τι ακριβώς μας λέιπει. Ζούμε λοιπόν σ’ ένα κόσμο που ωστόσο ενώ είναι διψασμένος να μάθει την πραγματική, τη μοναδική αλήθεια, δεν γνωρίζει που πρέπει να απευθυνθεί. Για μας όμως  που έχουμε την ευκαιρία και τη θεία ευλογία να είμαστε μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, για μας που έχουμε τη δυνατότητα να ακούμε και να διαβάζουμε το λόγο του Θεού, δεν υπάρχει δικαιολογία άγνοιας. Έμείς πρέπει να γνωρίζουμε που θα βρούμε την πνευματική τροφή. Γνωρίζουμε χάρις στη θεία διδασκαλία, πως θα την μεταστοιχειώσουμε σε έργα ζωής. Μπορούμε να σβήσουμε τη δίψα μας για την αλήθεια, να χορτάσουμε από τον λόγο του Θεού, παίρνοντας αυτά που μας κληροδότησε ο Κύριος με τη διδασκαλία Του, συγκεντρωμένη στην Καινή Διαθηκη.

Ωστόσο, αγαπητοί μου αδελφοί, δίκαια θα παρατηρήσετε, ότι ο Κύριος με μεγάλο αυτό θαύμα που μας περιγράφει ο ευαγγελιστής, εκάλυψε μια τόσο απλή φυσική ανάγκη, μια ανάγκη συνυφασμένη με την υλική μας παρουσία.

«Δότε μες ατος φαγεν». Στη δύσκολη σημερινή εποχή, όπου άρχισε να μας εγγίζει πλέον, ένας απίθανος περιορισμός των υλικών αγαθών, βλέπουμε διαφορετικά τα υλικά και τα πνευματικά αγαθά. Ίσως και σήμερα θα θέλαμε την επέμβαση, τη θαυματουργική επέμβαση του Κυρίου μας, για να αντιμετωπίσουμε τις αναντίρρητες δυσπραγίες, ελλείψεις, την ανεργία και όλα τα επακόλουθα. Και ασφαλώς δεεν θα μείνει αδιάφορος.  Πράγματι περισσότερο από άλλες εποχές αναζητούμε τρόπους αντιμετώπισης των οικονομικών μας προβλημάτων. Και είναι σ’ αυτή την εποχή, μεγαλύτερη η ανησυχία μας και ο προβληματισμός μας, γιατί είχαμε συνηθίσει να ζουμε άνετα σε μια πραγματικά ή απατηλά ευημερούσα υπερκαταναλωτική κοινωνία. Ο τρόπος αυτός της ζωής δεν άφησε χώρο ούτε επιθυμία αλλά ούτε και τον χρόνο για οποιαδήποτε πνευματική απασχόληση ή ενδιαφέρον. Τώρα φαίνεται ότι άρχισε να υπάρχει ο χρόνος να δούμε και κάτι άλλο, πέραν της βασανιστικής κάποτε επιδίωξης του πλουτισμού και της καλοπέρασης. Καιρός λοιπόν να γυρίσουμε και να δούμε τον εσωτερικό μας εαυτό. Να δούμε την κατάσταση της ψυχής μας. Να δούμε τις ανάγκες της πνευματικής μας αναβάθμισης. Και να δείξουμε εμπιστοσύνη στον Πανάγαθο Θεό ότι να έρθει συμπαραστάτης και βοηθός στα υλικά μας προβλήματα. Πολύ απλά αναφέρει ακόμη ο ευαγγελιστής, κάτι σαν να ήταν εντελώς συνηθισμένο. «σπλαχνίσθη π’ ατος καί θεράπευσεν τούς ρρώστους ατν». Τους λυπήθηκε και εθεράπευσε όσους ήταν άρρωστοι. Μια απεριόριστη σειρά θαυμάτων για τα οποία δεν υπάρχουν λεπτομέρειες. Σταματά και μένει στην εντυπωσιακή θαυματουργική ενέργεια του χορτασμού των πεντακισχιλίων. Είδαμε τον Κύριο να δίνει εντολή στους μαθητές Του. «Δότε μες ατος φαγεν». Φανερή ήταν η ανάγκη του μεγάλου πλήθους, των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που μέχρι πριν λίγο, απορροφημένοι παρακολουθούσαν επί ώρες τη θεία διδασκαλία. Σε μια έρημη από κατοικίες και δυνατότητα εξεύρεσης τροφών για όλους αυτούς τους ανθρώπους. Πέντε ψωμιά και δυό ψάρια, είχαν μαζί τους για να περάσουν οι μαθητές με τον Κύριο το βράδυ εκείνο. Αυτά διέθεσε για το πλήθος. Πέντε χιλιάδες άνδρες χωρίς να λογαριάσουμε τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Και έφαγαν και εχορτάστηκαν. Γιατί να μην έχουμε λοιπόν εμπιστοσύνη στον Χριστό μας να καλύψει και σε μας κάποιες απλές ανάγκες; Βέβαια συζητούμε πάντοτε για τις απλές και καθημερινές ανάγκες, όχι την ικανοποίηση της άπληστης επιθυμίας μας για απόκτηση αγαθών, την απόκτηση πλουτισμού και περιττών αγαθών. Δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν ο Πάτερας μας και δημιουργός μας να μας αφήσει χωρίς την φροντίδα Του στις ανάγκες μας και μάλιστα πολλές φορές πολύ περισσότερο από ότι υπολογίζουμε εμείς. Σημειώνεται ωστόσο  στην περικοπή, για να  φανεί πόσο απλώχερα προσφέρει τα αγαθά: «καί ραν τό περισσεον τν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις».

Αφού έφαγαν όλοι και χόρτασαν, μάζεψαν όλα τα κομμάτια που περίσσεψαν και γέμισαν ως επάνω δώδεκα κοφίνους. Πολύ απλά υποδεικνύει ότι και στην πληθώρα των αγαθών, που ο δωρεοδότης Θεός μας παραχωρεί, δεν πετούμε τίποτε.  Να εκτιμήσουμε τις θείες δωρεές. Είναι καιρός, αγαπητοί μου, να προσέξουμε στην καθημερινή μας ζωή και να δούμε πόσες φορές το χέρι του Θεού, έρχεται να μας συμπαρασταθεί στις ανάγκες μας, στις δυσκολίες και τα προβλήματά μας. Θα διαπιστώσουμε να γίνονται πραγματικά θαύματα, από εκεί που δεν το περιμέναμε και ενώ είμασταν απελπισμένοι. Φροντίζει ο Κύριος για μας, αγαπητοί μου, ακόμη και πριν αντιληφθούμε τα προβλήματα που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

 

Δ.Γ.Σ.

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

 

ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
 
Κυριακή       1 Ιουλίου                       :               ΟΜΟΔΟΣ
Κυριακή       8 Ιουλίου                       :               ΚΟΥΚΛΙΑ
Σάββατο       14 Ιουλίου (Εσπερινός)   :               ΛΕΤΥΜΠΟΥ
Κυριακή       15 Ιουλίου                     :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Δευτέρα       16 Ιουλίου(Εσπερινός)    :               ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΟΥΔΑ
Τρίτη           17 Ιουλίου                     :               ΦΙΛΟΥΣΑ ΚΕΛΟΚΕΔΑΡΩΝ
Τρίτη           17 Ιουλίου (Εσπερινός)   :               ΑΝΑΡΙΤΑ
Πέμπτη        19 Ιουλίου (Εσπερινός)   :               ΚΑΛΛΕΠΕΙΑ
Κυριακή       22 Ιουλίου                     :               ΠΑΦΟΣ, Αγ.Θεόδωρος
Τετάρτη       25 Ιουλίου                     :               ΑΛΕΚΤΟΡΑ
Τετάρτη       25 Ιουλίου (Εσπερινός)   :               ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ, Αγία Παρασκευή
Πέμπτη        26 Ιουλίου                     :               ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ, Αγία Παρασκευή
Πέμπτη        26 Ιουλίου (Εσπερινός)   :               ΑΚΟΥΡΔΑΛΙΑ ΚΑΤΩ      
Κυριακή       29 Ιουλίου                     :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Κενδέας


ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Κυριακή       1 Ιουλίου                       :               ΦΟΙΝΙ

Παρασκευή   6 Ιουλίου(Αγρυπνία)       :              ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Κυριακή       8 Ιουλίου                       :               ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Τρίτη           17 Ιουλίου                     :               ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Πέμπτη        19 Ιουλίου (Εσπερινός)   :               ΝΕΑ ΔΗΜΑΤΑ
Κυριακή       22 Ιουλίου                     :               ΛΑΡΝΑΚΑ
Τετάρτη       25 Ιουλίου (Εσπερινός)   :               ΨΑΘΙ
Πέμπτη        26 Ιουλίου                     :               ΜΗΛΙΟΥ
Πέμπτη        26 Ιουλίου (Εσπερινός)   :               ΧΟΛΕΤΡΙΑ          
Κυριακή       29 Ιουλίου                     :               ΑΜΑΡΓΕΤΗ

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.

 

Όλο το περιεχόμενο του παρόντος δελτίου κηρυγμάτων μπορείτε να το βρείτε και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου: www.impaphou.org