English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 


ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012
 
 
 
 
ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Α΄ Κορ. γ΄ 9-17
Ευαγγέλιο: Ματθ. ιδ΄ 22-34
5 Αυγούστου 2012

 

«Θαρσείτε, εγώ ειμί, μη φοβείσθε» (Ματθ. ιδ΄27).

 

Ύστερα από μια δύσκολη και κοπιαστική μέρα μέσα στην έρημο, όπου ο Ιησούς ευεργέτησε πλουσιοπάροχα τους ανθρώπους προσφέροντας τροφή, αλλά και θεραπεία των ασθενειών, ο ίδιος αποσύρεται στο βουνό για να προσευχηθεί, οι δε μαθητές με πλοίο προσπαθούν να περάσουν στην απέναντι ακτή. Η απόσυρση του Ιησού εις το όρος για προσευχή γίνεται πολλές φορές. Θέλει με τον τρόπο αυτό να δώσει ένα μήνυμα σε όλους για την αναγκαιότητα της προσευχής. Παράλληλα τονίζει σε όλους ότι, έστω κι αν δεν είναι σωματικά παρών, εντούτοις οι άνθρωποι βρισκόμαστε στο κέντρο του ενδιαφέροντος του. Ιδιαίτερα όταν οι συνθήκες είναι αντίξοες και τα κύματα προβάλλουν απειλητικά.

Συμβολική η εικόνα της θάλασσας, του πλοίου, των κυμάτων και του ανέμου. Εικόνες που εκφράζουν την καθημερινότητα. Γιατί η ζωή, όπως και η θάλασσα, είναι απρόβλεπτη. Οι ανθρώπινες δυνάμεις ποτέ δεν είναι αρκετές για να αντιμετωπίσουν μια δύσκολη κατάσταση. Το απρόοπτο προκαλεί φόβο και πανικό ελαχιστοποιώντας και τις οποιεσδήποτε δυνατότητες του ανθρώπου. Στη δύσκολη εκείνη ώρα ο άνθρωπος έχει ανάγκη από ασφαλή στήριξη. Και αυτή τη στήριξη μπορεί να την προσφέρει μόνο ο Θεός. Όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες, όσο κι αν οι άνθρωποι ολιγοπιστούν, ο Ιησούς δεν τους εγκαταλείπει. Αρχικά τους εμψυχώνει και στη συνέχεια τους στηρίζει.

«Θαρσείτε, εγώ ειμί, μη φοβείσθε». Σύντομη, αλλά περιεκτική η προτροπή του Ιησού. Έχετε θάρρος, εγώ είμαι, μη φοβάστε. «Θαρσείτε». Στις δύσκολες εκείνες ώρες ο άνθρωπος θα πρέπει να ανακτήσει την αυτοπεποίθηση του. Όταν συνέλθει από την κρίση πανικού θα πρέπει να στραφεί προς το Θεό με την ενδυνάμωση της πίστης του. Το «Εγώ ειμί» δεν εκφράζει μόνο την παρουσία του Θεού, αλλά και εγγυάται ασφαλή έξοδο από τα όποια αδιέξοδα. Για τούτο και το «μη φοβείσθε» έρχεται να στηρίξει την πίστη και να απομακρύνει και την ελάχιστη ολιγοπιστία που προκαλεί ο ίδιος ο φόβος.

«Θαρσείτε, εγώ ειμί, μη φοβείσθε», είπε ο Ιησούς στους ταραγμένους μαθητές του. Πολύτιμα λόγια που επαναλαμβάνονται καθημερινά και στον καθένα ξεχωριστά, ανάλογα με τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται. Αυτά τα λόγια θα προσφέρουν διαχρονικά την απαιτούμενη ενίσχυση σε κάθε ταραγμένη ψυχή μέχρις ότου διασχίσει το ταραγμένο πέλαγος της παρούσας ζωής και φτάσει  με ηρεμία και ασφάλεια στο λιμάνι της αιωνιότητας.

Στη διάρκεια αυτής της πορείας η προσοχή του ανθρώπου θα πρέπει να είναι προσηλωμένη στον Ιησού. Θα πρέπει να γνωρίζει ότι οτιδήποτε επιτυγχάνει, είναι με  τη δύναμη του Ιησού. Αν παρ’ ελπίδα εμφανιστεί το στοιχείο της αλαζονείας τότε και πάλι θα αρχίσει να καταποντίζεται, όπως έγινε σήμερα και με τον Πέτρο, που φοβήθηκε τον δυνατό άνεμο και όχι τη θάλασσα.

Αυτό το παράδοξο συμβαίνει στην ανθρώπινη φύση, να επιτυγχάνει τα μεγάλα και να αντιμετωπίζει με δειλία τα μικρά. Και τούτο γιατί, όταν εξασθενήσει η πίστη τότε τον αφήνει η Χάρις του Θεού. Η πίστη είναι ο μαγνήτης που ελκύει τη χάρη του Θεού. Αν αυτή η πίστη ατονήσει τότε σκοτεινιάζει ο ουρανός και γύρω μας και μέσα μας υπάρχει η αίσθηση της ερήμωσης και της μοναξιάς.

Ακριβώς αυτή τη δύσκολη ώρα του υπαρκτού ή και του πιθανού ακόμα κινδύνου χρειαζόμαστε την καταλυτική δύναμη της πίστης που θα μας κρατήσει ζωντανούς. Αυτή η πίστη θα στρέψει τον νου και την καρδιά μας στο Θεό. Αυτή η πίστη θα μας δώσει τη δύναμη να κρατηθούμε και παράλληλα θα μας δημιουργήσει τη βεβαιότητα ότι ο Θεός είναι και παρών, αλλά και ότι Αυτός είναι ο μόνος που μπορεί να δώσει διέξοδο στα αδιέξοδα μας.

Ο Ιησούς είναι παρών όχι μόνο την ώρα της πίστης αλλά ακόμα και την ώρα της ολιγοπιστίας, όπως έγινε σήμερα με τους μαθητές και ειδικότερα με τον Πέτρο. Στο κάλεσμα «Κύριε σώσον με» τον κράτησε από το χέρι και τον έσωσε.

Η εικόνα του σημερινού ευαγγελίου επαναλαμβάνεται διαχρονικά στη ζωή των ανθρώπων. Ίσως και στη ζωή του καθενός από μας. Το σκοτάδι της νύχτας και η απειλή του αφανισμού ταλαιπωρούν κατά καιρούς τη ζωή μας. Εκείνη την ώρα σαν βάλσαμο ακούεται ο λόγος του Ιησού «θαρσείτε, εγώ ειμί, μη φοβείσθε». Διώξτε το φόβο, διαγράψετε τη δειλία. Τώρα πια δεν είστε μόνοι. Εγώ είμαι εδώ, δίπλα σας. Σας απλώνω το χέρι. Απλώστε κι εσείς το δικό σας χέρι για να σας σώσω. Αυτό το άπλωμα του χεριού είναι η δύναμη της πίστης που επιστρέφει σαν εμπιστοσύνη στο Θεό και που την δύσκολη εκείνη ώρα γαληνεύει τη ψυχή.

Αυτό το μήνυμα της πίστης και της ελπίδας προσφέρει σήμερα ο Ιησούς τόσο στους μαθητές Του, όσο και σε μας. Ο Θεός είναι έτοιμος να βοηθήσει, αρκεί να ζητηθεί αυτή η βοήθεια. Μας προτρέπει ο ίδιος με σαφήνεια, αλλά και βεβαιότητα: «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε και ευρήσετε, κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν. Πας γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται» (Ματθ. ζ΄ 7-8). Δηλαδή ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί. Γιατί όποιος ζητάει λαβαίνει κι όποιος ψάχνει βρίσκεται κι όποιος χτυπά του ανοίγεται.

Εκείνος, λοιπόν που απευθύνεται με πίστη στο Θεό βρίσκει πάντα ανταπόκριση. Και αυτή η πίστη εκφράζεται διαδοχικά με τις λέξεις «αιτείτε», «ζητείτε» και «κρούετε». Πάντα και ιδιαίτερα την ώρα που έχουμε περισσότερη ανάγκη η πόρτα του ελέους του Θεού είναι ανοικτή. Κι αν παρ’ ελπίδα η πόρτα φαίνεται κλειστή, το κλειδί που θα την ανοίξει είναι εκείνο της πίστης και της επίμονη προσευχής.

Αδελφοί μου, σε πραγματικό κίνδυνο βρέθηκαν σήμερα οι μαθητές του Ιησού. Παράλληλα ένιωσαν στην ψυχή τους περισσότερη ταραχή από εκείνη της θάλασσας. Ο Ιησούς γαλήνεψε τόσο την ψυχή όσο και τη θάλασσα. Δάμασε τη φύση, κράτησε τον Πέτρο την ώρα του καταποντισμού και γαλήνεψε την ψυχή όλων με το «θαρσείτε, εγώ ειμί, μη φοβείσθε». Από το «θάρσείτε» προχώρησε στο «ελθε». Για εγγύηση πρόταξε το «εγώ ειμί». Με τον τρόπο αυτό η προτροπή «μη φοβείσθε»  που προσφέρθηκε σαν κατάληξη όχι μόνο αναστήλωσε την πίστη των μαθητών, αλλά απέσπασε και την ομολογία «αληθώς Θεού Υιός ει» Αυτή την ενθάρρυνση κι αυτή την πίστη ας αποκτήσουμε κι εμείς. Αμήν

 

Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Α΄ Κορ. Δ΄ 9 – 16
Ευαγγέλιο: Ματθ. ΙΖ΄ 14 – 23
12  Αυγούστου 2012

«Τούτο το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία». 

 

Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου αδελφοί, οι μαθητές του Κυρίου δεν πετυχαίνουν να διώξουν από το σεληνιαζόμενο νέο, το φοβερό δαιμόνιο που μαστίζει αυτό για χρόνια. Γι΄ αυτό και ρωτούν  ιδιαίτερα τον Κύριο να τους πει που οφειλόταν η αδυναμία τους αυτή. Κι ο Ιησούς μαζί με τ΄ άλλα που τους λέει, προσθέτει ότι το γένος αυτό των δαιμονίων, δεν βγαίνει από τον συγκεκριμένο άνθρωπο, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία. Έτσι, οι λόγοι αυτοί του Κυρίου, φανερώνουν τη δύναμη που έχουν η προσευχή και η νηστεία, στον αγώνα κατά του διαβόλου. Πρόκειται, πράγματι, για δυο ισχυρά πνευματικά όπλα που είναι απαραίτητα στον αγώνα εναντίον των δαιμόνων και γενικά πολύ αποτελεσματικά, στην καθημερινή πνευματική μας ζωή. Και παρ΄ όλο ότι και τα δυο είναι σπουδαία και σημαντικά, εμείς σήμερα θα περιορισθούμε μόνο στη νηστεία, για να δούμε πως καθορίστηκε και πόσο σπουδαία σημασία έχει αυτή για τη ζωή μας.

Η νηστεία, σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, είναι η πρώτη εντολή που δόθηκε στους ανθρώπους. Όταν ο Θεός, μετά τη δημιουργία, έλεγε στους πρωτοπλάστους, να φάγετε απ΄ όλα τα δένδρα του παραδείσου, « από δε του ξύλου του γινώσκειν καλόν και πονηρόν ου φάγεσθε απ΄ αυτού » ( Γεν. Β΄ 17), έδινε σ΄αυτούς και την πρώτη εντολή. Σαν τέτοια την δέχονται οι Τρείς Ιεράρχες της Εκκλησίας μας. Για τον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο, η νηστεία είναι « αρχαία εντολή» και για το Μέγα Βασίλειο ότι « ενομοθετήθη εν τω  Παραδεί-σω». Και ο Ιερός Χρυσόστομος, συμπληρώνοντας, λέει ότι αν στον Παράδεισο η νηστεία ήταν αναγκαία, «πολλώ μάλλον», είναι αναγκαία, «εκτός του Παραδείσου». Γι΄ αυτό και γίνεται συχνά λόγος για τη νηστεία στην Αγία Γραφή, τόσο στην Παλαιά, όσο και στην Καινή Διαθήκη. Ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Κύριος, ενήστευσε και όχι μόνο ενήστευσε, αλλά και ενέκρινε τη νηστεία και έδωσε και συγκεκριμένες οδηγίες για το πώς πρέπει να γίνεται για να είναι θεάρεστη και να διαφέρει από τη φαρισαϊκή (Ματθ. ΣΤ΄ 16 – 18 ).

Δεν είναι επομένως ανθρώπινη εφεύρεση η νηστεία, όπως νομίζουν μερικοί. Είναι θεσμός ιερός της Εκκλησίας βασισμένος στο νόμο του Θεού. Ο ίδιος ο Ιησούς, όπως είδαμε και πιο πάνω, ενήστευσε, υποδεικνύοντας σ΄όλους εμάς τη νηστεία και την προσευχή, σα μέσο εγκράτειας και κίνητρο πνευματικής ανάτασης. Όταν οι Απόστολοι επρόκειτο να αναλάβουν κάποια σπουδαία αποστολή, όπως ήταν η διάδοση του Ευαγγελίου στα Έθνη, ενήστευαν, όπως μας πληροφορεί το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων  (Πραξ. ΙΓ΄ 2 – 3). Όταν οι Απόστολοι Βαρνάβας και Παύλος, επρόκειτο να έλθουν στην Κύπρο, για να κηρύξουν τον χριστιανισμό για πρώτη φορά στα Έθνη, οι Προφήτες και οι Διδάσκαλοι, που ανήκαν στην Εκκλησία Αντιοχείας, τους απέστειλαν στην σημαντική αυτή αποστολή, αφού ενήστευσαν και προσευχήθηκαν. Κι εδώ αξίζει να πούμε ότι τη βάση των χριστιανικών νηστειών , αποτέλεσαν στην αρχή, τα Πάθη και η Ανάσταση του Χριστού. Γι΄ αυτό και από την πρώτη εκείνη εποχή, έχουμε ιερούς κανόνες, που καθορίζουν και εξηγούν ορισμένες νηστείες. Πρώτη και αρχαιοτάτη είναι η πρίν το Πάσχα νηστεία, γνωστή και σα νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, που έχει την προέλευσή της από τους Αποστολικούς Χρόνους, σε ανάμνηση των Παθών του Κυρίου και του αποχωρισμού. Έχουμε μετά τη νηστεία των Χριστουγέννων, των Αγίων Αποστόλων και του Δεκαπενταυγούστου, που διανύουμε, τη νηστεία της Τετάρτης, για την προδοσία του Ιούδα και της Παρασκευής, για το Σταυρικό θάνατο του Χριστού και ακολουθούν οι ημερήσιες νηστείες.

Μας έδωσε, λοιπόν, το παράδειγμα της νηστείας ο Κύριος. Θα πρέπει παρακινούμενοι κι εμείς από αυτό να Τον μιμούμαστε. Να αγαπήσουμε τη νηστεία, την εγκράτεια, την κάποια κακοπάθεια, αφού τόσο πολύ αυτά μας βοηθούν στον αγώνα μας. Κι όσοι δεν εμποδιζόμαστε από λόγους υγείας, να τηρούμε τη νηστεία της Εκκλησίας μας με κάθε επιμέλεια. Η νηστεία είναι μια βία που πράττει θεληματικά ο άνθρωπος, που στενοχωρεί τη φύση του και τη βιάζει να πεινά….και να διψά, για να καθαρισθεί από τις κακίες της, μας λέει ο Ιερός Χρυσόστομος. Και προσθέτει: Είναι εγκράτεια τροφών, αλλά και εγκράτεια παθών και ότι όταν λέγουμε νηστεία, εννοούμε όχι μόνο την αποχή ορισμένων τροφών αλλά και την των αμαρτημάτων. « Τι γαρ όφελος», μας λέει και πάλιν, « όταν ορνίθων και ιχθύων απεχόμεθα, τους δε αδελφούς δάκνωμεν και κατεσθίωμεν»; ( Ομιλ. Γ΄ εις ανδριάντας ). Και είναι από την πείρα βεβαιωμένο ότι η κατά Θεό νηστεία, όταν γίνεται χωρίς επίδειξη και αλαζονεία, μας βοηθά πάρα πολύ πνευματικά. Μας κάμνει προθυμότερους στην προσευχή, υπομονητικότερους, περισσότερον ειρηνικούς και μας βοηθά σε πνευματικότητα και συγκεκριμένα στην ταπείνωση.

Σαν ιερός θεσμός και εντολή που έχει μεγάλη σημασία, η νηστεία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά υπακοή στην Εκκλησία. Γιατί το να δεχθούμε για ένα χρονικό διάστημα να μη τρώγουμε ορισμένα φαγητά, που πολλές φορές μας ευχαριστούν, μόνο και μόνο γιατί το καθορίζει η Εκκλησία, τούτο σημαίνει πολλά. Σημαίνει ότι παρακολουθούμε τη ζωή και την πορεία της Εκκλησίας στον κόσμο αυτό και συντασσόμαστε με αυτή. Προετοιμαζόμαστε για τις γιορτές, όπως θέλει η Εκκλησία. Δεν ανήκουμε στους αδιάφορους και κατ΄ όνομα μόνο χριστιανούς, ούτε πολύ περισσότερο, στους εχθρούς και πολέμιους της Εκκλησίας. Δεν φτιάχνουμε ένα χριστιανισμό και μια θρησκεία της αρεσκείας μας, που να μη μας ενοχλεί και να μη θίγει την άνεση μας, αλλά συμμορφωνόμαστε ευχάριστα σ΄αυτά που η Εκκλησία αποφασίζει.

Αδελφοί μου. Η νηστεία δεν είναι σκοπός αλλά μέσο για κάποιο ανώτερο σκοπό, που είναι η ωφέλεια της ψυχής μας . Η νηστεία είναι εξάσκηση και εκγύμναση της θέλησης και προετοιμασίας για τους πνευματικούς αγώνες. Είναι όπλο, με το οποίο αποκρούουμε τους πειρασμούς. Φάρμακο με το οποίο ο νους γίνεται λαμπρότερος και η καρδιά μας καθαρότερη. Για τούτο και οι Πατέρες της Εκκλησίας, λένε ότι η νηστεία είναι « μήτηρ σωφροσύνης» , «παιδαγωγία ψυχής» και «θύρα του Παραδείσου» . Αλλά και η ιατρική επιστήμη ούτε λίγο ούτε πολύ συμφωνεί με τη νηστεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Όλα τα συμπεράσματα επίπονων και μακροχρόνιων μελετών, που έχουν δημοσιευθεί και δημοσιεύονται σε επιστημονικά περιοδικά διεθνούς κύρους, αναφέρουν διαιτητικές οδηγίες, που συμπίπτουν με αυτά που ορίζει και διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία. Με βάση και τους Ιερούς Κανόνες , οι ασθενείς απαλλάσσονται από τη νηστεία. Όλοι όμως εμείς οι υγιείς ας την αγαπήσουμε. Ας τη διανύουμε με ευχάριστη διάθεση. Τότε θα δούμε πόσο ωφέλιμη είναι και πόση σημασία έχει για τον αγώνα μας, ο ιερός αυτός θεσμός της νηστείας.

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος


Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου
Απόστολος: Α΄Κορ. θ' 2 - 12 
Ευαγγέλιον: Ματθ. ιη΄ 23 – 35
19 Αυγούστου 2012

 

«Μακροθύμησον π΄μοί καί πάντα σοι ποδώσω»

Λυπήσου με και κάμε υπομονή και όλα όσα σου χρωστώ. Θα σου τα δώσω. Του είχε χρωστούσε πολλά. «φειλέτης μυρίων ταλάντων» ήταν. Δέκα χιλιάδες τάλαντα. Πολλά εκατομμύρια σημερινά. Μια τεράστια περιουσία. Ο κύριός του περίμενε να τα διαχειριστεί καλά και να του δώσει λογαριασμό για ό,τι έκαμε. Πού πέτυχε να φτάσει την περιουσία αυτή. Φαίνεται όμως, αγαπητοί μου αδελφοί, ότι όχι μόνον δεν αξιοποίησε την περιουσία αυτή, αλλά και την κατασπατάλησε. Την ώρα της απόδοσης του λογαριασμού δεν είχε τίποτε. Έπρεπε ωστόσο να πληρώσει. Η εντολή ήταν σαφής και απόλυτη. Να πωληθούν ό,τι πολύτιμο είχε και η γυναίκα του, ακόμα και τα παιδιά του, για πάρει ο κύριός του, μέρος των κατασπαταλησθέντων. Όταν όμως έπεσε στα πόδια του κυρίου του, ο δούλος, και του ζήτησε να κάνει υπομονή για να μπορέσει να του αποδώσει το χρέος, ο κύριος δεν δίστασε, τον σπλαχνίστηκε και του χάρισε το χρέος. Ένα χρέος τεράστιο, που ποτέ δεν θα μπορούσε να επιστρέψει. Πασίχαρος φεύγοντας για το σπίτι του, δεν έδειξε ωστόσο, την ίδια συμπόνια σε ένα σύνδουλό του για ένα μηδαμινό χρέος. Τον παρεκάλεσε και εκείνος, όπως προηγουμένως και αυτός τον πλούσιο κύριο, του ζήτησε προθεσμία και κείνος . Είπε και αυτός, ο χρεώστης του μικρού ποσού, ό,τι πριν λίγο είπε στον κύριό του πεσμένος στα πόδια του, αυτός που χρωστούσε την τεράστια περιουσία. «Μακροθύμησον π΄μοί καί πάντα σοι ποδώσω». Όχι μόνο δεν έκαμε υπομονή, αλλά τον έστειλε στη φυλακή, εως ότου πληρωθεί το χρέος. Δίκαιος ο κύριος των δούλων αυτών και του πρώτου και του δεύτερου, δεν άφησε ατιμώρητο τον κακό δούλο.

Το επιφανειακό μέρος της παραβολής, αγαπητοί μου, φαίνεται οικονομικό. Η κατασπατάληση μιας περιουσίας, η απόδοση λογαριασμών και  οι συνέπειες μιας κακής διαχείρισης. Ωστόσο το νόημα είναι άλλο. Ο Θεός μας, εκτός από την ίδια τη ζωή που μας έδωσε, μας προίκισε και με πολλά χαρίσματα και βρίσκεται διαρκώς δίπλα μας. Ενώ εμείς δυστυχώς συνήθως δεν χρησιμοποιούμε τα δωρήματά Του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, Εκείνος κάνει υπομονή, περιμένει. Μας δίνει άλλες ευκαιρίες, όχι για να πληρώσουμε όλες τις υποχρεώσεις μας σε Κείνον, αλλά τουλάχιστο να μη καταστρέφουμε τη ζωή μας με αντίθετες στο θέλημα Του, πράξεις. Όμως δεν σκεφτόμαστε σχεδόν ποτέ ότι αυτά που έχουμε, υλικά και πνευματικά χαρίσματα, η ίδια η ζωή μας, εξαρτάται από τον Θεό. Νομίζουμε, αγαπητοί μου, ότι όλα είναι δικά μας. Ότι τα αποκτήσαμε με πολύ κόπο και προσπάθεια αγνοώντας ότι χωρίς τη βοήθειά Του, ίσως δεν θα είχαμε τίποτε. Και γιαυτό δεν λογαριάζουμε το χρέος μας. Κι αν φροντίζουμε να αυξήσουμε τα υλικά μας αγαθά, το κάνουμε μόνο για προσωπική μας ικανοποίηση. Ευχαρίστηση από τις επιτυχίες, ικανοποίηση επιθυμιών. Αυτό που δεν καταλάβαμε είναι ότι ουσιαστικά είμαστε μόνο διαχειριστές, αυτών που μας έδωσε και των ικανοτήτων με τις οποίες μας προίκισε. Και το καταλαβαίνουμε μονον όταν βρεθούμε σε δυσκολίες. Προβλήματα υγείας, προβλήματα σχέσεων, προβλήματα οικονομικά μας περιτριγυρίζουν, μας πιέζουν, μας συνθλίβουν. Κάποτε όμως, μας βοηθούν να νοιώσουμε πόσο αδύναμοι είμαστε. Τότε θυμόμαστε τον Θεό. «Μακροθύμησον π’ μοί», φωνάζουμε μαζί τον πονηρό δούλο της παραβολής. Και ο Θεός, ακόμη και αν απέναντι στους συνανθρώπους μας δεν φερόμαστε καλά, Εκείνος πάντοτε μακροθυμεί. Μας δίνει χρόνο. Γιατί δεν θέλει να καταστραφούμε. Μας δίνει νέες ευκαιρίες, ακόμη και με κάποια προβλήματα, για να δούμε καλύτερα την πραγματικότητα. Για να εκτιμήσουμε την μακροθυμία, την ευσπλαχνία και την αγαθότητά Του, τελικά την απέραντη αγάπη Του. Ζούμε, αγαπητοί μου, σε μια εποχή που αρχίσαμε να αντιμετωπίζουμε αρκετά προβλήματα, που μας έβγαλαν από την ανέμελη μακαριότητα και την απερίσκεπτη καλοπέραση και ευημερία. Κατά κάποιον τρόπο, μας ζητούν να επιστρεψουμε μέρος από τα τάλαντα που μας δόθηκαν. Πολλά από αυτά τα καταξοδέψαμε και δεν έχουμε τώρα να τα αποδώσουμε. Άραγε μήπως αυτό είναι ένα καμπανάκι, μια προειδοποίηση, ένας κώδωνας κινδύνου; Ας μετρήσουμε λοιπόν τί πήραμε, πως χρησιμοποιήσαμε τα δώρα του Θεού, και τί μας έχει απομείνει τώρα. Ένα δεύτερο στοιχείο της σημερινής περικοπής, ίσως σημαντικότερο, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η συγχώρηση του άλλου, η ανοχή του λάθους των άλλων απέναντί μας, η μεγάλη καρδιά, όπως συνηθίζουμε να λέμε γενικά. Κάνει υπομονή ο Θεός για τα λάθη μας, τις αμαρτίες μας. Μας δίνει χρόνο και ευκαιρίες. Θα έρθει όμως και η ώρα «συνραι λόγον μετά τν δούλων ατο». Και τότε θα πληρωθούμε με το ίδιο νόμισμα που χρησιμοποιήσαμε στις συναλλαγές μας με τους συνανθρώπους μας. Αναφερόμενος ο Κύριος στον κακό δούλο που έστειλε στους βασανιστές και τη φυλακή, λέγει «οτω καί πατήρ μου πουράνιος ποιήσει μν, άν μή φτε καστος τ δελφ ατού πό τν καρδιν μν τά παραπτώματα ατν». Ο επουράνιος Θεός θα μας τιμωρήσει εάν δεν συγχωρήσουμε με την καρδιά μας τα λάθη των αδελφών μας, των σνυναθρώπων μας. Πολυ σημαντικό λοιπόν αυτό. Πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε τους άλλους. Δεν αναφέρει μικρά ή μεγάλα παραπτώματα. Δεν ξεχωρίζει το είδος των ανθρώπων, σπουδαίων ή απλοϊκών. Μια έκφραση που τονίζει και διακρίνει την αξία της συγχώρησης, είναι  το «πό τν καρδιών υμν». Μέσα από την καρδιά μας. Πολλές φορές και εύκολα, χωρίς σκέψη λέμε «σε συγχωρώ». Κι όμως αυτό δεν σημαίνει τίποτε αν μέσα από την καρδιά μας δεν συγχωρούμε την πράξη του άλλου, την ζημιά και το κακό που μας έκαμε. Ασφαλώς δεν χρειάζεται καν να πούμε με λόγια, «σε συγχωρώ», αρκεί μέσα μας ειλικρινά και πραγματικά να τον έχουμε συγχωρήσει. Οπωσδήποτε η συγχώρηση στις σχέσεις των ανθρώπων, που τα λάθη, μικρά και μεγάλα,  οι όλες οι κακιές, είναι μέρος της ζωής, είναι απαραίτητη. Είναι απαραίτητη η συγχώρηση, για την ομαλή συμβίωση των ανθρώπων, για την επικράτηση ειρήνης. Αλλά αυτό είναι και η εντολή του Θεού με το «γαπτε λλήλους», όπως και ο Θεός μας αγαπά και μας συγχωρεί. Η αγάπη πρακτικά φανερώνεται και ο Κύριος την επιβραβεύει. Η εκτίμηση και αξιοποίηση των δωρημάτων του Θεού, σύμφωνα με το θέλημά Του και η συγχώρηση των συνανθρώπων μας από καρδιάς, μάς καθιστούν παιδιά Του αγαπητά.

 

Δ.Γ.Σ.


ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Α΄ Κυρ. ιε΄1-11
Ευαγγέλιο: Ματθ. ιθ΄ 16-26
26 Αυγούστου 2012

 

 

«…Παρά δε Θεώ πάντα δυνατά εστί».

Νεαρός πλούσιος έρχεται στον Ιησού Χριστό με σεβασμό, με ειλικρίνεια, με πνευματικά ενδιαφέροντα και τον ρωτά: Διδάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να γίνω άξιος της Βασιλείας των Ουρανών; Και του λέγει ο Κύριος: Τι λέγει ο νόμος που έδωσε ο Θεός στον Μωϋσή για όλους τους Ιουδαίους; Και απαντά ο νεαρός: Ο νόμος, οι δέκα εντολές του Μωϋσέως λέγουν, μη κλέψεις, μη ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου … και θα έλεγε ίσως και τις άλλε εντολές, αλλά τον σταματά ο Κύριος και του λέγει: Πολύ σωστά. Κάμε αυτά και θα αξιωθείς να απολαύσεις την αιώνιο ζωή.

Κύριε, λέγει τώρα ο νεαρός, αυτά τα σέβομαι και τα κάνω από τα παιδικά μου χρόνια, αλλά θέλω να μάθω αν μου λείπει και κάτι άλλο που πρέπει να προσέξω. Και ο Κύριος του λέγει: Αν θέλεις να είσαι τέλειος κατά πάντα, πώλησε την περιουσία σου και μοίρασε την στους φτωχούς. Μοιράζοντας εδώ στη γη τα υλικά αγαθά θα αποκτήσεις στην άλλη ζωή τα αιώνια. Θα κληρονομήσεις τη Βασιλεία των Ουρανών. Αυτό του έλειπε. Αλλά αυτό δεν μπορούσε να το κάνει και έφυγε σκεπτικός με σκυμμένο κεφάλι.

Η περίπτωση του νεαρού αποτελεί έναν καθρέφτη στον οποίο μπορούμε και πρέπει να καθρεφτίσουμε τον εαυτό μας.

Και πρώτα πρώτα η ερώτηση του, τι πρέπει να κάνω Κύριε, για να κληρονομήσω την αιώνιο ζωή, εμφανίζει ένα αξιομίμητο πνευματικό ενδιαφέρον. Άραγε εμείς οι βαφτισμένοι χριστιανοί, που τόσα μας δίδαξε ο Κύριος για την αιώνια ζωή, έχουμε αυτό το θερμό ενδιαφέρον; Εμείς που είδαμε τον Ιησού Χριστό να σταυρώνεται, για να μας χαρίσει την αιώνιο ζωή, ενδιαφερόμαστε, ρωτάμε τουλάχιστον τον εαυτό μας, «τι ποιήσω ίνα ζωήν αιώνιον κληρονομήσω»; Μήπως εμείς ενδιαφερόμαστε μόνον για την ζωή αυτή και λησμονούμε την μέλλουσα; Μήπως μας πνίγει η θάλασσα των υλικών φροντίδων και μεριμνών ή και των ηδονών και ούτε καν θέλουμε να σκεφτούμε ότι με την τακτική αυτή θα χάσουμε και τούτα και εκείνα; Βλέπουμε άλλωστε τα αποτελέσματα της αμαρτίας. «Τα γαρ οψώνια της αμαρτίας θάνατος».

Το δεύτερο σημείο το οποίο θα πρέπει να προσέξουμε είναι τούτο: Ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν σε θέση να βεβαιώσει τον Ιησού Χριστό ότι τηρούσε από τα παιδικά του χρόνια τις εντολές του Θεού. Προσπάθησε, ίσως αγωνίστηκε να το πετύχει, Εμείς είμαστε σε θέση να δηλώσουμε κάτι τέτοιο; Τηρούμε τις εντολές του Θεού; Ο καθένας μας ας σκεφτεί και ας δώσει την απάντηση στον εαυτό του.

Το τρίτο που πρέπει να προσέξουμε είναι το ερώτημα που έκαμε στον Ιησού Χριστό ο νεαρός: «Τι έτι υστερώ»;  δηλαδή τι άλλο μου λείπει; Τι δεν έκαμα που θα έπρεπε να κάνω; Καθίσαμε εμείς καμιά φορά να σκεφτούμε, να ανακρίνουμε εμείς οι ίδιο τον εαυτό μας, κάνοντας την ερώτηση, τι πρέπει να κάνω που δεν το έκαμα;

Συμβαίνει πολλές φορές να καθησυχάζουμε τον εαυτό μας με την σκέψη ότι δεν κλέψαμε, δεν σκοτώσαμε, δεν αδικήσαμε. Και μένουμε ήσυχοι, αφού δεν κάναμε κακό κατά την γνώμη μας. Δεν είναι όμως αρκετό αυτό. Να μην ρωτάμε τον εαυτό μας μόνον τι κακό κάναμε, αλλά και τι καλό θα έπρεπε να κάνουμε και δεν το κάναμε.

Να ρωτάμε τακτικά τον εαυτό μας, αυτό το απαραίτητο ερώτημα: τι μου λείπει, «τι ετι υστερώ»; Μήπως μου λείπει η πίστη; Η θερμή πίστη, όπως την θέλει ο Θεός; Μήπως μου λείπει η αγάπη μου προς τον Θεό και τον πλησίον μου; Μήπως παραλείπω τα θρησκευτικά μου καθήκοντα; Μήπως παραμελώ να έρχομαι τακτικά στην εκκλησία; Μήπως παραμελώ την εξομολόγηση, την Θεία Κοινωνία; Μήπως παραμελώ την προσευχή; Μήπως περιφρονώ την νηστεία που καθορίζει η Εκκλησία; Μήπως δεν έχω διάθεση να βοηθήσω με αγάπη κάποιους που έχουν ανάγκη βοηθείας; Μήπως παραμελώ την κατά Χριστόν αγωγή των παιδιών μου; Μήπως μου λείπει το ενδιαφέρον για μια πνευματική ψυχική καλλιέργεια και βελτίωση του εαυτού μου;

Ας κάνουμε ο καθένας μας αυτό το ψυχογράφημα και καρδιογράφημα του εαυτού μας.

Το τελευταίο που θα πρέπει προσέξουμε είναι να μην παραδώσουμε τα όπλα και παραμείνουμε αιχμάλωτοι των παθών και αδυναμιών μας, όπως ο νεαρός που δεν μπόρεσε να φτάσει στην τελειότητα που ζητούσε, μένοντας αιχμάλωτος στα πλούτη του, αλλά να νικήσουμε τις δυσκολίες, τα εμπόδια και να φτάσουμε στην απόλαυση της αιωνίου ζωής και βασιλείας.

 

Γιώργος Σαββίδης


ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΛΟΓΟΣ Β΄

«… Ποίος, ενώ δεν έχει περάσει ακόμη και με την πράξη και με τη θεωρία από όλας τας ονομασίας και τας δυνάμεις του Χριστού, και από τας πρώτας και πιο υψηλάς, και από τας πιο χαμηλάς, και ταπεινάς κατά την γνώμην μας, από αυτάς δηλαδή του Θεού, του Υιού, της Εικόνας, του Λόγου, της Σοφίας, της Αλήθειες, του Φωτός, της Ζωής, της Δυνάμεως, της Ατμίδος, της Απορροίας, του Απαυγάσματος του Ποιητού, του Βασιλέως, της Κεφαλής, του Νόμου, της Οδού,  της Θύρας, του Θεμελίου, της Πέτρας, του Μαργαρίτου, της Ειρήνης, της Δικαιοσύνης, του Αγιασμού, της Απολυτρώσεως, του Ανθρώπου, του Δούλου, του Ποιμένος, του Αμνού, του Αρχιερεώς, του Θύματος, του Πρωτοτόκου προ της κρίσεως, του Πρωτοτόκου εκ των νεκρών, της Αναστάσεως• ποίος, ο οποίος ακούει τα ονόματα και τα πράγματα αυτά εική και ως έτυχεν και χωρίς να έχει ενωθεί με τον Λόγον, και χωρίς να έχει αντιληφθεί το διατί και πως χρησιμοποιείται και τι έννοιαν έχει τι καθένα από αυτά;

Ποίος, ενώ δεν έχει ακόμη απομακρυνθεί από τας βιοτικάς μερίμνας, ούτε έχει μάθει να κηρύττει την σοφίαν του Θεού την μυστικήν με μυστικόν τρόπον, ενώ είναι ακόμη νήπιος και τρέφεται με γάλα, ενώ δεν συγκαταλέγεται ακόμη εις τον Ισραήλ ούτε εις την παράταξην του Θεού, ενώ δεν μπορεί ακόμη να σηκώσει ως άντρας τον σταυρόν του Χριστού, ενώ δεν έχει γίνει ίσως ακόμη ένα από τα άλλα πολύτιμα μέλη, θα δεχθεί με προθυμίαν και χαράν να τεθεί επί κεφαλής του πληρώματος της Εκκλησίας του Χριστού; Εγώ βεβαίως δεν είμαι κριτής, ούτε μπορώ να δώσω συμβουλές, αλλά νομίζω ότι αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος, αυτός είναι ο φοβερότερος κίνδυνος, δια κάθε έναν ο οποίος μπορεί να αντιληφθεί και πόσον μέγα είναι το κατόρθωμα, και πόσον φοβερά η καταστροφή εις την οποίαν οδηγεί ενδεχομένη αποτυχία.

Άλλος μεν λοιπόν, έλεγον, ας ταξιδεύσει με πλοίον δια να εμπορευθεί και ας διαπλεύσει τα μεγάλα πελάγη, και ας ακολουθεί πάντοτε την πορεία των ανέμων και των κυμάτων, δια να αποκτήσει μεγάλα κέρδη, και, αν συμβεί και τούτο, ακόμη και ας κινδυνεύσει εφ’ όσον επιδίδεται με πάθος εις τα ταξίδια και το εμπόριο. Δι’ εμέ δεν είναι προτιμότερον να εξακολουθήσω να παραμένω εις τη γη και να χαράσσω τον βραχύ και γλυκύ δρόμο μου, χαιρετών από μακριά τα κέρδη και την θάλασσα, και να ζω όπως, ημπορώ με ελάχιστη περιουσία, διάγων βίον ασφαλή και χωρίς τρικυμίας, παρά να αναλάβω μακροχρονίους και μεγάλους κινδύνους, δια να επιτύχω μεγάλα κέρδη.

Διότι, δι’ εκείνον μεν ο οποίος ευρίσκεται υψηλά είναι επιζήμιον το να μη επιχειρεί μεγαλύτερα τολμήματα και το να μη επεκτείνει την αρετή εις περισσότερους, αλλά να παραμένει εις τα μικρά, όπως συμβαίνει με μεγάλον φως, το οποίον φωτίζει μικράν οικίαν, ή με την πανοπλίαν νέου, η οποία προφυλάσσει σώμα παιδιού, δια τον μικρόν δε είναι ασφαλές το να επιχειρεί μικρά πράγματα και να μην καταπιάνεται με πράγματα τα οποία είναι ανώτερα των δυνάμεων του, γεγονός το οποίον θα προκαλέσει γέλωτας εις βάρος του και θα μεγαλώσει και τον κίνδυνο. Κατά τον ίδιον τρόπο, βεβαίως, δεν αρμόζει να επιχειρήσει την οικοδόμηση πύργου παρά μόνον εκείνος ο οποίος διαθέτει τα απαιτούμενα μέσα, όπως έχουμε ακούσει.

Διατί προσήλθε τελικά εις την ιερωσύνη.

Έχω απολογηθεί δια την φυγή μου, και μάλιστα δια μακρών. Εκείνα μεν λοιπόν, τα οποία με πήραν μακριά από σας, ως φίλοι και αδελφοί μου, δυστυχώς δε’ εμέ και ίσως και δια σας, αλλά και κατ’ ανάγκην, όπως νόμιζα εγώ τότε, είναι αυτά. Με ξαναγύρισε δε πίσω κατά μέγα μέρος η αγάπη μου δια σας και το ότι αισθανόμουν ότι και σεις με αγαπούσατε. Διότι τίποτε δεν είναι τόσον ισχυρό ει το να προκαλέσει αγάπη, όσον η διάθεση ανταποδόσεως της αγάπης αυτής.

Κατά δεύτερον δε λόγον (με επανέφερε πίσω) η φροντίδα μου και το καθήκον μου, το γήρας δηλαδή και η ασθένεια των σεβαστών γονέων μου, οι οποίοι υπέφεραν και εγήρασαν περισσότερο εξ’ αιτίας μου παρά εξαιτίας του χρόνου, ο Αβραάμ αυτός εδώ ο πατριάρχης, η πολύτιμος δι’ εμέ κεφαλή, την οποίαν συναριθμών μετά των αγγέλων, και η Σάρα, η οποία με έχει γεννήσει και πνευματικώς εις την διδασκαλία της πίστεως. Τούτων ήλθα να γίνω στήριγμα εις το γήρας και να στηρίξω την σωματική των αδυναμία, πράγμα το οποίο έχω ευχηθεί από την αρχήν – αρχήν (και το οποίον έχω πραγματοποιήσει με όσην δύναμη διέθετα) και με παρακίνησε να εγκαταλείψω και την ίδια την ασκητική ζωή, η οποία αποτελεί δι’ εμέ το πολυτιμότερο απόκτημα και την καλύτερη επωνυμία ή δια να το πώ πιο σωστά, να προτιμήσω τη ζωή αυτήν, αφού είχα ζήσει ως ασκητής προηγουμένως, διότι δεν άντεχα να χάσω τον κόπο μου δι’ ένα και μόνον λόγο, ούτε να χάσω την ευλογία, την οποίαν λέγεται ότι έφτασε σε σημείο να κλέψει κάποιος από τους παλαιούς οσίους, αφού εξαπάτησε τον πατέρα του με το φαγητό και με τις τρίχες, και κατόρθωσε να πετύχει το καλό με δόλιο και απατηλό τρόπο. Δυο μεν λοιπόν είναι τα αίτια της ημερότητος και της ήττας μου. Και ίσως δεν είναι άτοπον το ότι οι λογισμοί μου έχουν υποχωρήσει και έχουν υποταχθεί και εις τους δυο αυτούς λόγους, επειδή υπάρχει καιρός και δια την ήττα κάποτε, όπως υπάρχει καιρός και δια κάθε πράγμα. Και είναι καλύτερο να ηττάται κανείς όταν πρέπει, παρά να νικά κατά τρόπον αθέμιτο και επικίνδυνο.

Αφού σας ειπώ δε ακόμη το τρίτον, το οποίον είναι και το μεγαλύτερο, θα σιωπήσω και θα παραλείψω τα υπόλοιπα. «Ενεθυμήθην παλαιάς ημέρας» και, αφού ανέτρεξα εις κάποιαν παλιά ιστορία, βρήκα απ’ εκεί συμβουλή περί του τι έπρεπε να πράξη εις την παρούσα περίσταση. Διότι, ας μην νομίζουμε ότι αυτά έχουν γραφτεί επί ματαίω, ούτε ότι είναι πλήθος λέξεων και πραγμάτων, τα οποία έχουν συγκεντρωθεί δια να ψυχαγωγούν εκείνους οι οποίοι θα ακούουν, και αποτελούν τρόπον τινά δέλεαρ δια την ακοήν και ότι το μοναδικόν το οποίον προσφέρουν είναι τάχα η προσωρινή ευχαρίστηση. Με τέτοια πράγματα ας παίζουν οι μύθοι και οι Έλληνες, οι οποίοι, ολίγον ενδιαφερόμενοι δια την αλήθεια, γοητεύουν την ακοή και τη ψυχή με την κομψότητα των λογοτεχνικών σχημάτων και με τους χειμάρρους των λέξεων.

Ημείς δε, οι όποιοι προσέχομε την ακρίβεια του πνεύματος μέχρι και την τελευταία κεραία και γραμμή, δεν θα δεχθούμε ποτέ, διότι δεν είναι σωστό, ότι και τα πιο ασήμαντα γεγονότα έχουν καταγραφεί κατά τύχη από τους συγγραφείς και έχουν διασωθεί από την μνήμη μέχρι σήμερα. Αλλά πιστεύουμε ότι αυτά γράφτηκαν δια να έχουμε υποδείγματα και τρόπους διαπαιδαγωγήσεως, δια να αποφασίζουμε περί ομοίων πραγμάτων, όταν συμπέσουν οι περιστάσεις. Ώστε να αποφεύγουμε μεν τα κακά, να προτιμούμε δε τα καλά, ακολουθούντες τα παραδείγματα αυτά ωσάν να ήσαν κανόνες και υποδείγματα…»

 

(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑ
ΤΟΜΟΣ 1ος ΣΕΛ. 195-201)




 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
 
Κυριακή             5 Αυγούστου                        :             ΓΙΟΛΟΥ
Κυριακή             5 Αυγούστου(Εσπερινός)       :             ΔΡΥΜΟΥ
Δευτέρα             6 Αυγούστου                        :             ΣΤΑΤΟΣ-ΑΓΙΟΣ ΦΩΤΙΟΣ
Κυριακή            12 Αυγούστου                       :             ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Τετάρτη             15 Αυγούστου                      :              ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΡΡΟΪΑΤΙΣΣΗΣ            
Κυριακή             19 Αυγούστου                      :              ΝΑΤΑ
Κυριακή             26 Αυγούστου                      :              ΠΟΤΑΜΙΟΥ        
Τετάρτη              29 Αυγούστου                     :               ΚΕΔΑΡΕΣ
                                                                                                                                 
 
 
 
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
 
 
 
Κυριακή           5 Αυγούστου                            :             ΓΟΥΔΙ
Δευτέρα           6 Αυγούστου                            :             ΑΥΔΗΜΟΥ
Κυριακή           12 Αυγούστου                          :             ΝΕΟΝ ΧΩΡΙΟΝ
Τρίτη               14 Αυγούστου(Εσπερινός)         :             ΚΙΝΟΥΣΑ
Τετάρτη           15 Αυγούστου                           :             ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΑΛΑΜΙΩΤΙΣΗΣ    
Κυριακή           19 Αυγούστου                          :             ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Κυριακή           19 Αυγούστου(Εσπερινός)         :             ΤΡΕΜΙΘΟΥΣΑ
Κυριακή           26 Αυγούστου                          :              ΛΥΣΟΣ 

 

 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.

 

Όλο το περιεχόμενο του παρόντος δελτίου κηρυγμάτων μπορείτε να το βρείτε και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου: www.impaphou.org