English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

  
Περιοδικό Απ. Βαρνάβας
 

 

 

 

 

ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2012

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε´ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Γαλ. ΣΤ´ 11 – 18
Ευαγγέλιο: Λουκ. ΙΣΤ´ 19 – 31
4 Νοεμβρίου 2012

 

« Μεταξύ ημών και υμών χάσμα μέγα εστήρικται »  

 

Ο θάνατος, αγαπητοί μου αδελφοί, έθεσε τέρμα στη ζωή των απολαύσεων του πλούσιου της σημερινής παραβολής. Τα πολυτελή ενδύματα και τα πλουσιοπάροχα και ευφρόσυνα γεύματά του, έμειναν κάτω στη γή. Μαζί του δεν πήρε τίποτε άλλο, παρά μόνο την αδιαφορία και σκληρότητά του, έναντι του πτωχού και πληγωμένου Λαζάρου. Και τώρα μέσα στο καμίνι το φοβερό της Κόλασης, ο πλούσιος υποφέρει και θρηνεί. Απέναντί του αντικρύζει το πτωχό και ρακένδυτο Λάζαρο, μέσα στην ασύλληπτη ομορφιά του Παραδείσου, στην αγκαλιά του Πατριάρχη Αβραάμ.  «Πατέρα μου Αβραάμ», φωνάζει απεγνωσμένα, « σπλαχνίσου με και στείλε το Λάζαρο να βρέξει με νερό την άκρη του δαχτύλου του και να μου δροσίσει τη γλώσσα, γιατί υποφέρω μέσα σ’αυτή τη φωτιά ». Κι ο Αβραάμ του απαντά: « Παιδί μου, θυμήσου ότι εσύ απόλαυσες την ευτυχία στην επίγεια ζωή σου, όπως κι ο Λάζαρος τη δυστυχία. Τώρα αυτός χαίρεται εδώ κι εσύ υποφέρεις. Κι εκτός απ’όλα αυτά », συνεχίζει ο Αβραάμ, « υπάρχει ανάμεσά μας μεγάλο χάσμα, ώστε να μη είναι δυνατό, ούτε εσείς απ’εκεί να έλθετε σ’εμάς, ούτε εμείς απ’εδώ να έλθουμε σ’εσάς ». Γιατί μεταξύ μας υπάρχει μεγάλο χάσμα και αδιαπέραστη άβυσσος. Με αφορμή τους λόγους αυτούς του Αβραάμ, ας δούμε κι εμείς σήμερα, γιατί το χάσμα αυτό είναι αγεφύρωτο και πως μπορούμε να το αποφύγουμε.

Η μεγάλη αλήθεια, που βγαίνει από την παραβολή αυτή του Κυρίου μας, είναι ότι η ζωή μας πάνω στη γή αυτή, είναι σύντομη και παροδική. Είτε ζήσουμε πολλά χρόνια, είτε ζήσουμε λιγότερα, η ζωή μας σαν ατμός θα περάσει, με όλες τις ευχάριστες η δυσάρεστες στιγμές της. Αλλά και οι συνθήκες της ζωής μας, είναι προσωρινές και επομένως σχετικής αξίας. Είτε πιο πλούσιοι είμαστε, είτε πιο πτωχοί, για λίγα χρόνια θα είμαστε. Γρήγορα θα περάσουμε σε συνθήκες που θα καθορισθούν απο την ποιότητα της ψυχής μας. Και που θα διαρκέσουν δυστυχώς αιώνια και που πάντοτε ακέραιη την ευθύνη θα φέρουμε εμείς. Γιατί το χάσμα αυτό, το αδιαπέραστο, δεν το δημιούργησε ο θεός της αγάπης, αλλά το δημιουργεί κάθε άνθρωπος μόνος του. Ο άνθρωπος οδηγείται στην Κόλαση, μόνο από τον ίδιο τον εαυτό του, από την κακή δηλαδή χρήση της ελευθερίας του. Με το θάνατο η κατάσταση αυτή παγιώνεται που είναι αδύνατο να αλλάξει στην άλλη ζωή. Όπως μας λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης η διάθεση και προθυμία για μετάνοια στον Αδη « απρακτεί ». Και ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, λέει ότι η μετάνοια στον Αδη δεν είναι δυνατή, εφ’όσον η ψυχή των αμετανοήτων δεν μπορεί πλέον « να τραπεί », δηλαδή να αλλάξει. Γιατί η Κόλαση είναι ο δεύτερος θάνατος, ο αιώνιος, ο οριστικός, που δεν επανορθώνεται. Γι’αυτό και όταν οι άνθρωποι πεθάνουν αμετανόητοι, μέσα στις αμαρτίες τους, δεν μπορούν πλέον να διαβούν το αγεφύρωτο χάσμα που τους χωρίζει από τον Άγιο Θεό. Η κατάσταση των αμετανοήτων  αμαρτωλών είναι πλέον παγιωμένη και αμετάβλητη. Είναι πλέον αργά για οποιαδήποτε αλλαγή της καταστάσεώς τους η για οποιαδήποτε ανακούφισή τους.

Ο Ιερός Χρυσόστομος, ο Μεγάλος αυτός Ιεράρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, μας λέει ότι κανένας δεν μπορεί να μας γλυτώσει εκείνη την ημέρα από το χάσμα αυτό, αν από αυτή τη ζωή δεν προσέξουμε και δεν εκμεταλλευθούμε τα πνευματικά εφόδια αυτής της ζωής. Και συνεχίζει: «Πρόλαβε », άνθρωπε μου, « με την μετάνοια και την επιστροφή την έξοδο της ψυχής σου, μήπως έλθει ξαφνικά ο θάνατος και δεν θα έχει πλέον ισχύ η θεραπεία της μετανοίας ». Γιατί όπως είναι γνωστό στον Αδη δεν υπάρχει μετάνοια. Έτσι, αντί να κλαίμε αύριο για μια κατάσταση αφόρητη και ζοφερή, ας κάνουμε αυτό που μπορούμε σήμερα. Γιατί μόνο σ’αυτή τη ζωή, μπορούμε να εργασθούμε το αγαθό, για ν’αποφύγουμε το φοβερό καμίνι της Κόλασης.

Για να πετύχουμε το στόχο μας αυτό έχουμε πολλούς βοηθούς. Έχουμε εκτός απο τους Προφήτες, την Παναγία και τους Αγίους της Εκκλησίας μας, Αυτό τον ίδιο τον Θεό τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό Βοηθό και Συμπαραστάτη στο δύσκολο αυτό έργο μας. Έχουμε τον αλάνθαστο Λόγο του, να μας καθοδηγεί καθημερινά και να μας οδηγεί σε σταθερή μετάνοια και σε έργα αγάπης, φιλανθρωπίας και αρετής. Έχουμε τα Ιερά Μυστήρια.Το Μυστήριο της Εξομολόγησης, που λευκαίνει το χιτώνα της ψυχής μας και μας προετοιμάζει για την αιώνια ευτυχία μας. Έχουμε το υπερφυσικό Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, που μας δίνεται για την άφεση των αμαρτιών μας και για την αιώνια ζωή. Έχουμε με λίγα λόγια τα πάντα. Αυτό που χρειάζεται είναι η δική μας διάθεση και προθυμία για νέα ζωή, μια ζωή κοντά στο Χριστό. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η επίγεια ζωή μας θα καθορίσει το αιώνιο μέλλον μας, είτε θετικά είτε αρνητικά. Κι έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία όταν σκεφτούμε ότι δεν γνωρίζουμε πόση θα είναι. Γιατί η ώρα του θανάτου μας, μας είναι άγνωστη και συχνά έρχεται εντελώς ξαφνικά και απροσδόκητα.

Ο Παράδεισος, σε αντίθεση με την Κόλαση, χαρίζεται σα βραβείο και δώρο απο τον Πολυέλεο και Πανάγαθο Θεό. Και παρ’όλο ότι είναι δώρο, ζητείται και κάτι από εμάς. Ζητείται ν’αγαπήσουμε υπεράνω όλων τον Κύριο και να πιστεύσουμε ακράδαντα σ’Αυτόν, που ήλθε στη γή ακριβώς γι’αυτό το σκοπό, για να μας χαρίσει τον Παράδεισο του Ουρανού. Χρειάζεται επομένως στενός σύνδεσμος με τον Κύριο. Γι’ αυτό και η αγάπη και η πίστη σ’Αυτόν δεν πρέπει να ειναι θεωρητική. Θα πρέπει να εκδηλώνεται έμπρακτα και να είναι πραγματική. Γιατί η Βασιλεία του δίνεται όχι σ’όσους αρκούνται στους λόγους και τα αισθήματα, αλλά σ’όσους ποιούν και εφαρμόζουν το Θέλημα του Ουράνιου Πατέρα μας. Χαρίζεται στους ταπεινούς, τους πράους, τους ελεήμονες, τους καθαρούς « τη καρδία ». Σ’όσους δηλαδή αγωνίζονται να γίνουν ενάρετοι. Δίνεται σ’όσους βιάζουν τον εαυτό τους και δεν τον αφίνουν χαλαρό, να ζεί την ζωή της αμαρτίας. Τέλος, σ’όσους υπομένουν μέχρι τέλους τις θλίψεις και δοκιμασίες της ζωής, όπως ο Λάζαρος.

Αδελφοί μου! Την προετοιμασία αυτή, για τη μεγάλη αναχώρηση, οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι στην αρχή και οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας αργότερα, την ονόμασαν ΜΕΛΕΤΗ ΘΑΝΑΤΟΥ. Οι Άγιοι Πατέρες μάλιστα, έδωσαν σ’αυτή την έκφραση εκπληκτικό βάθος, λέγοντας πως όλη η ζωή του χριστιανού, οφείλει να είναι μια προετοιμασία για το θάνατο. Ασφαλώς, κανένας από εμάς δεν επιθυμεί το κατάντημα του πλουσίου. Αντίθετα, όλοι ζηλεύουμε τον πτωχό, αλλά δίκαιο Λάζαρο. Από εμάς, λοιπόν εξαρτάται η ευτυχία αυτή. Αν εν όσω ζούμε μετανοήσουμε και ζήσουμε σύμφωνα με το θέλημα του Χριστού, δική μας θα είναι στο μέλλον η χαρά της αιωνίου ζωής. Και από τη στιγμή που έχουμε και τον καιρό, ας εργασθούμε και ας ζήσουμε σύμφωνα με τις εντολές του Θεού και τότε να είμαστε βέβαιοι, ότι κι εμείς θα φθάσουμε στους κόλπους του Αβραάμ, στη Βασιλεία δηλαδή του Κυρίου μας.

 

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος


ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εφεσ. β΄ 4-10
Ευαγγέλιο: Λουκ. ι΄ 25-37
11 Νοεμβρίου 2012
 
 
«Τις ουν τούτων των τριών πλησίον δοκεί σοι γεγονέναι του εμπεσόντος εις τους ληστάς;» (Λουκ. ι΄ 36)

 

Ιδιαίτερα και σημαντικά ερωτήματα προβάλλουν στο σημερινό ευαγγέλιο. Δυο ερωτήματα υποβάλλονται από το νομοδιδάσκαλο στον Ιησού όπως: «Τι πρέπει να κάμω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή»; και «τις έστι μου πλησίον;» Αντί απαντήσεως όμως ο Ιησούς θέτει άλλα δυο ερωτήματα. Στα ερωτήματα αυτά θα κληθεί να απαντήσει ο ίδιος ο νομοδιδάσκαλος. «Τι γράφει ο νόμος του Θεού;» και μετά την παρεμβολή της παραβολής του καλού Σαμαρείτη θέτει το ερώτημα «ποιος από τους τρεις αποδείχθηκε πραγματικός πλησίον στον άνθρωπο που έπεσε στα χέρια των ληστών;»

Ο νομοδιδάσκαλος μέσα από τα ερωτήματα θέλει είτε να φέρει σε δύσκολη θέση τον Ιησού, είτε να δικαιολογήσει τον εαυτό του. Αντίθετα ο Ιησούς με τις ερωτήσεις του, καθώς και με την παραβολή, θέλει να υπογραμμίσει ότι ο νόμος του Θεού δίνει απάντηση σε όλα τα ερωτήματα και ότι ο άνθρωπος όταν τον μελετά πρέπει να αναζητά την ουσία και να μη στέκει μόνο στον εξωτερικό τύπο. Σ’ αυτή την βαθύτερη κατανόηση του νόμου μπορεί να προχωρήσει και ο κάθε άνθρωπος για να διαπιστώσει ότι η ουσία του νόμου βρίσκεται στην αγάπη.  Στην αγάπη, που ξεπερνά τους στεγανούς τύπους και που προσφέρεται τόσο στο Θεό όσο και στους ανθρώπους.

Η αγάπη δεν είναι στιγμιαία εκδήλωση ευσέβειας, ούτε και θεωρητική διδασκαλία. Είναι τρόπος ζωής «τούτο ποιεί και ζήσει» και «πορεύου και συ ποίει ομοίως». Η θεωρία είναι εύκολη, είναι ανέξοδη. Η πράξη είναι δύσκολη, γιατί έχει κόστος. Απαιτεί θυσίες και ξεπέρασμα του εγώ.

Ο Ιησούς απάντησε με τρόπο σαφή. Η αιώνια ζωή κερδίζεται μέσα από τη γνώση και ιδιαίτερα μέσα από την εφαρμογή του Νόμου του Θεού που συμπυκνώνεται σε μια μόνο λέξη, τη λέξη αγάπη. Και η αγάπη δεν έχει όρια. Η αγάπη είναι πάνω από θρησκευτικούς, εθνικούς και φυλετικούς διαχωρισμούς. Η αγάπη προσφέρει και υποβάλλεται σε θυσίες χωρίς να ζητά κανένα αντάλλαγμα. Η αγάπη νεκρώνει τους τύπους και θεραπεύει τις πληγές. Η αγάπη είναι το αναρρωτήριο της κάθε πληγωμένης ψυχοσωματικής ύπαρξης. Η αγάπη είναι το ιατρείο του σώματος και της ψυχής.

Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη επιβεβαιώνει τα πιο πάνω με τον πιο σαφή και κατηγορηματικό τρόπο. Στην αρχή παρουσιάζει δυο εκπροσώπους του νόμου του Θεού. Τον ιερέα και τον Λευίτη. Και οι δυο επέδειξαν αδιαφορία έναντι του τραυματία, ιδιαίτερα όμως εκδήλωσαν και περιφρόνηση στο Νόμο του Θεού που τους συνιστούσε το «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σ’ εαυτόν». Προσπέρασαν αδιάφορα και Θεό και συνάνθρωπο. Αδιαφόρησαν γιατί, είτε ήσαν βιαστικοί, είτε και εκδήλωσαν υποκριτικό σεβασμό στο Νόμο του Θεού αφού πιθανόν να θεώρησαν τον τραυματία νεκρό και με βάση τον Ιουδαϊκό νόμο δεν έπρεπε να πλησιάσουν για να μη μολυνθούν! Στην πραγματικότητα όμως προσπέρασαν αδιάφορα γιατί έθεσαν την αγάπη προς τον εαυτό τους πάνω από την αγάπη προς το συνάνθρωπο.

Αντίθετα με τους δυο ιερωμένους που θεώρησαν ίσως την ιερατική τους ιδιότητα ως επάγγελμα και όχι ως αποστολή, ο Σαμαρείτης προχωρεί σε μια υπέρβαση. Επειδή δεν έψαχνε για δικαιολογίες δεν επικαλέσθηκε ούτε τις θρησκευτικές, ούτε τις φυλετικές διαφορές με τον τραυματία. Δεν επικαλέσθηκε ακόμα το επείγον της εργασίας του, αλλά ούτε και τον σοβαρό κίνδυνο που διέτρεχε η ζωή του.

Τα παραμέρισε όλα και παράλληλα προχώρησε διαδοχικά σε διάφορες θυσίες. Έπλυνε τις πληγές του τραυματία με λάδι και κρασί. Έδεσε τις πληγές. Τον ανέβασε στο ζώο του ενώ ο ίδιος αναγκάστηκε να περπατήσει. Τον οδήγησε σε πανδοχείο συνεχίζοντας την περιποίηση. Διανυκτέρευσε και την επομένη πλήρωσε τον πανδοχέα με δυο δηνάρια. Τέλος δεσμεύτηκε με επιστροφή και πληρωμή άλλων πιθανών εξόδων. Αν και αλλογενής στάθηκε ως πραγματικός «πλησίον» στον τραυματία συνάνθρωπο του. Παράλληλα υπέδειξε με τη στάση του, πέραν από την αγάπη, ότι τα όποια τραύματα, σωματικά ή ψυχικά, χρειάζονται το αναγκαίο «πανδοχείο» για την πλήρη αποθεραπεία. Και αυτό το Παν-δοχείο είναι η Εκκλησία.

Με την προσφορά των δηναρίων έδωσε στην Εκκλησία τα πάντα, που ήταν απαραίτητα για την αποθεραπεία. Με εφόδια τα δυο δηνάρια, την αλήθεια και τη Θεία Χάρη, δηλαδή το γραπτό λόγο του Θεού όπως προσφέρθηκε μέσα από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, καθώς και τα μυστήρια της Εκκλησίας θα συνεχίζει τη θεραπεία ως την ώρα της επιστροφής του Ιησού κατά την Δευτέρα Παρουσία.

Μέσα στο χώρο της Εκκλησίας προσφέρεται στον καθένα η δυνατότητα να σωθεί μέσα από την αληθινή ιεροσύνη που έφερε ο Ιησούς. Για τούτο υπόλογοι για την εισαγωγή, παραμονή και περίθαλψη στο πανδοχείο – ιατρείο της Εκκλησίας είμαστε όλοι. Πρώτιστα οι κληρικοί και ύστερα οι λαϊκοί. Γιατί, αν ο λαϊκός θα κάνει απολογισμό για τη δική του αποθεραπεία, οι κληρικοί, πέραν από τον εαυτό τους θα κάνουν απολογισμό και για όλες τις ψυχές που τους εμπιστεύτηκε η Εκκλησία, που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός.

Αδελφοί μου, τώρα είναι η ώρα του απολογισμού. Βρισκόμαστε στο πανδοχείο της Εκκλησίας και σε πιο  βαθμό γινόμαστε μέτοχοι των δυο δηναρίων; Πόσο γνωρίζουμε και ιδιαίτερα πόσο εφαρμόζουμε το Νόμο του Θεού; Το σημερινό ευαγγέλιο μας δίνει τη δυνατότητα για σωστές απαντήσεις. Ιδιαίτερα όμως μας προσφέρεται η δυνατότητα για σωστή εφαρμογή του νόμου του Θεού. Γιατί, μόνο η γνώση του Νόμου του Θεού δεν είναι αρκετή. Το Νόμο του Θεού τον γνώριζαν τέλεια ο νομικός, ο ιερέας και ο λευίτης, αλλά όλοι τους έμειναν στη γνώση. Την ώρα της πράξης προσπέρασαν αδιάφορα. Για τούτο και ο Ιησούς υπέδειξε σήμερα στο νομικό «πορεύου και συ ποίει ομοίως». Πήγαινε και γίνου και συ ένας καλός Σαμαρείτης. Στο πρόσωπο του συνανθρώπου σου, ανεξάρτητα από φυλετική ή θρησκευτική καταγωγή βρίσκεται ως «πλησίον» ο Χριστός. Ας τον αναζητήσουμε, λοιπόν, ή τουλάχιστον ας μην τον αγνοήσουμε. Αμήν.

 

Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΚΥΡΙΑΚΗ Ι Θ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εφεσ. β΄ 14-22
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιβ΄16-21
18 Νοεμβρίου 2012
 
 
«Και διελογίζετο εν εαυτώ λέγων τι ποιήσω ότι ουκ έχω που συνάξω τους καρπούς μου;»
 

«Δεν έχω…». Ήταν απ’ αρχής πλούσιος, αγαπητοί αδελφοί. Τώρα, μετά την εξαιρετικά μεγάλη συγκομιδή που του έλαχε, ήταν πάμπλουτος. Είχε ευφορήσει η χώρα του. Όλοι οι αγροί του είχαν αποδώσει υπεράφθονα. Κι όμως σ’ αυτή την κατάσταση, ακούεται από τα χείλη του πλουσίου το «δεν έχω». Είναι κάτι ασφαλώς το ολότελα απρόοπτο, που ξαφνιάζει και σταματά την προσοχή.

Βέβαια, το «ουκ έχω» το είπε ο άφρων εκείνος άνθρωπος σχετικά με τις αποθήκες του, που ήταν πλέον μικρές για να χωρέσουν την εξαιρετικά μεγάλη σοδειά. Ωστόσο, χωρίς να το θέλει, ο πλούσιος διαλαλεί τη φοβερή φτώχεια του, λέγοντας εκείνο το «δεν έχω».

«Ουκ έχω», αναλογίζεται. Εννοεί αποθήκες κατάλληλες. Αλλά ακούσια, προφέρει μια αλήθεια, μια πραγματικότητα που δεν τη φαντάζεται. Γιατί ακριβώς αυτός ο άνθρωπος είναι ο κατ’ εξοχήν «ουκ έχων», ο πραγματικά ακτήμων, ο αυθεντικός πένης.

Το «ουκ έχω» είναι ένα αθέλητο προανάκρουσμα στο φοβερό άσμα που παίζει η αύρα του Αγίου Πνεύματος στις χορδές της παραβολής. Γιατί η παραβολή, στη συνέχεια της, αποδείχνει ότι πραγματικά ο άνθρωπος εκείνος «δεν είχε». Ότι ήταν ιδιοκτήτης ενός τίποτε.

Νόμιζε ότι είχε τον σιτοβολώνα εκείνης της χρονιάς. Ότι είχε εξασφαλίσει αγαθά στη ζωή του για πάντα. Κι έτσι, αποτεινόμενος στον εαυτό του,. έλεγε:

- Ψυχή μου, έχεις πολλά αγαθά, σωριασμένα για ατελείωτα χρόνια. Αναπαύου, τρώγε, πίνε, ευφραίνου.

Αλλά η αλήθεια ήταν πολύ διαφορετική από την ψεύτικη εικόνα που εκείνος είχε μπροστά του. Η αλήθεια ήταν, όπως αποδείχτηκε από την εξέλιξη των γεγονότων, ότι δεν είχε τίποτε, ότι ήταν ένας φτωχός, που του έλειπαν τα πάντα.

Ήταν, ναι, ιδιοκτήτης μιας μεγάλης ποσότητας επιγείων αγαθών. Του ανήκαν σπίτια, χωράφια, αποθήκες, χρήματα, πολυτελή έπιπλα, αμφιέσεις πολύτιμες, φαγητά και ποτά κι άλλες λογιών – λογιών απολαύσεις.

Ωστόσο, ήταν ο άνθρωπος που δεν είχε.

Όλα αυτά τα αγαθά, που νομίζει ότι του ανήκουν, είναι του Θεού. Είναι δώρα της αγάπης του και της σοφίας του. Αλλά για να τα απολαμβάνει ο άνθρωπος, πρέπει να στέκεται μέσα στο θέλημα του Κυρίου. Τα αγαθά αυτά δεν χάνουν την αξία τους, είτε είμαστε αμαρτωλοί, όπως ο πλούσιος της παραβολής, είτε ζούμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Τα έχουμε, όμως, πραγματικά μονάχα στη δεύτερη περίπτωση.

Πρώτα – πρώτα, γιατί τότε μόνο ξέρουμε να τα εκτιμούμε  σύμφωνα με την αληθινή τους αξία. Έτσι κι αν χρειαστεί να τα στερηθούμε, δεν μας κοστίζει γιατί γνωρίζουμε ότι είναι σχεδόν ένα τίποτα μπροστά στην περιουσία της αρετής.

Τότε, και το λίγο που απολαμβάνουμε από αυτά, έχει μια γλύκα ευλογημένη, μια χαρά μόνιμη, γιατί είναι σαν να ξαναγυρίζουμε στη ζωή των πρωτοπλάστων πριν από την παρακοή, όταν όλα τα κτίσματα ήταν κάτω από τον άνθρωπο και χάριν του ανθρώπου.

Απεναντίας, όταν κανείς αποστατεί από το Θεό και πέφτει στα γήινα, τότε δεν χάνει μονάχα τον Θεό. Χάνει κι αυτό το λίγο, για το οποίο πρόδωσε το Θεό.  Τότε, σαν τον πλούσιο της σημερινής παραβολής, ο άνθρωπος «ουκ έχει».

Δεν έχει πρώτα τη Χάρη του Θεού, μέσα στην οποία και το ξερό ψωμί είναι γλυκύτατη αμβροσία. Πλουτίζει από τα αγαθά του κόσμου, αλλά αυτά του δίνουν μια χαρά ρηχή, ψεύτικη, με πολύ πικρό βάθος, γεμάτη μέριμνες κι ανησυχίες, γεμάτη ολισθηρές κατωφέρειες, που γκρεμίζουν τον άνθρωπο από τον υψηλό προορισμό του στην απώλεια, στον αιώνιο θάνατο.

Δεν έχει, ύστερα, την ασφάλεια γύρω του. Διαθέτει θησαυρούς, εκτεθειμένους στον φθόνο των φίλων, στις επιθέσεις των εχθρών, στην αοριστία που έχει η διάρκεια της ανθρώπινης ζωής.

Αυτό το τελευταίο ενδεχόμενο, αγαπητοί αδελφοί, το πιο φοβερό, εξαίρει η παραβολή. Ο πλούσιος λογάριαζε να ζήσει πολλά χρόνια, όσα αντιστοιχούσαν στον όγκο των αγαθών του, χρόνια ξεχειλισμένα από ανάπαυση, ευφροσύνη, φαγοπότι. ακολασία.

Αυτά τα χρόνια του ήταν απαραίτητα σαν ένα κύπελλο, που θα χωρούσε μέσα του τα ρευστά εκείνα αγαθά. Αλλιώς θα ήταν αδύνατο να συγκρατηθούν. Οι αποθήκες, οι καινούργιες ευρύχωρες αποθήκες που σκόπευε να φτιάξει, θα τα χωρούσαν, θα γίνονταν το μεγάλο γαζοφυλάκιο του. Αλλά, παράλληλα, του χρειαζόταν και μια άλλου είδους αποθήκη, καμωμένη όχι με πέτρες και δοκάρια, η αποθήκη της μακροζωίας.

«Δεν έχω που να τα συνάξω», είπε διαλογιζόμενος. Ο νους του πήγαινε στις πέτρινες αποθήκες. Έπρεπε, όμως, να λογαριάσει κι εκείνη την άλλη, την αόρατη αποθήκη, την αποθήκη του χρόνου.

«Δεν έχω που θα τα συνάξω». Και πραγματικά δεν είχε. Αντί για το μεγάλο κύπελλο της μακροβιότητας. που θα περιείχε για χάρη του τον ρευστό πλούτο, δεν του δόθηκε δοχείο ικανό να συγκρατήσει ούτε μια σταγόνα. Εκείνη την ίδια νύκτα, που έκανε τους υπολογισμούς του για το μέλλον, το ονειρευτό κύπελλο συντρίφτηκε από τη θεία δύναμη, που την είχε αψηφήσει ο πλούσιος. Ο άνθρωπος εκείνος πέθανε.

Δεν είχε, λοιπόν τίποτε στην πραγματικότητα ο άφρων κι αξιολύπητος αυτός άνθρωπος. Το είπε μόνος του, χωρίς να το καταλάβει.

Στο ψηφιδωτό της σημερινής παραβολής, αγαπητοί αδελφοί, ας ελκυσθεί το βλέμμα της ψυχής μας απ’ αυτό το μαύρο πετράδι, που είναι η φράση του άφρονος πλουσίου: «ουκ έχω». Ας μας τρομάξει κι ας μας κάμει να σκεφτούμε πάνω στον εαυτό μας. Μπορεί να μην είμαστε πλούσιοι. μπορεί να μας λείπουν ακόμη και τα στοιχειώδη σ’ αυτόν τον κόσμο. Είναι, όμως πιθανό να ανήκουμε στην κατηγορία των πλουσίων, που δείγμα της παρουσίασε ο Κύριος με την παραβολή του. Αυτό θα συμβαίνει, αν αφήνουμε την καρδιά μας να προσανατολίζεται στα γήινα αγαθά και ξεχνάμε τον μοναδικό μαργαρίτη, το Χριστό. Η επιθυμία του πλούτου είναι εξίσου ολέθριο κατάντημα με την κατοχή του.

Ας νοιώσουμε, λοιπόν, πως είτε έχουμε, είτε επιθυμούμε πλούτη εδώ κάτω, είμαστε στην πραγματικότητα μωροί υπολογιστές. Αν θέλουμε πραγματικά «να έχουμε», να έχουμε ανεκτίμητο, άφθαρτο κι ασφαλή πλούτο, ας σηκώσουμε τα μάτια στον Χριστό. Αυτόν ας ζητήσουμε. Αυτόν ας αποκτήσουμε. Γι’ αυτόν ας θυσιάσουμε κάθε άλλη βλέψη, κάθε άλλη επιδίωξη. Γιατί κάθε άλλη επιδίωξη είναι επιδίωξη στο κενό, οδηγεί όχι στην απόκτηση, αλλά στην απώλεια.

 

Γιώργος Σαββίδη


Κυριακή ΙΓ΄ Λουκά
Απόστολος: Γαλ. γ' 23 - δ΄ 5
Ευαγγέλιον: Λουκ.  ιη ΄ 18 - 27 
Κυριακή  25 Νοεμβρίου  2012

 

Άρχοντας της συναγωγής ήταν. Άνθρωπος ευσεβής ήταν, που προσπαθούσε να τηρεί τον Μωσαϊκό νόμο, τις εντολές του Θεού. Και τη ζωή του είχε ρυθμίσει με την ανάλογη συνέπεια. Έπρεπε άλλωστε και λόγω της θέσεώς του να είναι το υπόδειγμα για συμπατριώτες του. Πόθος βαθύς του, αφού ήταν πιστός και συνεπής στην θρησκεία του, ήταν ή εξασφάλιση της αιώνιας ζωής που υποσχέθηκε ο Θεός στους πιστούς τηρητές του θελήματός Του. Περαστικός διαβάτης είναι ο άνθρωπος σ’ αυτή τη ζωή, αλλά εφόσον έχει πιστη στον Θεό, πρέπει να στοχεύει στην αιωνιότητα. Αυτό ήταν και το απλό και σαφές ερώτημα που απηύθυνε στον Ιησού.

«Διδάσκαλε αγαθέ, τί ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω;»

Τι πρέπει να κάνω για να εξασφαλίσω την αιώνια ζωή; Απαρίθμησε μερικές από τις βασικές εντολές του Θεού, ο Ιησούς. Ασφαλώς δεν ήταν και τόσο εύκολη η εφαρμογή του θείου νόμου. Κι όμως με απόλυτη αυτοπεποίθηση ακούστηκε η διαβεβαίωση από τον άρχοντα, βλέποντας ότι είχε πετύχει τον στόχο του.. Όλα αυτά τα τήρησα από τα νειάτα του ακόμη.

«Έτι εν σοι λείπει».

Ακομή κάτι σου λείπει για να φτάσεις στο σκοπό σου, στην τελειότητα και να εξασφαλίσεις το αιώνιο μέλλον σου. Πούλησε ό,τι έχεις, μοίρασε τα στους φτωχούς για να αποκτήσεις ουράνιο θησαυρό, και έλα να γίνεις ακόλουθός Μου, μαθητής Μου. Ενω όλα, οι εντολές δηλαδή, γνωστές στον άρχοντα της συναγωγής, φάνηκαν τόσο απλά, αυτή η απαίτηση του Ιησού παρουσίαζε ανυπέρβλητες δυσκολίες. «Περίλυπος εγένετο, ην γάρ πλούσιος σφόδρα.» Λυπήθηκε πολύ, γιατί δεν μπορούσε να αποχωριστεί από τον μεγάλο του πλούτο. Και το συμπέρασμα από τον Ιησού. «Δυσκόλως οι τά χρήματα έχοντες εισελεύσονται εις τήν βασιλείαν του Θεού.» Ο ευσεβής και πιστός άρχοντας της συναγωγής γνωρίζει με κάθε δυνατή λεπτομέρεια όλες τις εντολές του Θεού.Επί πλέον δεν φαίνεται να είναι ανειλικρινής όταν ζητεί να επιτύχει την αιώνια βασιλεία του Θεού. Ακόμη  δεν μπορεί να του διαφεύγει το γεγονός ότι το πέρασμα του ανθρώπου από την επίγεια ζωή, έχει περιορισμένη διάρκεια. Επομένως δεν είναι δυνατόν να τον ακολουθήσει ο μεγάλος του πλούτος στην μετά θάνατο ζωή. Και όμως είναι δέσμιος του πλούτου του, που δεν του επιτρέπει μια άλλη επιλογή. Είναι δεμένος με τα υλικά του αγαθά. Είναι άρρηκτα δεμένος με την επίγεια ζωή που τον κρατά σφικτά. Είναι πολύ φυσικό, ο υλικός άνθρωπος που ζεί σ’ αυτό τον υλικό κόσμο να δένεται με τα υλικά πράγματα για να εξασφαλίσει την ύπαρξή του, τη διαβίωση του. Είναι επίσης φυσικό και αποδεκτό να προσπαθεί να αποκτήσει υλικά αγαθά για να επιζήσει, για να συντηρήσει την οικογένειά του. Ακόμη και στους πρωτόπλαστους που ο Θεός τους παραχώρησε τον παράδεισο με όλους τους καρπούς, τους. έδωσε και την εντολή «ργάζεσθαι καί φυλάσσειν» τον παράδεισο.Έτσι έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο. Έμφυτο είναι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, που μας διατηρεί στη ζωή και προκαλεί την ανάπτυξη και δημιουργεί τον πολιτισμό. Είναι συνεπώς τα υλικά αγαθά  αναγκαία, είναι απαραίτητα για την διατήρησή μας στη ζωη. Είναι δηλαδή τα μέσα που χωρίς αυτά δεν θα υπήρχαμε.

Ωστόσο δεν παύουν από το να είναι μόνον μέσα για την επιβίωσή μας. Μέσα και όχι σκοπός. Άλλος πρέπει να είναι ο σκοπός μας. Μας παρασύρει ο καθημερινός και όχι εύκολος αγώνας της ζωής. Δύσκολα αποχωριζόμαστε αυτά που με τόσο κοπο αποκτήσαμε. Λησμονούμε τον πραγματικό μας προορισμό. Άλλοι τον έχουν αφαιρέσει τελείως από τις καθημερινές προσπάθειές τους και τη σκέψη τους, και άλλοι, όταν τον θυμόμαστε, περιοριζόμαστε σε κάποιες τυπικές και με χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο προσπάθειες. Έχουμε σχεδόν αποσυνδέσει την καθημερινότητά μας από τον στόχο της βασιλείας του Θεού. Και κυρίως αποφεύγουμε την αντιμετώπιση δυσκόλων καταστάσεων. Παραμερίζουμε τις εντολές που μας καλούν να στερηθούμε κάτι πολύτιμο. Να στερηθούμε μέρος τουλάχιστον του πλούτου μας για να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπό μας που πάσχει και στερείται, πολλές φορές και τα απαραίτητα.

Από μεγάλη και πρωτοφανή οικονομική κρίση, υποφέρει τα τελευταία χρόνια ο κόσμος. Κρίση που την προκάλεσε αυτό ακριβώς το ασφυκτικό δέσιμό μας με τα υλικά αγαθά. Η απόλυτη προσήλωσή σας στην απόκτηση μεγαλύτερου πλούτου, περισσοτέρων χρημάτων. Στην εποχή λοιπόν με την μεγάλη κρίση που περνά ο τόπος μας και ολόκληρη η ανθρωπότητα, προβάλλει έντονη η υποχρέωση της προσφοράς. Όσοι έχουμε πολλά, να διαθέσουμε πολλά. Όσοι έχουμε λιγότερα και δώσουμε και μεις από εκείνα σε κάποιους που δυστυχούν ή έχουν χάσει τα πάντα. Και είναι πολλοί αυτοί που υποφέρουν και στερούνται. Και ας μη ξεχνούμε. Γυμνοί ήρθαμε στη ζωή και γυμνοί θα φύγουμε. Λέγει ο θυμόσοφος λαός μας: Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες. Τίποτε δεν μπορούμε να πάρουμε μαζί μας φεύγοντας από τη ζωή αυτή. ΄Η μάλλον πολλά θα μπορούσαμε να έχουμε μαζί. Και αυτά είναι τα καλά έργα, τα έργα της αγάπης, υλικά ή και πνευματικά, που πράξαμε. Φορτίο ελαφρό, που θα μας δώσει τα φτερά να φτάσουμε στη βασιλεία του Θεού. Απαραίτητα διαβατήρια που θα μας επιτρέψουν την είσοδο και την αιώνια διαμονή κοντα στον Θεό – Πατέρα μας.

Υπάρχει άραγε σημαντικότερος στόχος και σκοπός από τον προορισμό που όρισε για μας ο Θεός και μας έδωσε το δικαίωμα να τον διαλέξουμε; Ας μην αναβάλλουμε και καθυστερούμε. Ας κάνουμε σύντομα την ορθή επιλογή, που θα μας οδηγήσει στην βασιλεία Του.

 

Δ.Γ.Σ

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟΝ Ή ΠΕΡΙ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ

 

Και ακόμη, δια να διαχωρίσω καλύτερα τα πράγματα, δια να απαλλαγώ μεν από τον φόβο της εξουσίας θα με βοηθούσε και ο νόμος της υπακοής, επειδή ο Θεός ανταμείβει την πίστη με την αγαθότητα του και κάνει τέλειο ηγέτη εκείνον ο οποίος παίρνει θάρρος απ’ αυτόν και αποθέτει εις αυτόν όλας τας ελπίδας. Εις τον κίνδυνον δε εκ της ανυπακοής δεν γνωρίζω ποιος μπόρεσε να βοηθήσει ή ποιος λόγος θα μου ενέπνεε θάρρος. Διότι υπάρχει ο φόβος μήπως ακούσωμεν δι εκείνους των οποίων την ηγεσίαν έχομεν αναλάβει ότι: «τας ψυχάς αυτών θα τας ζητήσω από τας χείρας σας» και: «καθώς με απεμακρύνατε δια να γίνετε και άρχοντες του λαού μου, έτσι και εγώ θα απομακρυνθώ από σας και θα παύσω να είμαι βασιλεύς σας» και αλλού «όπως δεν υπακούσατε εις τους λόγους μου, αλλά εστρέψατε με σκληρότητα τα νώτα και επαρακούσατε (τας εντολάς μου), έτσι να συμβεί και όταν θα με επικαλεσθείτε. Εγώ δεν θα προσέξω την προσευχήν σας και δεν θα ικανοποιήσω τα αιτήματα σας». Αυτούς τους λόγους είθε να μη τους ακούσωμεν από τον δίκαιον κριτήν, τον οποίον μολονότι δοξολογούμεν δια το έλεος του, δοξολογούμεν όμως ταυροχρόνως και δια την δικαιοσύνην του.

Επιστρέφω όμως και πάλιν εις την ιστορίαν και, εξετάζων τους πιο ενδόξους από τους παλαιούς, ανακαλύπτω ότι από  όσους έχουν δεχθεί κάποτε από την χάρη κάποιαν ηγεσίαν ή το προφητικόν χάρισμα, άλλοι μεν υπήκουσαν με προθυμίαν εις την κλήσιν, άλλοι δε εδέχθησαν το χάρισμα ύστερα από αναβολάς και δισταγμούς. Και δεν εθεωρήθη επίμεμπτος ούτε η δειλία εκείνων οι οποίοι έσπευσαν. Διότι οι μεν πρώτοι έδειξαν σεβασμό προς το μέγεθος του υπουργήματος, οι δε δεύτεροι ακολούθησαν επειδή είχαν πίστη προς εκείνον ο οποίος τους εκάλεσεν. Ο Ααρών ήταν πρόθυμος, αλλά ο Μωυσής δίσταζεν. Ο Ηλίας υπήκουσε με προθυμία, αλλά ο Ιερεμίας φοβήθηκε το νεαρόν της ηλικίας του και δεν τόλμησε να αναλάβει την προφητείαν προτού λάβει από το Θεό και υπόσχεση μεγαλύτερη και δύναμη ανώτερη της ηλικίας του.

Με τις σκέψεις αυτές παρηγορούμαι και ολίγον κατ’ ολίγον υποχωρεί και μαλακώνει η ψυχή μου, όπως σίδηρος. Και ως συνεργάτην εις τας σκέψεις μου παίρνω τον χρόνον και ως καθοδήγηση τας δικαίας αποφάσεις του Θεού, εις τας οποίας έχω εμπιστευθεί ολόκληρον την ζωή μου. Δια τούτο και «δεν δείχνω ανυπακοήν, ούτε αντιλέγω», (όπως λέγει ο Κύριος μου, όταν καλείται όχι για να ηγηθεί, αλλά δια να σφαγεί ως πρόβατον) αλλά πλησιάζω και ασπάζομαι με ταπείνωση το πανίσχυρο χέρι του Θεού και ζητώ συγγνώμη δια την προηγούμενη  ανυπακοή και αργοσχολία, εάν  μου καταλογίζεται τούτο κατά κάποιο τρόπο ως παράπτωμα. Εσιώπησα μεν, αλλά δεν θα σιωπήσω δια πάντα. Εδίστασα μεν δι’ ολόγον, μέχρις ότου εξετάσω καλώς τον εαυτόν μου και παρηγορηθώ δια την λύπην, αλλά τώρα έχω δεχθεί να υψώσω τον Κύριον εις την συγκέντρωση του λαού και να τον δοξάζω από την θέση των πρεσβυτέρων. Εάν εκείνα είναι αξιοκρατικά, αυτά εδώ είναι άξια συγγνώμης.

Δια ποιον λόγον να μακρηγορήσω περισσότερον; Με έχετε ανάμεσα σας, ω ιερείς και συνιερείς! Με έχετε ανάμεσα σας, ω ιερόν ποίμνιον, αντάξιον του αρχιποιμένος Χριστού! Με έχεις μπροστά σου, πατέρα, νικημένον κατά πάντα και υποτεταγμένον εις τους νόμους του Χριστού περισσότερον από ότι εις τους νόμους του κόσμου. Σου προσέφερα την υπακοήν, δώσε μου την ευλογίαν. Οδήγησε με από το χέρι με τας ευχάς σου, οδήγησε με  τον λόγον, στήριξε με, με το πνεύμα – διότι «η ευλογία του πατρός στηρίζει τας οικίας των παιδιών». Και ας στηριχθώμεν, εγώ και η πνευματική αυτή οικία την οποίαν εξέλεξα και η οποία εύχομαι να γίνει η ανάπαυση μου εις τους αιώνας των αιώνων, όταν θα φύγω απ’ αυτήν εδώ την Εκκλησίαν και θα αποσταλώ εις την ουρανίαν και εις την χαράν εκείνων οι οποίοι έχουν καταγραφεί πρώτοι ως πολίται του ουρανού.

Το αξίωμα λοιπόν αυτό είναι τόσον μέγα και τόσον λογικόν, ο δε Θεός της ειρήνης, ο οποίος έκαμε ένα τα δυο αυτά και έδωσε τον ένα εις τον άλλον και ο οποίος καθίζει τους βασιλείς εις τους θρόνους, σηκώνει από την γην τον επαίτην και ανυψώνει από την κοπριάν τον πτωχόν, ο οποίος εξέλεξε τον Δαυίδ τον δούλον του και τον πήρε από τα κοπάδια των προβάτων, ενώ ήτο ο πιο ασήμαντος από τους υιούς του Ιεσαί και ο πιο νέος, εκείνος ο οποίος δίδει λόγους εις εκείνους οι οποίοι κηρύσσουν με πολλήν δύναμη την εκπλήρωση του Ευαγγελίου. Αυτός ας μας πιάσει από το δεξιό χέρι και ας μας οδηγήσει εις το θέλημα του και ας δεχθεί με τιμή, αυτόν ο οποίος ποιμαίνει τους ποιμένας και οδηγεί τους οδηγούς, δια να ποιμαίνωμεν το ποίμνιον του κατά τον σωστόν τρόπον και όχι με απειρίαν, διότι δια την πρώτην περίπτωση είμεθα άξιοι ευλογίας ενώ δια την δευτέραν αξιοκατάκριτοι, όπως, έχει λεχθεί παλαιά.

Αυτός ας δώσει δύναμη και ισχύ εις τον λαόν του, και ας παρουσιάσει εις τον εαυτό του λαμπράν και αμόλυντον την ποίμνην του και αξίαν να εισέλθει εις την ουράνιον μάνδραν, εις την κατοικίαν εκείνων οι οποίοι ευφραίνονται, εις την λαμπρότητα των αγίων, ώστε να δοξολογούμεν όλοι εις τον ναόν του, ποιμένες και ποιμαινόμενοι μαζί τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, εις τον οποίον ανήκει κάθε δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

 
(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑ
ΤΟΜΟΣ 1ος ΣΕΛ. 209-215)


 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Πέμπτη             1 Νοεμβρίου                      :              ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ,Αγ.Ανάργυροι
Πέμπτη             8 Νοεμβρίου                      :              ΑΝΩΓΥΡΑ
Πέμπτη             8 Νοεμβρίου (Εσπερινός)    :              ΧΛΩΡΑΚΑ, Αγ.Νεκτάριος
Σάββατο            10 Νοεμβρίου (Εσπερινός)  :              ΝΕΟΝ ΧΩΡΙΟΝ
Κυριακή            11 Νοεμβρίου                     :             ΕΜΠΑ
Δευτέρα            12 Νοεμβρίου(Εσπερινός)    :             ΚΑΝΝΑΒΙΟΥ
Τετάρτη             14 Νοεμβρίου                    :              ΑΡΣΟΣ
Κυριακή             18 Νοεμβρίου                    :              ΠΑΝΑΓΙΑ
Τρίτη                 20 Νοεμβρίου(Εσπερινός)   :              ΠΑΦΟΣ,Παναγία Παντάνασσα
Τετάρτη             21 Νοεμβρίου                     :              ΠΕΓΕΙΑ
Σάββατο            24 Νοεμβρίου(Εσπερινός)    :              ΤΑΛΑ
Κυριακή            25 Νοεμβρίου                      :             ΦΟΙΝΙ
Πέμπτη             29 Νοεμβρίου(Εσπερινός)     :              ΕΜΠΑ
Παρασκευ        30 Νοεμβρίου                      :              ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
 
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Παρασκευή          2 Νοεμβρίου(Εσπερινός)     :              ΑΝΩ ΠΑΧΝΑ
Σάββατο              3 Νοεμβρίου                      :              ΛΑΡΝΑΚΑ
Κυριακή              4 Νοεμβρίου                      :              ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Δευτέρα              5 Νοεμβρίου(Εσπερινός)     :              ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ
Παρασκευή          9 Νοεμβρίου                      :              ΧΛΩΡΑΚΑ,Αγ.Νεκτάριος
Κυριακή              11 Νοεμβρίου                    :              ΝΕΟΝ ΧΩΡΙΟΝ
Κυριακή              18 Νοεμβρίου                    :              ΙΝΝΙΑ
Τετάρτη               21 Νοεμβρίου                    :              ΠΑΦΟΣ,Παναγία Παντάνασσα
Σάββατο               24 Νοεμβρίου(Εσπερινός)  :               ΚΡΗΤΟΥ ΤΕΡΡΑ
Κυριακή               25 Νοεμβρίου                   :               ΑΓ.ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΣ
Πέμπτη                 29 Νοεμβρίου(Εσπερινός) :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Παρασκευ            30 Νοεμβρίου                   :              ΕΜΠΑ
 
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
 
 
 
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Κυριακή  4 Νοεμβρίου :ΤΡΕΜΙΘΟΥΣΑ
Κυριακή 18 Νοεμβρίου:ΘΕΛΕΤΡΑ
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή 18 Νοεμβρίου : ΛΕΜΠΑ
Κυριακή 25 Νοεμβρίου : ΚΟΥΚΛΙΑ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                
Κυριακή  4 Νοεμβρίου : ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΡΕΣ
Κυριακή 11 Νοεμβρίου: ΤΡΑΧΥΠΕΔΟΥΛΑ
Κυριακή 18 Νοεμβρίου: ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                 
Κυριακή 11 Νοεμβρίου : ΑΝΑΡΙΤΑ
Κυριακή 25 Νοεμβρίου : ΚΟΝΙΑ

 

 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.

Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org