English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 
ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2012
 
 
 
 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εφεσ. ε΄ 8-19
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιη΄ 35-43
2 Δεκεμβρίου 2012

«Και οι προάγοντες επετίμων αυτώ ίνα σιωπήση αυτός δε πολλώ μάλλον έκραζεν, υιέ Δαβίδ ελέησον με» (Λουκ. ιη΄39)

 

Ιδιαίτερα σημαντικά τα όσα διαδραματίζονται σήμερα στην Ιεριχώ, η οποία για άλλη μια φορά δέχεται τη θαυματουργική επίσκεψη και επέμβαση του Ιησού. Και στις δυο επισκέψεις φαίνεται ότι ο Ιησούς στέκεται στον άνθρωπο και τα προβλήματα του. Διακρίνει τη σιωπηλή ή και με κραυγή επιθυμία των ανθρώπων να τύχουν του ελέους του. Αυτοί οι δυο ξεχωρίζουν ανάμεσα στο πλήθος που συνωστίζεται γύρω από τον Ιησού. Ο πρώτος είναι ο Ζακχαίος και ο δεύτερος είναι ο σημερινός τυφλός. Ο Ζακχαίος, όπως θα ακούσουμε και στο ευαγγέλιο της ερχόμενης Κυριακής, θέλει να δει, έστω και από μακριά τον Ιησού, μια και η αμαρτωλότητα του, η μικρόσωμη κατασκευή του και πλήθος των αμαρτιών του δεν του επέτρεπαν να το πράξει.

Αντίθετα ο τυφλός πληροφορείται για την παρουσία του Ιησού και φωνάζει δυνατά «Ιησού, υιέ του Δαβίδ, σπλαχνίσου με». Κι όταν το προπορευόμενο πλήθος τον μάλωνε και τον καλούσε να σωπάσει, εκείνος φώναζε ακόμη πιο δυνατά: «Υιέ του Δαβίδ, σπλαχνίσου με» . Η επιμονή και η ένταση της φωνής του επιβεβαίωναν τη μεγάλη πίστη στο πρόσωπο του Ιησού τον οποίο αναγνώριζε, μέσα από τα γεμάτα ικεσία και δύναμη λόγια του, σαν τον αναμενόμενο μεσσία και Λυτρωτή.

Και η πίστη έφερε το θετικό αποτέλεσμα. Ο Ιησούς, που είναι έτοιμος να ακούσει τη γεμάτη πόνο αλλά πίστη φωνή των ανθρώπων σταματά την πορεία και καλεί κοντά του τον άνθρωπο που ζητά τη βοήθεια του, είτε σιωπηλά, όπως το Ζακχαίο, είτε δυνατά, όπως σήμερα τον τυφλό.

Η προσευχή, με όποιο τρόπο κι αν εκφραστεί, όταν γίνεται με πίστη, στο τέλος γίνεται ακουστή από το Θεό. Ο Ιησούς, όχι μόνο στέκει για να ακούσει την επιθυμία – προσευχή των ανθρώπων, αλλά και δίνει και θετική απάντηση, είτε άμεσα είτε με λίγη καθυστέρηση. Μια καθυστέρηση που δεν οφείλεται στην υποτίμηση ή την παραφροσύνη του προσώπου που ζητά τη βοήθεια του, αλλά γιατί θέλει να βγει στην επιφάνεια η δύναμη της πίστης εκείνων που τον καλούν, όπως έγινε με τη Χαναναία και σήμερα με τον τυφλό. Άλλωστε και η προτροπή του Ιησού: «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε, και ευρήσετε, κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν, πας γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και το κρούοντι ανοιγήσεται» (Ματθ. ζ΄ 7-8), είναι μια προτροπή για επιμονή, αλλά συνάμα και μια διαβεβαίωση ότι θα εισακουστεί η προσευχή μας. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι, ενώ οι άνθρωποι δυσανασχετούν, αντίθετα ο Ιησούς σταματά και δίνει εντολή να τον φέρουν κοντά του και στη συνέχεια τον ρωτά: «Τι θέλεις να σου κάνω»; Ο Ιησούς, ως Θεός γνώριζε την επιθυμία του τυφλού. Όμως με την ερώτηση ήθελε να καταστήσει σαφές στο πλήθος που τον ακολουθούσε ότι δεν επρόκειτο για ένα συνηθισμένο ζητιάνο, αλλά για έναν άνθρωπο που είχε δυνατή πίστη και με την οποία ζητούσε να θεραπευθεί.

Έτσι και με μας. Παρά το ότι ο Θεός γνωρίζει τις επιθυμίες και ανάγκες μας, εν τούτοις θέλει να τις ακούσει και από το δικό μας στόμα. Μέσα από τον τρόπο και την ένταση της προσευχής μας θα φανεί προκαταβολικά η εκτίμηση μας σ’ αυτό που ζητούμε, δηλαδή το έλεος του Θεού και άρα ότι είμαστε άξιοι να το δεχθούμε, όπως έγινε σήμερα και με τον τυφλό.

Παράλληλα ο Ιησούς δίνει σήμερα ένα μήνυμα σε όλους μας. Ότι πρέπει να διαθέτουμε χρόνο για να ακούσουμε το συνάνθρωπο και τα προβλήματα του, ανεξάρτητα αν εμείς σαν άνθρωποι θα έχουμε τη δυνατότητα να βρούμε λύση στο πρόβλημα του. Η κατανόηση είναι αναγκαία στις μέρες μας, περισσότερο παρά ποτέ. Αυτή την κατανόηση όλοι την έχουμε ανάγκη.

Και ο Ιησούς στέκει σήμερα με κατανόηση. Διακρίνει την πίστη του τυφλού και του λέει: «Ανάβλεψον». «Απόκτησε το φως σου η πίστη σου σε έσωσε». Ο τυφλός βρήκε αμέσως το φως του και ακολούθησε τον Ιησού δοξάζοντας το Θεό. Ο τυφλός δεν περιορίστηκε στο να ζητήσει απλά βοήθεια, αλλά χάρη στην πίστη του προσπέρασε τα εμπόδια και όταν εξασφάλισε τη θεραπεία αισθάνθηκε την ανάγκη να δοξολογήσει το Θεό για τη θεραπεία του. Με τον τρόπο αυτό αφήνει παράδειγμα σε όλους μας ότι πρέπει να ευχαριστήσουμε τόσο το Θεό, όσο και τους ανθρώπους για την μακροθυμία, την κατανόηση, το έλεος και την αγάπη τους.

Ο τυφλός αισθάνεται την ανάγκη, μετά τη θεραπεία να δοξολογήσει το Θεό. Το παράδειγμα του το ακολουθούν και οι παρευρισκόμενοι. Έτσι κι εμείς πρέπει να δοξολογούμε και να ευχαριστούμε το Θεό όχι μόνο όταν εκδηλώνει σε εμάς προσωπικά το έλεος του, αλλά και όταν εκδηλώνει το έλεος του στους άλλους ανθρώπους. Γιατί η δοξολογία είναι συνειδητή έκφραση ευχαριστίας, όχι μόνο για την εκδήλωση του ελέους του, αλλά και για όλες τις καθημερινές μικρές ή μεγάλες δωρεές του. Και η ευχαριστία αυτή είναι αναγκαία, όπως διαπιστώσαμε τόσο στο  σημερινό ευαγγέλιο, όσο και στο ευαγγέλιο της περασμένης Κυριακής. Η ευχαριστία είναι ακόμα απάντηση, αλλά και συναίσθηση της μακροθυμίας του Θεού στον καθένα από μας ξεχωριστά. Είναι ακόμα αφορμή για να γίνουμε παράδειγμα για εκείνους που πρόκειται να πιστέψουν σ’ αυτόν και να οδηγηθούν έτσι στην αιώνια ζωή, όπως ακούσαμε και στο σημερινό «Απόστολο».

Αδελφοί μου, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η πίστη του τυφλού τόσο πριν, όσο και μετά τη θεραπεία. Γιατί αναγνώρισε τη Θεότητα του Ιησού, μόνο στο άκουσμα του ονόματος του, έστω και αν δεν τον έβλεπε. Αναγνώρισε ακόμα στο πρόσωπο του τη δύναμη της λυτρωτικής αγάπης. Μιας αγάπης που παρακάμπτει εμπόδια, σκοπιμότητες ή άλλες προτεραιότητες και στο τέλος αναδεικνύεται στην υπέρτατη πράξη. Μιας αγάπης και μιας προσφοράς που σαν έννοια είναι συνώνυμη με το Θεό. Με τον τρόπο αυτό διδάσκει τόσο τους παρευρισκόμενους όσο κι εμάς τους μετέπειτα που τον ακολουθούμε ότι οι υψηλές ιδέες και αξίες, όπως αυτή της αγάπης δεν είναι απλή θεωρία, αλλά βίωμα και πράξη. Για τούτο και η φωνή των δυστυχισμένων δεν πρέπει να καταπνίγεται με το πρόσχημα αυτών των αξιών. Σήμερα ο Ιησούς επέκρινε έμμεσα όσους επιτιμούν τον τυφλό. Άμεσα όμως μας δίδαξε όλους ότι ο Θεός είναι αγάπη και ότι όσοι θέλουμε να τον ακολουθούμε αυτή την αγάπη πρέπει να εκδηλώνουμε. Η πίστη στο Θεό τότε μόνο αποκτά ουσία και αξία όταν εκφράζεται μέσα από την αγάπη που ξέρει να υπομένει, να ανέχεται και τέλος που ξέρει να διακονεί, να υπηρετεί τον πονεμένο άνθρωπο. Αυτή την πολυδύναμη πίστη ας αποκτήσουμε κι εμείς. Αμήν.

 

Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΚΥΡΙΑΚΗ  Ι΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Γαλ. δ΄ 22-27
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιγ΄ 10-17
9 Δεκεμβρίου 2012

 

«Εξ ημέραι εισίν εν αις δει εργάζεσθαι εν ταύταις ουν ερχόμενοι θεραπεύεσθε, και μη τη ημέρα του Σαββάτου» (Λουκ. ιγ΄ 14).

Διαφορετική αντίληψη για την αργία του Σαββάτου έχουν οι τρεις πρωταγωνιστές του σημερινού ευαγγελίου. Ο Ιησούς και η συγκύπτουσα βρίσκονται μέσα στο πνεύμα και το γράμμα του Νόμου του Θεού, για τούτο και σήμερα βρίσκονται στη συναγωγή, στο χώρο δηλαδή της προσευχής και της λατρείας του Θεού. Στον ίδιο χώρο όμως θα βρεθεί και ο αρχισυνάγωγος αλλά και για τον ίδιο σκοπό, την προσευχή και τη λατρεία του Θεού.

Παρά το ότι ο σκοπός και των τριών είναι ο ίδιος εντούτοις στη συνέχεια διακρίνουμε μια ιδιαιτερότητα στην πράξη του καθενός. Ο Ιησούς παρά το ότι είναι ο ίδιος Θεός, εν τούτοις, επειδή είναι και άνθρωπος, θέλει μέσα από την πράξη του να μας αφήσει ένα τέλειο πρότυπο για να το μιμηθούμε. Μέσα από το παράδειγμα του μας τονίζει την αναγκαιότητα της λατρείας του Θεού, αλλά αυτή η λατρεία δεν πρέπει να είναι μια τυπική και στιγμιαία εκδήλωση. Αυτή η λατρεία πρέπει να είναι έκφραση ευσέβειας και αγάπης. Αυτή η λατρεία, που έχει σαν σκοπό τη συμφιλίωση του ανθρώπου με το Θεό, πρέπει να περνά ή να στοχεύει και στη συμφιλίωση με το συνάνθρωπο. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική συμφιλίωση με το Θεό, αν προηγουμένως δεν υπάρξει συμφιλίωση με το συνάνθρωπο. Ο Ιησούς είναι σαφής για τούτο επαναλαμβάνει και σήμερα στον καθένα από μας :«Όταν προσφέρεις το δώρο σου στο ναό κι εκεί θυμηθείς πως ο αδελφός σου έχει κάτι εναντίον σου, άφησε εκεί μπροστά στο θυσιαστήριο του ναού το δώρο σου, και πήγαινε να συμφιλιωθείς πρώτα με τον αδελφό σου και ύστερα έλα να προσφέρεις το δώρο σου» (Ματθ. ε΄ 23-24). Ο άνθρωπος για να μπορέσει να προσευχηθεί πρέπει να είναι απαλλαγμένος από την κακία και τα πάθη. Για τούτο και στην κατ’ εξοχήν εκδήλωση της Χριστιανικής λατρείας, που είναι η Θεία λειτουργία επαναλαμβάνεται η προτροπή «εν ειρήνη του κυρίου δεηθώμεν». Ας προσευχηθούμε με ειρήνη, με εσωτερική γαλήνη, που υπάρχει μόνο όταν ο άνθρωπος είναι απαλλαγμένος από τα πάθη και ιδιαίτερα εκείνο της κακίας και της υποκρισίας.

Το δεύτερο πρόσωπο που πρωταγωνιστεί στο σημερινό ευαγγέλιο είναι η συγκύπτουσα. Είχε βάσιμη δικαιολογία για να απουσιάσει από τη συναγωγή. Η δεκαοκτάχρονη κύρτωση της θα την δικαιολογούσε απόλυτα. Κι όμως, παρά το ότι είναι σωματικά και ψυχικά καταπονημένη, εν τούτοις αισθάνεται την ανάγκη να βρεθεί στον τόπο της λατρείας του Θεού για να εκπληρώσει το θρησκευτικό της καθήκον. Παραμερίζει τα πιθανά σχόλια του κόσμου για την κατάσταση του σώματος της. Παραμερίζει τα πιθανά σχόλια των άλλων ή και του εαυτού της. «Πηγαίνεις τόσο καιρό στη συναγωγή και γιατρειά δεν βλέπεις. Μείνε καλύτερα στο σπίτι σου. Άλλωστε είσαι δικαιολογημένη». Κι όμως παρά τα πιο πάνω εμπόδια, παρά την πιθανή απογοήτευση της που δεν εισακούστηκαν μέχρι σήμερα οι προσευχές της, εντούτοις επιμένει στο καθήκον της λατρείας του Θεού. Γι’ αυτήν η λατρεία του Θεού είναι καθήκον. Είναι εκδήλωση σεβασμού και αγάπης. Και σαν εκδήλωση αγάπης είναι απαλλαγμένη από την έννοια της συναλλαγής. Η λατρεία είναι πράξη ολοκληρωτικής αφοσίωσης και αγάπης. Μπορεί η συγκύπτουσα να μην πήγαινε στη συναγωγή για να βρει τα θεραπεία της. Ίσως μέσα από την προσευχή της να θεμελίωνε μια τέτοια ελπίδα για τη θεραπεία της. Και επειδή «η ελπίς ου καταισχύνει», (Ρωμ. ε΄ 5) η ελπίδα τελικά δεν απογοητεύει, τελικά δεν απογοητεύει ούτε τη συγκύπτουσα. Το «γύναι απολέλυσαι  της ασθενείας σου» ήταν η επιβράβευση της ευσέβειας καθώς της πίστεως και της ελπίδας της.

Το θαύμα, που ήταν συνδυασμός της συγκατάβασης του Θεού και της πίστεως και της αληθινής ευσέβειας της συγκύπτουσας, προκαλεί την οργή ενός τρίτου προσώπου που προβάλλει σήμερα πρωταγωνιστικά, εκείνο του αρχισυναγώγου. Αυτός που όφειλε πρώτος να χαρεί και να δοξάσει το Θεό για το θαύμα της θεραπείας μιας συνανθρώπου του, αντίθετα αγανακτεί. Αγανακτεί γιατί θεωρεί τη θεραπεία σαν αποτέλεσμα ανθρώπινης εργασίας. Είναι τόσο σκοτισμένες που δεν μπορεί να διακρίνει την υπερφυσική θεραπεία του Ιησού. Για τούτο επικρίνει τον κόσμο και έμμεσα τον Ιησού και την συγκύπτουσα σαν παραβάτη της αργίας του Σαββάτου. Είναι τόσο τυπικά προσκολλημένος στο γράμμα του νόμου που επικρίνοντας την σαν να περίμενε από αυτή να πει: «Ευχαριστώ αλλά σήμερα είναι Σάββατο και δεν επιτρέπεται να με θεραπεύσεις. Σήμερα είναι αργία, έλα αύριο για τη θεραπεία»!!

Ο αρχισυνάγωγος περιχαρακωμένος πίσω από την εντολή του Μωσαϊκού νόμου για την αργία του Σαββάτου είχε την ψευδαίσθηση ότι εκπλήρωνε το καθήκον προς το Θεό, αλλά και ότι προστάτευε την κοινωνία, ο Ιησούς όμως ξεσκέπασε την υποκρισία του αρχισυνάγωγου. Ένας άνθρωπος που θέτει τα ζώα, αλλά και το προσωπικό συμφέρον πάνω από την αγάπη προς τον άνθρωπο δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι αγαπά το νόμο του Θεού. Η αγάπη προς το Θεό συνυπάρχει με την αγάπη προς το συνάνθρωπο. Όπως θα πει ο Ιησούς και στο νομικό «εν ταύταις τοις δυσίν εντολαίς όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται» (Ματθ. κβ΄40).

Αλλά και ο Απόστολος της αγάπης, ο Ιωάννης θα τονίσει ότι: «Όποιος δεν αγαπάει δε γνώρισε το Θεό, γιατί ο Θεός είναι αγάπη» (Α΄ Ιωάν. δ. 8). Αν ο «τύπος» που είναι το εξωτερικό περίβλημα του νόμου απομονωθεί από την ουσία, που είναι η αγάπη, τότε ο νόμος νεκρώνει. Κι ένας νόμος που στηρίζεται μόνο στον τύπο και αδιαφορεί για την ουσία τότε οδηγείται στην εκτροπή. Σταυροφορίες, θρησκευτικοί πόλεμοι, ιερά εξέταση, είναι μόνο μερικά από τα «δείγματα» αυτής της εκτροπής.

Αδελφοί μου, ο νόμος του Θεού, αιώνιος όπως πάντα βρίσκεται και σήμερα μπροστά μας. Μας καλεί να τον γνωρίσουμε μέσα από μια προσεκτική μελέτη. Ιδιαίτερα όμως μας καλεί να τον εφαρμόσουμε σωστά. Ακόμη μας καλεί να διακρίνουμε την ουσία από τον τύπο και σε καμιά περίπτωση να μην μετατρέψουμε τον τύπο σε αυτοσκοπό της ζωής μας. Ο τύπος τότε μόνο συμβάλλει στη σωτηρία όταν αδελφοποιηθεί με την αγάπη και εξισωθεί με τη θυσία μέσα από την πραγματική ελευθερία. Τύπος και ουσία αδελφοποιημένα με την αγάπη και τη θυσία και εκφρασμένα με ελευθερία, αποτελούν πραγματική εγγύηση της θρησκευτικής γνησιότητας. Μιας γνησιότητας που την έχουμε ανάγκη ιδιαίτερα σήμερα. Και τούτο γιατί σήμερα που η θρησκευτικότητα έχει ατονήσει και ο κίνδυνος της υποκρισίας είναι πιο έντονος χρειάζεται να γίνουμε περισσότερο πειστικοί προς τους γύρω μας μέσα από την πραγματική μας πίστη και ιδιαίτερα την ανυπόκριτη ζωή μας. Όλοι έχουμε αυτή τη δυνατότητα. Αυτή τη δυνατότητα ας την μετατρέψουμε σε απτή πραγματικότητα. Αμήν.

Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΛΟΥΚΑ ( Των προπατόρων)
Απόστολος: Κολ. Γ΄4-11
Ευαγγέλιο: ΙΔ΄16-24
16 Δεκεμβρίου 2012

« Ήρξαντο από μιας παραιτείσθαι πάντες »

 

Ο Ιησούς, αγαπητοί μου αδελφοί, για να διδάξει ποιες αρετές πρέπει να έχει κάποιος, για να συμμετάσχει στην αιώνια ευφροσύνη της Βασιλείας του Θεού, μας μιλά σήμερα, για κάποιο άνθρωπο που ετοίμασε ένα μεγάλο δείπνο. Διοργάνωσε επίσημο και μεγαλοπρεπές συμπόσιο και προσκάλεσε σ’ αυτό πολλούς φίλους και γνωστούς του, που ήθελε να τιμήσει και να τους περιποιηθεί. Μάλιστα, όταν έφθασε η ώρα, απέστειλε τον δούλο του για να τους υπομνήσει την πρόσκληση, συγχρόνως δε και να τους τιμήσει ακόμα περισσότερο, εκφράζοντας πόσο του ήταν επιθυμητή η παρουσία τους. Ωστόσο η ανταπόκριση των προσκεκλημένων, ήταν απογοητευτική. Όλοι, ο ένας μετά τον άλλο, άρχισαν από μιας γνώμης, σαν να ήσαν προσυνεννοημένοι, να δικαιολογούν την απουσία τους από το δείπνο. Ο πρώτος προφασίστηκε ότι αγόρασε ένα χωράφι και έπρεπε να πάει να το δει. Ο δεύτερος ότι είχε προμηθευτεί πέντε ζευγάρια βόδια και ότι πήγαινε να τα δοκιμάσει και ο τρίτος ότι ήταν νιόπαντρος και γι’ αυτό δεν μπορούσε να προσέλθει. Δηλαδή όλοι οι προσκεκλημένοι απορροφήθηκαν από τις βιοτικές και σαρκικές  μέριμνες και αδιαφόρησαν στην πρόσκληση του Θεού, που τους καλούσε να γίνουν συμμέτοχοι και κληρονόμοι της Βασιλείας Του. Με αφορμή την άρνηση αυτή των προσκεκλημένων, ας δούμε κι εμείς σήμερα την αξία του Μεγάλου Δείπνου και την ανάλογη προετοιμασία που χρειάζεται για τη συμμετοχή μας σ’ αυτό.

Το Μεγάλο Δείπνο αδελφοί μου, είναι η κατά σάρκα γέννηση και παρουσία του Υιού του Θεού, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εν μέσω των ανθρώπων. Είναι ακόμη η πίστη, η Αλήθεια, η αγιωτάτη θρησκεία μας που παρέδωκεν ο Κύριος στους ανθρώπους, είναι τέλος και το Μεγάλο Δείπνο του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, που παραθέτει η αγάπη του Θεού προς ευφροσύνη των ανθρώπων. Και είναι Δείπνο, γιατί καλούνται οι άνθρωποι να δειπνήσουν, να φάνε και να πιουν. Τι να φάνε όμως και τι να πιουν; Το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου και Θεού μας. Και χαρακτηρίζεται Μεγάλο το Δείπνο γιατί ο Μέγας και Άπειρος και Υπεράγιος Θεός είναι αυτός που παραθέτει το Δείπνο. Κι επειδή δεν είναι μικρά και ασήμαντα αυτά που παρατίθενται, αλλά μεγάλα, μέγιστα και ανυπέρβλητης και ανεκτίμητης αξίας, για τούτο και πάλιν χαρακτηρίζεται Μεγάλο το Δείπνο. Και πράγματι, όταν προσερχόμαστε να κοινωνήσουμε, δεν μας μεταδίδεται απλός άρτος και οίνος, αλλά μας προσφέρεται αυτό το Σώμα και αυτό το Αίμα του ενανθρωπήσαντος και σταυρωθέντος και αναστάντος για μας και αναληφθέντος εις τους ουρανούς Υιού του Θεού. Και μεταλαμβάνομε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού για την άφεση των αμαρτιών μας και την αιώνια ζωή.

Στο Δείπνο αυτό ο Θεός καλεί όλους τους ανθρώπους σε μια κοινωνία αγάπης και αιώνιας ευτυχίας. Δεν μας καλεί σε ένα υλικό τραπέζι, αλλά σε ένα πνευματικό πανηγύρι, σ’ ένα δείπνο υπερφυσικό της Ουράνιας Βασιλείας Του. Γιατί θέλει όλοι οι άνθρωποι  να σωθούν και να γνωρίσουν σε βάθος την Αλήθεια ( Α΄ Τιμ. Β΄,4 ). Και μας προσκαλεί ακόμα με το « ελάτε γιατί είναι όλα έτοιμα » ( Λουκ. ΙΔ΄17 ). Κτυπά ο Κύριος την πόρτα της ψυχής μας, για να του ανοίξουμε, να έλθει μέσα μας, για να μεταμορφώσει τη ζωή μας, ώστε να μας καταστήσει άξιους του Δείπνου Του. Δυστυχώς, κι ενώ όλοι είμαστε προσκεκλημένοι του Ουράνιου αυτού Δείπνου, οι πλείστοι δεν ανταποκρινόμαστε στην ύψιστη αυτή κλήση του Θεού. Όπως και στις τρείς κατηγορίες των καλεσμένων της Παραβολής, αρνούμαστε κι εμείς την πρόσκληση, προφασιζόμενοι πως έχουμε κάποιες άλλες απασχολήσεις, βιοτικές και οικογενειακές υποχρεώσεις. Είναι φανερό ότι όσοι παραιτούμαστε από τη συμμετοχή στο Δείπνο της Βασιλείας του Θεού, δεν το κάνουμε αυτό από επαναστατική διάθεση, αλλά από λανθασμένη αξιολόγηση. Θεωρούμε στην Παραβολή, το χωράφι, τα βόδια και το γάμο, σημαντικότερα και πλέον επείγοντα από το Δείπνο.

Και επειδή το Δείπνο είναι Θείο και ανεκτίμητης αξίας, γι’ αυτό και ανάλογη προς το Δείπνο που παρατίθεται θα πρέπει να είναι και η προετοιμασία. Κι ας μη νομίζουμε ότι για να κοινωνήσουμε χρειάζεται μόνο η σωματική προετοιμασία. Δηλαδή η καθαριότητα του σώματος και τα καλά, καθαρά ρούχα. Εκείνο που χρειάζεται πρώτιστα και κύρια είναι η πνευματική προετοιμασία της ψυχής μας. Θα χρειασθεί πολλή προσευχή, βαθειά συναίσθηση και πραγματική συντριβή, τέλεια μετάνοια, ειλικρινής εξομολόγηση, αδελφική συμφιλίωση, σωστή εγκράτεια και θερμή ευγνωμοσύνη προς το Θεό. Και τέλος η δυνατή βοήθεια και συνδρομή προς τους πτωχούς και πάσχοντες αδελφούς μας. Δεν πρέπει να προσερχόμαστε στο Δείπνο, δηλαδή την Θεία Κοινωνία, με βέβηλα χείλη, με ελεεινό στόμα, με γλώσσα που πάντοτε λέει ψέματα και ποτέ την αλήθεια, με χέρια άδικα, με μάτια γεμάτα πονηριά, με ψυχή και ζωή ακάθαρτη, ένοχη και αμαρτωλή. Θα πρέπει να προσερχόμαστε με ευλάβεια, αλλά και με φόβο, πίστη και αγάπη, όπως ακριβώς η Εκκλησία, με το στόμα του λειτουργού της μας προσκαλεί. Σαν σωστοί χριστιανοί θα πρέπει να κάνουμε τη μεγάλη προετοιμασία.

Και έπειτα από όλα αυτά να φροντίσουμε ώστε στην καρδιά και στις επιλογές μας, πάνω από όλα να είναι η Βασιλεία του Θεού. Θα πρέπει να αγαπήσουμε τον Θεό και τον Νόμο του και να θυσιάσουμε τα πάντα γι’ Αυτόν. Θα πρέπει να μην χάνουμε τις πραγματικές ευκαιρίες αυτής της ζωής, για να μην χάσουμε και το Ουράνιο Δείπνο της Βασιλείας Του. Εκεί θα ικανοποιηθούν απόλυτα οι βαρείς ανθρώπινοι πόθοι μας για ζωή, για ειρήνη, για χαρά, για αφάνταστη δόξα, αφού όλοι σωσμένοι θα έχουν γίνει όμοιοι με τον ευλογητό Σωτήρα Χριστό, τον μόνο Μακάριο και Πανένδοξο.

Αδελφοί μου. Ο Κύριος μας προσκαλεί όλους στο Μεγάλο Δείπνο. Στο Ουράνιο Μεγάλο Δείπνο της Βασιλείας Του, αλλά και στο επίγειο Μεγάλο Δείπνο της Θείας Ευχαριστίας, της Θείας Κοινωνίας. Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Ας φροντίσουμε, λοιπόν, να ετοιμασθούμε για να μετάσχουμε στο Δείπνο του Κυρίου, κατά την μεγάλη αυτή γιορτή. Να μην αμελήσουμε, αλλά έγκαιρα και με προθυμία να τρέξουμε στους πνευματικούς για να εξομολογηθούμε με ειλικρίνεια τα αμαρτήματα μας, να νηστέψουμε, να προσευχηθούμε και με καθαρή την καρδία να πλησιάσουμε στο Θεϊκό τραπέζι των Χριστουγέννων. Στο επίγειο τώρα, και στο Ουράνιο τότε, όταν Εκείνος μας καλέσει για πάντα κοντά Του.

 

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος

 

 

Κυριακή  προ Φώτων
Απόστολος: Β΄Τιμ. δ' 5 – 8
Ευαγγέλιον: Μαρκ. α ΄ 1 - 8
30 Δεκεμβίου 2012

 

 

«Τόν γνα τόν καλόν γώνισμαι,τόν δρόμον τετέλεκα,τήν πίστιν τετήρηκα.»

 

Δέσμιος ο Απόστολος Παύλος στις φυλακές της Ρώμης, αγαπητοί μου αδελφοί, στέλνει προσκλητήρια επιστολή στον αγαπητό του μαθητή Τιμόθεο. Κάνοντας έναν σύντομο απολογισμό σημειώνει. Αγωνίστηκα για τη διάδοση του ευαγγελίου. Έχω φτάσει στο τέλος της προσπάθείας μου και του καθήκοντός μου. Διεφύλαξα την πίστη μου.

Ενώ βρίσκεται φυλακισμένος αναπολεί την ζωή του και τους αγώνες του. Μετά την πρόσκλησή του Κυρίου, στον δρόμο προς τη Δαμασκό, τη γνωριμία και την επαφή του με τους Αποστόλους και μαθητές, και τους πρώτους χριστιανούς, γίνεται ένθερμος κήρυκας της νέας θρησκείας, του σωτήριου ευαγγελίου του Χριστού.

Ουσιαστικά θα αρχίσει το αποστολικό του έργο από την Πάφο, θα διατρέξει ως άλλος δρομέας αθλητής και θα κηρύξει σε πόλεις της Μικράς Ασίας. Θα περάσει στην Ελλάδα, στις σημαντικότερες και σε άλλες μικρότερες πόλεις, για να διαδώσει την καινούργια θρησκεία, του Εσταυρωμένου Ιησού. Σχεδόν πάντοτε, περνά πρώτα από τις συναγωγές και τους Εβραίους της διασποράς. Ωστόσο δεν θα διστάσει να αντιμετωπίσει τους σοφούς της Αθήνας, για να κηρύξει και εδώ, να καλέσει και τα έθνη στον Χριστό, διεκδικώντας την κυριότητα αυτού που απέδιδαν «τ γνώστ Θε», οι Αθηναίοι.

Έρχεται ακόμη στη μνήμη του η θαλασσινή ταλαιπωρία, το ναυάγιο και η διάσωση στη Μάλτα, για να φτάσει τελικά στη Ρώμη. Φυλακισμένος πλέον εδώ επικοινωνεί με τις επιστολές του, με τους αγαπητούς του μαθητές και τις εκκλησίες που ίδρυσε, για να διατηρήθεί και να ενισχυθεί η πίστη τους.

«Λοιπόν πόκειταί μοι τς δικαιοσύνης στέφανος, ν ποδώσει μοι ... δίκαιος κριτής», Πιστεύει ότι έχει επιτελέσει το καθήκον του και την αποστολή που του ανέθεσε ο Κύριος με το όραμα του δρόμου προς τη Δαμασκό. Όταν λοιπόν θα φτάσει στον τερματισμό του δρόμου, θα τον περιμένει το βραβείο, « τς δικαιοσύνης στέφανος».

Ασφαλώς, αγαπητοί μου, κανείς δεν θα περίμενε σήμερα, στα στενά όρια ενός κηρύγματος, να μελετήσουμε με κάθε λεπτομέρεια τον απολογισμό της διαδρομής του Παύλου, του Αποστόλου των εθνών. Αυτή όμως η κοπιαστική και καρποφόρα διαδρομή θα του αποδώσει τον δίκαιο στέφανο. Θα δεχτεί  και την επιβράβευση του αγώνα του ως νικητής δρομέας της χριστιανικής πίστης.

Σήμερα όμως, τελευταία Κυριακή του χρόνου που φεύγει, μήπως πρέπει να κάνουμε και μεις ένα απολογισμό; Να μείνουμε για λίγο μόνοι μας, με τον εαυτό μας, προσευχόμενοι. Να αναπολήσουμε με ειλικρινή διάθεση στο παρελθόν. Να κάνουμε έναν απολογισμό που θα φέρει στην επιφάνεια γεγονότα και στιγμές της χρονιάς που πέρασε. Μια αποτίμηση και αξιολόγηση για πράξεις, λόγια και σκέψεις αλλά και τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Ίσως δεν θα μπορούσαμε να απαιτήσουμε μια επιβράβευση σαν αυτή του Αποστόλου Παύλου. Ίσως όμως δεχτήκαμε κάποια λιγότερο σημαντική θετική διάκριση ή και αναγνώριση, για ό,τι κάναμε. Πιθανόν γυρίζοντας πίσω, στις αναμνήσεις μας, να διαπιστώνουμε μερικές αδυναμίες μας. Κάποτε αφεθήκαμε και υποκύψαμε. Πόσες φορές προσφύγαμε στην προσευχή και ζητήσαμε τη βοήθεια του Θεού, να τις αντιμετωπίσουμε;  Θυμηθήκαμε κάτι που ενώ έπρεπε να κάνουμε, το αναβάλλαμε, με αποτέλεσμα κακό για μας, πρόβλημα την οικογένειά μας, ενόχληση για τους γύρω μας; Αναζητώντας γεγονότα στη μνήμη μας παρατηρούμε τις σχέσεις μας, και πως επέδρασαν στη ζωή μας. Ποιοι είχαν θετική επιρροή και ποιοι αρνητική. Ποιοι μας βοήθησαν με αγάπη και ειλικρίνεια και ποιοι μας περιφρόνησαν. Πως αντιμετωπίσαμε όλους αυτούς, που δεν παύουν να ανήκουν στο στενό ή το ευρύτερο κοινωνικό μας περιβάλλον. Φυσικά σαν χριστιανοί, θα πρέπει να αποβλέπουμε σ’ όλους αυτούς, με αγάπη και ενδιαφέρον ή και απλώς με συγχωρητική διάθεση και κατανόηση, αν κατά κάποιον τρόπο μας έβλαψαν. Μπορεί ακόμη γυριζοντας στον εαυτό μας, να ανακαλύψαμε μέσα στο πλήθος των σκέψεων και αναμνήσεων μας, και αρκετές ακτίνες φωτός. Τη βελτίωση της συμπεριφοράς μας, ή τον περιορισμό μιας κακής συνήθειας. Την αγάπη προς τον πλησίον μας, την αύξηση της εμπιστοσύνης προς τον Θεό. Ενέργειες μας, που έδωσαν τη χαρά και την ικανοποίηση στους άλλους και την ειρήνη στην ψυχή μας.  Άλλοτε πάλι, που ενώ ξεκινήσαμε με όλη την καλή και ειλικρινή μας διάθεση, δεν κατορθώσαμε να αποτελειώσουμε ένα έργο, παρά με μόνο σχετική επιτυχία. Τουλάχιστον όμως θα είμαστε ευτυχείς, εφόσον ζητώντας πάντοτε τη βοήθεια του Κυρίου, προσπαθήσαμε να είμαστε ανάμεσα στους αγωνιστές της ζωής, άνθρωποι του καθήκοντος της στιγμής.

Αγαπητοί μου, ένα μεγάλο πλήθος γεγονότων που συνέβησαν ή που εμείς κάναμε πέρασαν μαζί με τον χρόνο που φεύγει. Κάποια από αυτά άφησαν ανεξίτηλα σημάδια, σημαντικά ή ασήμαντα, πάνω μας, στη ζωή μας, στους δικούς μας ανθρώπους.

Κάποια ερωτήματα όμως παραμένουν: Άραγε η ζωή μας έγινε καλύτερη; Εμείς γίναμε καλύτεροι; Τι πρέπει να κάνουμε για να βελτιώσουμε τη ζωή μας; Πόσο κοντά πλησιάσαμε και μείναμε στον Θεό;

Ένας νέος χρόνος ξεκινά σε δυο μέρες με τη χάρη του Θεού. Ένας χρόνος με πολλές ελπίδες. Χρόνος που μπορεί να φέρει πολλές ευκαιρίες βελτίωσης πνευματικής. Χρόνος που με την βοήθεια του Θεού μπορεί να ανοίξει για μας νέους, ευρύτερους ορίζοντες.

Ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου, είχε τη βεβαιότητα, φτάνοντας στο τέλος του δρόμου, ότι αγωνίστηκε τον καλό αγώνα, τήρησε την πίστη του και συνεπώς περιμένει και τον στέφανο, που θα του δώσει ο Κύριος την ημέρα της κρίσεως.

Στόχος και σκοπός μας πρέπει να είναι, μετά τον απολογισμό μας κάθε φορά που θα τον κάνουμε, ανεξάρτητα αν είναι τέλος χρόνου ή όποια άλλη περίοδος της ζωής μας, μικρότερη ή μεγαλύτερη, να μπορούμε να νοιώθουμε ότι κάναμε με συνέπεια το καθήκον μας, όπως το επιβάλλει η πίστη μας στον Θεό. Και αυτό  θα το κατορθώσουμε  με την επικληση για βοήθεια και συμπαράσταση από τον Κύριό μας. Θα το επιτύχουμεμε τη συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας. Για να μπορούμε και μεις να ψελλίσουμε: Κύριε, προσπάθησα και μέχρις ενός σημείου, «τόν γνα τόν καλόν γώνισμαι,τόν δρόμον τετέλεκα,τήν πίστιν τετήρηκα· λοιπόν πόκειταί μοι τς δικαιοσύνης στέφανος, ν ποδώσει μοι ... δίκαιος κριτής».

 

δ.γ.ς.


ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ
Απόστολος: Εβρ. ια΄ 9-10, 32-40
Ευαγγέλιο: Ματθ. α΄ 1-25
23 Δεκεμβρίου 2012

 

«Τέξεται υιόν και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ, ο έστι μεθερμηνευόμενον μεθ’ ημών ο Θεός».

 

Ανάμεσα στα ονόματα, που η Γραφή αποδίνει στον Κύριο, αγαπητοί, κανένα άλλο ίσως δεν είναι πιο γλυκό, πιο παρηγορητικό, πιο ενθαρρυντικό για μας τους ανθρώπους από εκείνο που ο μεγαλοφωνότατος προφήτης Ησαΐας του αποδίνει πριν από αιώνες: Εμμανουήλ, ήτοι ο Θεός μαζί μας.

Ο άγγελος που φανερώθηκε στο όνειρο του δικαίου Ιωσήφ, για να του αναγγείλει πιο ήταν το παιδί που είχε στα σπλάχνα της η παρθένος Μαρία. του ανέφερε ότι είχε συλληφθεί από Πνεύμα Άγιο και τον πρόσταξε να το ονομάσει Ιησού γιατί θα έσωζε τον κόσμο από την αμαρτία. Κι ο ιερός ευαγγελιστής σπεύδει ευθύς να παραθέσει πλάι στο σωτήριο αυτό όνομα το άλλο εκείνο που προείπε με το στόμα του Ησαΐου το Πνεύμα: το όνομα Εμμανουήλ. Αναφέρει, λοιπόν, ευθύς μετά τα λόγια του αγγέλου, τα λόγια του προφήτου, που περιέχουν εκείνο το γλυκύτατο παρωνύμιο του Κυρίου: «Ιδού η παρθένος εν γαστρί τέξει και τέξεται υιόν και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ, ο έστι μεθερμηνευόμενον μεθ’ ημών ο Θεός» (Να, η παρθένος θα μείνει έγκυος και θα γεννήσει υιό, που θα τον ονομάσουν Εμμανουήλ, όνομα που σημαίνει: ο Θεός μαζί μας).

Ποιοι θα τον ονομάσουν έτσι; Αν ο Ιωσήφ πήρε από τον άγγελο την προσταγή να τον βγάλει Ιησού, σαν πατέρας του που εθεωρείτο, το άλλο του θεσπέσιο όνομα, αυτό που προανήγγειλε ο Ησαΐας, δεν του το έδωσε ο Ιωσήφ, αλλά του το δίνουμε όλοι όσοι τον πιστεύουμε, όλοι όσοι σωθήκαμε απ’ Αυτόν. Γιατί όλοι οι Χριστιανοί γνωρίζουμε κι έχουμε βαθειά πείρα, χάρη στον Ιησού, χάρη στον Εμμανουήλ, ότι πραγματικά είναι ο Θεός μαζί μας.

«Ο λόγος σαρξ εγένετο – γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης – και εσκήνωσεν εν ημίν». Ο Υιός του Θεού ντύθηκε την ανθρώπινη φύση και κατασκήνωσε σ’ αυτή. Έγινε ένα με μας, σηκώνοντας την πεσμένη φύση μας στον ουρανό, θεώνοντας τον άνθρωπο.

Ο Υιός του Θεού, ο Εμμανουήλ, είναι αληθινά μαζί μας. Αυτός είναι η σαρκωμένη, η ενανθρωπήσασα αγάπη του Θεού, που άφησε για πάντα το γένος μας μόνο του, μετά την παρακοή των πρωτοπλάστων και την έξωση τους από την Εδέμ, αλλά ήλθε και μας βρήκε εκεί που είχαμε πέσει κι έγινε ένα μαζί μας, επαναφέροντας μας στον Παράδεισο, ξαναποκτώντας μας από τα χέρια του Διαβόλου.

Ο Ιησούς, που γεννιέται σε λίγες μέρες στο σπήλαιο της Βηθλεέμ σαν ταπεινό βρέφος, είναι ο Θεός που έγειρε τους ουρανούς και κατέβηκε ανάμεσα μας κι έγινε ένα με μας για να μη μας εγκαταλείψει στον αιώνα, για να μας ξαναδώσει το αρχαίο κάλλος, για να μας υψώσει εκεί από όπου γκρεμιστήκαμε. Ο παλαιός των Ημερών, όπως τον αποκαλούν οι προφήτες, ο αιώνιος Θεός, γίνεται για μας νήπιο, φορά τη σάρκα μας, αναλαμβάνει τη φύση μας, κρύβει τη θεότητα του μέσα στην αδυναμία μας και ξεγελώντας μες απ’ αυτή τον τύραννο και σφετεριστή μας διάβολο, τον κατατροπώνει ύστερα από το ύψος του Σταυρού, τον βγάζει εκποδών με την ανάσταση του κι επαναφέρει την ανθρώπινη φύση ένδοξη κι υπέρκαλλη στον ουρανό με την Αγία του ανάληψη.

«Μεθ’ ημών ο Θεός». Αυτή την ευφρόσυνη, τη στηρικτική Εμμανουήλ, που το Πνεύμα πρότεινε κι οι καρδιές όλων μας αποδίδουν στον Σωτήρα Χριστό. «Ο Χριστός κατεβαίνει από τους ουρανούς σήμερα, - εξαγγέλλει ο θεολόγος Γρηγόριος – εβγάτε σε απάντηση του. Ο Χριστός βρίσκεται στη γη, υψωθείτε»!

Δεν είναι ο ξένος που έρχεται να μας ζητήσει φιλοξενία. Δεν είναι απλώς ο Θεός που έρχεται να μας εκπλήξει. Δεν είναι μονάχα ο καθαρός μέσα στους αμαρτωλούς, ο δυνατός μέσα στους ανίσχυρους, ο σοφός μέσα στους σκοτισμένους. Είναι μαζί μας τόσο πολύ, ώστε δεν ξεχωρίζει πια από μας. Είναι σκηνωμένος μέσα στη σάρκα μας, ένα με μας. Είναι Θεός, ναι. Αλλά ο Θεός, που καθώς λέγει ο Παύλος «ευατόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών», άδειασε τον εαυτό του παίρνοντας μορφή δούλου.

Ταπεινώθηκε, για να μας δοξάσει. Έπαθε, για να μας απαλλάξει από κάθε κακό.

«Γνώτε έθνη και ηττάσθε, - ανεφώνησε ο προφήτης – ότι μεθ’ ημών ο Θεός». Μάθετέ το έθνη αντίθετα και νικηθήτε, ότι ο Θεός είναι μαζί μας. Αυτή η κραυγή ας βγει, αγαπητοί αδελφοί, από κάθε χριστιανική ψυχή προς τους λαούς των παθών και των αμαρτημάτων, που την τριγυρίζουν και την πολιορκούν και της κάνουν εφόδους. Μαζί μας, μέσα μας είναι ο ίδιος ο Θεός, δύναμις και κραταίωσις μας απέναντι του στρατοπέδου της πονηρίας. Με το όνομα του Σωτήρος μας, με το όνομα Εμμανουήλ στα χείλη και στην καρδιά, ας σκορπίσουμε πανικό στις τάξεις του εχθρού, ας στερεώσουμε το φρόνημα μας, ας κάνουμε πιο θερμή τη βεβαιότητα που έχουμε ως χριστιανοί, ότι θα κινήσουμε τα πάθη και θα εισέλθουμε στη βασιλεία των ουρανών καταπατώντας τον διάβολο.

Το όνομα αυτό του Θεού μας λέγει ότι είναι ένας Θεός που δεν θέλει να βρίσκεται πουθενά αλλού, παρά μαζί με τον καθένα μας.

 

Γιώργος Σαββίδη

 

 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΣΚΟΠΟΥ

 

Πρέπει λοιπόν να υπομένει κανένας τους κόπους της προσευχής και της νηστείας και των άλλων έργων με πολλή ευχαρίστηση και αγάπη κι ελπίδα και να πιστεύει ότι τα άνθη και οι καρποί των κόπων είναι ενέργειες του Πνεύματος. Αν σκέφτεται κανένας αυτά κι αποδίδει τα πάντα στους κόπους αντί να κερδίσει τους ολοκάθαρους εκείνους καρπούς του γεννιέται αλαζονεία και μεγάλη ιδέα κι όταν αυτά τα πάθη παρουσιαστούν σαν ένα σάπισμα μέσα στις ψυχές των ράθυμων χαλούν και καταστρέφουν τους κόπους.

Τι πρέπει να κάνει λοιπόν όποιος ζει για το Θεό και για την ελπίδα εκείνου; Να υπομένει μ’ ευχαρίστηση τους αγώνες για την αρετή, που προξενούν τη λύτρωση της ψυχής από τα πάθη και την άνοδο στο ακρότατο ύψος των αρετών, η ελπίδα όμως της τελειότητας να πιστεύει ότι στηρίζεται σ Εκείνον και στην φιλανθρωπία Εκείνου. Γιατί, αν προετοιμαστεί μ’ αυτό τον τρόπο και απολαύσει τη χάρη Εκείνου στον οποίο έχει πιστέψει, τότε αγωνίζεται δίχως κόπο περιφρονώντας την κακία του εχθρού, επειδή δεν έχει σχέση μ’ αυτόν κι έχει λυτρωθεί από τα πάθη του με τη χάρη του Θεού. Όπως δηλαδή εκείνοι που με τη ραθυμία τους προς τα καλά εισάγουν στη φύση τους τα πονηρά πάθη και ζώντας με χαρά μέσα σ’ αυτά τα πράττουν εύκολα. Απολαμβάνοντας σαν να ήταν μια έμφυτη ηδονή και δικό τους προνόμιο, και το φθόνο και την πορνεία και τα υπόλοιπα μόρια της αντίθετης κακίας, έτσι και οι εργάτες του Χριστού και της αλήθειας, τόσο με την πίστη τους όσο και με τους κόπους της αρετής δέχονται τα πάνω από τη φύση  αγαθά από τη χάρη του Πνεύματος, απολαμβάνουν με ανείπωτη ηδονή και πράττουν δίχως κόπο την άδολη και αμετάβλητη αγάπη, την αναλλοίωτη πίστη, τη σταθερή ειρήνη, την πραγματική αγαθότητα και όλα τα άλλα, με τα οποία η ψυχή γίνεται καλύτερη και δυνατότερη από την κακία του εχθρού και έτσι προσφέρεται ως κατοικία καθαρή στο προσκυνητό και άγιο Πνεύμα. Από αυτό παίρνει την αθάνατη ειρήνη του Χριστού και με αυτήν συνδέεται και προσκολλάται στον Κύριο, και, αφού λάβει τη χάρη του Πνεύματος και προσκολληθεί στον Κύριο και γίνει μαζί του ένα πνεύμα, δεν κάνει μονάδα εύκολα τα έργα της δικής της αρετής χωρίς να αγωνίζεται καθόλου κατά του εχθρού, αφού είναι ανώτερη από τις επιβουλές του, αλλά, το μεγαλύτερο από όλα, δέεται επάνω της τα πάθη του Σωτήρα κι εντρυφά σ’ αυτά περισσότερο από ότι οι εραστές της ζωής αυτής χαίρονται τις τιμές και τις δόξες και τα αξιώματα που προσφέρουν οι άνθρωποι. Γιατί για το Χριστιανό που προχώρησε με την ενάρετη πολιτεία του και με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος στο μέτρο της νοητής ηλικίας κατά τη χάρη που του δόθηκε, δόξα και τρυφή και απόλαυση μεγαλύτερη από κάθε ηδονή είναι να επισύρει το μίσος για χάρη του Χριστού, να τον διώχνουν, να υπομένει κάθε προσβολή και κάθε ντρόπιασμα για χάρη της πίστης του στο Θεό. Αφού όλη η ελπίδα του Χριστιανού αυτού είναι στην ανάσταση και στα μελλοντικά αγαθά, όποια προσβολή κι αν του γίνει και όλες οι μάστιγες και οι διωγμοί και τα άλλα παθήματα μέχρι το σταυρό, είναι όλα τρυφή και ανάπαυση κι εγγύηση των ουράνιων θησαυρών. Γιατί λέει, «μακάριοι είστε όταν σας κατηγορούν και σας κυνηγήσουν όλοι οι άνθρωποι και σας απευθύνουν και δεχτείτε κάθε κακολογία ψεύτικη για χάρη μου. Να χαίρεστε και να ευφραίνεστε, γιατί αμοιβή σας θα είναι στον ουρανό μεγάλη». Και ο Απόστολος λέει: «κι όχι μονάχα αυτό, αλλά και να καυχιέστε στις θλίψεις σας». Και σε άλλο σημείο: «με πολλή ευχαρίστηση λοιπόν θα καυχηθώ για της ταλαιπωρίες μου, για να κατασκηνώσει σ’ εμένα η δύναμη του Χριστού. Γι’ αυτό χαίρομαι για τα παθήματα μου, για τις βρισιές, τις θλίψεις τις φυλακές. Γιατί, όταν φαίνομαι αδύναμος, τότε είμαι δυνατός». Αλλά και πάλι «ως υπηρέτες με την πολλή υπομονή μας». Γιατί αυτή η χάρη του Αγίου Πνεύματος, αφού κατέλαβε ολόκληρη την ψυχή και γέμισε το κατοικητήριο με χαρά και δύναμη, κάνει ευχάριστα στην ψυχή τα παθήματα του Κυρίου,εκτοπίζοντας την αίσθηση της παρούσας οδύνης με την ελπίδα των μελλοντικών.

Επειδή λοιπόν πρόκειται ν’ ανεβείτε σε τόσο ψηλό σημείο δύναμης και δόξας με τη βοήθεια του Πνεύματος. γι’ αυτό να πολιτεύεστε με τέτοιο τρόπο, να υπομένετε δηλαδή κάθε κόπο και κάθε αγώνα με χαρά, για να φανείτε άξιοι της επιδημίας ανάμεσα μας του Πνεύματος και της από κοινού με το Χριστό κληρονομίας. Καμιά χαύνωση να μη σας κυριεύει ούτε να σας παραλύει η ραθυμία, ώστε ούτε εσείς να πέσετε ούτε στους άλλους να δώσετε αιτία να αμαρτήσουν. Αν όμως κάποιο δεν έχουν ακόμα τη δύναμη για την άκρα προσευχή ούτε το ζήλο και τη δύναμη που απαιτεί το θέμα αυτό και μένουν πίσω στην αρετή αυτή, ας εφαρμόζουν την υπακοή κατά τη δύναμη τους στα άλλα, ας διακονούν πρόθυμα, ας εργάζονται με ζήλο, ας υπηρετούν με χαρά, όχι με αμοιβή τους την τιμή, ούτε για χάρη ανθρώπινης δόξας, μην υποχωρείτε από αδυναμία ή ραθυμία στους κόπους ούτε σα να υπηρετείτε ξένα σώματα και ψυχές, αλλά να σκέφτεστε ότι υπηρετείτε δούλους του Χριστού, σπλάχνα δικά σας, για  να φανεί το έργο σας καθαρό και άδολο στα μάτια του Κυρίου. Και κανένας να μην προφασίζεται προκειμένου για την επίδοση στα καλά έργα, ότι είναι αδύνατος να επιτελεί εκείνα που σώζουν την ψυχή. Γιατί ο Θεός δεν προστάζει στους δούλους του τίποτε το αδύνατο. Έδειξε τόσο άφθονη και πλούσια σε όλους την αγάπη και την αγαθότητα της θεότητας του, ώστε παραχώρησε κατά το θέλημα καθενός τη δύναμη να πράττει κάποιο αγαθό και κανένας από όσους ενδιαφέρονται να σωθούν να μη στερηθούν τη δυνατότητα της σωτηρίας. «Όποιος προσφέρει», λέει, «ένα ποτήρι νερό μονάχα σε κάποιον ως μαθητή μου, σας βεβαιώνω, δε θα χάσει την αμοιβή του».

Τι είναι δυνατότερο από αυτή την εντολή; Ένα ποτήρι νερό αμείβεται με μισθό στον ουρανό. Πρόσεξε πόσο αμέτρητη είναι η φιλανθρωπία, «εφόσον κάνετε έτσι σε ένα από αυτούς, το κάνετε σ’ εμένα». Μικρό είναι ότι σου ζήτησε, είναι όμως μεγάλο το κέρδος της υπακοής σου και σου ανταποδίδεται πλούσια κοντά στο Θεό. Ώστε δε σου ζητά τίποτε πάνω από τη δύναμη σου, αλλ’ είτε κάνεις κάτι μικρό είτε κάτι μεγάλο, ακολουθεί ο μισθός ανάλογα με την προαίρεση σου. Αν το έπραξες στο όνομα και με φόβο Θεού, σου ήρθε η δωρεά λαμπρή και αναφαίρετη. Αν όμως το έπραξες για να επιδειχτείς στους ανθρώπους και να δοξαστείς από αυτούς, άκουσε τι σου λέει με όρκο ο ίδιος ο Κύριος, «σας βεβαιώνω, απέχουν πολύ από την αμοιβή». Για να μην το πάθουμε λοιπόν αυτό, παραγγέλλει στους μαθητές και μέσω αυτών σε εμάς, «προσέχετε, μην κάνετε την ελεημοσύνη σας ή την προσευχή σας ή τη νηστεία σας μπροστά στους ανθρώπους, ειδεμή, δεν έχετε ανταμοιβή από τον Πατέρα σας στον ουρανό». Έτσι παραγγέλλει ν’ αποστρεφόμαστε και ν’ αποφεύγουμε αυτούς τους θνητούς και τους επαίνους από θνητούς και τη δόξα που σβήνει και ξεφεύγει από μας και να ζητούμε εκείνη μόνο που ούτε το κάλλος της μπορούμε να περιγράψουμε ούτε που τελειώνει να βρούμε. Με αυτή θα μπορέσουμε κι εμείς να δοξάσουμε τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΡΓΑ

ΤΟΜΟΣ 8ος ΣΕΛ 345-351)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

Εγκύκλιος του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Πάφου κ.κ. Γεώργιου για τη διεξαγωγή εράνου υπέρ των τυφλών                                                      Σελ 54

                                                                                                                        

ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΩΝ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ                                              Σελ

Περιτομή Ιησού Χριστού                                                                                2

Κυριακή μετά τα Φώτα                                                                                   4

Κυριακή ΙΒ΄ Λουκά                                                                                        6

Κυριακή ΙΕ΄ Λουκά                                                                                        8

Κυριακή ΙΖ΄Ματθαίου                                                                                    10

Κυριακή ΙΣΤ΄Λουκά (Τελώνου και Φαρισσαίου)                                               14

Κυριακή ΙΖ΄Λουκά (Ασώτου)                                                                          16

Κυριακή της Απόκρεω                                                                                    18

Κυριακή της Τυροφάγου                                                                                 20

Κυριακή Α΄ των Νηστειών (Ορθοδοξίας)                                                          26

Κυριακή Β΄ Νηστειών                                                                                     28

Κυριακή Γ΄ Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως)                                                 30

Κυριακή Δ΄ Νηστειών – Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου                                    32

Κυριακή Ε΄ Νηστειών                                                                                     38

Κυριακή των Βαΐων                                                                                        40

Το Άγιον Πάσχα                                                                                             42

Κυριακή του Θωμά (Αντίπασχα)                                                                      44

Κυριακή των Μυροφόρων                                                                               46

Κυριακή του Παραλύτου                                                                                 50

Κυριακή της Σαμαρείτιδος                                                                               52

Κυριακή Αγίων Πατέρων                                                                                 56

Κυριακή Πεντηκοστής                                                                                     62

Κυριακή των Αγίων Πάντων                                                                           64

Κυριακή Β΄ Ματθαίου                                                                                     66

Κυριακή Γ΄ Ματθαίου (Το γενέσιον του Προδρόμου)                                       68

Κυριακή Δ΄ Ματθαίου                                                                                    74

Κυριακή Ε΄ Ματθαίου                                                                                    76

Κυριακή Αγών Πατέρων                                                                                 78

Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου                                                                                    80

Κυριακή Η΄ Ματθαίου                                                                                    82

Κυριακή Θ΄ Ματθαίου                                                                                    86

Κυριακή Ι΄ Ματθαίου                                                                                     88

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου                                                                                  90

Κυριακή ΙΒ΄ Ματθαίου                                                                                  92

Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου                                                                                   98

Κυριακή προ της Υψώσεως                                                                          100

Κυριακή Μετά την Ϋψωση                                                                            102

Κυριακή Α΄ Λουκά                                                                                       104

Κυριακή Β΄ Λουκά                                                                                       106

Κυριακή Γ΄ Λουκά                                                                                        110

Κυριακή Δ΄ Λουκά                                                                                       112

Κυριακή Στ΄ Λουκά                                                                                      114

Κυριακή Ζ΄ Λουκά                                                                                       116

Κυριακή Ε΄ Λουκά                                                                                       122

Κυριακή Η΄ Λουκά                                                                                       124

Κυριακή Θ΄ Λουκά                                                                                       126

Κυριακή ΙΓ΄ Λουκά                                                                                      128

Κυριακή ΙΔ΄ Λουκά                                                                                      134

Κυριακή Ι΄ Λουκά                                                                                        136

Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά                                                                                      138

Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως                                                             140

Κυριακή προ των Φώτων                                                                              142

 

 

ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ                                                                                Σελ

Γρηγορίου του Θεολόγους Λόγος Β΄ «Απολογητικός περί της φυγής

εις τον Πόντον ή περί Ιερωσύνης».                          22, 34, 58, 70, 94, 118, 130

 

Γρηγορίου Νύσσης: «Περί του κατά Θεόν σκοπού»                                        144

 

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

ΜΗΝΑΣ                                                                                                      Σελ.

Ιανουάριος                                                                                                    12

Φεβρουάριος                                                                                                 24

Μάρτιος                                                                                                         36

Απρίλιος                                                                                                        48

Μάϊος                                                                                                            60

Ιούνιος                                                                                                          72

Ιούλιος                                                                                                          84

Αύγουστος                                                                                                     96

Σεπτέμβριος                                                                                                 108

Οκτώβριος                                                                                                    120

Νοέμβριος                                                                                                    132

Δεκέμβριος                                                                                                   148

 

 

 

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Δευτέρα          3 Δεκεμβρίου (Εσπερινός)                 :               ΑΡΜΟΥ
Τρίτη               4 Δεκεμβρίου                                   :               ΑΡΓΑΚΑ
Τετάρτη           5 Δεκεμβρίου, (Εσπερινός)                :               ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Πέμπτη             6 Δεκεμβρίου                                   :               ΝΑΤΑ
Σάββατο           8 Δεκεμβρίου                                   :               ΜΕΣΑΝΑ
Κυριακή            9 Δεκεμβρίου                                   :               ΑΛΕΚΤΟΡΑ
Τρίτη                11 Δεκεμβρίου (Εσπερινός)               :               ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ, Αγ.Σπυρίδωνας
Κυριακή            16 Δεκεμβρίου                                  :              ΠΑΦΟΣ, Απ.Παύλου και Βαρνάβα
Σάββατο            22 Δεκεμβρίου                                 :               ΚΟΙΛΙΝΙΑ
Κυριακή             23 Δεκεμβρίου                                 :              ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΡΟΟΔΙΤΙΣΣΗΣ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ                                                         :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Κυριακή              30 Δεκεμβρίου                                 :             ΒΑΣΑ
 
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Κυριακή               2 Δεκεμβρίου                                   :                ΚΡΗΤΟΥ ΜΑΡΟΤΟΥ
Δευτέρα               3 Δεκεμβρίου (Εσπερινός)                 :                ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ
Τρίτη                    4 Δεκεμβρίου                                   :               ΣΑΛΑΜΙΟΥ
Τετάρτη                5 Δεκεμβρίου, (Εσπερινός)                :               ΧΡΥΣΟΧΟΥ
Πέμπτη                 6 Δεκεμβρίου                                    :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Παρασκευή           7 Δεκεμβρίου                                    :               ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Κυριακή                9 Δεκεμβρίου                                    :               ΛΑΣΑ
Τετάρτη                12 Δεκεμβρίου                                  :                ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ, Αγ.Σπυρίδωνας
Κυριακή                16 Δεκεμβρίου                                  :                ΔΡΥΝΙΑ
Κυριακή                23 Δεκεμβρίου                                  :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ                                                             :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Πέμπτη                27 Δεκεμβρίου                                    :              ΛΕΜΠΑ
Κυριακή               30 Δεκεμβρίου                                    :              ΣΚΟΥΛΛΗ
 
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
 
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ                              
Κυριακή 2 Δεκεμβρίου:ΓΙΟΛΟΥ                                                                                

 Κυριακή 16 Δεκεμβρίου : ΛΕΤΥΜΠΟΥ

 ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ

Κυριακή 9 Δεκεμβρίου :ΑΝΑΒΑΡΓΟΣ

Κυριακή 16 Δεκεμβρίου :ΚΑΛΛΕΠΕΙΑ

ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ

Κυριακή 2 Δεκεμβρίου : ΝΙΚΟΚΛΕΙΑ

Κυριακή 9 Δεκεμβρίου : ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΑ

Κυριακή 16 Δεκεμβρίου : ΜΕΣΑ ΧΩΡΙΟ                                      

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                    

Κυριακή 9 Δεκεμβρίου : ΤΙΜΗ

Κυριακή 16 Δεκεμβρίου : ΑΧΕΛΕΙΑ


 

 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org