English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

  
Περιοδικό Απ. Βαρνάβας
 

 

 

 

 

ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2013

 

 

ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
Απόστολος: Τιτ. β΄ 11-14, γ΄ 4-7
Ευαγγέλιο: Ματθ. γ΄ 13-17
6 Ιανουαρίου 2013
 
 
«Επεφάνη γαρ η χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις»
(Τιτ. β΄ 11)
 

Πολλαπλά σημαντική η σημερινή ημέρα, αγαπητοί μου αδελφοί. Ημέρα Θεοφανείων. Ημέρα κατά την οποία ο Θεός όχι μόνο αυτοαποκαλύπτεται ως τριαδικός, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτει – παρουσιάζει τον Υιό ως Μεσσία και λυτρωτή κατά την Βάπτιση. Μια αποκάλυψη που επιβεβαιώνεται από τα λόγια του Ιησού ότι: «ούτω γαρ πρέπον εστίν πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνην», αλλά και του Θεού Πατέρα ότι: «ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός εν ω ευδόκησα», Ενώ το Άγιο Πνεύμα «εβεβαίου του λόγου το ασφαλές». Όμως, πέρα από την αποκάλυψη του Τριαδικού Θεού, σήμερα έχουμε με το αγιασμό των υδάτων, τον αγιασμό ολόκληρης της δημιουργίας και ιδιαίτερα του ανθρώπου. Σήμερα ξανανοίγουν οι ουρανοί που είχαν κλείσει λόγω της πτώσεως του Αδάμ γιατί «επεφάνη γαρ η χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις». Κατά το σημερινό «Απόστολο» «ο Θεός φανέρωσε τη χάρη του για να σώσει όλους τους ανθρώπους».

Σήμερα, λοιπόν, με την Βάπτιση του Κυρίου εις τον Ιορδάνη ποταμό «η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις», αλλά και «επεφάνη η Χάρις του Θεού». Για τούτο και δικαιολογημένα ονομάζεται η σημερινή ημέρα ως η ημέρα των «Θεοφανείων» και των «Επιφανείων». Η σημερινή διπλή γιορτή δεν έχει σαν σκοπό να μεταφερθούμε νοερά στον Ιορδάνη και να γίνουμε  θεατές της Βαπτίσεως του Ιησού, αλλά κυρίως για  να γίνουμε μέτοχοι κι εμείς της σωτηρίου χάριτος, που ο Θεός φανέρωσε κατά την ημέρα εκείνη.

Υποκλινόμαστε στην άπειρη συγκατάβαση του Θεού. Ο Θεός, που είναι πανταχού παρών, φανερώνεται τοπικά στον άνθρωπο για να τον βοηθήσει να ξεφύγει από τη πτώση και τη φθορά και να επιστρέψει στο χώρο της χάριτος του Θεού.

Σινά και Ιορδάνης οι μεγάλοι σταθμοί αποκαλύψεως του Θεού. Στο μεν Σινά έγινε η αποκάλυψη του Ενός και Μόνου Αληθινού Θεού, στον δε Ιορδάνη έγινε η αποκάλυψη της Αγίας Τριάδας. Ο Υιός βαπτίζεται, ο Πατέρας μιλά και το Άγιο Πνεύμα «ωσεί περιστερά» μεταφέρει το ελπιδοφόρο μήνυμα του τερματισμού του κατακλυσμού της αμαρτίας. Σινά, Βηθλεέμ και Ιορδάνης. Αθέατος – αόρατος και απλησίαστος ο Θεός στο Σινά. Αντίθετα στη Βηθλεέμ και τον Ιορδάνη ο Θεός στο πρόσωπο του Ιησού, εταπείνωσε τον εαυτό του, πήρε μορφή δούλου και έγινε άνθρωπος» (Φιλπ. β΄ 7-8).

Μάλιστα σήμερα τον βλέπουμε να έρχεται στον Ιορδάνη ποταμό και να ζητά από τον Ιωάννη να τον βαπτίσει γιατί «πρέπον εστίν ημίν πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνην». Μπροστά στο «πρέπον» υποχωρούν τα ανθρώπινα θελήματα. Μπροστά στο «πρέπον», αν υποτάσσεται ο Ιησούς ως Θεός, τότε δεν υπάρχουν περιθώρια επιλογής για τον Ιωάννη, πολύ δε περισσότερο για μας.

Η σημερινή ημέρα είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική γιατί ο Ιησούς αποκαλύπτεται ως αναμάρτητος και Μεσσίας. Ο Ιωάννης το επιβεβαιώνει αφού «ο Ιησούς ανέβη ευθύς από του ύδατος», ακούοντας συγχρόνως τη φωνή του Θεού Πατέρα και βλέποντας το Άγιο Πνεύμα «ωσεί περιστερά». Το τελευταίο μάλιστα υπήρξε καταλυτικό. Μαρτυρούσε δημόσια ο Ιωάννης. «Είδα το Πνεύμα να κατεβαίνει σαν περιστέρι από τον ουρανό και να μένει πάνω του. Εγώ δεν τον ήξερα ποιος ήταν, εκείνος όμως που με έστειλε να βαφτίσω με νερό, εκείνος μου είπε: «εκείνος που πάνω του θα δεις να κατεβαίνει και να μένει το Πνεύμα, αυτός είναι που θα βαφτίζει με Άγιο Πνεύμα». Κι αυτό εγώ το είδα και διακήρυξα δημόσια πως είναι ο Υιός του Θεού» (Ιωάν. α΄ 32-34).

Αποκαλυπτική  η μαρτυρία του Ιωάννη και για τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος και κατ’ επέκταση για τον αγιασμό τα υλικής δημιουργίας. Παράλληλα είναι μια υπενθύμιση σε όλους για την αναγκαιότητα και του δικού μας αγιασμού. Ενός αγιασμού τον οποίο ο Απόστολος Παύλος θεωρεί ως θέλημα του Θεού. «Τούτο γαρ εστί θέλημα του Θεού, ο αγιασμός ημών» (Α΄ Θεσ. δ΄ 3) Ενός αγιασμού που θα μας καταστήσει  κοινωνούς της σωτηριώδους χάριτος του Θεού και όχι απλά κοινωνούς της αγιασμένης μεν, αλλά άψυχης φύσης του νερού. Και αυτός ο αγιασμός θα επιτευχθεί με τον πραγματικό αγιασμό σώματος και ψυχής.

Σκοπός της προσφερόμενης σήμερα χάριτος του Θεού, κατά το σημερινό «Απόστολο» είναι όπως «Αυτή μας καθοδηγεί να αρνηθούμε την ασέβεια και τις αμαρτωλές επιθυμίες και να ζήσουμε με σωφροσύνη, με δικαιοσύνη και με ευσέβεια στον παρόντα αιώνα, περιμένοντας τη μακαριότητα που ελπίζουμε, δηλαδή την εμφάνιση της δόξας του μεγάλου Θεού και σωτήρα μας Ιησού Χριστού». Δύσκολο το έργο του αγιασμού μας αλλά  όχι ακατόρθωτο. Ένα έργο που θα πρέπει να στραφεί σε δυο κατευθύνσεις και να εκδηλωθεί τόσο αρνητικά όσο και θετικά. Αρνητικά μεν με το να αρνηθούμε την ασέβεια και τις αμαρτωλές επιθυμίες, θετικά δε με το να ζούμε «σωφρόνως και δικαίως και ευσεβώς». Κατά συνέπεια ο αγιασμός δεν εκφράζεται αλλά ούτε και επιτυγχάνεται όταν παραμένει στο στάδιο της επιθυμίας. Θα πρέπει να υλοποιηθεί και να γίνει τρόπος ζωής κατά το σημερινό «Απόστολο». Μιας ζωής που θα καθορίζει και θα υλοποιεί υποχρεώσεις απέναντι στον εαυτό μας (σωφρόνως), το συνάνθρωπο (δικαίως) και το Θεό (ευσεβώς).

«Σωφρόνως» σημαίνει, ειλικρινής έκφραση λόγων, πράξεων και συναισθημάτων. Σημαίνει ακόμα αυτοκυριαρχία, σύνεση και εγκράτεια. Μέσα από αυτές τις αρετές δεν εκπληρώνουμε απλά αυτοσεβασμό και σεβασμό στο νόμο του Θεού, αλλά προχωρούμε στο επόμενο βήμα το «δικαίως» που θα καθορίζει την όλη στάση και συμπεριφορά μας έναντι των άλλων ανθρώπων. Έχοντας σαν βάση τον «Χρυσούν κανόνα» που συστήνει «Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να τους συμπεριφέρεστε κι εσείς» (Λουκ. στ΄31). Δηλαδή με αγάπη, με καλοσύνη, με αλληλεγγύη, ιδιαίτερα στην εποχή μας που τις έχει και τις έχουμε ανάγκη.

Υλοποίηση των πιο πάνω θα μας σταθεροποιήσει στο «ευσεβώς». Δηλαδή ακράδαντη πίστη και ειλικρινής και συνεπής χριστιανική ζωή. Μια ζωή που θα εκφράζει αγάπη και απόλυτη αφοσίωση – υποταγή στο θέλημα του Θεού. Μια ζωή που θα βιώνει το σήμερα, αλλά πάντα σε σχέση με την προσδοκώμενη ελπίδα για συμμετοχή στη δόξα του μεγάλου Θεού και σωτήρα, του Ιησού Χριστού.

Αδελφοί μου, η σημερινή γιορτή των Θεοφανείων, ας μην είναι απλά μια επιπλέον γιορτή. Ας είναι μια επιπρόσθετη ευκαιρία για να συνειδητοποιήσουμε την πλούσια χάρη που δεχθήκαμε με την παρουσία και τη Βάπτιση του Ιησού. Ακούσαμε σήμερα τον Απόστολο Παύλο να τονίζει ότι «Επεφάνη η χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν αθρώποις». Εμείς είμαστε κοινωνοί και μέτοχοι αυτής της χάριτος  του Θεού; Αν ναι τότε ας το επιβεβαιώσουμε με το να αρνηθούμε την ασέβεια και τις αμαρτωλές επιθυμίες ζώντας την καθημερινή ζωή μας «σωφρόνως και δικαίως και ευσεβώς».Αμήν.

 

Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ
Απόστολος: Εφεσ. δ΄7 - 12
Ευαγγέλιον: Ματθ. δ΄12 – 17
13 Ιανουαρίου 2013
 
«Ίνα πληρωθέν το ρηθέν»
 

Σε κάθε προφητική πρόβλεψη για το μέλλον σημειώνεται η έκφραση, «Ίνα πληρωθέν το ρηθέν». Για να εκπληρωθεί, να πραγματοποιηθεί αυτό που ανέφεραν οι προφήτες. Πρόκειται για τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης με τη πλούσια προφητική τους προσφορά με κύριο επίκεντρο των προφητειών τους την ενανθρώπιση του Κυρίου μας. Δεν έχει επομένως σχέση αυτή η έκφραση, «να πληρωθε τό ρηθέν», με ανάλογες εκφράσεις νεοφανών φαντασιόκληκτων, δήθεν προφητών, που κάθε τόσο δεν διστάζουν με απατηλό αλλά πειστικό τρόπο να προσφέρουν στον αδύναμο ανθρωπο προβλέψεις για το μέλλον του, το τέλος ή και τη καταστροφή του κόσμου, και άλλα πολλά. Εκμεταλλεύονται την φυσική αδυναμία και ευπιστία του ανθρώπου σε θέματα που έχουν σχέση με το θείο ή και τις φυσικές δυνάμεις. Είναι συνεπώς, διαφορετική η βαρύτητα και η σημασία αυτού που ακούσαμε σήμερα κατά την ανάγνωση της ευαγγελικής περικοπής, για να προστεθεί ακολούθως και η προφητεία του μεγαλοφωνότατου των προφητών Ησαϊα.

Ο Ησαϊας, αγαπητοί μου αδελφοί, που έζησε οκτώ αιώνες πριν την γέννηση του Χριστού, προέβλεψε με τόση ευκρίνεια και καταπληκτική παραστατικότητα γεγονότα της ζωής του Χριστού, που ήταν σαν να ζούσε μαζί Του και περιέγραφε τη ζωή Του. Σημειώνει λοιπόν προφητικά: «Ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα, καί τοις καθημένοις εν χώρα καί σκιά θανάτου, φως ανέτειλεν αυτοίς». Ο λαός που ήταν καθηλωμένος, ανίκανος να ξεφύγει ενώ βρίσκεται στο σκοτάδι της ειδωλολατρείας, είδε ξαφνικά μεγάλο και δυνατό φως. Και γιαυτούς που ζούσαν ανήμποροι και αδιάφοροι στη σκοτεινή χώρα της αμαρτίας, έλαμψε επιτέλους το ουράνιο φως της ζωής.

Έχει σχέση αυτή η προφητεία του Ησαϊα με την γέννηση του Σωτήρος Χριστού που γιορτάσαμε για άλλη μια φορά πριν τρεις βδομάδες. Είναι η τακτική, και τουλάχιστον κάθε χρόνο, υπόμνηση για μη λησμονούμε που βρισκόμασταν πριν έλθει η σωτηρία, ποια είναι η προσφερόμενη δυνατότητα σωτηρίας στον σημερινό άνθρωπο. Να μη λησμονούμε την πηγή του αληθινού φωτός που είναι ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός. Για να μη μας διαφευγει η ευκαιρία, που μας προσφέρεται, με την ενανθρώπιση του Κυρίου μας και τη σταυρική του θυσία, για να μας απαλλάξει από τον θανάσιμο εναγκαλισμό της αμαρτίας.

Μας υποβάλλει λοιπόν, αγαπητοί μου, την μεγάλη αλήθεια, για την μοναδική πηγή του φωτός, για τον αποκλειστικό τρόπο για να σωθούμε από την αμαρτία, που δεν είναι άλλος από το φως που εκπέμπει ο φωτοδότης Κύριός μας. Είναι άρα το στήριγμα στη ζωή μας, στην πρόσκαιρη περίοδο που ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο. Είναι ο Χριστός, που φωτίζει κάθε άνθρωπο. Εμψυχώνει και δίνει περισσή δύναμη αυτή η προφητεία στον σημερινό άνθρωπο με τις τόσες αμφιβολίες του, τα βάσανα, τις δυστυχίες του. Είναι συνεπώς και η πραγματική ελπίδα μας, ότι κοντά τον φωτοδότη Κύριο μπορούμε θα δώσουμε τη λύση στα προβλήματά μας. Και οπωσδήποτε, βέβαιο τουλάχιστον είναι, ότι εμπιστευόμενοι ανεπιφύλακτα στον Σωτήρα Χριστό, αποκτούμε την εσωτερική ειρήνη της ψυχής μας, την ηρεμία στη ζωή μας.

Ενώ λοιπόν, υπάρχει η διακηρυγμένη υπόσχεση δυνατότητας σωτηρίας του ανθρώπου, απαιτείται και η προσωπική μας επιθυμία, η καλή χρήση της ελεύθερης επιλογής μας, το χάρισμα που μας έδωσε ο Θεός. Από το σημείο όμως αυτό, κατά συνέπεια, αρχίζει η προσπάθεια μας, αγαπητοί μου, για να κερδίσουμε αυτό που χωρίς διάκριση, μάς παρέχει πλούσια η αγάπη του Κυρίου μας. Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι λίγο ή περισσότερο, ζούμε μέσα σε μικρότερες ή μεγαλύτερες αμαρτωλές συνήθειες και πράξεις. Ζούμε έξω ή μακρυά από την πηγή του θείου φωτός, περιπλανωμενοι σε λανθασμένα και ολισθηρά μονοπάτια, διαβιώνοντας σε σκοτεινά αμαρτωλά κατατόπια. Ίσως πρόκειται για μικρά σφάλματα, πράξεις και σκέψεις και λόγια που επηρεάζουν αποκλειστικά ή περισσότερο τον εαυτό μας παρά τους άλλους.  Άλλοτε πάλι απρόσεχτες ενέργειες μας και πράξεις, επιπόλαιοι χαρακτηρισμοί και λόγοι μας, μπορεί να επηρεάζουν, να ενοχλούν ή και να βλάπτουν σοβαρά και αναίτια, τους γύρω μας. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις που φερόμαστε κυριολεκτικά σαν άπιστοι, αναφέροντας με ασέβεια το όνομα του Θεού, του Κυρίου μας, ή και της Παναγίας μητέρας του Χριστού μας. Είναι μερικά σφαλερά φαινόμενα που αναγνωρίζοντάς τα, προσφέρεται η ευκαιρία να ξεκινήσουμε την διορθωτική προσπάθεια μας για να φωτίσουμε τον τρόπο της ζωής μας. Για να προσεγγίσουμε και να ζήσουμε μέσα στο φως που έλαμψεν για χάρη μας με την έλευση, την ενανθρώπιση του Κυρίου μας. Και όπως σημειώνει ο απόστολος Παύλος στην προς Τίτο επιστολή του, που ακούσαμε πριν λίγες μέρες: «Επεφάνη η χάρις του Θεού η σωτήριος .... ίνα σωφρόνως καί  δικαίως καί ευσεβώς ζήσωμεν εν τω νυν αιώνι». Δηλαδή, αγαπητοί μου, φανερώθηκε η ενισχυτική χάρη του Θεού να μας συμπαρασταθεί, για να περάσουμε την προσωπική μας ζωή σε σχέση με τον εαυτό μας, όσο ζούμε, με σωφροσύνη. Να συμπεριφερόμαστε με δίκαιο τρόπο στους γύρω μας. Όλη η ζωή μας να φωτίζεται από συνεπή και σταθερή ευσέβεια και την συνεπακόλουθη αγάπη μας προς τον Θεό Πατέρα μας. Τότε θα μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι ζούμε μέσα στο φως Του, με τη διαρκή προσπάθεια απομάκρυνσης από τις σκοτεινές περιοχές που ζει, κινείται και αναπαράγεται η αμαρτία.

Ωστόσο, αγαπητοί μου, αυτή η πολύπλευρη αγωνιστική διαδικασία, που πρέπει να αντιμετωπίσει ένα ισχυρό αντίπαλο, δηλαδή τον κακό μας εαυτό, αλλά και την περιρρέουσα ελκυστική αμαρτία που μας περιβάλλει, δεν μπορεί να στεφθεί με επιτυχία χωρίς τη θεία βοήθεια. Η τακτική επίκληση της βοήθειας του Κυρίου μας, με τις προσευχές μας, μαζί με τους συναγωνιζόμενους αδελφούς μας, είναι ένα μεγάλο και δυνατό, αποτελεσματικό όπλο. Η συμμετοχή μας στην φωτοδότρα μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας, αποτελεί το άλλο σοβαρό όπλο. Και το οπλοστάσιό μας, η συμπροσευχή όλων μας, στον καθαγιασμένο ιερό ναό του Θεού, που θα συμπληρώσει και θα ολοκληρώσει την δυνητικά ανυπέρβλητη μαχητική μας ικανότητα για να διατηρήσουμε την φωτεινή πορεία μας. Και αυτό μέχρι να απολαύσουμε το αιώνιο και καθαρό φως της ουράνιας βασιλείας του Θεού, στο οποίο ευχόμαστε και προσευχόμαστε να καταλήξουμε όλοι μαζί.

 

Δ.Γ.Σ.


ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Β΄ Κορ. δ΄ 6-15
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιζ΄ 12-19
20 Ιανουαρίου 2013
 
«Και αυτός ην Σαμαρείτης»
 

Καθώς έμπαινε σε κάποιο μεγάλο χωριό ο Κύριος – διηγείται το σημερινό Ευαγγέλιο – τον συνάντησαν δώδεκα λεπροί, που στάθηκαν μακριά και σηκώνοντας τη φωνή τους είπαν:

Ιησού, αφεντικό, ελέησέ μας.

Κι ο υιός του Θεού, σαν τους είδε τους σπλαχνίστηκε ευθύς. Τους είπε, λοιπόν, να πάνε να παρουσιαστούν στους ιερείς, που σύμφωνα με τον μωσαϊκό νόμο ήταν τα αρμόδια πρόσωπα να πιστοποιήσουν τη θεραπεία της λέπρας. Οι λεπροί συμμορφώθηκαν με την εντολή που τους έδωσε ο Κύριος. Κι έγιναν όλοι τους καλά, καθώς πήγαιναν στους ιερείς.

Δεν γύρισαν, όμως, όλοι να ευχαριστήσουν τον ευεργέτη τους. Μονάχα ένας απ’ αυτούς, αλαλάζοντας από χαρά και δοξάζοντας τον Θεό, ξαναβρήκε τον Χριστό και πέφτοντας στα πόδια του τον ευχαρίστησε. Κι αυτός που έδειξε την ευγνωμοσύνη του, δεν ήταν, όπως οι άλλοι, Ιουδαίος, δεν ανήκε στον διαλεκτό λαό του Θεού, αλλά ήταν Σαμαρείτης.

Όταν, λοιπόν, τον είδε ο Ιησούς κι άκουσε τις ευχαριστίες, ρώτησε:

Αλλά δεν γιατρευτήκατε κι οι δέκα; Που είναι λοιπόν, οι υπόλοιποι εννέα; Δεν σκέφτηκαν να γυρίσουν και να δοξάσουν τον Θεό, παρά άφησαν να το κάμει αυτό μονάχα ένας αλλογενής;

Και του λέγει:

Σήκω και πήγαινε. Η πίστις σου σε έσωσε.

Πολλά είναι τα σωτήρια και φωτεινά διδάγματα, αγαπητοί αδελφοί, που περιέχει η ευαγγελική αυτή περικοπή και που τα ατενίζει κανείς αμέσως. Το πόσο ευσυμπάθητος είναι ο Χριστός μπροστά στους πόνους και την κάκωση του σώματος. Το πόσο γρήγορα ανταποκρίνεται η αγάπη του και η δύναμη του σε όσους ζητούν το έλεος του. Το χρέος, που έχουμε να ευχαριστήσουμε τον Κύριο για κάθε ευεργεσία του. Η λύπη του μπροστά στους αχάριστους που τον θυμούνται στα βάσανα τους και τον ξεχνούν στις χαρές τους.

Ανάμεσα σ’ αυτά τα διδάγματα που ευθύς αποκομίζει κανείς από τη διήγηση του ευαγγελιστή Λουκά, είναι και το εξής: Ότι τα γνήσια παιδιά του Θεού υπάρχουν ακόμη κι εκεί, όπου δεν θα το περιμέναμε. Σ’ ένα περιβάλλον κακό, σε τόπους απομακρυσμένους από τη Χάρη του. Κι ότι συχνά βρίσκει κανείς εκεί ακριβώς ψυχές, που νοιώθουν τον Θεό πραγματικά, ενώ απεναντίας δεν τις βρίσκει ανάμεσα σε όσους υποτίθεται ότι είναι ευσεβείς και πιστοί.

Την οφειλή της ευγνωμοσύνης δεν την αισθάνθηκαν οι άλλοι εννέα λεπροί, που ήταν Ιουδαίοι. Την αισθάνθηκε μονάχα ο Σαμαρείτης, ο αλλογενής, εκείνος που για τους Ιουδαίους ήταν απόκληρος της αληθινής θρησκείας, δηλαδή μια χαμένη ψυχή.

Αλλά αυτή ακριβώς η ψυχή προσφέρει στον Υιό του Θεού ότι έπρεπε, νοιώθει το χρέος της, τον δοξάζει και τον ευχαριστεί.

Αυτή ακριβώς η ψυχή ανταποκρίνεται με αγάπη στην αγάπη του Θεού. Ποια είναι αγαπητοί αδελφοί, η πρώτη και μεγαλύτερη εντολή του Χριστού; Όλοι τη γνωρίζετε: Να αγαπάμε τον Θεό με όλη την καρδιά και τον νου μας και τον πλησίον μας σαν τον εαυτό μας.

Και ποιους βλέπουμε μέσα στο Ευαγγέλιο να παρουσιάζει ο Κύριος ως υποδείγματα μπροστά στην εντολή του αυτή την κορυφαία; Δυο Σαμαρείτες, δυο ψυχές δηλαδή που ανήκαν, για τον διαλεκτό λαό του Θεού, στον κόσμο της πλάνης και της αμαρτίας. Ο πρώτος Σαμαρείτης είναι εκείνος που έχουμε σήμερα στα μάτια μας. Με όλη του την καρδιά και με όλο του το νου αγαπά τον Θεό, προσφέροντας την ευχαριστία του. Ο άλλος Σαμαρείτης, εκείνος που απέδειξε ότι αγαπούσε τον πλησίον του σαν τον εαυτό του, είναι γνωστός στον καθένα. Μιλά γι’ αυτόν η ωραία παραβολή.

Αλλά θα ρωτήσει κανείς: Πώς ο σημερινός Σαμαρείτης είναι υπόδειγμα της αγάπης προς τον Θεό; Είναι, βέβαια το πρότυπο της ευχαριστίας, της ευγνωμοσύνης που χρωστάμε στον Θεό για όσα καλά απολαμβάνουμε από την αγαθότητα του. Αλλά η αγάπη στον Θεό είναι μονάχα αυτό;

Αδελφοί μου, τι άλλο, λοιπόν, είναι η αγάπη που ζητά από μας ο Κύριος; Η δική του αγάπη είναι άπειρα ανώτερη από τη δική μας. Γιατί ο Θεός είναι ο δημιουργός, ο προστάτης, ο σωτήρας, ο συντηρητής μας.

Εμείς, αγαπώντας τον, τι άλλο μπορούμε να αισθανόμαστε γι’ αυτόν, να κάνουμε  γι’ αυτόν, παρά μονάχα να τον ευχαριστήσουμε, να τον ευγνωμονούμε;

Ότι κι αν του προσφέρουμε, όσες θυσίες κι αν υποστούμε για το όνομα του, όλα δικά του είναι. Το μόνο που απομένει δικό μας, το μόνο που αποτελεί την αγάπη μας, είναι η συναίσθηση των δωρεών του, η δοξολογία είτε με λόγια είτε με έργα. Τίποτε άλλο, λοιπόν, δεν είναι η αγάπη μας στον Θεό παρά ευχαριστία κι ευγνωμοσύνη μπροστά στη δική του αγάπη.

Πρότυπο αυτής της σωστής, της αγνής, της ταπεινής αγάπης, που χρωστάμε στον Κτίστη και Σωτήρα μας, είναι ο Σαμαρείτης της σημερινής ευαγγελικής περικοπής.

Σαμαρείτης το υπόδειγμα της αγάπης προς τον πλησίον. Σαμαρείτης και το υπόδειγμα της αγάπης προς τον Θεό. Δεν είναι τυχαία λεπτομέρεια αυτή, αγαπητοί αδελφοί. Είναι μια μεγάλη αλήθεια, που ο Χριστός και σε άλλα σημεία του Ευαγγελίου την εξαίρει και την τονίζει. Ποια αλήθεια; Ότι το να βρίσκεται κανείς σε καλό περιβάλλον, να τριγυρίζετε από την ευσέβεια, δεν σημαίνει ότι είναι γνήσιο τέκνο του Θεού. Το απέδειξαν οι εννέα αγνώμονες Ιουδαίοι. Απεναντίας, όπως το δείχνει η περίπτωση του Σαμαρείτη λεπρού, μπορεί έξω από τέτοιο περιβάλλον, έξω από όσους φαίνονται διαλεκτοί του Θεού, να παρουσιαστούν οι αληθινά άγιοι, εκείνοι που ξέρουν να αποκρίνονται με λόγια, αλλά και με έργα στην αγάπη του Θεού.

 

Γιώργος Σαββίδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ  ( Ζακχαίου )
Απόστολος: Α΄ Τιμ. Δ΄ 9-15
Ευαγγέλιο: Λουκ. ΙΘ΄1-10
27 Ιανουαρίου 2013
 
« Προδραμών έμπροσθεν ανέβη επί συκομορέαν, ίνα ίδη αυτόν »

 

Μεγάλη και εξαιρετική φυσιογνωμία είναι, αγαπητοί μου αδελφοί, ο αρχιτελώνης Ζακχαίος, της σημερινής ευαγγελικής περικοπής. Παρ’ όλο ότι είναι πάμπλουτος και φέρει και το βαθμό του αρχιτελώνη, εν τούτοις αισθάνεται ανικανοποίητος. Του λείπει Εκείνος που ειρηνεύει και γεμίζει τις ψυχές, ο Κύριος. Γι’ αυτό και όταν ακούει ότι ο Κύριος θα επισκεφθεί την Ιεριχώ και ότι θα περάσει από την πόλη, κάμνει το παν για να Τον γνωρίσει. Τρέχει και αναρριχάται πάνω σ’ ένα δέντρο και συγκεκριμένα σε μια συκομορέα. Θέλει ο άνθρωπος αυτός ν’ αντικρύσει και να δεί από κοντά τον Κύριο. Κι επειδή το ανάστημα του δεν τον βοηθά, γιατί είναι κοντός, καταφεύγει σ’ αυτή την παράδοξη λύση. Τρέχει μπροστά και ανεβαίνει σε μια συκομορέα για να δεί τον Κύριο που θα περάσει απ’ εκεί. Και δεν Τον βλέπει απλώς. Έχει την τιμή, και την χαρά, να Τον υποδεχθεί μέσα στο σπίτι του και με τον τρόπο αυτό να αλλάξει όλη την μετέπειτα ζωή του. Από τότε μέχρι σήμερα, πέρασαν δύο χιλιάδες χρόνια και ο Ζακχαίος εξακολουθεί να δείχνει σ’ όλους εμάς τον τρόπο, με τον οποίο μπορούμε να συναντήσουμε τον Κύριο, το δρόμο δηλαδή που μας οδηγεί κοντά Του. Ποιος όμως είναι ο δρόμος αυτός και πως εμείς θα μπορούσαμε να Τον ακολουθήσουμε, είναι τα δυο ερωτήματα με τα οποία θ’ ασχοληθούμε σήμερα.

Όσο και να μας φαίνεται παράδοξο, ο δρόμος που οδηγεί και σήμερα κοντά στο Χριστό, δεν είναι άλλος απ’ αυτό που ακολούθησε και ο Ζακχαίος. Πρόκειται για δρόμο δύσκολο και οδυνηρό. Γιατί απαιτεί να ξεχωρίσει ο άνθρωπος από το πλήθος των πολλών και να εκτεθεί στα βλέμματα όλων. Όπως κάμνει ο Ζακχαίος. Δεν είναι ένας τυχαίος άνθρωπος. Είναι αρχιτελώνης και πολύ πλούσιος. Όλοι τον ξέρουν και τον δείχνουν με το δάκτυλο, σαν άνθρωπο του συμφέροντος και του χρήματος, σαν όργανο των Ρωμαίων που θησαυρίζει καταπιέζοντας το λαό. Σαν αρχιτελώνης, είναι ανώτατος υπάλληλος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έχει δηλαδή θέση υψηλή στην κοινωνία της Ιεριχώ. Και όμως κάμνει αυτή την κίνηση, που μας αφήνει όλους έκπληκτους. Ανεβαίνει ψηλά στο δέντρο για να μπορέσει να δεί τον Κύριο. Δεν υπολογίζει τίποτε από αυτά που πιθανό να αντιμετωπίσει. Δεν υπολογίζει τις ειρωνείες των ανθρώπων, ούτε τις διαμαρτυρίες των συγγενών του, ούτε τα σχόλια των φίλων του, ούτε τους χλευασμούς των εχθρών του, αλλ’ ούτε και τις συνέπειες λόγω του ότι είναι ανώτατος υπάλληλος. Τα ξεπερνά όλα και ανεβαίνει.

Αυτός είναι λοιπόν ο δρόμος. Δρόμος δύσκολος, δρόμος μετ’ εμποδίων. Πολλά απ’ αυτά τα εμπόδια τα ορθώνει μπροστά μας ο μισόκαλος διάβολος, που δεν θέλει να βρούμε την αληθινή ευτυχία, που χαρίζει σ’ όλους μας ο Κύριος. Μάλιστα, ο παμπόνηρος αυτός εχθρός μας, χρησιμοποιεί ακόμα και συγγενικά και πολύ αγαπητά μας πρόσωπα σαν εμπόδιο για μια βαθύτερη επικοινωνία με τον Χριστό. Εκμεταλλεύεται ακόμα και τη δική μας φυσική νωθρότητα και ραθυμία και αδυναμία μας ή και τις συνθήκες της ζωής μας. Κι έτσι ορθώνει πνευματικά οδοφράγματα που φαίνονται ανυπέρβλητα και φράσσουν τον δρόμο προς τον Ιησού.

Εξ’ ίσου δύσκολος είναι και ο δρόμος από το φόβο της ειρωνείας. Ο φόβος αυτός συχνά μας παραλύει, μας κάμνει να μαζεύουμε τα πτερά μας και να συρόμαστε στη λάσπη μαζί με τους πολλούς. Μας κατεβάζει κάτω από το δέντρο της επικοινωνίας με το Χριστό και μας κάμνει ένα με το ανώνυμο πλήθος. Δηλαδή με δύο λόγια μας στερεί τη θέα του Χριστού και ουσιαστικά μας αποξενώνει επικίνδυνα από το Χριστό. Το ενδιαφέρον, λοιπόν, που χρειάζεται να δείχνουμε για τη γνωριμία με το Χριστό, πρέπει να είναι ζωηρότερο και θερμότερο από εκείνο που δεν χάνουμε για την υγεία μας ή και για άλλα θέματα της καθημερινής μας ζωής. Γιατί δεν πρόκειται για κάποιο ζήτημα που σχετίζεται με το φθαρτό και προσωρινό κόσμο. Πρόκειται για θέμα, που αφορά τη θέση της αθάνατης ψυχής μας μέσα στην ατελεύτητη αιωνιότητα. Το ενδιαφέρον αυτό πρέπει να μοιάζει σαν τη δίψα που ένοιωθε ο Δαβίδ, όταν έψαλλε προς το Κύριο και έλεγε: ¨Μονάχα στο Θεό βρίσκει η ψυχή μου γαλήνη και μόνο από Εκείνο έρχεται η σωτηρία μου¨. ( Ψαλμ. ΞΒ΄,2 ).

Για να φτάσει όμως η γνωριμία αυτή στο τέλειο σημείο της και να ολοκληρωθεί, χρειάζεται και η διακοπή κάθε σχέσης με την αμαρτία. Πρέπει να ξεχάσουμε κάθε τι που μας θυμίζει κόσμο και αμαρτία. Είναι ανάγκη να πετάξουμε από πάνω μας οτιδήποτε μας βαραίνει, όπως ακριβώς έκαμε και ο Ζακχαίος. Δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί εδώ ότι ο Κύριος πέρασε τότε από την Ιεριχώ για το Ζακχαίο. Γιατί ο Θεός αγαπά τον καθένα μας ιδιαίτερα και παρουσιάζει μπροστά μας πολλές ευκαιρίες για να Τον γνωρίσουμε και να γίνουμε ευτυχείς. Χρειάζεται όμως και ανάλογη ανταπόκριση από μέρους μας. Χρειάζεται να γίνει κάτι ανάλογο με αυτό που έκαμε ο Ζακχαίος που ανέβη στη συκομορέα. Επομένως πρέπει να αφήσουμε τα γήινα και να στραφούμε στα επουράνια. Προς αυτά που ικανοποιούν πράγματι τη ψυχή. Τότε ο Κύριος θα μας ελκύσει κοντά Του και θα μας προσφέρει τα ανέκφραστα αγαθά, που χαρίζει η γνωριμία Του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι περισσότεροι από εμάς, έχουμε μέσα στα βάθη της ψυχής μας τον ίδιο άγιο πόθο, που είχε ο Ζακχαίος. Επιθυμούμε κι εμείς με τη σειρά μας να δούμε τον Ιησού και θέλουμε κι εμείς να Τον γνωρίσουμε βαθύτερα, να Τον πλησιάσουμε περισσότερο και να συνδεθούμε πιο πολύ μαζί Του. Όμως ο πόθος δεν φτάνει. Αν ο Ζακχαίος είχε μείνει μόνο με τον πόθο, δεν θα γνώριζε τον Κύριο, δεν θα απολάμβανε την παρουσία Του στο σπίτι, δεν θα μετέβαλλε τόσο ριζικά τη ζωή του και δεν θα γινόταν άγιος. Γιατί ο Ζακχαίος έγινε μαθητής και Απόστολος του Κυρίου μας και είναι άγιος, που τη μνήμη του η Εκκλησία μας γιορτάζει στις 20 Απριλίου εκάστου έτους.

Αδελφοί μου. Για να φθάσουμε κοντά στο Χριστό και να Τον γνωρίσουμε απαιτείται, τόλμη, θάρρος και ομολογία. Είναι απαραίτητο να τολμήσουμε και να προχωρήσουμε μπροστά από το πολύ πλήθος των ανθρώπων και ν’ ανεβούμε κι εμείς ψηλά. Ν’ ανεβούμε κι εμείς στη δική μας συκομορέα. Να αδιαφορήσουμε για τα τυχόν ειρωνικά σχόλια των γνωστών και φίλων και συγγενών μας και να βαδίσουμε αποφασιστικά το δρόμο του Χριστού. Να μη σκεπτόμαστε ποτέ τι θα πουν οι άλλοι για μας, αλλά να σκεπτόμαστε πως και με ποιο τρόπο θα μπορέσουμε να συνδεθούμε περισσότερο με τον Χριστό. Ας γίνουμε, λοιπόν, τολμηρότεροι και ας μην δειλιάζουμε και ας μη λιποψυχούμε και ας μη φοβούμαστε προκειμένου, να κρατήσουμε θερμή την επικοινωνία μας με το Χριστό. Και ας ομολογήσουμε με θάρρος και στους συγγενείς και στους φίλους μας και στους οποιουσδήποτε άλλους την επικοινωνία μας αυτή με το Χριστό. Αμήν.

 

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος


 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΛΟΓΟΣ Γ΄

Προς εκείνους οι οποίοι με κάλεσαν, αλλά δεν ήρθαν προς προϋπάντηση μου

 

Πόσον απρόθυμοι είστε, αγαπητοί φίλοι και αδελφοί, εις τους λόγους μου, μολονότι είστε πρόθυμοι εις το να με βασανίσετε και να με αποσπάσετε από το καταφύγιο μου, από την ερημίαν την οποίαν επροτίμησα από όλα τα άλλα και την εθαύμασα ιδιαιτέρως και την εθεώρησα πολυτιμότερα από ολόκληρον την περιουσίαν  μου, επειδή είναι μητέρα και συνεργός της αναβάσεως προς τον Θεόν και θεοποιεί. Πώς περιφρονείτε, αφού το αποκτήσατε, εκείνο το οποίο εποθείτε πολύ, και έχετε αποδειχθεί καλύτεροι όταν με εποθείτε, όταν δεν ήμουν παρών, από τώρα, οπότε ημπορείτε να απολαύσετε την παρουσία μου, ωσάν να επροτιμούσατε να συνεχίσω την ασκητικήν ζωή μου, παρά να ωφεληθείτε από αυτή; Ή μου φαίνεται σωστό να ειπώ και το εξής: Εχορτάσατε από εμέ προτού καν με δοκιμάσετε και με γνωρίστε καλά πράγμα το οποίον είναι πολύ παράδοξον.

Τι θέλετε; Να κριθώ από σας ή να γίνω κριτής σας; Να εκφέρω την κρίσι μου ή να δεχθώ την ιδική σας; Διότι ελπίζω να νικήσω, αν με κρίνετε, ενώ αν σας κρίνω δικαίως θα με καταδικάσετε. Το αδίκημα σας δεν είναι το ότι δεν ανταποκρίνεσθε όπως θα έπρεπε εις την αγάπην μου, ούτε με τιμάτε δια την υπακοή την οποίαν έδειξα, ούτε μου παρέχετε με την τωρινήν σας «προθυμίαν» εγγύηση δια το μέλλον, το οποίο μόνο όταν υπάρξει προθυμία εις την αρχήν ημπορεί να θεωρηθεί ως σίγουρο, επειδή κάθε άνθρωπος έχει περισσότερο ζήλο όταν αρχίζει κάτι. Σεις δε ο καθένας χωριστά προτιμάτε κάτι διαφορετικό από τον παλαιό κα τον νέο ποιμένα, και δεν σέβεστε ούτε τον γέροντα, ούτε προσκαλείτε κοντά σας τον νέον.

Εις τα Ευαγγέλια περιγράφεται ένα δείπνο εις το οποίο ο οικοδεσπότης είναι καλός και πρόσχαρος, υπάρχουν φίλοι, και το συμπόσιο είναι πολύ ευχάριστο, διότι γίνεται ο γάμος του υιού. Και ο μεν οικοδεσπότης προσκαλεί, αλλά οι προσκεκλημένοι δεν έρχονται και ο οικοδεσπότης καταλαμβάνεται από αγανάκτηση. Και θα παραλείψω τα ενδιάμεσα, διότι δεν είναι ευχάριστα, αλλά θα πω κάτι πιο ήπιο ότι δηλαδή συμπληρώνει το συμπόσιο με άλλους. Αυτό μεν λοιπόν δεν ευχόμεθα να συμβεί. Σεις δε εφερθήκατε προς εμέ με τόση υψηλοφροσύνη και έπαρση – πώς να το ειπώ πιο ήπια; - αφού οι μεν προσκεκλημένοι του δείπνου αγανακτούν και προσβάλλουν τον οικοδεσπότη, ενώ εσείς μολονότι δεν είστε ξένοι ούτε προσκεκλημένοι εις τους γάμους και ενώ σεις οι ίδιοι με έχετε προσκαλέσει και με έχετε δέσει εις την ιεράν αυτήν τράπεζα και μου έχετε δείξει την λαμπρότητα του νυμφώνος, με έχετε εγκαταλείψει μετά αυτό είναι το κατόρθωμα σας! Έχετε διασπαρθεί και έχετε απομακρυνθεί χωρίς να δώσετε μεγάλη σημασία εις τον γάμο και εις τον νυμφίον, άλλος δια να πάει εις το χωράφι του, άλλος εις την νεόνυμφον γυναίκα του και άλλος δια κάτι άλλο ασήμαντον.

Δια τούτο έχω κυριευτεί από λύπη και αμηχανία. Διότι δε θα αποσιωπήσω ότι έπαθα. Και συνεκράτησα μεν δι’ ολίγον τον λόγον, τον οποίον εσκεπτόμουν να προσφέρω ως δώρον εις τον γάμον, διότι ήταν ότι καλύτερο και πολυτιμότερο είχα. Έχω καταφερθεί δε δι’ ολίγον εναντίον σας, των αγαπητών μου φίλων, επειδή έχω αναγκαστεί να το πράξω. Επειδή λοιπόν έχω καταπιαστεί με τόσο λαμπρό θέμα και μου ακονίζει την γλώσσα η αγάπη, η οποία είναι επιρρεπής και πλούσια εις κατηγορίας, όταν μετατραπεί εις ζήλον, έχω δεχθεί απροσδόκητον λύπην από την υψηλοφροσύνη σας. Εάν κάποιος από σας, ενώ κατελήφθη από οίστρο (να ομιλήσει) δεν του έδωσαν σημασία, γνωρίζει πόσο φοβερό είναι τούτο και θα με συγχωρήσει δι’ αυτό που έπαθα, να φτάσω δηλαδή και μέχρι του σημείου να παραφερθώ.

Αλλά εγώ μεν δεν επιτρέπεται ούτε και τώρα να σας κατηγορήσω, και εύχομαι ποτέ άλλοτε να μη συμβεί κάτι τέτοιο. Και σήμερα μεν ίσως να έχω καταφερθεί περισσότερο από όσον έπρεπε εναντίον του ιερού ποιμνίου των αξιέπαινων προβάτων του Χριστού, της θείας κληρονομιάς, χάρις εις την οποίαν και συ είσαι πλούσιος. Πατέρα, έστω και αν είσαι πτωχός. Και νομίζω ότι σου ταιριάζουν εκείνοι οι λόγοι της Γραφής: «τα όρια του κλήρου μου έπεσαν εις τα πιο καλά χωράφια και δι’ αυτό με ευχαριστεί πάρα πολύ η κληρονομιά μου». Και δεν θα παραλείψω να ειπώ ότι αι πολυάριθμοι πόλεις και τα πλέον πολυάριθμα ποίμνια δεν έχουν τίποτε περισσότερο από ημάς τους ολίγους, οι οποίοι καταγόμεθα από την πιο μικράν από τας φυλάς του Ισραήλ, από τας ελαχίστας χιλιάδας της φυλής Ιούδα από την ασήμαντον μεταξύ των πόλεων Βηθλεέμ, εις την οποίαν γεννάται ο Χριστός, ο οποίος και τώρα και από την αρχή έχει γίνει κατανοητός καλώς και του αποδίδεται σεβασμός από εκείνους οι οποίοι υψώνουν τον Πατέρα και συνανυψώνουν μαζί του τον Υιόν και συνδοξάζουν το Άγιο Πνεύμα. Ούτοι διαθέτουν ομοψυχίαν πιστεύουν το ίδιον πράγμα και ούτε αφαιρούν ούτε προσθέτουν τίποτε εις την Τριάδα, ούτε την διαιρούν, όπως κάνουν εκείνοι οι οποίοι κακώς διαιρούν και μετρούν την θεότητα και ισχυρίζονται ότι το εν πρόσωπον είναι ανώτερον από τα άλλα και με τον τρόπον αυτόν μειώνουν και καθυβρίζουν ολόκληρον την Τριάδα.

Σεις δε, εάν μου επιτρέπεται, ο αγρός μου, η άμπελος μου, τα σπλάχνα μου ή καλύτερα, του κοινού πατρός μας, τους οποίους έχει γεννήσει ούτος  εις τον Χριστόν δια του Ευαγγελίου, ας εντρέπεσθε και εμέ, όπως, είναι δίκαιον, ο οποίος επροτίμησα εσάς από οτιδήποτε άλλο. Εσείς είστε μάρτυρες και εκείνοι οι οποίοι μου ανέθεσαν την αρχηγίαν ή την υπηρεσίαν αυτήν. Και αν οφείλονται περισσότερο εις εκείνον ο οποίος έχει αγαπήσει περισσότερον, πως θα μετρήσω την αγάπην την οποίαν μου οφείλετε δια την ιδική μου; Πρέπει να εντρέπεσθε δε περισσότερο τους εαυτούς σας και την εικόνα την οποία σας έχουν εμπιστευτεί και εκείνον ο οποίος σας την ενεπιστεύθη, και τα πάθη του Χριστού και τας ελπίδας αι οποίαι πηγάζουν από αυτά διατηρούντες την πίστη τη οποίαν έχετε παραλάβει και με την οποίαν έχετε ανατραφεί και με την οποία σώζεστε και έχετε καθήκον να σώζετε και άλλους. Διότι δεν ημπορούν πολλοί – αυτό το γνωρίζετε καλά – να καυχηθούν όπως εσείς. Ευσέβεια δε δεν είναι το να ομιλείται συχνά δια τον Θεό,. αλλά το να είστε διατεθειμένοι να σωπαίνετε περισσότερο. Διότι η γλώσσα όταν δεν κατευθύνεται από την λογική είναι εκείνη η οποία προξενεί τα περισσότερα ολισθήματα εις τους ανθρώπους. Και να πιστεύετε ότι η ακοή είναι πάντοτε πιο ακίνδυνη από τον λόγο και ότι είναι πιο ευχάριστο να μαθαίνει κανείς κάτι παρά να διδάσκει δια τον Θεόν, αφήνοντας την λεπτομερεστέρα εξέταση των πραγμάτων αυτών εις εκείνους οι οποίοι έχουν ως έργον των να ομιλούν.

Εσείς δε ας δείχνετε μεν με τον λόγον ολιγωτέραν ευσέβειαν και περισσοτέραν με τα έργα, και με την τήρηση των εντολών καλύτερα παρά με το να θαυμάζετε τον νομοθέτην και να επιδεικνύετε με λόγους την αγάπην σας. Αποφεύγετε την κακίαν και επιδιώνετε την αρετήν διακρινόμενοι δια τον πνευματικόν σας ζήλον, ακολουθούντες το Πνεύμα, λαμβάνοντας από αυτό την γνώση και χρησιμοποιούντες ως θεμέλιον την πίστη και όχι ξύλα, ή χόρτα ή καλάμια (υλικά χωρίς αντοχήν τα οποία εύκολα καταστρέφονται, όταν θα δοκιμαστούν τα έργα μας από την φωτιά ή όταν θα καθαριστούν), αλλά χρυσόν, αργυρό και πολύτιμους λίθους, υλικά τα οποία διατηρούνται και αντέχουν.

Αυτά να πράττετε και με αυτά ας μας τιμάτε, είτε είμεθα παρόντες, είτε είμεθα απόντες, είτε χρησιμοποιούντες τους λόγους μας, είτε κάνοντας κάτι άλλο προτιμότερο. Και ας γίνεστε τέκνα του Θεού καθαρά και αμόλυντα, εις το μέσον γενεάς κακής και διεστραμμένης. Και ας μη περιπλέκεστε μέσα εις τα δίκτυα των ασεβών οι οποίοι σας περικυκλώνουν, ούτε να περισφίγγεσθε από τα πολλά προσωπικά σας αμαρτήματα, ούτε να καταπνίγεται ο λογισμός σας από τα βιοτικάς φροντίδας και να γίνεστε άκαρποι. Αλλά να πορεύεσθε την βασιλικήν οδόν, χωρίς να αποκλίνετε ούτε προς τα δεξιά ούτε προς τα αριστερά και να οδηγείστε από το Πνεύμα ανάμεσα από την στενήν πύλην, ωσάν να ήταν φαρδιά. Έτσι η θέση σας θα είναι καλή και εδώ και κατά την εκεί κρίση, δια της δυνάμεως του Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών, εις τον οποίον ανήκει η δόξα εις τους αιώνας Αμήν

(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑ

ΤΟΜΟΣ 1ος σελ. 217-225)

 

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Τρίτη                    1 Ιανουαρίου                  :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος (Στη συνέχεια θα προστεί της καθιερωμένης Δοξολογίας με την ευκαιρία της έναρξης του νέου έτους)
Σάββατο                5 Ιανουαρίου                  :               ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΑΛΑΜΙΩΤΙΣΣΗΣ
Κυριακή                6 Ιανουαρίου                  :               ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Άγιοι Ανάργυροι
Πέμπτη                 10 Ιανουαρίου(εσπερινός):               ΑΧΕΛΕΙΑ
Παρασκευή            11 Ιανουαρίου                :               ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΑ
Κυριακή                13 Ιανουαρίου                :               ΠΟΛΕΜΙ
Πέμπτη                  17 Ιανουαρίου                :               ΚΕΔΑΡΕΣ
Παρασκευή            18 Ιανουαρίου                 :              ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΡΟΟΔΙΤΙΣΣΗΣ
Κυριακή                 20 Ιανουαρίου                :               ΚΙΣΣΟΝΕΡΓΑ
Σάββατο                 26 Ιανουαρίου                :               ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ,Αγία Μαρίνα
Σάββατο                 26 Ιανουαρίου(εσπερινός):              ΚΑΝΝΑΒΙΟΥ
Κυριακή                 27 Ιανουαρίου                 :               ΛΑΡΝΑΚΑ
Τετάρτη                 30 Ιανουαρίου                 :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
 
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Τρίτη                    1 Ιανουαρίου                      :               ΛΑΡΝΑΚΑ
Σάββατο                5 Ιανουαρίου                      :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Κυριακή                6 Ιανουαρίου                      :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Κυριακή                13 Ιανουαρίου                     :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Κυριακή                20 Ιανουαρίου                     :               ΓΟΥΔΙ
Πέμπτη                 24 Ιανουαρίου(εσπερινός)     :               ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ
Κυριακή                27 Ιανουαρίου                     :               ΛΑΡΝΑΚΑ
Τετάρτη                 30 Ιανουαρίου                     :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
 
 
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
 
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Κυριακή 20 Ιανουαρίου : ΕΜΠΑ
Κυριακή 27 Ιανουαρίου : ΑΝΩΓΥΡΑ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ
Κυριακή 20 Ιανουαρίου: ΤΣΑΔΑ
Κυριακή 27 Ιανουαρίου: ΔΡΟΥΣΙΑ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή 20 Ιανουαρίου : ΝΕΑ ΔΗΜΑΤΑ
Κυριακή 27 Ιανουαρίου : ΑΡΜΟΥ                                 
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                    
Κυριακή 13 Ιανουαρίου : ΑΝΑΡΙΤΑ
Κυριακή 20 Ιανουαρίου : ΚΟΝΙΑ

 


 

 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.

Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org