English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 
 
ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΜΑΪΟΣ 2013
 
 
Άγιον Πάσχα
Απόστολος: Πραξ. α’  1 - 8
Ευαγγέλιον: Ιωαν. α’  1 – 17
5 Μαϊου 2013
 
«Χριστός ανέστη», αγαπητοί μου αδελφοί.

Ακούσαμε την χαρούμενη αγγελία, που περιμέναμε τη βδομάδα που πέρασε ακολουθώντας τον Κύριό μας στα πάθη Του.

Φως και χαρά μεγάλη πλημμυρίζει τις ψυχές όλων μας. Φως από το ανέσπερο φώς που περιβαλλει τον αναστάντα Χριστό.. Χαρά ανεκλάλητη για την ανάσταση του Κυρίου μας, που προσφέρεται ως η μοναδική και αδιάψευστη εγγύηση και για την δική μας ανάσταση.

«Λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει καί αλλήλους περιπτυξώμεθα», ψάλλει μελωδικά ο υμνωδός της Εκκλησίας, μεταφυτεύοντας και στην ψυχή μας την γλυκύτατη χαρά και ικανοποίηση που μοιράζόμαστε με ανυπόκριτη την αγάπη με τους αδελφούς μας στην πίστη.

Είναι η σπουδαιότερη εορτή της Εκκλησίας μας. «Ει Χριστός ουκ εγήγερται ματαία η πίστις ημών»Αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, σημειώνει ο Απόστολος Παύλος, δεν έχει υπόσταση, δεν έχει καμιά αξία η πίστη μας. Με την ανάστασή Του, ο Κύριος,  απέδειξε για άλλη μια φορά τη θεότητά Του. Είναι το σημαντικότερο γεγονός μετά την γέννηση του Σωτήρος μας. Είναι αυτό που χαρακτηρίζει την θρησκεία μας. Είναι η βάση του θρησκευτικού μας οικοδομήματος και το επισφράγισμα σειράς άλλων γεγονότων.

Ήλθε ο Ιησούς Χριστός στον κόσμο για να μας σωσει, να μας  απαλλάξει από την αμαρτία, Να μας καθοδηγήσει στο δρόμο Του και να μας φέρει κοντά Του. Στο διάστημα της επι γης παρουσίας Του, δίδαξε, θεράπευσε σωματικές και πνευματικές ασθένειες. Θαυματούργησε για να αποδείξει την αγάπη Του για τα πλάσματά Του.  Και για να συμπληρώσει το έργο Του, ο αθώος και άγιος, υπέστη πάθη και βασανιστήρια. Δέχτηκε και αυτην την σκληρή και επονείδιστη τιμωρία, τη σταυρική, ο αναμάρτητος, τιμωρία που μόνο σε κακούργους επιβαλλόταν. Και όλα αυτά, για μας τους ανθρώπους. Για τα δημιουργήματά Του, αν και τον ξεχάσαμε και τον αρνηθήκαμε με τις πράξεις μας. Ηταν η εβδομάδα, αγαπητοί μου, που πέρασε μια ευκαιρία και για μας, να συνειδητοποιήσουμε και πάλι τα πάθη του Χριστού για τη σωτηρία μας. Μια αφορμή να  αποφασίσουμε ένα άλλο τρόπο ζωής, που θα ικανοποιεί και τον Κύριό μας, που θα ανταποκριθούμε στην απέραντη αγάπη Του.

Αλλά, Χριστός ανέστη. Είναι καιρός χαράς που πρέπει να γιορτάσουμε ανανεωμένοι με τη χάρη του Κυρίου και τη συμμετοχή μας στα μυστήρια της Εκκλησίας μας.. Γύρισε η ελπίδα στη ζωή μας. Δεν πρέπει να υπάρχει πια αμφιβολία, όχι μόνο για την ανάσταση του Κυρίου μας, αλλά και την δική μας.

Ακούσαμε στην αποστολική περικοπή: «Παρέστησεν εαυτόν ζώντα μετά τό παθείν αυτόν εν πολλοίς τεκμηρίοις, δι’ ημερών τεσσαράκοντα οπτανόμενος αυτοίς καί λέγων τά περί της βασιλείας του Θεού». Το απέδειξε όταν εμφανιζόταν για σαράντα ημέρες στους μαθητές Του, όπως σημειώνεται στις Πράξεις των Αποστόλων. Εμφανιζόταν ζωντανός μετά από τα παθη του και τη σταυρική Του θυσία. Στις εμφανίσεις Του αυτές συνέχιζε να τους διδάσκει για τις αλήθειες και τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού. Ακόμη τους προετοίμαζε με μια ακόμη υπόσχεση όταν τους έδινε την εντολή να μην απομακρυνθούν από τα Ιεροσόλυμα, περιμένοντας τις οδηγίες Του. Την εντολή να μαθητεύσουν πάντα τα έθνη στην πίστη Του, που θα ελάμβαναν από το Άγιο Πνεύμα, την ημέρα της Πεντηκοστής.

Είναι μια επιπλέον μαρτυρία για την παρουσία του αναστάντος Κυρίου στους μαθητές Του. Η ανάσταση είναι γεγονός. Μάρτυρες αδιάψευστοι παραμένουν οι μαθητές θα μεταφέρουν την προσωπική τους εμπειρία και τη μαρτυρία σε εκείνους που δεν είχαν την χαρά να δουν τον Κύριο, μετά την σταυρική Του θυσία και την ανάσταση. Χριστός ανέστη, αδελφοί μου.

Ωστόσο, εκείνο που τονίζεται ιδιαίτερα από τον χαρακτηριστικό ύμνο της ημέρας είναι η νίκη του θανάτου. «Θανάτω θάνατον πατήσας». Με τον θάνατό Του νίκησε τον θάνατον. Η νίκη του θανάτου που συνετελέσθη με την ανάσταση του Κυρίου μας, προσφέρει ουσιαστική ελπίδα για την ύπαρξή μας. Νίκη του θανάτου, σημαίνει νίκη κατά της αμαρτίας που οδηγεί στον πνευματικό θάνατο. Είναι η νίκη που επιτυγχάνεται με την βοήθεια του αναστάντος Κυρίου. Εξασφάλιση της μελλοντικής μας ζωής στη βασιλεία του Θεού. Είναι μια άλλη  διαβεβαίωση του Θεού για μια νέα ζωή αιώνια.

Χριστός ανέστη και πάλι, αδελφοί μου. Ας αφήσουμε τα προβλήματα που δεν παύουν και δεν θα παύσουν να μας ταλαιπωρούν. Ας αναθέσουμε σε Κείνον, με απόλυτη εμπιστοσύνη, την φροντίδα για τη ζωή μας, αφού η αγάπη Του αποδείχτηκε με τα πάθη Του που υπέστη για μας και την ελπιδοφόρο ανάστασή Του. Ας τα παραμερίσουμε όλα, για να χαρούμε το γεγονός της αναστάσεως. Να γιορτασουμε όλοι αγαπημένοι, μονοιασμένοι. Ας εμπιστευτουμε τη ζωή και την ψυχή μας στον Θεό μας και ας χαρούμε με κυρίαρχο την ειρήνη και την έμπρακτη αγάπη προς τον Θεό και τους συνανθρώπους μας.

 
Δ.Γ.Σ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΣΧΑ (Θωμά)
Απόστολος: Πραξ. ε΄ 12-20
Ευαγγέλιο: Ιωάν. κ΄19-31
12 Μαΐου 2013
 
«Απεκρίθη Θωμάς και είπεν αυτώ∙ ο Κύριος μου και ο Θεός μου»
(Ιώαν. κ΄ 19).
 

Γνωστά αλλά και πολυσυζητημένα τα πρόσωπα των μαθητών του Ιησού. Κάποια από αυτά διακρίθηκαν για την αδυναμία τους, όπως ο Ιούδας για την φιλαργυρία που τον οδήγησε στην προδοσία, ο Πέτρος για τον αυθορμητισμό, αλλά και για την άρνηση και σήμερα ο Θωμάς για την απιστία. Παρά την αδυναμία αυτών των μαθητών ο Ιησούς συγκαταβαίνει. Όμως η συγκατάβαση δεν στάθηκε ικανή να διορθώσει τον Ιούδα, γιατί απουσίαζε η από μέρους του, κίνηση για επανόρθωση. Αντίθετα οι άλλοι δυο αποδέχθηκαν τη χάρη και προχώρησαν σε επανόρθωση. Έτσι ο Πέτρος την τριπλή άρνηση την μετέτρεψε σε τριπλή ομολογία και ο Θωμάς την απιστία στη θαυμαστή ομολογία: «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου».

Θαυμαστή στ’ αλήθεια η συγκατάβαση του Ιησού που παραβλέποντας την ανθρώπινη αδυναμία τους δίνει μια δεύτερη ευκαιρία την οποία όμως αξιοποιούν θετικά μόνο ο Πέτρος και ο Θωμάς. Η συγκατάβαση του Ιησού είναι μοναδική. Χωρίς ειρωνεία, χωρίς θυμό, αλλά με ανοχή και αγάπη συγκαταβαίνει στην αδυναμία των μαθητών. Και η συγκατάβαση εκδηλώνεται με την φυσική παρουσία ανάμεσα τους, αλλά και χωρίς δισταγμό επαναλαμβάνει τις δικές  τους σκέψεις. Στόχος δεν είναι να τους προκαλέσει αισθήματα ενοχής, αλλά για να τους αποκαλύψει ότι είναι καρδιογνώστης και παράλληλα να στηρίζει την πίστη όχι μόνο του ενός ή έστω των δέκα, αλλά του συνόλου των ανθρώπων.

Είπε σήμερα στο Θωμά: «Ότι εώρακας με πεπίστευκας∙ μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες». Πείστηκες επειδή με είδες με τα μάτια σου∙μακάριοι εκείνοι που χωρίς να με έχουν δει πιστεύουν. Συγκαταβαίνει ο Κύριος αποκαλύπτοντας και τα δυο είδη της πίστεως. Τη μια που βασίζεται στις αισθήσεις, την παρατήρηση και το πείραμα και την άλλη που δεν χρειάζεται σαν μάρτυρα τις αισθήσεις και τις υλικές αποδείξεις. Αυτή είναι περισσότερο εσωτερική μαρτυρία που αποδέχεται την ύπαρξη πραγμάτων που δεν βλέπει. Αυτή η αποδοχή ξεπερνά τη λογική της ψηλάφησης και οδηγεί τον άνθρωπο στην ουσία της πίστης που είναι, κατά τον Απόστολο Παύλο: «ελπιζομένων υπόστασις πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων» (Εβρ. ια΄1). Γιατί, πίστη σημαίνει σιγουριά γι’ αυτά που ελπίζουμε και απόλυτη βεβαιότητα γι’ αυτά που δεν βλέπουμε.

 

        Αυτή ακριβώς η πίστη χαροποιεί τους μαθητές που βιώνουν το γεγονός της Αναστάσεως και γίνονται προάγγελος της χαράς της αναστάσεως όλων των ανθρώπων. Αυτή τη χαρά βιώνει σήμερα και ο Θωμάς πριν από ακόμη «ψηλαφήσει» τον Χριστό και που ξεσπά στην ομολογία: «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου». Και η ομολογία αυτή του Θωμά δεν επιβεβαιώνει μόνο την παρουσία του Αναστημένου Διδασκάλου του, αλλά και αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Ιησού τον Κύριο και Θεό του. Γιατί αυτός ο Θεός δεν είναι αόριστα Θεός των ανθρώπων, αλλά πρώτιστα δικός του Θεός. Μέσα από αυτή την ομολογία όχι μόνο διέγραψε την απιστία του αλλά γίνεται μέσα από τους αιώνες το πρότυπο του ανθρώπου που συνδέει άμεσα τον εαυτό του με τον Θεό. Είναι για τούτο που η ομολογία του Θωμά είναι ανώτερη από την ομολογία του Πέτρου που είπε «συ ει ο Χριστός ο Υιός του Θεού του ζώντος» (Ματθ. ιστ΄16), αλλά ανώτερη και από την ομολογία του Ναθαναήλ που είπε: «Συ ει ο Υιός του Θεού, συ ει ο βασιλεύς του Ισραήλ» (Ιωάν. α΄ 50). Η ομολογία του Θωμά είναι ανώτερη και από τις δυο πιο πάνω ομολογίες. Είναι ανώτερη γιατί εγκαινιάζει την αναγκαιότητα των προσωπικών σχέσεων των ανθρώπων με το Θεό. Ο Θωμάς πίστεψε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος και Θεός του. Άρα και εμείς οφείλουμε να πιστέψουμε ότι ο Χριστός είναι ο «Λόγος» του Θεού που έγινε άνθρωπος για τη δική μας σωτηρία. Ο Απόστολος Παύλος ομολογεί ότι το μυστήριο της πίστεως είναι πραγματικά μεγάλο: «Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν πνεύματι, όφθη αγγέλους, εκηρύχθη εν έθνεσιν, επιστεύθη εν κόσμω, ανελήφθη εν δόξη» (Α΄ Τιμ. γ΄ 16). Δηλαδή, ο Θεός φανερώθηκε ως άνθρωπος. Το πνεύμα απέδειξε ποιος ήταν. Φανερώθηκε στους αγγέλους, κηρύχτηκε στα έθνη, τον πίστεψε ο κόσμος, αναλήφθηκε με δόξα. Κατά συνέπεια ο Θωμάς εκφράζοντας «παν πνεύμα που ομολογεί Ιησούν Χριστόν ελυληθότα εν σαρκί» ότι «εκ του Θεού εστίν» (Α΄ Ιωάν. δ΄2) εκφράζει, ομολογεί και επιβεβαιώνει σαν προσωπική πλέον μαρτυρία ότι ο Ιησούς Χριστός ήλθε ως άνθρωπος, έπαθε ως άνθρωπος και αναστήθηκε ως Θεός συνανιστώντας μαζί με την ανθρώπινη φύση του «παγγενή τον Αδάμ».

 

       Μέσα από την δική του ομολογία «ο Κύριος μου και ο Θεός μου» θα μαρτυρεί μέσα από τους αιώνες την προσωπική του μαρτυρία για τη Θεότητα του Ιησού Χριστού. Αυτή δε η μαρτυρία, σαν προσωπικό βίωμα, αποτελεί και πρόγευση προσωπικής σωτηρίας. Μια μαρτυρία και μια πρόγευση που περιμένει να μετατραπεί σε βίωμα και γνώση από τον καθένα από μας. Γιατί αυτό το βίωμα, αυτή η γνώση θα σηματοδοτήσει το τέλος της φθοράς και του θανάτου και θα γίνει προάγγελος της καινούργιας ελπίδας που προβάλλει από τον τάφο του αναστημένου Ιησού σαν ελπίδα ζωής αιώνιου. Ως εκ τούτου το μήνυμα του σημερινού ευαγγελίου είναι μήνυμα ελπίδας, ιδιαίτερα δε μήνυμα ζωής και μάλιστα αισιόδοξης ζωής, δεδομένου ότι ο Χριστός «θανάτω θάνατον πατήσας», αναστήθηκε από τους νεκρούς και χάρισε σε όλους τους ανθρώπους τη ζωή, την αιώνια ζωή.

 

        Αδελφοί μου, ο Θωμάς με την αμφιβολία του πρόλαβε την αμφιβολία πολλών, ίσως και τη δική μας αμφιβολία. Όμως αν η αμφιβολία του μας εκφράζει κατά καιρούς, μας εκφράζει το ίδιο και η ομολογία του; Σε μια εποχή που η ανθρωπότητα «ψηλαφεί» απεγνωσμένα να βρει τη γαλήνη και τη χαρά της σωτηρίας, ας βρει στο πρόσωπο των σημερινών Χριστιανών, άρα και του δικού μας προσώπου, ας βρει το Θωμά της πίστεως και όχι της απιστίας. Ας ανακαλύψει στο πρόσωπο μας το Θωμά της πίστεως και της τελειότητας και που αναγνωρίζει με χαρά, αλλά και ταπείνωση ότι βρήκε στο πρόσωπο του Ιησού το νικητή του θανάτου και άρα και της αναστάσεως. Αυτή η αναγνώριση θα γαληνέψει την ταραγμένη ζωή μας και θα γίνει αφορμή για μια κοινή ομολογία της ανθρωπότητας στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου». Αμήν.

 
Θεόδωρος Αντωνιάδης

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Απόστολος: Πράξ. ΣΤ΄1-7
Ευαγγέλιο: Μάρκ. ΟΕ΄ 43 – ΙΣΤ΄8
19 Μαΐου 2013
 

 «Τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον». 

 

Η σημερινή Κυριακή των Μυροφόρων, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι αφιερωμένη από την Εκκλησία μας, στα ευλαβή και θεοσεβή εκείνα πρόσωπα, που με θαυμαστή τόλμη και ευψυχία, εξεδήλωσαν την αγάπη τους προς τον Κύριο, μετά τη σταυρική Του θυσία. Ο φόβος και ο τρόμος είναι διάχυτος παντού. Οι εχθροί του Κυρίου έχουν επικρατήσει. Χρειάζεται, λοιπόν, τόλμη και αποφασιστικότητα και δύναμη ψυχής. Προσόντα που έχουν ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ευσχήμων βουλευτής και οι μυροφόρες γυναίκες. Ο Ιωσήφ, επίσημο μέλος του Ιουδαΐκού Συνεδρίου, δεν κλονίζεται στην πίστη από τον θάνατο του Ιησού. Θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο τη θέση του, αλλά στην ανάγκη και αυτή ακόμα την ζωή του για τον αγαπημένο του Μεγάλο Νεκρό. Κι έτσι ζητά με τόλμη και παρρησία από τον Πιλάτο το Σώμα του Ιησού. Στην συνέχεια, με ζηλευτή αγάπη και αφοσίωση, εκτελεί τα προς τον Ιησού καθήκοντα της ταφής. Στη συνοδεία του Ιωσήφ, προστίθενται και λαμβάνουν μέρος και οι μυροφόρες γυναίκες, που παρακολουθούν από κοντά την ταφή του λατρευτού τους Διδασκάλου. Το γεγονός αυτό, μας οδηγεί να μελετήσουμε γενικότερα το θέμα για να δούμε γιατί είναι αναγκαία η χριστιανική τόλμη και που και πως πρέπει να εκδηλώνεται και εξωτερικεύεται.

Λαμπρό, λοιπόν και αιώνιο είναι το σημερινό παράδειγμα του Ιωσήφ. Έχει πιστέψει στον Κύριο και Τον αγαπά ειλικρινά. Γι’ αυτό και όταν ο Κύριος πεθαίνει πάνω στο Σταυρό, ο Ιωσήφ αισθάνεται επιτακτικά το χρέος να δείξει έμπρακτα την προς τον Ιησού αγάπη του. Παίρνει το θάρρος και παρουσιάζεται στον Πιλάτο και ζητά το Πανάγιο Σώμα Του, για να Το ενταφιάσει. Δεν υπολογίζει τις αντιδράσεις των Φαρισαίων και των αρχόντων, ούτε και τη δυσαρέσκεια που ήταν πιθανό να αισθανθεί ο Πιλάτος. Προχωρεί με τόλμη στο καθήκον. Και αφού λαμβάνει την απαιτούμενη άδεια, βοηθούμενος και από άλλα πιστά πρόσωπα, ξεκαρφώνει και καταβιβάζει από το Σταυρό το άγιο Σώμα του Χριστού, το αλείφει με αρώματα και το τυλίγει σε καθαρό σενδόνι. Και με αισθήματα βαθύτατης ευλάβειας, αγάπης και συγκίνησης, θέτει το Τίμιο Σώμα στο «καινό μνημείο», αφού κλείει την είσοδό του με μια βαριά πέτρα.

Αλλά πέρα από τον Ιωσήφ, τιμή και θαυμασμός ανήκει και στις ευσεβείς μυροφόρες γυναίκες, οι οποίες πολύ πρωί πήγαν στο μνήμα του Κυρίου. Αισθάνονται και αυτές επιτακτικό το χρέος να προσφέρουν στον Κύριο τις νεκρικές τιμές που συνήθιζαν οι Ιουδαίοι. Αγοράζουν, λοιπόν, αρώματα και μύρα και νωρίς το πρωί της Κυριακής ξεκινούν για τον τάφο Του. Και αυτές δεν υπολογίζουν κανένα κίνδυνο και καμιά απειλή. Αν και εκ φύσεως αδύνατες και δειλές, αψηφούν τα πάντα. Εμπνεόμενες από την αγάπη προς τον Κύριό τους, προχωρούν για την εκπλήρωση του σκοπού τους. Και μόλις πλησιάζουν, με έκπληξη βλέπουν ότι η πέτρα έχει παραμερισθεί. Εισέρχονται δειλά-δειλά στο μνήμα και βρίσκουν εκεί ένα λαμπροφορεμένο άγγελο του Θεού, που τις καθησυχάζει και αναγγέλλει σ’ αυτές το μεγάλο γεγονός ότι αναστήθηκε ο Κύριος. Κι έτσι, οι μέχρι τότε θλιμμένες ψυχές των μυροφόρων, γεμίζουν πλέον από ανέκφραστη χαρά και αγαλλίαση. Και γεμάτες έκσταση και Θείο φόβο, σπεύδουν να αναγγείλουν το μεγάλο γεγονός που πρώτες αυτές άκουσαν.

Οι εκλεκτές αυτές ψυχές, του Ιωσήφ και των μυροφόρων γυναικών, δίνουν σε όλους μας ένα σπουδαίο μάθημα. Ότι δηλαδή χρειάζεται να έχουμε κι εμείς σαν χριστιανοί, τόλμη και γενναιοψυχία. Να έχουμε θάρρος και αφοβία όταν επιτελούμε οποιοδήποτε δύσκολο έργο, που μας επιβάλλει η χριστιανική μας ιδιότητα. Βέβαια, δεν μας απειλούν εμάς σήμερα με διωγμούς, με μαρτύρια ή με θάνατο. Όμως πρέπει να το καταλάβουμε όλοι μας ότι η χριστιανική ζωή είναι, για όσους βέβαια θέλουν να τη ζήσουν με συνέπεια, ζωή ομολογίας, θυσιών και αγώνων. Και η ζωή αυτή απαιτεί ηρωΐσμό και παρρησία. Κι εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι, η εκπλήρωση των θρησκευτικών μας καθηκόντων και η συνειδητή τήρηση των νόμων του Θεού, προκαλούν πάντοτε τις ειρωνείες, τους ονειδισμούς, τις πιέσεις και αντιδράσεις των ανθρώπων του κόσμου. Αν, λοιπόν, δεν διαθέτουμε ευψυχία, τόλμη και θάρρος, μπροστά στα εμπόδια αυτά, θα λυγίσουμε, θα δειλιάσουμε, θα υποχωρήσουμε και θα ηττηθούμε.

Γι’ αυτό, όταν και στη δική μας ζωή, παρουσιάζονται διάφορα προβλήματα και αδιέξοδα, μας χρειάζεται πίστη και τόλμη. Τα προβλήματα αυτά μπορεί να είναι οικογενειακά, οικονομικά, συνειδησιακά εργασιακά, υγείας και τόσα άλλα. Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές, σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες απελπιζόμαστε, τα χάνουμε και νομίζουμε πως χάθηκαν τα πάντα και πως βουλιάξαμε στα άλυτα προβλήματά μας. Χρειάζεται σ’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές της ζωής μας, να προχωρούμε με πίστη και τόλμη για να δίνουμε τις μεγάλες μάχες. Έστω κι αν ,μας φαίνεται ακατόρθωτο, με τη βοήθεια του Θεού, μπορούν να παραμερισθούν τα εμπόδια. Γιατί ο Θεός που παρακολουθεί τη ζωή μας, μπορεί ν’ ανοίγει τους δρόμους σ’ όλα τα αδιέξοδα. Οι δυσκολίες θα εξαφανίζονται και το σκοτάδι θα διαλύεται. Φτάνει εμείς να προχωρούμε με πίστη και τόλμη, όπως προχώρησαν ο Ιωσήφ και οι μυροφόρες γυναίκες.

Αλλά και σε συγκεκριμένες στιγμές και περιπτώσεις, όπου ιδιαίτερα καλούμαστε να δείξουμε τη χριστιανική παρρησία και τόλμη, ποτέ δεν πρέπει να φοβούμαστε να αποκαλύπτουμε τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις και ποτέ δεν πρέπει να διστάζουμε να υψώνουμε την φωνή μας, όταν το κακό θριαμβεύει και όταν πολεμείται ο Χριστός και η Εκκλησία Του. Θα πρέπει να μη σιωπούμε, να παίρνουμε θέση και να τολμούμε με σύνεση και θάρρος, χωρίς να φοβούμαστε τις αντιδράσεις.

Αδελφοί μου. Η γιορτή των αγίων Μυροφόρων, τόσο των γυναικών όσο και των ανδρών, γίνεται αφορμή να θερμάνουμε ακόμα περισσότερο την αγάπη μας που τρέφουμε όλοι μας στο Χριστό. Ας γίνουμε, λοιπόν, γενναίοι στο φρόνημα, εύψυχοι και αποφασιστικοί. Ας διώξουμε από μέσα μας τη δειλία, τον φόβο και την ατολμία. Ας μη υπολογίζουμε και ας μη φοβούμαστε τους ανθρώπους του κόσμου, τη γνώμη τους ή τις απειλές τους. Ας αποβάλουμε από μέσα μας κάθε δειλία και ας γνωρίζουμε ότι Χριστιανός και δειλία είναι δυο πράγματα ασυμβίβαστα. Ας παρακαλούμε τον Θεό να μας δίνει θάρρος και τόλμη, δύναμη και ευψυχία, αγαθά που είναι απαραίτητα στη σημερινή μας κοινωνία. Είθε όλοι να τα αποκτήσουμε. Τα έχουμε ανάγκη κι’ εμείς και η εποχή μας.

 
† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ
Απόστολος: Πραξ. θ΄ 32-42
Ευαγγέλιο: Ιω. ε΄ 1-15
26 Μαΐου 2013
 

 

 

«Μετά ταύτα ευρίσκει αυτόν ο Ιησούς εν τω ιερώ και είπεν αυτώ∙ ίδε, υγιής γέγονας∙ μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοί τι γένηται»
 

Ο Παραλυτικός, αγαπητοί αδελφοί, που έγινε καλά από τον φιλεύσπλαχνο Κύριο, βρισκόταν σ’ αυτήν την κατάσταση τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια κι είχε φτάσει σ’ αυτό το κατάντημα από την αμαρτωλότητα του. Το ότι αιτία της αρρώστιας του στάθηκε ο άσωτος κι αχαλίνωτος, ο έξω από το θέλημα του Θεού, βίος του, φαίνεται καθαρά από τα λόγια που του είπε ο Ιησούς, όταν τον συναπάντησε μέσα στον Ναό: «Ίδε, υγιής γέγονας∙ μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοί τι γένηται». Έγινες καλά στο σώμα και στην ψυχή. Σε γιάτρεψε η Χάρις μου, χορηγώντας σου την άφεση και ξαναδένοντας σου τους αρμούς του κορμιού. Πρόσεξε, λοιπόν, από εδώ και πέρα, να μη ξαναπαρασυρθείς στην αμαρτία. Γιατί, σε τέτοια περίπτωση είναι πιθανό ή μάλλον βέβαιο, ότι θα πάθεις χειρότερα. Ποια είναι τα χειρότερα; Όχι τόσο η σωματική ερείπωση, που κι αυτή, βέβαια, είναι μεγάλο κακό, όσο η ανικανότητα της ψυχής στο να ξαναποθήσει τη μετάνοια, να αναζητήσει τη Χάρη μου. Το χειρότερο, λοιπόν, που σε περιμένει, αν δεν μείνεις  σταθερός στην καινούργια ζωή, την οποία σου δώρισα, είναι κάτι ανεπανόρθωτο. Είναι ο οριστικός θάνατος, η απώλεια σου. Δέξου την ευεργεσία της αγάπης και του ελέους μου με σοφία και συναίσθηση, με φόβο και σύνεση. Φρούρησε αυτό το δώρο σαν πολύτιμο απόκτημα που διατρέχει τον έσχατο κίνδυνο, που το επιβουλεύονται δυνατοί αντίπαλοι, που αν το χάσεις μια φορά, είναι χαμένο για πάντα. Μη λησμονήσεις ποτέ αυτό το μάθημα που πήρες από την αρρώστια του σώματος κι έχε πάντοτε στο νου σου το νόημα το προειδοποιητικό που είχε η αρρώστια σου. Γιατί ο μαρασμός του σώματος δεν είναι παρά μια προφητεία, ένα μικρό κακό που προαναγγέλλει και συμβολίζει κάποιο άλλο κακό άπειρα βαθύτερο: τον μαρασμό της ψυχής, τον αιώνιο θάνατο.

Ευλογημένη ήταν, αγαπητοί αδελφοί, εκείνη η αρρώστια για τον άνθρωπο αυτόν, παρ’ όλο ότι την καρποφόρησε η ασωτία του. Γιατί αυτή τον έκαμε να μετανοήσει, του μαλάκωσε την καρδιά, τον ωρίμασε σε μια καινούργια ζωή, τον έφερε στο κατώφλι του θεϊκού ελέους, του φωτισμού, της αναγεννήσεως.

Του ακινήτησε το σώμα, αλλά του φτέρωσε την ψυχή. Του παρέλυσε τα πόδια, αλλά τον αξίωσε να περπατήσει στους δρόμους της επιστροφής. Του άφησε ξερά τα χεριά. αλλά του σήκωσε στον ουρανό τα άλλα εκείνα χέρια της διανοίας, μαθαίνοντας τον να προσεύχεται και να αποζητά τους οικτιρμούς του Θεού. Του μάρανε τις σάρκες, αλλά ανθοβόλησε μέσα του την πίστη και την απαντοχή. Τον έριξε χάμω, αλλά του εξασφάλισε τον ουρανό.

Μεγάλο σχολείο μετάνοιας κι ανανήψεως είναι οι θλίψεις του σώματος. Και σ’ αυτό το σχολείο έκαμε μακροχρόνιες σπουδές ο παραλυτικός. Έτσι βγήκε ετοιμασμένος καθ’ όλα στην αιώνια ζωή, όπου τον σήκωσε και τον εισήγαγε ο Σωτήρ.

Δεν είναι κάθε αρρώστια, που μπορεί κανείς να πάθει, πάντα αποτέλεσμα της αμαρτίας του. Ούτε ακόμη είναι οπωσδήποτε συνέπεια αμαρτιών των γονέων του ή των προγόνων του, κατά το προφητικό «οι πατέρες έφαγαν αγουρίδες και μούδιασαν τα δόντια των παιδιών». Υπάρχουν κι αρρώστιες που ο Θεός επιτρέπει να έρχονται μονάχα για να δοξασθεί το όνομα του. Παράδειγμα, ένας άλλος ευεργετημένος από τον Ιησού, ο τυφλός από γέννα, για τον οποίο ρώτησαν τον Κύριο οι μαθητές: Τις ήμαρτεν, ούτος ή οι γονείς αυτού, ίνα τυφλός γεννηθή; Κι ο Κύριος τους αποκρίθηκε: Ούτε ούτος ήμαρτεν ούτε οι γονείς αυτού αλλ’ ίνα φανερωθούν τα έργα του Θεού εν αυτώ.

Όποια, όμως, κι αν είναι η αιτία που προκαλεί μιαν αρρώστια, ο Θεός ξέρει να χρησιμοποιεί αυτή την αρρώστια για το καλό του ανθρώπου, βγάζοντας από το πικρό γλυκύ, κάνοντάς την σχολείο μετάνοιας, θύρα αναγεννήσεως, βοηθό και συντελέστρια της τελειότητας. Γι ‘αυτό τον τελευταίο  λόγο τη χρειάστηκε ακόμη και σε μεγάλους αγίους του, για να τους ασφαλίσει από τον Εωσφόρο και να τους κάνει να γίνονται καλύτεροι ολοένα. Παράδειγμα ο μεγάλος Παύλος, που καθώς ο ίδιος αναφέρει, του είχε δοθεί κάποιος σκόλοψ στη σάρκα και του κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν παρά μια αρρώστια.

Αν, λοιπόν, ένας Παύλος είχε ανάγκη από τέτοιο τρόπο σωτηρίας, πόσο πιο μεγάλη έχουν οι αμαρτωλοί, που αλλιώς δεν θα μετάνιωναν ή οι χλιαροί πιστοί, που αλλιώς δεν θα ανένηφαν και δεν θα γίνονταν θερμοί;

Ο Θεός, αγαπητοί αδελφοί, δεν είναι τιμωρός. Είναι πατέρας που θέλει το καλό μας. Και λοιπόν, οι θλίψεις που επιτρέπει να μας βρίσκουν – κι ανάμεσα τους οι αρρώστιες – δεν χρησιμοποιούνται από τη σοφία του παρά για τη σωτηρία μας, για το αιώνιο καλό μας.

Λέγει κάπου ο όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος: «Οι σπόροι, όταν πέσουν στη γη, τραβούν χίλια πάθη κατά τη διάρκεια του χειμώνος, ώσπου να φυτρώσουν την άνοιξη. Υποφέρουν κρύο, βροχές κι ένα σωρό άλλα. Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο σ’ αυτόν τον κόσμο. Είναι σαν ένας θαμμένος και ταλαιπωρούμενος σπόρος, που πρόκειται να φυτρώσει στην αιώνια άνοιξη της άλλης ζωής. Τότε μονάχα θα απαλλαγούμε οριστικά από κάθε θλίψη και πειρασμό».

Ο παραλυτικός, αδελφοί μου, σαν δέχτηκε  την ευεργεσία του Κυρίου, απέδειξε με δυο πράγματα που αναφέρει ο ευαγγελιστής, ότι αναγεννήθηκε, ότι είχε πραγματικά γίνει και στην ψυχή κι όχι μόνο στο σώμα καλά.

Πήγε πρώτα στον Ναό, για να ευχαριστήσει τον Θεό. Κι όταν ο Ιησούς τον βρήκε εκεί και του φανερώθηκε, δεν αποσιώπησε τον ευεργέτη του, αλλά «απήλθε… και ανήγγειλε τοις Ιουδαίοις, ότι Ιησούς έστιν ο ποιήσας αυτόν υγιή».

Αγκάλιασε δηλαδή τις δυο μεγάλες και πρώτες εντολές και βάλθηκε να τις πραγματοποιεί: την αγάπη προς τον Θεό, η οποία δείχνεται με τον εκκλησιασμό. Και την αγάπη προς τον πλησίον, που δείχνεται με το να του προσφέρουμε όχι μόνο υλική βοήθεια, αλλά προ παντός τον ίδιο τον Κύριο.

Είθε και σε μας, αγαπητοί αδελφοί, κάθε θλίψη να προκαλεί το αγκάλιασμα αυτών των δυο εντολών και να το κάνει πιο σφοδρό και πιο θερμό.

 
Γιώργος Σαββίδης

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
ΛΟΓΟΣ ΣΤ΄
ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΠΡΩΤΟΣ
 

Αλλά επειδή έχετε και εμένα και τον λόγον, και επειδή με έχετε εξαναγκάσει με την αγάπην σας, όχι βέβαια χωρίς την αγάπην σας, όχι βέβαια χωρίς την θέληση μου, θα ομιλήσω μεν, έστω και δια βραχέων, επειδή με παρακαλείτε να το κάμω. Θα ειπώ δε λόγους ευχαριστίας και συμβουλών. Η μεν ευχαριστία λοιπόν είναι η εξής: «Ποιος ημπορεί να διηγηθεί τα κραταιά έργα του Κυρίου;» ή ποίος θα παρουσιάσει εις όλας τας ακοάς την δοξολογίαν του δι’ όλα; Διότι τα δυο έχουν γίνει ένα, και έχει διαλυθεί ο τοίχος ο οποίος είχε τεθεί ως φραγμός μεταξύ των διότι έκαμες να παύσουν πλέον  να μας χρησιμοποιούν ως παράδειγμα προς αποφυγήν οι ειδωλολάτραι και να κινούν την κεφαλήν των δι’ ημάς διότι μας έχεις τιμωρήσει τόσον, όσον ήτο αρκετόν δια να γνωρίσωμεν την έκτασιν του αγαθού της ειρήνης, και αφού μας έκαμες να υποφέρωμεν, μας έφερες πάλιν εις την προτέραν κατάστασιν. Ω πόσον παράδοξος υπήρξεν η θεραπεία! Μας ωδήγησες προς την ειρήνην διά του μίσους, το οποίον εμισήθη πολύ γρήγορα, αφού έκαμες να επιτευχθεί με το αντίθετον του και αφού μας ένωσες τόσο πολύ, ώστε να τρέξωμεν με περισσοτέραν θερμότητα ο ένας προς τον άλλον, όπως τα φυτά, τα οποία όταν λυγισθούν με τα χέρια και ύστερα αφεθούν ελεύθερα, γυρίζουν πάλιν  πίσω και επανευρίσκουν την προηγούμενην των φυσικήν κατάστασιν και φανερώνουν ποια είναι η φύσις των· το να λυγίζουν δηλαδή με την βίαν, αλλά να επιστρέφουν εις την θέσιν των όχι με την βίαν. Τώρα πλέον δεν περιφρονεί το χέρι το μάτι, ούτε το μάτι το χέρι. Τώρα πλέον η κεφαλή δεν επαναστατεί εναντίον των ποδών, ούτε οι πόδες αποξενώνονται από την κεφαλήν, και δεν βλάπτουν πλέον ούτε βλάπτονται τα μέλη από την αταξίαν και την αναρχίαν, η οποία αποτελεί σύγχισιν και διάλυση των πάντων, αλλά όλα μαζί φροντίζουν το ένα δια το άλλο κατά την τάξη και τον νόμον της φύσεως, ο οποίος συνέδεσε και διετήρησε τα πάντα, το ένα με την βοήθεια του άλλου. Και έχομεν γίνει ένα σώμα και ένα πνεύμα, όπως μετέχομεν και εις την νέαν ελπίδα της κλήσεως.

Δια τούτο θα σε δοξολογήσει ο πτωχός λαός, ο οποίος ενώ ήτο άπορος έχει γίνει πλούσιος, διότι έχεις δείξει κατά θαυμαστόν τρόπον την φιλανθρωπίαν σου προς ημάς, και έχουν γίνει ακόμη πιο μεγαλοπρεπείς αι αρχαίαι διηγήσεις. «Διότι εκεί όπου ηυξήθη υπερβολικά η αμαρτία εκεί εδόθη εις ασυγκρίτως μεγαλύτερον βαθμόν η χάρις». Διότι ενώ προσέφερα κόκκον σίτου, έλαβον ολόκληρον στάχυν· ενώ είχα πενθήσει δια την απώλειαν προβάτων, προσέλαβε και άλλους ποιμένας. Και θα προσλάβω βεβαίως, το γνωρίζω πολύ καλά, τον πιο τίμιον ποιμένα, έστω και αν δι’ ορισμένους πνευματικούς λόγους αναβάλλει να αναλάβει την διαποίμανσιν εις τον οποίον έχει μεν εμπιστευθεί το Πνεύμα την εργασίαν των ταλάντων και την φροντίδα του ποιμνίου και ο οποίος έχει χρισθεί με το χρίσμα της ιερωσύνης και της πνευματικής ολοκληρώσεως, αλλά αναβάλλει ακόμη από λόγους σοφίας να αναλάβει την επιστασίαν, και διατηρεί ακόμη κρυμμένον κάτω από τον μόδιον τον λύχνον (τον οποίον θα τοποθετήσει μετ’ ολόγον εις τον λυχνοστάτην δια να φωτίσει από παντού την ψυχήν της Εκκλησίας και δια να γίνει φως εις τον δρόμον μας), και περιπλανάται ακόμη εις τα δάση και τας χαράδρας και εις τα όρη και τας πηγάς, επινοών παγίδας δια τους λύκους οι οποίοι αρπάζουν τας ψυχάς, δια να δεχθεί εις τον κατάλληλον καιρόν και την ποιμαντικήν ράβδον και ποιμάνη μαζί με τον αληθινόν ποιμέναν το λογικόν αυτό ποίμνιον, οδηγών αυτό εις τόπους όπου υπάρχει χλόη, εις τους λόγους δηλαδή του Θεού, οι οποίοι είναι πάντα δροσεροί, και ποτίζων αυτό με το νερό το οποίον το δροσίζει, δηλαδή με το Πνεύμα. Αυτό το πράγμα λοιπόν και ελπίζομεν και ευχόμεθα. Εγώ δε είναι πια καιρός να προσθέσω και την συμβουλήν εις την ευχαριστίαν. Θα την κάμω δε και αυτήν όσον το δυνατόν πιο σύντομον, επειδή με τα έργα σας αυτά την έχετε εφαρμόσει κατά το μεγαλύτερον μέρος και δεν είναι ανάγκη να συμβουλεύσει κανείς δια μακρών εκείνους οι οποίοι έχουν αποκτήσει πείραν από τα έργα.

Θα έπρεπε μεν, αδελφοί μου, να μην είχαμε διαιρεθεί κατ’ αρχήν, ούτε να είχεν εξαφανισθεί το παλαιόν εκείνο στολίδι και καύχημα, το οποίον αν και είναι μικρόν το ποίμνιον μας και ίσως ούτε άξιον να συγκαταλέγεται εις τα ποίμνια, είχα εις τον ίδιον βαθμόν με τα πιο μεγάλα και εκτεταμένα ποίμνια· μάλιστα δε το εθεωρούσα ανώτερον και από ωρισμένα με την δύναμη του Πνεύματος. Διότι το καθένα των είχε και κάποιο στολίδι και καύχημα ή μικρόν ή μεγάλον, ενώ το εντελώς ιδιαίτερον καύχημα και στολίδι του ιδικού μας ποιμνίου ήτο η άρρηκτος ενότης και η έλλειψη ταραχών και στάσεων, εις τρόπον ώστε να το παρομοιάσουν πολλάς φοράς προς την κιβωτόν του Νώε, επειδή ήτο το μόνον το οποίον είχε διαφύγει την αναστάτωσιν όλου του κόσμου και είχε διαφυλάξει τα σπέρματα της ευσέβειας. Επειδή δε είμεθα άνθρωποι και δεν ημπορούμεν να αποφύγωμεν εντελώς τον φθόνον του πονηρού, ούτε έχομεν γίνει από την φύσιν μας ανώτεροι από την ασθένειαν η οποία κατέχει τα πάντα, αλλά έχομεν λάβει και ημείς εν μέρος από την κοινήν συμφοράν, και δεν διετηρήσαμεν μέχρι τέλους την καλήν πατρικήν κληρονομίαν, το αγαθόν δηλαδή της ομονοίας, έχομεν μεν και εις το σημείον αυτό έναντι των άλλων το ουχί ασήμαντον πλεονέκτημα (εάν βεβαίως θα πρέπει να καυχηθώμεν με το θάρρος το Χριστού εναντίον της έχθρας μας) να πάθωμεν τελευταίοι τα πράγματα αυτά και να διορθωθούμε πρώτοι. Διότι το να αρρωστήσει μεν κανείς οφείλεται εις την κοινήν φυσιν και την ανθρωπίνην ασθένεια, η οποία επηρεάζει τους πάντας, ακόμη και εκείνους οι οποίοι είναι πολύ ισχυροί κατά το σώμα και κατά τον νουν, το να θεραπευθεί δε και να επιστρέψει εις την κοινωνίαν μετά των άλλων είναι ίδιον του λογικού και της χάριτος, η οποία καλώς και δικαίως μας έδωσε το βραβείον και μάλιστα κατά τρόπον καλύτερον από τας προσευχάς και τας προσδοκίας μας και τας ελπίδας των άλλων.

Διότι ημείς τας κεφαλάς, αι οποίαι εδόθησαν εις το τμήμα ως νεωτεριστικαί χάριν της ευσεβείας και ως προσπαθούσαι να βοηθήσουν τον ορθόν λόγον ο οποίος εταλαιπωρείτο, τας επλησιάσαμεν με κατανόησιν και δεν τας απεφύγαμεν ως εχθρικάς, αλλά τας ενηγκαλίσθημεν ως αδελφούς, οι οποίοι επανεστάτησαν μεν επ’ ολίγον εναντίον της πατρικής κληρονοιάς αλλά όχι με πονηρόν σκοπόν. Και δεν επαινέσαμεν μεν την έχθραν, αλλά απεδέχθημεν τον ζήλον των. Διότι η διαφορά και η διάσπασις χάριν της ευσεβείας είναι καλύτερα από ομόνοιαν πλήρη παθών. Διά τον λόγον αυτόν δε, εκείνο το οποίον μας είχεν αφαιρεθεί το μετετρέψαμεν εις προσθήκην υπέρ ημών, αφού εκλέψαμε με την αγάπην την εναντίον μας επιβουλήν και αλλάξαμε τόσον πολύ την τάξιν, ώστε να μην ακολουθήση η χάρις την γνώμην, αλλά να προηγηθεί η χάρις της γνώμης και να χρησιμοποιηθούν προς τον σκοπόν αυτόν και ξένα χέρια, αφού αφήσαμε να μας προλάβει μόνον επ’ ολίγον το Πνεύμα. Σεις δε αφού έχετε εγκαταλείψει τας πονηράς σκέψεις τας οποίας σας είχε δημιουργήσει το γράμμα, ετρέξατε προς το πνεύμα, χωρίς να επαινέσετε μεν την φαινομενικήν απλότητα των λόγων, αλλά και χωρίς να κατηγορήσετε τούτο ως ασέβειαν, επειδή εγνωρίζατε ότι η Τριάς παραμένει εις ημάς σταθερά και ασάλευτος, κάτι το οποίον οφείλετε εις την ίδιαν την φύσιν της, και ότι το να περικόψει κάποιος κάτι από τα τρία πρόσωπα ή να αποξενώσει κάποιο απ’ αυτά, είναι το ίδιον ωσάν να καταστρέφει το παν και να επιτίθεται με ακάλυπτον την κεφαλήν εναντίον ολόκληρου της θεότητος. Και αυτά τα εχρησιμοποιούσαν διά να δικαιολογήσωμεν ο ένας τον άλλον, μολονότι υπήρχεν η μεταξύ μας διαφορά, ενίοτε δε και παρά τας προσωπικάς μεταξύ ωρισμένων διαφοράς, πράγμα το οποίον αποτελεί και το πιο μεγάλο και αλάνθαστο κριτήριον της αλήθειας, η οποία ούτε από τον καιρόν κατανικάται, ούτε καταλύει τον σπινθήρα της αγάπης ο οποίος υπάρχει μέσα μας. Διότι ακόμη και όταν είχαμε φατριασθεί υπήρχε μέσα μας το πιο σημαντικό, δηλαδή η κοινή πίστις, και το ότι εγνωρίζαμεν ότι δεν είχαμεν διαφοράς ως προς την αλήθειαν ούτε είμεθα αντίθετοι, αλλά είχαμε διαμορφωθεί με τον ίδιον χαρακτήρα της πίστεως και της πρώτης μας ελπίδας.

 
(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
ΕΡΓΑ Τόμος 1ος σελ. 241-249)


 
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Μεγάλη Τετάρτη(βράδυ)                     :             ΠΑΦΟΣ,Αγ.Δημήτριος
Μεγάλη Πέμπτη(πρωί)                        :             ΠΑΦΟΣ,Απ.Παύλου και Βαρνάβα
Μεγάλη Πέμπτη(βράδυ)                      :             ΠΑΦΟΣ,Αγ.Θεόδωρος
Μεγάλη Παρασκευή(πρωί)                  :              ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ,Αγ.Σπυρίδωνας
Μεγάλη Παρασκευή(βράδυ)                :              ΠΑΦΟΣ,Αγ.Θεόδωρος
Μεγάλο Σάββατο(πρωί)                      :               ΠΑΦΟΣ,Αγ.Κενδέας
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ                                   :               ΠΑΦΟΣ,Αγ.Θεόδωρος
Δευτέρα 6 Μαΐου                               :               ΠΑΦΟΣ,Αγ.Θεόδωρος
Τετάρτη           8 Μαΐου(εσπερινός)     :               ΤΙΜΗ
Πέμπτη            9 Μαΐου                     :               ΤΙΜΗ
Παρασκευή      10  Μαΐου                  :                ΑΜΑΡΓΕΤΗ
Κυριακή          12  Μαΐου                   :               ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Κυριακή          26 Μαΐου                    :               ΠΑΦΟΣ,Αγ.Δημήτριος
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Μεγάλη Τετάρτη(βράδυ)                    :              ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Μεγάλη Πέμπτη(πρωί)                       :              ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Μεγάλη Πέμπτη(βράδυ)                     :              ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Μεγάλη Παρασκευή(πρωί και βράδυ)  :              ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Μεγάλο Σάββατο(πρωί)                      :              ΓΙΟΛΟΥ
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ                                   :              ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Δευτέρα        6 Μαΐου                        :               ΠΑΦΟΣ,Αγ.Θεόδωρος
Τρίτη            7 Μαΐου                        :                ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Σάββατο        11  Μαΐου(εσπερινός)    :                ΔΡΟΥΣΙΑ
Κυριακή        12  Μαΐου                     :               ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Κυριακή        19 Μαΐου                      :               ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ,Αγ.Ανάργυροι
Κυριακή        26 Μαΐου                      :               ΝΕΟΝ ΧΩΡΙΟΝ
 
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
 

 
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Κυριακή  19 Μαΐου : ΚΟΛΩΝΗ
Κυριακή  26 Μαΐου : ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή 12 Μαΐου : ΦΙΛΟΥΣΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Κυριακή 19 Μαΐου : ΔΟΡΑ
Κυριακή 26 Μαΐου : ΜΑΝΔΡΙΑ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                
Κυριακή 12 Μαΐου: ΚΟΙΛΗ
Κυριακή 19 Μαΐου: ΣΤΑΤΟΣ-ΑΓΙΟΣ ΦΩΤΙΟΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                    
Κυριακή 19 Μαΐου : ΚΟΝΙΑ
Κυριακή 26 Μαΐου : ΚΙΣΣΟΝΕΡΓΑ
 
   
 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.
 

Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org