English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΙΟΥΝΙΟΣ 2013

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΔΟΣ
Ευαγγέλιο: Ιωάνν. Δ΄5-42
Απόστολος: Πράξ. ΙΑ 19-30
2 Ιουνίου 2013
 

 « Υπαγε φώνησον τον άνδρα σου και ελθέ ενθάδε» 

 

Ένα πολύ μεγάλο θαύμα μας περιγράφει το σημερινό ευαγγέλιο, αγαπητοί μου αδελφοί. Δεν πρόκειται για θεραπεία κάποιου αρρώστου, αλλά για τη σωτηρία των κατοίκων μιας ολόκληρης πόλης, από τον Κύριο και Σωτήρα μας. Και το πρόσωπο αυτό που συνήργησε στο θαύμα, όλως παραδόξως, είναι μια πρώην  αμαρτωλή ψυχή. Πρόκειται για τη Σαμαρείτιδα, που αναδείχθηκε σε αγία και που γιορτάζεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία, σαν η Αγία Φωτεινή. Η Σαμαρείτιδα αυτή υπήρξε αμαρτωλή, γιατί αφού άλλαξε πέντε άνδρες, συζούσε έπειτα με έκτο παράνομα και είχε αποβεί δημόσιο σκάνδαλο μέσα στην πατρίδα της. Μετά από σοβαρό προβληματισμό, αυτή συνήλθε, μετανόησε, αποκήρυξε την αμαρτωλή ζωή της, αφοσιώθηκε στο Θεό και αναδείχθηκε αγία. Που οφείλεται όμως αυτή η μεταβολή; Η θαυμαστή αυτή μεταβολή, αγαπητοί μου, οφείλεται πρώτο στην αγαθή πρόθεσή της, που πάντοτε με τη μετάνοια ευλογεί και βραβεύει ο Θεός. Αλλά και στη Θεία Χάρη και στην αγαθή και εύσπλαχνη συμπεριφορά του Κυρίου μας προς την Σαμαρείτιδα που έφερε και το σωτήριο αποτέλεσμα. Ας δούμε λοιπόν, και εμείς σήμερα, ποια η συμπεριφορά του Κυρίου προς τους αμαρτωλούς, για να διδαχθούμε και τη δική μας συμπεριφορά απέναντι στους αμαρτωλούς συνανθρώπους μας.

Αδελφοί μου! Σαν αναμάρτητος ο άπειρος και άγιος Θεός είχε και έχει κάθε δικαίωμα να αποστραφεί και να κρίνει και να καταδικάσει ακόμα, τον ένοχο και αμαρτωλό. Όμως αντί της αυστηρότητας αυτής δείχνει στον αμαρτωλό άνθρωπο αγάπη, συγκατάβαση, μακροθυμία, ανοχή και απεριόριστη ευσπλαχνία. Τούτο συμπεραίνεται από το γεγονός ότι ο ίδιος ο Κύριος, μας λέει ότι δεν ήλθε στη γή για να καταδικάσει τον κόσμο, αλλά για να τον σώσει (Ιωάνν. ΙΒ΄ 47), ότι δεν ήλθε στον κόσμο να καλέσει σε μετάνοια τους δίκαιους, αλλά τους αμαρτωλούς (Ματθ. Θ΄13) και ότι ήλθε στον κόσμο να σώσει τους πλανεμένους (Ματθ. ΙΗ΄11). Επομένως και γιατί ο Κύριος είναι αγαθός και φιλάνθρωπος Θεός και γιατί η σωτηρία των αμαρτωλών υπήρξε πάντα  ο απώτερος στόχος και σκοπός της παρουσίας Του στον κόσμο, γι’ αυτό και συμπεριφέρεται προς τους αμαρτωλούς με συγκατάβαση και ευσπλαχνία.

Κι’ έτσι βλέπουμε τον Κύριο στην επί γής παρουσία Του, να μη βδελύσσεται κανένα άσωτο και να μη πατάσσει κανένα εκμεταλλευτή και άδικο. Συγκαταβαίνει προς όλους, ακούει τον πόνο τους, θεραπεύει τις αρρώστειες τους, δίνει άφεση, ειρήνη και χαρά και σκορπίζει σ’ όλους αυτούς τους πονεμένους αμαρτωλούς ευτυχία. Και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις, δείχνει τόση αγάπη και καταδεκτικότητα προς τους αμαρτωλούς, που να κατηγορείται γι’ αυτό από τους εχθρούς του, τους γνωστούς Φαρισαίους ότι τρώει με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς (Ματθ. Θ΄ 11) και ότι είναι φίλος των τελωνών και αμαρτωλών (Μάρκ. Β΄16). Οι Φαρισαίοι απευθυνόμενοι στους μαθητές του Χριστού, διαμαρτύρονται ότι ο Διδάσκαλός τους δέχεται αμαρτωλούς και τρώει μαζί τους (Λουκ.ΙΕ΄2).

Ο Κύριός μας, ακριβώς, για να υποβοηθήσει τη μετάνοια του αμαρτωλού ανθρώπου, εκφράζεται με επιείκεια και στοργή, με απώτερο στόχο να εκμαιεύσει την ομολογία και τη συντριβή. Στη σημερινή Σαμαρείτιδα, με τρόπο και αγαθό λόγο αποκαλύπτει το ηθικό της παράπτωμα και την καλεί σε μετάνοια. Το ίδιο κάμνει και στον παραλυτικό της Καπερναούμ. « Παιδί μου », του λέει, « σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου». Πόση είναι η αγάπη και η ευσπλαχνία του Θεού προς τον αμαρτωλόν άνθρωπο, αλλά και το μεγάλο ενδιαφέρον του για μετάνοια, φαίνεται και από την παραβολή του ασώτου υιού. Με όλα αυτά και άλλα πολλά φαίνεται ότι σ’ όλη την επίγεια ζωή Του αγαπά, σπλαχνίζεται, πονεί, συγκαταβαίνει, αλλά και παρακινεί σε μετάνοια και σωτηρία. Ο μεγάλος της Θείας Του αγάπης ιερός και άγιος σκοπός, είναι η μετάνοια και ψυχική σωτηρία των αμαρτωλών.

Η Σαμαρείτιδα, λοιπόν, μας δίνει ένα σπουδαίο παράδειγμα, ότι πρέπει κι εμείς  εφ’ όσον γνωρίσαμε τον Κύριο, να συντελέσουμε ώστε να Τον γνωρίσουν και άλλοι. Αφού πρώτα επίστευσε η ίδια, έγινε αφορμή να πιστεύσουν και τόσοι άλλοι. Μετά την δική της σωτηρία, έγινε όργανο και μέσο με το οποίο σώθηκαν και τόσες άλλες ψυχές. Αν η Σαμαρείτιδα κρατούσε μόνο για τον εαυτό της το ατίμητο δώρο της σωτηρίας, κανένας άλλος δεν θα ωφελείτο. Και όπως τότε, έτσι και σήμερα, είναι πολλοί εκείνοι που περιμένουν να Τον γνωρίσουν. Η Σαμαρείτιδα δεν ήταν ιδιαίτερα μορφωμένη. Επειδή όμως εξετίμησε βαθειά τα Θεία λόγια του Κυρίου κι ένιωσε την δύναμη της Θείας Χάριτος μέσα της, έσπευσε να μεταδώσει εκείνο που εδοκίμασε με την παρουσία της με τον Χριστό και σ’ άλλους. Επομένως κι  εμείς όσο απλοί και άσημοι κι άν είμαστε, να μη διστάζουμε να μεταδίδουμε στους γύρω μας την ευλογημένη πείρα που τυχόν αποκτήσαμε από την γνωριμία μας με το Χριστό.

Ιδιαίτερα εμείς οι άνθρωποι οι αμαρτωλοί, θα πρέπει να φερόμαστε προς τους συνενόχους και συναμαρτωλούς μας με αγάπη, με συγκατάβαση και ευσπλαχνία. Φυσικό, φυσικότατο, αλλά και άδικο θα είναι να φερόμαστε με σκληρότητα και απανθρωπιά σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Λέγεται ότι η κοινή δυστυχία ενώνει και η αυτή θλίψη και συμπεριφορά, συναδελφώνει τους πάσχοντες ανθρώπους. Κοινή θλίψη, λοιπόν, η αμαρτία και κοινή συμφορά η ενοχή ένώπιον του δίκαιου Κριτή. Θα πρέπει πάντοτε να μας εμπνέει το παράδειγμα του Κυρίου. Αυτό θα πρέπει να μιλά στις ψυχές μας, αυτό να συγκινεί τις καρδιές μας, αυτό να εμπνέει την αγάπη προς τους συναμαρτωλούς μας. Η συναίσθηση της ίδιας αμαρτωλότητας και προς τους αμαρτωλούς αγάπη και ευσπλαχνία του Σωτήρος μας, αυτά τα δυο ας αφαιρέσουν κάθε υπεροψία, κάθε αυτοδικαίωση, κάθε σκληρότητα από μας και ας μας εμπνεύσουν την αγάπη, την ανοχή, τη μακροθυμία και επιείκεια προς τους αμαρτωλούς συνανθρώπους μας.

Αδελφοί μου! Ο Κύριος δεν μας ζητά να εργασθούμε ιεραποστολικά σε άγνωστους σ’ εμάς, οπότε ίσως να είχαμε λόγους  να δυσκολευθούμε. Έχουμε ευρύ πεδίο δράσης στους οικείους μας, στους συγγενείς και φίλους μας, στους γνωστούς μας. Προς όλους εκείνους που μας ξέρουν και θα μας ακούσουν προθυμότερα. Προς όλους αυτούς ας μιλήσει η καρδιά μας και η χορτασμένη από την Χάρη του Θεού ψυχή μας. Για να τους πει πόση χαρά και ειρήνη και πόσο φώς χαρίζει ο Χριστός σ’ όσους Τον πλησιάζουν. Και δεν χρειάζονται περίτεχνα λόγια για να τα πει κανείς αυτά. Αρκεί η προσωπική μας πείρα να είναι πλούσια και αυτό που  αισθανόμαστε να το φανερώνουμε με παρρησία, με ζέση, με ενθουσιασμό. Και να είμαστε βέβαιοι ότι ο Θεός θα ευλογήσει την ομολογία μας και θα την κάμει να καρποφορήσει.

 
† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος
 

 

 


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ
Απόστολος: Πραξ. στ΄ 16 – 34
Ευαγγέλιο: Ιωαν. θ΄ 1-38
9 Ιουνίου 2013
 
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
του Μητροπολίτη Πάφου Γεωργίου για τη διεξαγωγή
εράνου υπέρ των τυφλών.
 

Είναι από όλους παραδεκτό ότι είναι αξιοθαύμαστο δημιούργημα ο οφθαλμός. Αυτός μας αποκαλύπτει τον Θεό, εξετάζοντας με ακρίβεια όλη την κτίση και υποδεικνύοντας από τα έργα τον δημιουργό. Από τα ορατά ερμηνεύει τα αόρατα. Μ’αυτόν γνωρίζουμε τον ήλιο και μανθαίνουμε τη διακόσμηση του ουρανού, αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά των αστέρων, κατανοούμε την υπόσταση της γης και τη φύση της θαλάσσης. Νιώθουμε, μέσω του, την κατήφεια του σκότους και τη λαμπρότητα του φωτός και όλα όσα δημιούργησε ο Θεός, χαρακτηρίζοντας τα ως «καλά λίαν».

          Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, σε πόση δυστυχία θα ζούσε ο εκ γενετής τυφλός αφού δεν θα μπορούσε να απολαύσει τίποτα απ’τα πιο πάνω.. Η μεγάλη στέρηση, ωστόσο, έκαμε και πιο ποθητή τη θεραπεία. Κι οδήγησε τον «ποτέ τυφλόν» τόσο στη σωματική όσο και στην πνευματική ανάβλεψη. Επειδή τίποτα στη ζωή μας δεν είναι απρονόητο, κι ούτε ενεργούσε χωρίς σκοπό ο Χριστός, αξίζει τον κόπο να δούμε την εξέλιξη της σημερινής θαυματουργίας.

Λίγο προηγουμένως ο Χριστός ανέλυσε στους Εβραίους τη σχέση του προς τον Θεό-Πατέρα. Στα πλαίσια αυτά τους φανέρωσε και τη δική του προΰπαρξη, ότι δηλ. υπήρχε προαιωνίως και βρισκόταν πάντοτε σε συνάφεια με τον Πατέρα. «Πριν Αβραάμ γενέσθαι εγώ ειμι», τους είπε. Εκείνοι, όμως, όχι μόνον δεν πίστευσαν αλλά «εβάστασαν λίθους ίνα λιθάσωσιν αυτόν». Γι’αυτό και προσπαθεί να θεραπεύσει τους διανοητικά και θρησκευτικά τυφλούς μέσω ενός σωματικά τυφλού. Δημιουργεί οφθαλμούς και τους τοποθετεί στις κενές κόγχες των ματιών, με τον ίδιο τρόπο που δημιούργησε πριν από χρόνια πολλά ολόκληρο το σώμα του ανθρώπου. Ήξεραν από την διδασκαλία της Παλαιάς Διαθήκης πως από το χώμα και τον πηλό δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο. Αν, επομένως, ήσαν καλοδιάθετοι, θα πίστευαν τώρα στην προηγηθείσα διδασκαλία και θα αποδέχοντο τον Χριστό ως Θεόν, Υιό του Θεού-Πατρός και Δημιουργό του κόσμου. Αν ήταν γιος του Ιωσήφ, του ξυλουργού, όπως διατείνοντο, θα μπορούσε, ίσως, να διορθώσει ένα σπασμένο έπιπλο, ή να στερεώσει κάποια σπασμένη δοκό. Δεν θα μπορούσε, όμως, να δημιουργήσει ένα ανθρώπινο μέλος και μάλιστα το ομορφότερο, τον οφθαλμό,  αν δεν ήταν αυτός που έχει εξ αρχής την εξουσία πάνω στη φύση.

Με την πρώτη αυτή ενέργειά του, φανερώνει ο Χριστός τη δημιουργική του δύναμη και αποκαλύπτει με τρόπο ξεκάθαρο τη θεότητά του. Προχωρεί όμως και σε δεύτερη πράξη, αποκαλύπτοντας την τωρινή αποστολή του στον κόσμο. Στέλλει τον τυφλό να πλυθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, δείχνοντας την δι’ύδατος σωτηρία, την ανακαίνιση και αναδημιουργία της φύσεως, που έφερε με την ενανθρώπησή του. Γιατί τότε βλέπουμε πραγματικά, όταν εξέλθουμε από το μυστικό ύδωρ του βαπτίσματος, όπως και ο πρώην τυφλός ανέβλεψε με το ύδωρ του Σιλωάμ. Τότε μάς λαμπρύνει το φως της χάριτος, όταν η δύναμη αυτού του μυστηρίου αποπλύνει την ακαθαρσία και τις κηλίδες των αμαρτιών. Τότε βλέπουμε το πνευματικό φως, «το φωτίζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον».

Οι Φαρισαίοι τότε αρνήθηκαν επίμονα τον φωτισμό. Ούτε την διδασκαλία, ούτε το πρωτάκουστο θαύμα του Χριστού αποδέχτηκαν. Έμειναν στην πλάνη και στο σκότος τους. Οι καλοπροαίρετοι, όμως, και υπήρχαν ασφαλώς τέτοιοι, θα εχάρησαν και θα επίστευσαν στο θαύμα. Αν με την ελεημοσύνη τους συνέβαλλαν στην επιβίωση του τυφλού, τώρα θα έμεναν αμέτοχοι της χαράς του για μιαν ανθρωπινότερη ζωή;

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Έχοντας δεχθεί το φως της θεογνωσίας, τόσο με το βάπτισμά μας, όσο και με την όλη βιοτή μας μέσα στην Εκκλησία, καλούμαστε σήμερα να δείξουμε την αλληλεγγύη μας προς τους ανθρώπους που στερήθηκαν το υλικό φως. Η σωματική τύφλωση, ασφαλώς, δεν συνιστά πνευματικό μειονέκτημα για τους τυφλούς. Είναι όμως μια αναπηρία, για την αντιμετώπιση της οποίας απαιτούνται αυξημένες δαπάνες, και ως εκ τούτου,  χρειάζονται τη δική μας βοήθεια. Σήμερα που διεξάγεται ο καθιερωμένος έρανος υπέρ των τυφλών ας συνεισφέρουμε κατά τη δυνατότητά μας. Η επικρατούσα οικονομική κρίση ας μη μας οδηγήσει σε αδιαφορία για τις ανάγκες των άλλων. Και ο Θεός θα ανταποδώσει στον καθένα πολλαπλάσιες τις ευλογίες του.

 

Ευχέτης προς Κύριον

† Ο Πάφου Γεώργιος

 

Σημείωση: Το ποσόν που θα συγκεντρωθεί να παραδοθεί, με ευθύνη της Εκκλησιαστικής Επιτροπής, έναντι αποδείξεως, στην Ιερά Μητρόπολη Πάφου, ή στην Επισκοπή Αρσινόης, μέχρι το Σάββατο 15 Ιουνίου 2013, απ’όπου θα αποσταλεί στον προορισμό του.


 
 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
Απόστολος: Πραξ. κ΄ 16-18, 28-36
Ευαγγέλιο: Ιωάν. ιζ΄ 1-13
16 Ιουνίου 2013
 
«Σοί ήσαν και εμοί αυτούς δέδωκας και τον λόγον σου τετηρήκασιν».
 

Τόσο στο πνεύμα της προσευχής αυτής του Χριστού προς τον Πατέρα του, που ακούσαμε στο ευαγγέλιο ανάγνωσμα, όσο και σε πολλά άλλα μέρη της Αγίας Γραφής, σαν κατ’ εξοχήν γνώρισμα του πιστού, αγαπητοί αδελφοί, παρουσιάζεται το εξής: η αποδοχή και φύλαξη του λόγου του Θεού.

Όταν κανείς ανοίγει πρόθυμα την καρδιά του στον λόγο του Κυρίου και τον φυλάει μέσα της και τον εφαρμόζει στον βίο του, τότε είναι πραγματικά πιστός, αληθινός φίλος του Θεού.

Γιατί οι απόστολοι ανήκαν στον Θεό και στον Χριστό; Από πού φαινόταν αυτή η ιδιότης τους; Από το ότι φύλαγαν μέσα στο στήθος τους τον λόγο του Θεού.

Ακούσαμε πριν από λίγο τον ορισμό, που έδωσε ο Κύριος για την αιώνια ζωή. «Αυτή – είπε – εστίν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσι σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν». Και ποιος άλλος γνωρίζει τον Θεό και τον απεσταλμένο Υιό του, τον Ιησού Χριστό, παρά εκείνος που κατέχει και διατηρεί τον λόγο του Κυρίου;

Γι’ αυτό κι ο ψαλμωδός λέγει: «Εν τη καρδία μου έκρυψα τα λόγια σου, όπως αν μη αμαρτήσω σοι». Και παρά κάτω: «Ιδού επεθύμησα τας εντολάς σου εν τη δικαιοσύνη σου ζήσον με». Και παρά πέρα: «Λύχνος τοις ποσί μου ο νόμος σου και φως ταις τρίβοις μου».

Ποιο είναι μέσα στην Καινή Διαθήκη και μέσα στην Εκκλησία όλων των γενεών το τελειότερο πλάσμα, το πιο κοντά φθασμένο στον Θεό; Ποιο άλλο από την Υπεραγία Θεοτόκο, τη μητέρα του Σωτήρος μας; Ο Υιός της, λοιπόν, ο ίδιος υπαινίχθηκε κάποτε ποια ήταν η πιο μεγάλη αρετή της Αειπαρθένου Μαρίας, μας έδειξε τι είναι εκείνο που και τη Μαρία δόξασε και κάθε άλλον άγιο. Μιλούσε κάποτε στον λαό, όταν μια γυναίκα, συνεπαρμένη από τη θεϊκή διδαχή του, σήκωσε τη φωνή της μες από το πλήθος και του είπε:

Μακαρία η κοιλιά η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας.

Και τότε τι αποκρίθηκε ο Ιησούς;

Μένουν γε μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν.

Λοιπόν, τότε, δεν είναι μακαρία μονάχα η μητέρα μου, αλλά κι όσοι , καθώς εκείνη, ακούνε τον λόγο του Θεού, και τον φυλάνε. Διότι αυτό είναι το κατ’ εξοχήν γνώρισμα, η πιο μεγάλη αρετή της πάναγνης μητέρας μου. Αυτό είναι το πρώτο στολίδι από όλα όσα μπορεί να έχει μια αληθινά δική μου ψυχή, ένας πραγματικά δικός μου φίλος. Το να ακούει τον λόγο μου και να τον φυλάει.

Κι ότι πραγματικά αυτό ήταν κάτι που κυρίως διέκρινε την Παναγία, το βλέπεις και σε άλλο μέρος της Καινής Διαθήκης• εκεί όπου ο ευαγγελιστής Λουκάς σημειώνει για τη μητέρα του Χριστού: «Και η μήτηρ αυτού διετήρει πάντα τα ρήματα ταύτα εν τη καρδία αυτής».

Το ίδιο, λοιπόν, γνώρισμα είχαν και οι απόστολοι, για τους οποίους μιλά σήμερα ο Κύριος, απευθυνόμενος στον Πατέρα του. Το ίδιο έχουν κι όλοι οι άγιοι, όλοι όσοι ανήκουν στον Θεό. Ξέρουν να δέχονται τον λόγο του και να τον φυλάνε.

Να τον φυλάνε. Πώς; Μήπως να τον κρύβουν και να τον θάβουν; Όχι, βέβαια. Γιατί, ίσια – ίσια, όποιος φωτίστηκε από το Ευαγγέλιο, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να το μεταδίδει στους γύρω του. Αλλά τότε ποιο είναι το νόημα αυτού του φυλάγματος;

Είναι το να διατηρούμε τον λόγο του Θεού καθαρόν από τους ίσκιους της πλάνης, με τους οποίους ο Διάβολος προσπαθεί να τον κηλιδώσει μέσα στις ψυχές, ώστε να τις οδηγήσει στην απώλεια.

Ας ακούσουμε, αγαπητοί αδελφοί, τι γράφει πάνω σ’ αυτό το ζήτημα ένας αρχαίος διδάσκαλος της Εκκλησίας, ο άγιος Ιγνάτιος, επίσκοπος Αντιοχείας:

«Οι πλάνοι πλέκουν στις ιδέες τους, που τις τρέφει ο εγωισμός, τον Ιησού Χριστό. Τις προσφέρουν έτσι σαν θανάσιμο φαρμάκι ανακατεμένο σε γλυκό κρασί, για να το πίνουν ευχάριστα όσοι το παίρνουν και να πεθαίνουν. Να φυλάγεστε, λοιπόν, από τους τέτοιους. Σεις αυτό να έχετε, ταπείνωση κι ενότητα με τον Θεό Ιησού Χριστό, κολλημένοι στον επίσκοπο και στα διδάγματα των αποστόλων. Εκείνος που βρίσκεται μέσα στην Εκκλησία, είναι καθαρός, Εκείνος που μένει έξω από την Εκκλησία, δεν είναι καθαρός. Με άλλα λόγια: όποιος ζει αποκομμένος από τον επίσκοπο, τους ιερείς και τον χριστιανικό λαό, δεν είναι καθαρός στη συνείδηση. Γιατί σας τα γράφω αυτά; Για να σας προφυλάξω. Προβλέπω, αγαπητοί, τις παγίδες που πάει να σας στήσει ο Διάβολος. Αποφύγετε, λοιπόν, τις κακές παραφυάδες, που γεννούν τον θάνατο».

Αυτά γράφει ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος. Αυτά μας , μηνούν κι οι άγιοι Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, που τη μνήμη τους γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία. Αυτά μας μηνούν οι Πατέρες εκείνοι, που φύλαξαν τον λόγο του Θεού αδιάφθορο από τις αιρέσεις και τον περιτείχισαν με την αδαμάντινη περιτοιχία των δογμάτων τους.

Ας σπεύσουμε, λοιπόν, αδελφοί, να στερεωθούμε καλύτερα στις αλήθειες της ορθοδόξου πίστεως μας. Ας εισέλθουμε κι ας μείνουμε όλοι μέσα στον μακαρισμό του Κυρίου για όσους ακούνε και φυλάνε τον λόγο του. Διότι μονάχα αυτοί ανήκουν στον Θεό και στον Υιό του, τον Ιησού Χριστό. Αμήν.

 
Γιώργος Σαββίδης
 
 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Απόστολος: Πραξ. β΄ 1-11
Ευαγγέλιο: Ιωάν. ζ΄ 37-52, η΄ 12
23 Ιουνίου 2013
 
«Λήψεσθε δύναμιν επελθόντος του Αγίου Πνεύματος εφ’ υμάς
(Πραξ. α΄8).
 

Δυο σημαντικά γεγονότα προβάλλουν κατά τη σημερινή ημέρα της Πεντηκοστής. Πρώτον, η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος και δεύτερον η ίδρυση της Εκκλησίας. Η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη εξαγγελία του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη. Η πρώτη εξαγγελία αναφερόταν στον ερχομό του Μεσσία, του Λυτρωτή που εκπληρώθηκε με την ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού, του Ιησού Χριστού. Η δεύτερη εξαγγελία αναφερόταν στον ερχομό, τη δωρεά και την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, που ήταν συνδεδεμένη με την πρώτη, η οποία μάλιστα εθεωρείτο και ως προϋπόθεση. Διότι η δωρεά του Αγίου Πνεύματος «ηγοράσθη δια του αίματος του Χριστού, το οποίον υπήρξε το πολυτιμότατον τίμημα» και το οποίον έπρεπε να καταβληθεί για να μας δοθεί το Άγιο Πνεύμα. Σήμερα, λοιπόν, εκπληρώνεται μια από τις εξαγγελίες του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη μέσω του προφήτη Ιωήλ: «Αυτό θα συμβεί στις έσχατες ημέρες, λέει ο Θεός: Θα χαρίσω πλουσιοπάροχα το Πνεύμα μου σε κάθε άνθρωπο».

Ενώ ως τώρα το Άγιο Πνεύμα επενέβαινε επιλεκτικά φωτίζοντας και καθοδηγώντας κάποιες προφητικές μορφές της Παλαιάς Διαθήκης, από την ημέρα της Πεντηκοστής το Άγιο Πνεύμα χαρίζεται πλουσιοπάροχα «επί πάσαν σάρκα» (Πράξ. β΄ 17). Μάλιστα τούτο το γεγονός αποτελεί κατά τον υμνωδό «προθεσμία επαγγελίας και ελπίδος συμπλήρωσιν», ιδιαίτερα και της Καινής Διαθήκης. Ο ίδιος ο Ιησούς λίγο πριν αναληφθεί εις τους ουρανούς έδινε τη σπουδαία υπόσχεση στους μαθητές του ότι: «θα λάβετε δύναμη όταν θα έρθει το Άγιο Πνεύμα σε εσάς, και θα γίνετε μάρτυρες δικοί μου στην Ιερουσαλήμ, σε όλη την Ιουδαία και τη Σαμάρεια και ως τα πέρατα της γης». (Πραξ. α΄ 8).

Προαιώνιες, λοιπόν, αλλά και πρόσφατες υποσχέσεις του Θεού σχετικά με το Άγιο Πνεύμα εκπληρώνονται σήμερα. Αισθητή η παρουσία του Αγίου Πνεύματος. «ήχος ώσπερ φερομένης πνοής βιαίας» και «γλώσσαις ωσεί πυρός». Αισθητή η παρουσία, αλλά αισθητά και τα αποτελέσματα της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. Αισθητή η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, όχι μόνο στους Μαθητές του Χριστού, αλλά και στους κατοίκους της Ιερουσαλήμ που κατευθύνθηκαν προς το μέρος «της φερόμενης πνοής βιαίας». Αισθητά και μάλιστα άμεσα τα αποτελέσματα της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. Οι αγράμματοι ψαράδες της Γαλιλαίας γίνονται πάνσοφοι και διηγούνται, όχι μόνο στη δική τους γλώσσα, αλλά σε όλες τις γλώσσες των παρευρισκομένων τα μεγαλεία του Θεού. Παράλληλα οι δειλοί και φοβισμένοι μαθητές ανοίγουν τις κλειστές πόρτες και από τους εξώστες και τις πλατείες γίνονται κήρυκες τόσο της Αναστάσεως του Ιησού, όσο και τις επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος. Ριζική ακόμα η αλλαγή στην καθημερινή ζωή τους. Ξεπέρασαν ελλείψεις, αδυναμίες και ατέλειες. Έγιναν πρότυπα τελειότητας και αγιότητας για τούτο με αίσθημα ευθύνης καλούσαν τους ανθρώπους να μιμηθούν τη ζωή τους, γιατί αυτοί μιμήθηκαν τη ζωή του Χριστού.

«Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού» (Α΄ Κορ. ια΄ 1) ήταν η σταθερή προτροπή του Αποστόλου Παύλου προς τους Χριστιανούς. Από τότε οι μιμητές του Αποστόλου Παύλου πληθαίνουν χάρις στο φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Από τότε διδάσκουν με την υποδειγματική ζωή τους γιατί, ενώ βρίσκονται στη γη η συμπεριφορά τους είναι ουράνια. Με τον φωτισμό και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος κάλεσαν και πάλι σε ενότητα τους ανθρώπους. Όλοι ανεξάρτητα από μόρφωση και κοινωνική τάξη, ανεξάρτητα από φύλο, χρώμα ή φυλετική καταγωγή έγιναν δέκτες των καρπών του Αγίου Πνεύματος τους οποίους και μετέφεραν στην καθημερινή ζωή τους. Ο καρπός του Αγίου Πνεύματος εκφράζεται με μια πολυμορφία και όχι με μια μεμονωμένη αρετή. Τέτοιοι καρποί κατά τον Απόστολο Παύλο είναι «η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η μακροθυμία, η καλοσύνη, η αγαθότητα, η πίστη, η εγκράτεια» (Γαλ. ε΄ 22-23). Με αυτά τα χαρίσματα έγιναν τα διαχρονικά πρότυπα που μας καλούν να τα μιμηθούμε.

Το ότι η πολυμορφία δεν προϋποθέτει διάσπαση αλλά ενότητα και αλληλεξάρτηση επιβεβαιώνεται από τον όρο «ο δε καρπός» και όχι οι καρποί του Πνεύματος. Η αποδοχή του προϋποθέτει πίστη και επιβεβαίωση στην πράξη με την αγάπη που αποτελεί και την πραγματική θεογνωσία.

Αγάπη και πίστη είναι οι δυο βασικότερες χριστιανικές αρετές που συνδέονται μεταξύ τους. Αγάπη και πίστη προς τον Θεό, αλλά και αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Αυτή η αδιάσπαστη ενότητα εκφράζεται μέσα από τα λόγια της θείας λειτουργίας «αγαπήσωμεν, αλλήλους, ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον». Δεν μπορεί να υπάρξει πίστη και αγάπη προς τον Θεό αν δεν υπάρξει αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Τονίζει ο Ευαγγελιστής της αγάπης, ο Ιωάννης: «Ταύτην την εντολήν έχομεν απ’ αυτού, ίνα ο αγαπών τον Θεόν αγαπά και τον αδελφόν αυτού» (Α΄ Ιωάν. δ΄21). Μάλιστα η αγάπη προς τον συνάνθρωπο είναι και η επιβεβαίωση της αγάπης προς τον Θεόν.

Η αγάπη δεν είναι σχήμα λόγου. Η αγάπη είναι «αγαθότροπος βίος». Η αγάπη εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Η αγάπη είναι μια διαρκής θυσία. Προσφέρει χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα. Κατά τον Απόστολο Παύλο «εκείνος που αγαπάει έχει μακροθυμία, έχει και καλοσύνη• εκείνος που αγαπάει δε ζηλοφθονεί• εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει, ούτε περηφανεύεται, είναι ευπρεπής, δεν είναι εγωιστής ούτε ευερέθιστος• ξεχνάει το κακό που τον έχουν κάνει, δε χαίρεται για το στραβό που γίνεται, αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστό. Εκείνος που αγαπάει όλα τα ανέχεται, σε όλα εμπιστεύεται για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 4-7).

Αδελφοί μου, οι Χριστιανοί της σημερινής εποχής που επενδύσαμε στην τεχνολογία και την επιστήμη πόσο κοντά ή πόσο μακριά βρισκόμαστε στον πιο πάνω καρπό του Αγίου Πνεύματος; Ο βίος και η πολιτεία μας βοά ότι απογυμνωθήκαμε τόσο από την ηθική όσο και τις εν γένει αρετές. Ενέργειες, κρίσεις, αλλά και αστοχία σε τέτοιο βαθμό στις αποφάσεις μας δημιουργεί την αίσθηση ότι αρνούμαστε συνειδητά τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Δυστυχώς με λόγια και με πράξεις καθημερινά «βλασφημούμε κατά του Αγίου Πνεύματος». Το κακό που υπάρχει μέσα μας και γύρω μας δε δαμάζεται με την επιβολή του τεχνικού πολιτισμού. Το κακό για να δαμαστεί χρειάζεται ηθική δύναμη. Πάνω απ’ όλα όμως χρειάζεται «δύναμις εξ’ ύψους» που μπορεί να προσφέρει το Άγιο Πνεύμα. Μόνο με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος μπορεί να υπάρξει ηθική αναγέννηση και αγιασμός. Αυτός είναι ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός. Ας το παρακαλέσουμε «ελθέ και σκήνωσον εν ημίν». Αμήν.

 
Θεόδωρος Αντωνιάδης
 
 
 

Κυριακή Αγίων Πάντων
Απόστολος: Εβρ. ια’ 11 - 33 ιβ’ 1
Ευαγγέλιον: Ματθ. θ’ 36 – ι’ 8
30 Ιουνίου 2013
 

Γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου αδελφοί, όλους τους αγίους της. Των Αγίων Πάντων ονομάζεται η γιορτή. Είναι αυτοί, άνθρωποι σαν και εμάς, που στο διάστημα αιώνων, ξεχώρισαν ανάμεσα στους πιστούς, με τις πράξεις τους και τη ζωή τους και τιμήθηκαν από την Εκκλησία μας. Είναι αυτοί που χάρις στη διάκρισή τους αυτή, έχουν την εκτίμηση και προσκύνηση όλων μας. Είναι αυτοί στους οποίους προσφεύγουμε στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας, γιατί έζησαν όπως εμείς μέσα στον κόσμο αυτό και γνωρίζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Γιαυτό είναι πρεσβευτές δικοί μας. Απολαμβάνουν την αγάπη του Θεού και πρεσβεύουν υπέρ ημών. Τιμούμε λοιπόν τους Άγιους Πάντες. Τους επικαλούμαστε στις προσευχές μας. «Ἃγιε τοῦ Θεού, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν»,  αναφέρουμε στις προσευχές μας. Ζητούμε την βοήθειά τους και πιστεύουμε ότι θα την έχουμε.

Και πράγματι τους αξίζει μεγάλη τιμή, αγαπητοί μου, γιατί όπως σημειώνει η σημερινή αποστολική περικοπή, με την πίστη τους, μεγάλα και τρανά έπραξαν, και για την πίστη τους μεγάλα και φοβερά έπαθαν. Απέβλεπαν πάντοτε στην επουράνια βασιλεία του Θεού. Πίστευαν στις επαγγελίες του Θεού, ακόμη κι όταν δεν τις είδαν να πραγματοποιούνται στη ζωή τους, γιατί θεωρούσαν «ὃτι ξένοι καί παρεπίδημοι εἰσίν ἐπί τῆς γῆς».

Κυρίαρχη βάση στη ζωή τους, οδηγός και ρυθμιστής των έργων τους, ήταν η χωρίς αμφιβολίες, βαθιά πίστη τους, στον Κύριο μας.

«Τοιγαροῦν καί ἡμεῖς, τοσοῦτον ἒχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καί τήν εὐπερίσπαστον ἁμαρτίαν, διὑπομονής τρέχομεν τόν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα».

Έχουμε λοιπόν, σημειώνει ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου, έχουμε και εμείς γύρω μας τους μάρτυρες της πίστεώς μας, σαν ένα πυκνό σύννεφο να μας περιβάλει, σαν αόρατος φρουρός. Ας πετάξουμε λοιπόν μακριά από εμάς, ό,τι μας συγκρατεί στην αμαρτία, που με ποικίλους τρόπους μας παρασύρει. Ελεύθεροι πλέον θα τρέξουμε με υπομονή τον αγώνα που παρουσιάζεται μπροστά μας.

Οι μάρτυρες αυτοί, άγιοι πλέον, παραμένουν βοηθοί και συμπαραστάτες στον τον καθημερινό μας αγώνα, «τόν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα». Παραδείγματα λαμπρά αγωνιστικότητας, βαθιάς πίστης. Αναφέρει συγκεκριμένα η προς Εβραίους περικοπή μια πληθώρα ανθρώπων που έζησαν στον κόσμο αυτό, πέρασαν δυσκολίες, αντιμετώπισαν φοβερά προβλήματα, πολλοί από αυτούς χρειάστηκε να θυσιάσουν και τη ζωή τους για την πίστη τους. Έγιναν με τη δύναμη της πίστης τους, φορείς υπερφυσικών δυνάμεων και εθαυματούργησαν με τη χάρη του Θεού. Εμαρτύρησαν πριν δώσουν και τη ζωή τους,  απερίγραπτα και αβάσταχτα βασανιστήρια.

Έμειναν όμως ως το τέλος πιστοί, δεν υπέκυψαν σε σωματικά μαρτύρια και πνευματικές πιέσεις. Θεώρησαν τιμή τους και ευλογία του Θεού τα μαρτύριά τους. Πολλοί πέρασαν στην άλλη ζωή στη διάρκεια μαρτυρίων, υμνώντας και δοξολογώντας τον  Θεό.

Διακρίθηκαν, αγαπητοί μου αδελφοί, για την απαρασάλευτη εμπιστοσύνη τους στις επαγγελίες του Θεού. Την πίστη στις θρησκευτικές αξίες και τον νόμο του Θεού. Την αποδοχή των δογμάτων της Εκκλησίας μας. Απαρέγκλιτη ήταν τήρηση του θείου νόμου, των εντολών του Θεού. Ένας αγώνας διαρκής υπήρξε για την σώφρονα ζωή τους, όπως την διδάσκει το ευαγγέλιο. Με δίκαιη και χωρίς διακρίσεις συμπεριφορά, προς τους συνανθρώπους μας, έζησαν την επίγεια ζωή τους και τις καθημερινές σχέσεις. Με την αγάπη τους στόλισαν την καθημερινότητά τους, και όχι μόνο προς την οικογένεια και τους φίλους αλλά και προς εχθρούς ακόμη ή και εκείνους που τους έβλαψαν με κάποιον τρόπο.  Γιαυτό, αγαπητοί μου, η όλη ζωή μας, η προσωπική, οι σκέψεις μας, οι λόγοι μας και οι πράξεις πρέπει να διαπνέονται από τις ευαγγελικές επιταγές της θρησκείας μας. Κι αυτά χωρίς εκπτώσεις. Χωρίς δικαιολογίες.

Αυτή πρέπει να είναι η ζωή του πιστού χριστιανού, του ανθρώπου που ξεχωρίζει, του πιστού που μπορεί να γίνει πράγματι άγιος ακόμη και σ’ αυτή ακόμη τη ζωή. Η αγιοσύνη δεν είναι μόνο ένας φωτοστέφανος. Δεν επιτυγχάνεται θαυματουργικά. Είναι επιβράβευση έργων. Αλλά δεν αποκτάται μόνο από τεράστια και μεγαλειώδη έργα. Είναι ένα σύνολο από μικρές και αδιόρατες λεπτομέρειες. Είναι η αντιμετώπιση του καθήκοντος στη στιγμή του χρόνου, για κάτι που θεωρούμε άνευ σημασίας, για κάτι που νομίζουμε ότι δεν έχει καμιά αξία. Απαιτείται λοιπόν, συνεχής αγώνας. Ασταμάτητη και ακαταπόνητη προσπάθεια προς φανερούς και αφανείς εχθρούς που μας παρασύρουν και παρεκκλίνουμε από τον δρόμο που χαράξαμε, που μας οδηγούν στην αμαρτία. Είναι όμως ένας αγώνας, που πλημμυρίζει την ζωή μας με χαρά. Είναι ο αγώνας που ειρηνεύει την ψυχή μας, που βελτιώνει τις σχέσεις με τον Θεό αλλά και με τους ανθρώπους γύρω μας. Είναι ο αγώνας που πλουτίζει την ψυχή μας με έργα αγαθά, τις απαραίτητες προμήθειες και τον αναγκαίο εξοπλισμό και το εισιτήριο για το ταξίδι της αιωνιότητας. Μη αμελήσουμε, λοιπόν. Αμήν.

 

δ.γ.ς.




 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Κυριακή                2 Ιουνίου                                :               ΠΑΝΑΓΙΑ
Κυριακή                9 Ιουνίου                                :               ΧΟΥΛΟΥ
Δευτέρα                10 Ιουνίου(Εσπερινός)             :               ΜΕΣΟΓΗ
Κυριακή                23 Ιουνίου                              :               ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ,Αγ.Παρασκευή
Παρασκευή            28 Ιουνίου (Εσπερινός)           :               ΠΑΧΝΑ ΚΑΤΩ
Σάββατο                29 Ιουνίου                              :               ΠΑΦΟΣ,Αγ.Παύλου και Βαρνάβα
Σάββατο                 29 Ιουνίου (Εσπερινός)           :               ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Στήλη Αποστόλου Παύλου
Κυριακή                30 Ιουνίου                               :               ΑΝΑΒΑΡΓΟΣ
 
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Κυριακή                9 Ιουνίου                                 :               ΦΙΛΟΥΣΑ ΚΕΛΟΚΕΔΑΡΩΝ
Τρίτη                    11 Ιουνίου                                :               ΜΕΣΟΓΗ
Κυριακή                16 Ιουνίου                                :              ΝΕΟΝ ΧΩΡΙΟΝ
Κυριακή                23 Ιουνίου                                :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Δευτέρα                24 Ιουνίου                                 :              ΣΤΡΟΥΜΠΙ
Παρασκευή            28 Ιουνίου (Εσπερινός)              :               ΑΡΓΑΚΑ
Σάββατο                29 Ιουνίου                                 :               ΠΑΦΟΣ,Απ.Παύλου και Βαρνάβα
Σάββατο                29 Ιουνίου (Εσπερινός)               :                ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Στήλη Αποστόλου Παύλου
Κυριακή               30 Ιουνίου                                  :             ΠΡΟΔΡΟΜΙ
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Κυριακή  2 Ιουνίου : ΕΜΠΑ
Κυριακή 23 Ιουνίου: ΠΡΑΙΤΩΡΙ
Κυριακή 30 Ιουνίου: ΜΑΛΛΙΑ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή 2 Ιουνίου : ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Κυριακή 16 Ιουνίου : ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΑ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                    
Κυριακή 2 Ιουνίου : ΚΟΙΛΗ
Κυριακή 9 Ιουνίου: ΣΙΜΟΥ
Κυριακή 30 Ιουνίου:ΑΥΔΗΜΟΥ
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                    
Κυριακή 9 Ιουνίου : ΑΧΕΛΕΙΑ
Κυριακή 16 Ιουνίου : ΤΙΜΗ

 

 

 

 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org