English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

  

 

 

 

Προσφώνηση

κατά την παρουσίαση του βιβλίου «Αγώνων συνέχεια» του Χαράλαμπου Αρέστη.

                                                                Πάφος, 30/05/2013

                                                   Του Μητροπολίτη Πάφου Γεωργίου.

 

Κάποιος που δεν έζησε στην Πάφο και δεν συναναστράφηκε με τους ανθρώπους της Αντίστασης, δεν μπορεί να κατανοήσει τη συνέχεια των αγώνων του Κυπριακού Ελληνισμού. Δεν μπορεί να δει την αντίσταση στο πραξικόπημα  να εδράζεται στις ίδιες αρχές που οιστρηλάτησαν τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Αδυνατεί να θεμελιώσει τον απελευθερωτικό αγώνα στις αξίες και τα ιδανικά που εμψύχωσαν τους ήρωες του «21» και, προχωρώντας προς τα πίσω, να φτάσει στους Σαλαμινομάχους και τους Μαραθωνομάχους, στις Θερμοπύλες και τις Πλαταιές.

Όσοι ζούμε στην Πάφο και συναναστρεφόμαστε μ’αυτούς που έπαιξαν τη ζωή τους κορώνα –γράμματα εκείνον τον Ιούλη του ’74, που ήταν οι ίδιοι που αγωνίστηκαν και το ’55, με την ίδια αυτοθυσία, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, πλαταίνουμε τους ορίζοντες της εθνικής ενόρασής μας.

Σ’αυτήν ακριβώς τη γραμμή κινείται και το βιβλίο του Χαράλαμπου Μενελάου Αρέστη που παρουσιάζουμε απόψε. Ο τίτλος του «Αγώνων Συνέχεια» το υπονοεί αλλά και το περιεχόμενό του, το διακηρύττει.

Συγχαίρω τον συγγραφέα, τόσο για την καταγραφή προσωπικών μαρτυριών που διαφορετικά θα χάνονταν, όσο και για τη συνειδητή σύνδεση των αγώνων της γενιάς του μ’εκείνους της προηγούμενης γενιάς. Μας δίνει έτσι την ευκαιρία να εμβαθύνουμε στα ιδεώδη που ενεύρωσαν τον Κυπριακό Ελληνισμό μέσα στους αιώνες· να ανασκοπήσουμε λάθη και παραλείψεις, τόσο σε καιρούς ειρήνης, όσο και σε ώρες αγώνων· να επικεντρωθούμε σε πάθη και αδυναμίες που μας οδήγησαν σε τραγωδίες, με σκοπό την αποφυγή τους στο μέλλον· να πάρουμε την απόφαση για νέους αγώνες προς απελευθέρωση της γης μας.

Ξεκινώντας με μιαν ιστορική αναφορά στις απαρχές του πολιτισμού στην Κύπρο και με ένα γεωγραφικό προσδιορισμό της θέσης της, ο συγγραφέας υπαινίσσεται πως χώρος σεισμοπαθής, τόσο γεωλογικά όσο και πολιτικά, η πατρίδα μας έζησε πάντα με κραδασμούς επικίνδυνους, χωρίς όμως ποτέ ο λαός της, ο Κυπριακός Ελληνισμός, να αποδεχτεί μοιρολατρικά την οποιαδήποτε τραγωδία.

Η αναφορά στο ενωτικό δημοψήφισμα του 1950, μάς υπενθυμίζει ότι τερματίστηκαν πια τα αιτήματα των Ελλήνων της Κύπρου για συνταγματικές ελευθερίες και αναλογικότερη αντιπροσώπευση στο υποτυπώδες βουλευτικό σώμα. Ο Κυπριακός λαός ζητούσε τώρα «ένωση και μόνον ένωση». Ο «χυδαίος όχλος» κατά τον Storrs, απελευθερώθηκε από τις συσσωρευμένες απογοητεύσεις και τον αυταρχισμό 72 χρόνων Αγγλικής διακυβέρνησης κι άρχισε να σπάζει τα δεσμά της «νομιμόφρονος πολιτικής». Ένας ευκρινής στόχος που ταυτίζεται με τα όνειρα «γενεών αρχαίων» δημιουργεί πια δυναμική για την επίτευξή του.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ, που ακολούθησε το Δημοψήφισμα, απέδειξε έμπρακτα πως ο Κυπριακός Ελληνισμός ήξερε από την προηγούμενη πείρα του, αλλά και το επαλήθευσε με τους «πολιτισμένους» Άγγλους, ότι η Ελευθερία κερδίζεται με αίμα και πως είναι πάντα «απ’τα κόκκαλα βγαλμένη». Έτσι η 1η τ’Απρίλη, αυτή η διεθνής ημέρα των ψεμάτων, έγινε για το λαό μας η πρώτη αλήθεια της ζωής του, η πρώτη μέρα με πραγματικό νόημα ζωής.

Ο συγγραφέας, όσο κι αν αναφέρεται περιληπτικά στον αγώνα της ΕΟΚΑ, καταλαβαίνει πως δεν μπορεί να αγνοήσει τον κυριαρχικό ρόλο της προσωπικότητας του αρχιεπισκόπου Μακαρίου σ’αυτόν. Στο ψηφιδωτό του Κυπριακού απελευθερωτικού αγώνα κάθε ψηφίδα έχει τη θέση της. Στο κέντρο του, όμως, δεσπόζει η επιβλητική μορφή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Πολλοί μελετητές, εξάλλου, χαρακτηρίζουν την ομιλία του Μακαρίου στη Φανερωμένη, το 1953, τον περίφημο «Όρκο της Φανερωμένης», ως το εναρκτήριο λάκτισμα για τον ασυμβίβαστο ιδεαλιστικό αγώνα ελευθερίας που διεξήγαγε η ΕΟΚΑ. Νιώθει την ανάγκη, ο συγγραφέας, να υπερασπιστεί τον Μακάριο απέναντι στις πολλές και ποικίλες κατηγορίες των εχθρών του. Προεκτείνοντας κι εγώ τη σκέψη του, μιας και απευθύνομαι κυρίως σε ανθρώπους της Αντίστασης, θα’θελα ξεκάθαρα να καταθέσω την άποψή μου και να διευκρινίσω ότι ο Μακάριος ήταν ο μόνος και αδιαμφισβήτητος αρχηγός του Αγώνα. Όχι ο πολιτικός αρχηγός. Ο αρχηγός και εμπνευστής ολόκληρου του αγώνα.

Ο απελευθερωτικός μας αγώνας υπήρξε ένα μεγάλο μαζικό κίνημα, ένας συνδυασμός ένοπλης και μαζικής λαϊκής εξέγερσης. Χωρίς τη μαζική κινητοποίηση, μόνοι οι λίγοι ένοπλοι της ΕΟΚΑ δεν θα μπορούσαν να είχαν απειλήσει τη βρεττανική κυριαρχία με τον πιεστικό τρόπο με τον οποίο την απείλησαν, για να οδηγήσουν στον τερματισμό του αποικιακού καθεστώτος. Γι’αυτό κι είναι ξεκάθαρο πως ηγέτης του Κυπριακού αγώνα ήταν ο Μακάριος. Αυτός αφύπνισε τον λαό, αυτός συντόνισε τους παλμούς του με τους παλμούς της Ιστορίας και τον καθοδήγησε με δεξιοτεχνία. Ο Διγενής ήταν αρχηγός του στρατιωτικού σκέλους, σημαντικού και πρωταρχικής σημασίας, αλλά στενότερου από την έννοια του συνολικού Κυπριακού αγώνα.

Στην Ελληνική Ιστορία κανένας από τους αγώνες της ελευθερίας δεν κατάφερε ποτέ να πετύχει πλήρως τον στόχο του. Ήταν όλοι τους ένα βήμα για μελλοντικές κατακτήσεις. Δεν τα καταφέρνουμε, δυστυχώς, τις πιο πολλές φορές. Μετά τους αγώνες και τις θυσίες ακολουθούσαν εμφύλιες έριδες και τραγωδίες. Έτσι συνέβη και μ’εμάς. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν έφερε την πολυπόθητη Ένωση. Έφερε την ανεξαρτησία. Και θα μπορούσαμε, αν τη διαχειριζόμασταν σωστά, να ολοκληρώσουμε το στόχο μας.

Στις έριδες, στη διχόνοια, στην εκθεμελιωτική δράση της ΕΟΚΑ Β΄, στο πραξικόπημα και στην εισβολή αναφέρεται το κύριο μέρος του βιβλίου. Μερικοί αναφέρονται σήμερα απαξιωτικά στον αγώνα της ΕΟΚΑ λόγω της προδοσίας που ακολούθησε. Θα συνιστούσε, όμως, θόλωμα μυαλού, αν κρινόταν ο αγώνας της ΕΟΚΑ από τη δράση της ολέθριας ομάδας της ΕΟΚΑ Β΄. Κι εδώ φαίνεται το μεγαλείο της Ένωσης Αγωνιστών Πάφου. Αγωνιστές της ΕΟΚΑ οι ίδιοι, συνέχισαν να υπερασπίζονται την Κύπρο και τον Μακάριο και μετά. Εγνωσμένη η φιλοπατρία τους. Γι’αυτό κι αμέσως μετά την Τουρκική εισβολή, παρόλο που δεν ήταν αυτοί που την προκάλεσαν αλλ’οι αντίθετοί τους, οι πραξικοπηματίες, πολεμούν με αυταπάρνηση και ηρωισμό τον εισβολέα υπερασπιζόμενοι την πατρίδα. Είναι εξόχως συγκινητικές κάποιες σκηνές που περιγράφει, σχετικά, ο συγγραφέας.

Αγώνων συνέχεια απαιτείται και σήμερα. Ιδιαίτερα σήμερα, που κινδυνεύουμε τον έσχατο των κινδύνων. Τον κίνδυνο του εκτουρκισμού της πατρίδας μας. Περιήλθαμε σ’ένα άκρως ανησυχητικό εφησυχασμό που και αυτή η οικονομική κατοχή που μας επεβλήθη δεν φαίνεται να τον εκτοπίζει, αφού το κύριο μέλημά μας είναι πώς να προστατέψουμε τις καταθέσεις μας κι όχι την αξιοπρέπεια και την πατρίδα μας. Η καταστροφή, όμως, έρχεται, κι αν δεν ανανήψουμε θα μας καταλάβει εξ απροόπτου. Μη μας ξεγελούν η ζωτική ενέργεια του λαού, οι σχετικά οργανωμένες υπηρεσίες του Κράτους, η μέχρι πρότινος καλοπέρασή μας. Θυμηθείτε τον Τιτανικό. Την ώρα που το θαυμαστό υπερωκεάνιο βυθιζόταν, η μουσική συνέχιζε να παίζει και οι άνθρωποι ανίδεοι, φορώντας τα καλά τους, χόρευαν και λικνίζονταν.

Τρέμω μην πάθουμε τα ίδια. Είναι ανάγκη να αφυπνιστούμε από το λήθαργο. Η πατρίδα βρίσκεται σε κίνδυνο. Το χρέος είναι δικό μας!