English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΙΟΥΛΙΟΣ 2013 


ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Ρωμ. Β΄ 10-16
Ευαγγέλιο: Ματθ. Δ΄18-23
7 Ιουλίου 2013
 
«Δεύτε οπίσω μου» 

Την κλήση των πρώτων μαθητών του Κυρίου, μας περιγράφει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου αδελφοί. Ο Πέτρος και ο Ανδρέας, ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης, ενώ ψαρεύουν στη λίμνη της Γαλιλαίας, δέχονται την επίσημη πρόσκληση του Κυρίου να Τον ακολουθήσουν με το «Δεύτε οπίσω μου». Η στιγμή είναι μεγάλη και συγκλονιστική, όχι μόνο για τους τέσσερις, αλλά και για την ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας. Γιατί κανένα πρόσωπο και κανένα πράγμα δεν υπάρχει στον κόσμο αυτό, που να μην έχει το σκοπό της ύπαρξής του, το μικρό ή και το μεγάλο προορισμό του. Υπάρχει η γη, για να ζούμε σ’ αυτή όλοι οι άνθρωποι και όλα τα όντα της γης. Υπάρχει ο ήλιος για να φωτίζει, να ζωογονεί, να θερμαίνει τη γη, για να μπορεί αυτή να αποβαίνει εξαίρετο κατοικητήριο του ανθρώπου. Υπάρχει ο αέρας, το νερό, όλα τα αγαθά της γης, για να μας τροφοδοτούν και να μας συντηρούν. Και γεννιέται το ερώτημα: Κι εμείς γιατί υπάρχουμε; Για να ζούμε μόνο τα λίγα και βασανισμένα χρόνια της επίγειας ζωής μας; Αλλοίμονο, αν ήταν τόσο επιπόλαιος ο επίγειος σκοπός της ζωής μας. Αντίθετα, ο επί γης προορισμός της ζωής μας είναι μέγιστος και Θείος και αυτό τον βρίσκει κανείς, ακολουθώντας μόνο τον Σωτήρα Χριστό. Ποιος όμως είναι ο επί γης προορισμός της ύπαρξης και ζωής μας; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ότι ο προορισμός μας είναι διπλός, δηλαδή και επίγειος και επουράνιος. Ας δούμε, λοιπόν, πρώτα ποιος είναι ο επίγειος προορισμός μας.

Πρώτος και κύριος προορισμός μας, εδώ σ’ αυτή την επίγεια ζωή, είναι να γίνουμε καλοί Χριστιανοί. Να μορφωθούμε σύμφωνα με το θέλημα και το υπόδειγμα του Χριστού. Να μορφωθεί μέσα μας ο Χριστός, ώστε Εκείνος να κυβερνά τη ζωή μας. Γιατί, όπως είμαστε σήμερα, οι περισσότεροι είμαστε μόνο ονομαστικά και όχι ουσιαστικά χριστιανοί. Παρ’ όλο που είμαστε βαπτισμένοι και είμαστε πιστοί και φέρουμε όνομα χριστιανικό και σφραγίδα και ταυτότητα χριστιανική, η όλη βιωτή και πολιτεία μας, κάθε άλλο παρά χριστιανική είναι. Αυτό που θέλει από εμάς ο Κύριος είναι να είμαστε άγιοι, άγιος ο βίος μας, άγια τα λόγια μας, τα έργα μας, όλη μας η συμπεριφορά και ζωή μας. Ο Απόστολος Πέτρος, μας παρακινεί και μας λεει, ότι όλη μας η συμπεριφορά θα πρέπει να είναι άγια, όπως άγιος είναι και ο Θεός που μας κάλεσε. Θα πρέπει στη ζωή μας να είμαστε καλοί, τίμιοι, δίκαιοι, ευσεβείς, σώφρονες, καθαροί και όχι κακοί, αμαρτωλοί, άδικοι, άσωτοι, πονηροί, εμπαθείς. Βέβαια, ο Θεός μεριμνά για τον καθένα μας. Γι αυτό και μας αφήνει επί της γης και παρατείνει τη ζωή μας και μας δίνει χρόνια και χρόνια, για να πετύχουμε τον ψηλό προορισμό μας, που είναι η επουράνια Βασιλεία Του.

Για να κερδίσουμε όμως την ουράνια Βασιλεία Του, θα πρέπει να τηρήσουμε κατά γράμμα τις εντολές Του. «Μακάριοι», μας λεει, «όσοι νιώθουν τον εαυτό τους φτωχό μπροστά στο Θεό, γιατί δική τους θα είναι η βασιλεία των Ουρανών». «Μακάριοι όσοι έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν το πρόσωπο του Θεού». «Μακάριοι όσοι φέρνουν την ειρήνη στους ανθρώπους, γιατί αυτοί θα ονομασθούν παιδιά του Θεού». (Ματθ. Ε΄3,8,9). Ο Κύριος μας υπόσχεται πάντοτε την αιώνια ζωή και τη βασιλεία των ουρανών με το «Ελάτε, οι ευλογημένοι από τον πατέρα μου, κληρονομείστε τη βασιλεία που σας έχει ετοιμαστεί από την αρχή του κόσμου». (Ματθ. ΚΕ΄, 34). Και μας βεβαιώνει ότι τότε, κατά την δευτέρα Του παρουσία, οι δίκαιοι θα λάμψουν σαν τον ήλιο, στη Βασιλεία του Πατέρα Του. (Ματθ. ΙΓ΄43). Αυτός είναι, λοιπόν ο τελικός προορισμός μας και ο ύψιστος σκοπός της επίγειας ζωής μας. Ο Παράδεισος, η δόξα και η μακαριότητα του Θεού. Να γίνουμε δοξασμένοι, πανευτυχείς και μακάριοι, όπως είναι ο Κύριος και Θεός μας.

Για να πετύχουμε όμως το στόχο μας αυτό, όπως είπαμε και πιο πάνω, απαραίτητα θα πρέπει πρώτα να εκπληρωθεί ο επίγειος προορισμός μας, για να ακολουθήσει έπειτα και ο επουράνιος. Αλλά για να πραγματοποιηθεί ο επίγειος προορισμός μας, χρειαζόμαστε τη βοήθεια του Θεού. Γι’ αυτό κι Εκείνος μας καλεί και μας λεει: «Ακολουθήστε με, αν θέλετε να σώσετε τη ζωή σας, απαρνηθείτε τον κακό εαυτό σας και σηκώνετε κάθε μέρα τον σταυρό σας» (Λουκ. Θ΄23). Δηλαδή χρειάζεται ένας έντονος και διαρκής αγώνας και πρώτ’ απ’ όλα πίστη στον Ιησού Χριστό. Η πίστη είναι η βάση, το θεμέλιο, η αφετηρία η δύναμη της αγιότητας και της χριστιανικής ζωής. Η πίστη ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος, ο μόνος Σωτήρας και Λυτρωτής των αμαρτωλών ανθρώπων. Γι’ αυτό και ο Κύριος προτού ζητήσει την αγιότητα ζήτησε την πίστη. Και μας καλεί με το «Μετανοείτε και πιστεύετε στο Ευαγγέλιο», με το ότι «όποιος πιστέψει και βαπτισθεί, θα σωθεί» (Μαρκ. Α΄, 15) και ότι «χωρίς πίστη, είναι αδύνατο να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό». (Εβρ. ΙΑ΄ 6). Η πίστη είναι η βάση, γιατί αν δεν πιστέψουμε κι αν δεν  μετανοήσουμε, ούτε θα εξομολογηθούμε, ούτε προσευχή, ούτε ελεημοσύνη, ούτε αρετή, τίποτε μα τίποτε δεν θα κάνουμε. Πρέπει, λοιπόν, πρώτα να πιστέψουμε στον Χριστό, να του ζητήσουμε όλ’ αυτά, να του ζητήσουμε και τη βασιλεία Του, για να τα λάβουμε.

Το άλλο που πρέπει να προσέξουμε είναι η υπακοή στις άγιες εντολές Του. Πρώτα πίστη και έπειτα υπακοή. Πλήρης εφαρμογή και τήρηση των εντολών Του. Η πίστη είναι πιο εύκολη. Η υπακοή είναι δύσκολη. Εύκολα ανοίγουμε τ’ αυτιά μας και ακούμε τον Λόγο του Θεού. Δύσκολα τον εφαρμόζουμε. Είναι ο κακός εαυτός μας, είναι ο κόσμος, είναι ο διάβολος με τους πειρασμούς του, που αντιδρούν κι έτσι με τα λόγια είμαστε χριστιανοί, με τα έργα όμως κάθε άλλο παρά χριστιανοί είμαστε. Λοιπόν, δεν φτάνει η πίστη, απαραίτητη είναι η εφαρμογή ή μάλλον απαιτείται έμπρακτη πίστη, εφαρμοσμένη αρετή, πίστη και αρετή που να τη βεβαιώνουν τα έργα, τα καλά βέβαια έργα, ο ενάρετος βίος, πως είναι γνήσια, σωστή, πραγματική πίστη και αρετή. Μη μένουμε, λοιπόν, μόνο στο ένα. Ας αποκτήσουμε και το άλλο, για να πετύχουμε τον ψηλό και Θείο προορισμό μας.

Αδελφοί μου! Έχουμε χρέος, να δώσουμε ότι μπορούμε ο καθένας μας για τον Χριστό. Και δύναμη και χαρίσματα και στην ανάγκη και αυτή ακόμα τη ζωή μας. Και πρέπει να ξέρουμε ότι όποιος δίνει στο Χριστό δεν δίνει, αλλά παίρνει. Μέσα στη φοβερή κατάπτωση της εποχής μας, ο επανευαγγελισμός του λαού του Θεού, είναι ένα όραμα ζωής, αγάπης και θυσίας. Σήμερα που ο άνθρωπος κουράστηκε μέσα στη δίνη των ανέμων και της αποστασίας και μέσα στον καύσωνα της αμαρτίας, αρχίζει να αναζητεί εναγώνια το «ύδωρ το ζων» (Ιωαν. Δ΄11), τον Χριστό. Θα είναι τρομερό, να έχουμε ένα τόσο μεγάλο και ένδοξο προορισμό, που κανένα όν δεν έχει επί της γης κι εμείς να αδιαφορούμε γι’ αυτό. Ας προσέξουμε, λοιπόν, πολύ, ας μελετήσουμε το θέμα του ψηλού προορισμού μας και ας αγωνιστούμε για να το πετύχουμε. Η δόξα και η χαρά του ουρανού, μας περιμένει.

 
† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος
 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (Δ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝ.)
Απόστολος: Τιτ. γ΄ 8-15
Ευαγγέλιο: Ματθ. ε΄ 14-19
14 Ιουλίου 2013
 
«Υμείς έστε φως του κόσμου»

 

Σείς είστε το φως του κόσμου, είπε ο Κύριος στους μαθητές του. Αλλά μόνο σ’ αυτούς; Όχι. Τα λόγια του απευθύνονται σε όλους τους χριστιανούς, σε όλους όσοι θα τον πίστευαν και θα τον ακολουθούσαν στο κύλημα των αιώνων.

Είμαστε, λοιπόν, αγαπητοί αδελφοί, φως εκ φωτός, φως αναμμένο από τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, τον Χριστό, ο οποίος είναι το μοναδικό φως του κόσμου, η πηγή της αληθινής ζωής. Και πρέπει άρα να λάμπουμε γύρω μας, να σκορπίζουμε τις ακτίνες μας και να μας βλέπει ο κόσμος.

Ο Χριστός φέρνει δυο ωραία παραδείγματα στην ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε. Δεν είναι δυνατόν – λέγει – να κρυβεί μια πόλις χτισμένη στην κορυφή του βουνού. Ούτε ανάβουν το λυχνάρι για να το τοποθετήσουν κάτω από τον κουβά, αλλά το βάζουν πάνω στον λυχνοστάτη, για να λάμπει σε όλους όσοι βρίσκονται μέσα στο σπίτι. Έτσι, λοιπόν, - συμπεραίνει ο Υιός του Θεού – ας λάμψει και το δικό σας  φως μπροστά στους ανθρώπους, για να ιδούν τα καλά έργα σας και να δοξάσουν τον ουράνιο πατέρα σας.

Μη κρύψετε το φως που κατέχετε, το φως που είστε ως μύστες μου και φίλοι μου. Αφήστε το να χυθεί γύρω σας. Κάνετε να σας δουν, να σας προσέξουν, να διδαχτούν από σας οι άνθρωποι. Γίνετε διαδότες του φωτός μου, τοποθετώντας το ψηλά, ώστε να φαίνεται από παντού.

Και για να μη πέσετε σε καμιά παρανόηση, σπεύδω να σας εξηγήσω τι εννοώ με τη λέξη φως. Δεν εννοώ απλώς την πίστη ή την αγάπη σας σε μένα. Δεν εννοώ το γεγονός, ότι έχετε αποταμιεύσει τους λόγους μου στην καρδιά σας, ότι γίνατε κοινωνοί της αλήθειας, που έφερα στον κόσμο. Εννοώ όλα αυτά, αλλά προ παντός τα έργα, τους καρπούς της πίστεως και της αγάπης σας προς εμένα. Εννοώ την εφαρμογή του Ευαγγελίου μου στη ζωή σας. Διότι μονάχα έτσι θα είστε πραγματικά φως του κόσμου. Μονάχα έτσι θα οδηγήσετε και τους άλλους ανθρώπους στην αγκαλιά μου.

Τα έργα είναι εκείνα που μιλούν στις ψυχές και τις κάνουν να στραφούν προς τη σωτηρία. Θα είστε, λοιπόν, φως του κόσμου, αν ανεβείτε στο ύψωμα του αγίου βίου, αν τοποθετήσετε τον χριστιανισμό σας στον λυχνοστάτη της εμπράκτου μιμήσεως μου. Δεν θέλω να μείνετε αποστηθιστές της διδαχής μου, απλοί μνήμονες των λόγων μου. Δεν θέλω να δεχτείτε το τάλαντο, για να το θάψετε και να μην εμπορευθείτε στην αγορά των αρετών, των θλίψεων, των δοκιμασιών, των άθλων. Σας ζητώ να μεταφράσετε το Ευαγγέλιο σε πράξεις θεάρεστες. Να κάμετε την αλήθεια μου ζωή και τη ζωή σας φορείο της αλήθειας μου.

Τότε και μόνο τότε, θα είστε γνήσιοι μαθητές μου. Τότε και μόνο τότε, θα σας ταιριάζει ο πανάκριβος τίτλος του Χριστιανού. Τότε και μόνο τότε, θα είστε φως του κόσμου, που θα φωτίζει και θα διαλύει τα σκοτάδια του κόσμου.

Αυτά μας λέγει, αγαπητοί αδελφοί, μέσα από τη σημερινή περικοπή ο Χριστός. Και, χωρίς άλλο, τους πιο πολλούς από μας τα λόγια του τους βρίσκουν ενόχους, παραμελητές της απαιτήσεως του. Γιατί, οι πιο πολλοί, τι παρουσιάζουμε; Περισσότερη κατάνυξη και λιγότερα έργα. Περισσότερη γνώση και λιγότερη εφαρμογή. Μοιάζουμε με πλοία που έχουν το πιο πολύ φορτίο προς τη μια τους πλευρά κι έτσι δεν μπορούν να πλεύσουν ίσια, αλλά κινδυνεύουν να ανατραπούν. Γιατί ενώ είμαστε πλούσιοι σε θεωρία και σε αίσθημα, είμαστε φτωχοί σε πράξεις κι ενέργεια.

Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνουμε όσοι παρουσιάζουμε αυτή την έλλειψη ισορροπίας, όσοι γέρνουμε έτσι επικίνδυνα; Να πλουτίσουμε το βάρος των έργων. Να προσπαθήσουμε από εδώ και πέρα αυτό: πώς να μη λεγόμαστε, αλλά και να είμαστε χριστιανοί, πώς να  περάσουμε από τα λόγια και τα αισθήματα και τους λογισμούς στα έργα, που είναι ως τώρα λίγα, ενώ τα πρώτα είναι πολλά.

Γιατί – σύμφωνα με μια όμορφη φράση του αγίου Ιγνατίου – όταν αποδειχθούμε στην πράξη χριστιανοί, τότε θα μπορούμε και να λεγόμαστε.

 

Γιώργος Σαββίδης


 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Ρωμ. στ΄ 18-23
Ευαγγέλιο: Ματθ. η΄ 5-13
21 Ιουλίου 2013
 
«Κύριε, ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης αλλά μόνον ειπέ λόγω, και ιαθήσεται ο παις μου» (Ματθ. η΄ 8).

 

Υποκλινόμαστε με θαυμασμό μπροστά στο μεγαλείο της συγκατάβασης του Θεού προς τον άνθρωπο, τον οποιοδήποτε άνθρωπο ανεξαρτήτως χρώματος, φυλετικής ή θρησκευτικής καταγωγής, που προσφεύγει όμως κοντά του με πίστη. Μάλιστα αυτή η πίστη προς τον Ιησού ως Θεό δεν είναι μόνο προάγγελος του θαύματος που θα ακολουθήσει, αλλά και προάγγελος των εξελίξεων στο χώρο της βασιλείας του Θεού. Η πίστη σε συνδυασμό με ορισμένες άλλες αρετές όπως η ταπεινοφροσύνη και η αγάπη, αποτελούν την εγγύηση για την κατάκτηση της βασιλείας των ουρανών και όχι η θρησκευτική ή φυλετική καταγωγή.

Ναι, η πίστη στον Ιησού ως Κύριο και Θεό και ότι αυτός μπορεί να κάνει το θαύμα με μόνο τον λόγο του και χωρίς να είναι ανάγκη να φέρουν τον ασθενή κοντά του ή να χρειαστεί να πάει ο ίδιος επί τόπου, όπως εζήτησε ο Ιάειρος.

Πίστη, λοιπόν, στον Ιησού ως Θεό και ως έχοντα τη δυνατότητα να βγάλει τον άνθρωπο από τα αδιέξοδα του και να τον οδηγήσει στη θεραπεία και στη συνέχεια στη βασιλεία του Θεού. Μια πίστη ζωντανή, που εκφράζεται με έργα και δεν περιορίζεται σε απλή «θρησκευτική συνήθεια». Μια πίστη που δεν επικαλείται θρησκευτική καταγωγή ή προσωπικές αρετές, αλλά συνοδεύεται με πράξη αυτογνωσίας και βαθειά ταπείνωση, όπως έγινε σήμερα με τον εκατόνταρχο. Δεν επικαλέσθηκε το αξίωμα του για να προβληθεί. Δεν επικαλέσθηκε την δύναμη του αξιώματος του για να εντυπωσιάσει για να αποδείξει ότι είναι μεγάλος και τρανός. Αντίθετα μπροστά στο μεγαλείο του συνομιλητή του ομολόγησε τη δική του αναξιότητα. «Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχτώ στο σπίτι μου».

Αλήθεια, αγαπητοί μου αδελφοί, δεν ξέρουμε τι να πρωτοθαυμάσουμε, την ταπεινοφροσύνη του ή την πίστη και την αγάπη του; Μπροστά στον Ιησού αισθάνεται μικρός και ανάξιος. Όμως εμείς πόσο ανάξιοι νιώθουμε κάθε φορά που μπαίνουμε στην εκκλησία του Θεού ή και ακόμα περισσότερο όταν τον δεχόμαστε μέσα μας δια του μυστηρίου της Θεία Κοινωνίας;

Δύσκολη η απάντηση του ερωτήματος αν θέλουμε η απάντηση μας να είναι ειλικρινής. Γιατί πολλές φορές ξεχνούμε που βρισκόμαστε και τι επιδιώκουμε. Πολλές φορές, σαν άλλοι Φαρισαίοι, συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους ανθρώπους και όχι με το Θεό. Μάλιστα σ’ αυτή τη σύγκριση βλέπουμε ή και μεγαλοποιούμε τις ατέλειες των συνανθρώποων μας και αδυνατούμε να δούμε, πολύ δε περισσότερο να αναγνωρίσουμε τις δικές μας ατέλειες και αδυναμίες. Αποτέλεσμα, οι θεωρούμενοι «αμαρτωλοί» να δικαιώνονται και εμείς ως «αυτοδικαιωμένοι» να μένουμε έξω από τη βασιλεία των ουρανών». Και τούτο γιατί με την αντίληψη της «ευσέβειας» μας χτίζουμε ένα τείχος ανάμεσα στον εαυτό μας και την πραγματικότητα που μας κρατά μακριά από τη σωτηρία.

Όμως ο Ιησούς είναι σαφής. Αποστρέφεται την υποκρισία και προειδοποιεί ότι η επικίνδυνη πορεία θα έχει και επικίνδυνη κατάληξη. Και εξηγεί το λόγο: «Αλίμονο σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές, γιατί κλίνετε στους ανθρώπους το δρόμο για τη βασιλεία των ουρανών. Ούτε εσείς μπαίνετε ούτε το επιτρέπετε σε όσους θέλουν να μπουν». (Ματθ. κγ΄ 14).

Πραγματικά είναι φοβερή η επισήμανση του Ιησού, γιατί ενώ στόχος μας πρέπει να είναι η είσοδος στη βασιλεία των ουρανών με την όλη στάση, ζωή και συμπεριφορά μας, ούτε μπαίνουμε αλλά ούτε και επιτρέπουμε στους άλλους να μπουν»!!

Για τούτο και μας προειδοποιεί: «Όποιος γίνει αφορμή να κλονιστεί ένας απ’ αυτούς τους μικρούς που πιστεύουν σε εμένα, είναι προτιμότερο γι’ αυτόν να κρεμάσει μια μυλόπετρα στο λαιμό του και να καταποντιστεί στη θάλασσα» (Ματθ. ιη΄ 6).

Όμως ο εκατόνταρχος του σημερινού ευαγγελίου, παρά το ότι δεν ανήκει στον Ιουδαϊκό χώρο, εν τούτοις παρουσιάζεται περισσότερο πιστός απ’ ότι οι Ιουδαίοι οι οποίοι ενώ βλέπουν το θαύμα αρνούνται να αναγνωρίσουν τη Θεότητα του Ιησού. Αντίθετα ο εκατόνταρχος ομολογεί τη Θεότητα του Ιησού και τη δυνατότητα του να κάνει το θαύμα με μια προστακτική εντολή του.

«Αλλά μόνον ειπέ λόγω, και ιαθήσεται ο παις μου». «Πες όμως ένα λόγο, και θα γιατρευτεί ο δούλος μου». Αλήθεια τέτοια πίστη και τόση αγάπη είναι αδύνατο να μην σχολιαστούν. Είπε ο Ιησούς: «Αμήν λέγω υμίν ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον». Σας βεβαιώνω πως τόση πίστη ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες δε βρήκα.

Ο θαυμασμός του Ιησού είναι απόλυτα δικαιολογημένος. Δε διστάζει μάλιστα να τον επαναλάβει για δεύτερη φορά. Και ο δυο περιπτώσεις εκείνη της Χαναναίας κι σήμερα του εκατόνταρχου, αφορούσαν ειδωλολάτρες. Κι όμως παρά την ως τώρα ειδωλολατρική ζωή τους μπόρεσαν να διακρίνουν στο πρόσωπο του Ιησού τον Κύριο και Θεό. Δικαιολογημένος όμως και ο επικριτικός λόγος του Ιησού στους σύγχρονους του Ιουδαίους, που ενώ τον πλησιάζουν εκφράζουν αμφιβολία για τη δυνατότητα του να κάνει το θαύμα.

Πιο εκφραστική η περίπτωση του πατέρα δαιμονιζόμενου παιδιού που είπε: «Αν μπορείς να κάνεις κάτι, βοήθησε μας» (Μαρκ. θ΄ 22). Ακόμα και ο μαθητής του Θωμάς ζητά να βάλει τον δάκτυλον του «εις τον τύπον των ήλων» (Ιωάν. κ΄ 25).

Όμως ούτε ο δίκαιος έπαινος ούτε ο επικριτικός λόγος του Ιησού περιορίζονται στους ανθρώπους σημερινού ευαγγελίου ή της εποχής του. Τόσο ο έπαινος όσο και η προειδοποίηση απευθύνονται διαχρονικά σε όλους τους ανθρώπους δια μέσου των αιώνων. Άρα και σε μας σήμερα και μάλιστα στο βαθμό της πίστης με την οποία τον πλησιάζουμε. Ας μην ξεχνάμε τη δική του διαβεβαίωση ότι: «Το ει δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» (Μαρκ. θ΄ 23). Εάν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά γι’ αυτόν που πιστεύει. Αδελφοί μου, υποκλινόμαστε στη συγκατάβαση του Θεού προς τον άνθρωπο. Υποκλινόμαστε ακόμα και στη θαυμαστή πίστη του ανθρώπου που μέσα από αυτήν ανυψώνεται ο ίδιος προς το Θεό χωρίς να επιδιώκει τη σωματική παρουσία του Κυρίου. Ας μιμηθούμε την πίστη του εκατόνταρχου και να είμαστε βέβαιοι ότι θα ακούσουμε κι εμείς τα πολυπόθητα και παρήγορα λόγια: «Ύπαγε και ως επίστευσας γεννηθήτω σοι». Αμήν.

 
Θεόδωρος  Αντωνιάδης

 
Κυριακή Ε΄ Ματθαίου
Απόστολος: Ρωμ. ι΄ 1 - 10
Ευαγγέλιον: Ματθ. η΄ 28  – θ΄ 1
28 Ιουλίου 2013
 
«Καί ιδού πάσα η πόλις εξήλθεν εις συνάντησιν τω Ιησού, καί ιδόντες αυτόν παρεκάλεσαν όπως μεταβή από των ορίων αυτών».
 

Οι κάτοικοι της χώρας των Γεργεσηνών σε ένα τουλάχιστον θέμα ήταν απόλυτα σύμφωνοι, αγαπητοί μου. ‘Επρεπε να φύγει από την περιοχή τους. Έμαθαν τα γεγονότα. Οι επιθετικοί και επικίνδυνοι δαιμονιζόμενοι που συνάντησε ο Ιησούς απαλλάχτηκαν από τα δαιμόνια με θαυματουργικό τρόπο. Οι πρώην δαιμονιζόμενοι θεραπεύτηκαν Τα δαιμόνια όμως με την άδεια του Κυρίου εισήλθαν στην αγέλη των χοίρων που όρμησαν στον γκρεμό και πνίγηκαν όλα στη θάλασσα.

Έντρομοι και έκπληκτοι οι βοσκοί έσπευσαν να αναφέρουν τα γεγονότα στους εργοδότες τους. Και να λοιπόν σύσσωμοι όλοι οι κάτοικοι της πόλης ήρθαν να προλάβουν να συναντήσουν τον Ιησού. Δεν ήρθαν για να ακούσουν την διδασκαλία Του. Ούτε έφεραν και τους αρρώστους τους, για θεραπεία. Ήρθαν όμως όλοι μαζί, για να είναι πιο πειστικοί! Ήρθαν να Του ζητήσουν, να απομακρυνθεί από την περιοχή τους. Να φύγει μακριά, έξω από τα σύνορα της περιοχής τους.

Απαγορευμένη η διατροφή και το εμπόριο των χοίρων. Σαφής ήταν ο Εβραϊκός νόμος. Παράνομοι οι κάτοικοι της χώρας των Γεργεσηνών. Δεν δίσταζαν να παραβαίνουν τον νόμο για να κερδίζουν.

Το μόνο θέμα που τους απασχολούσε, αγαπητοί μου αδελφοί, ήταν το κέρδος. Δεν τους περιόριζε καμια αναστολή. Δεν ένοιωθαν καμιά ενοχή για την πράξη τους. Για χάρη του παράνομου κέρδους, ξέχασαν τη θρησκεία τους και τις επιταγές της. Εξ αιτίας αυτής της προσήλωσης δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν την ιδιότητα του Σωτήρος Χριστού, του αναμενόμενου Μεσσία.

Αλλά δεν είχαν και την ευγένεια που έπρεπε να επιδείξουν σε ένα ξένο επισκέπτη της περιοχής τους, που όλοι Τον σέβονταν και πολλοί Τον ακολουθούσαν. Ασφαλώς είχαν ακούσει για τη διδασκαλία και τα θαύματα του Κυρίου. Ίσως κάποιοι να έτυχε να Τον ακούσουν και οι ίδιοι σε κάποια άλλη πόλη ή κάποιο γειτονικό χωριό να διδάσκει.

Και όμως όλοι, Του ζήτησαν να φύγει. Δεν φαίνεται να υπήρξε κάποια εξαίρεση, «πάσα η πόλις», σημειώνει η σημερινή ευαγγελική περικοπή. «Να τους αδειάσει τη γωνιά», όπως θα λέγαμε σημερα. Αυτά για τους Γεργεσηνούς.

Αλλά εμείς, αγαπητοί μου, τι κανουμε;

Εδώ και αρκετό καιρό περνούμε μια σοβαρή οικονομική κρίση.  Φαίνεται ότι δύσκολα θα την ξεπεράσουμε. Πολλές συνέπειές της θα δούμε στη ζωή μας,  στα χρόνια που θα ακολουθήσουν. Πολλές  αλλαγές θα αποδεχτούμε στην καθημερινότητά μας.

Δεν είναι τυχαίο που φτάσαμε μέχρις εδώ. Κάποια λάθη, πολλά λάθη κάναμε. Ορίσαμε σαν βασική αρχή της ζωής μας την οικονομική μας ανάπτυξη. Αφοσιωθήκαμε ακαταπόνητα στην προσπάθεια αυτή. Ξεχάσαμε πνευματικές αξίες, και δεν εννοώ μόνο τις θρησκευτικές αρχές. Θεωρήσαμε αξιολογικά κατώτερη απασχόληση τα πνευματικά ενδιαφέροντα που δεν αποδίδουν κέρδος. Νυχθημερόν ζήσαμε την αβάσταχτη και αχόρταγη ανάγκη του μεγάλου και εύκολου πλουτισμού. Παραμερίσαμε αρχές, παραδόσεις και την ηθική, προκειμένου να πετύχουμε. Και πετύχαμε οικονομικά. Πετύχαμε υψηλά εισοδήματα, άνετη ζωή, συσσώρευση πλούτου, αλλά και χρέη και δάνεια και υποχρεώσεις πολλές. Τα τελευταία αποφεύγαμε να θυμόμαστε.

Ζήσαμε, αγαπητοί μου, την ζωή μας με πολλή άνεση, χωρίς πολλές έννοιες και φροντίδες. Αγνοήσαμε τις πιθανές αναπάντεχες επιπτώσεις. Κλείσαμε τα μάτια μας στα παθήματα άλλων, που ακούγαμε αδιάφορα.

Ξεχάσαμε και τις επιταγές τις θρησκείας, που ενώ δεν μας απαγορεύει και να εργαζόμαστε και να κερδίζουμε, δεν μας θέλει κακομοίρηδες, ωστόσο έχει θέσει και κάποια όρια.

Δεν επιτρέπεται να γινόμαστε δούλοι υλικών πραγμάτων και να καθοδηγούμαστε μόνο από αυτά. Δεν μπορεί το μόνο μέλημά μας να είναι πως θα αποκτήσουμε περισσότερα, να γίνουμε πλουσιότεροι από κάποιον άλλο που συγκρίνουμε τον εαυτό μας. Δεν πρέπει να μιμούμαστε τον πλούσιο της γνωστής παραβολής. «Ψυχή μου έχεις πολλά αγαθά . Φάγε, πίε καί ευφραίνου», έλεγε. Και ενώ ήταν τόσο σίγουρος ο πλούσιος, για το μέλλον του, την νύχτα ακριβώς που είχε εξασφαλίσει το μέλλον, χωρίς να χρειάζεται να εργάζεται πλέον, πέθανε. Γνωστό άλλωστε είναι και το λεγόμενο «τα σάβανα δεν έχουν τσέπες». Τα υλικά αγαθά εκπληρώνουν ένα σκοπό, που όρισε ο Θεός. Να διατηρηθούμε στη ζωή. Είναι υποχρέωσή μας αυτό. Αλλά ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σώμα και υλικές ανάγκες. Υπάρχει και η ψυχή με τις δικές της ανάγκες. Και οι ανάγκες της ψυχής μας είναι μόνο πνευματικές.  Ικανοποιούνται οι ανάγκες της ψυχής με τη μελέτη και γνώση του θελήματος του Θεού. Ικανοποιείται η ψυχή του καθενός μας από τα αγαθά έργα που πράττουμε, μικρά ή μεγάλα. Ικανοποιείται η ψυχή μας, όταν προσευχόμαστε στο Θεό που αγαπάμε και μας αγαπά και μας φροντίζει. «Πνεύμα ο Θεός» . Και η λατρεία και προσκύνησή Του, πρέπει να είναι πνευματική.

Και για να επανέλθουμε στα σημερινά προβλήματα. Θέλοντας και μη, αγαπητοί μου, θα περιορίσουμε τις οικονομικές μας ενασχολήσεις. Ή μάλλον έχει περιοριστεί η μεγάλη και πλαστή οικονομική άνεση που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια. Σίγουρα θα μπορέσουμε να ανανήψουμε. Να προσγειωθούμε, λοιπόν,  στην πραγματικότητα. Να βρούμε τι έφταιξε και να το διορθώσουμε. Να ζήσουμε νοικοκυρεμένα, με περισσότερη απλότητα και σύνεση αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα με την ελπίδα μας στη βοήθεια του Θεού.

Να δούμε και τους γύρω μας, και όχι μόνο τον εαυτό μας,  και να ζητήσουμε τη συμπαράσταση και  βοήθεια και του Θεού για να πάρουμε δύναμη.Γένοιτο.

 
δ.γ.ς.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
ΛΟΓΟΣ ΣΤ΄
ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΠΡΩΤΟΣ
 

Διότι τίποτε δεν είναι τόσον ισχυρόν να οδηγήσει εις την ομόνοιαν εκείνους οι οποίοι είναι ειλικρινώς διατεθειμένοι έναντι του Θεού, όσον το να συμφωνούν δια τον Θεόν. Και τίποτε πάλιν δεν είναι τόσον πρόσφορον να οδηγήσει εις σύγκρουση και διχόνοιαν, όσον η διαφωνία δι’ αυτόν. Διότι εκείνος ο οποίος είναι πολύ ήρεμος ως προς τα άλλα, γίνεται πολύ θερμός δι’ αυτό, και ο πράος γίνεται αληθινός μαχητής, όταν ίδη τον Θεόν να αναβάλλει την οργήν του, και ζημιώνει έτσι τον εαυτόν του, με την πτώσιν του, ή μάλλον τον Θεόν, ο οποίος μας κάνει πλούσιους και πλουτίζει. Έτσι μεν λοιπόν, όπως έχω ειπεί, ημείς είμεθα πιο ήπιοι εις την διαφωνίαν, εις τρόπον ώστε να γίνει πιο λαμπρά από την διένεξιν η ομόνοια, και να επιτύχουν σχεδόν το μέσον οι ικανοί και επιδέξιοι από κάθε παράταξιν. Επειδή όμως η ταχύτης με την οποίαν επετεύχθη η ειρήνη δεν είναι αρκετή να εξασφαλίσει την διάρκειαν της εάν δεν παρουσιαστεί και κάποιος λόγος να την συγκρατεί και δεν έλθει ως σύμμαχος εις τον λόγον ο Θεός, από τον οποίον αρχίζει και τις τον οποίον καταλήγει κάθε καλόν. Εμπρός λοιπόν ας την δυναμώσωμεν και με προσευχάς και με τα σκέψεις μας, αφού ενθυμηθώμεν κατά πρώτον λόγον ότι το πιο καλόν μεν και το πιο υψηλόν από τα όντα είναι ο Θεός, εάν βεβαίως δεν θέλει κανείς να τον θεωρήσει ως υπέρ την ουσίαν ή να αναγάγει εις αυτόν την ύπαρξη, από την οποίαν παίρνουν και τα άλλα όντα, και κατά δεύτερον τα πρώτα μετά από τον Θεόν και γύρω από τον Θεόν όντα, εννοώ τας αγγελικάς και επουρανίους δυνάμεις, αι οποίαι, επειδή παίρνουν πρώτες φως από το πρώτον φως και επειδή λαμπρύνονται επίσης με τον λόγον της αλήθειας, είναι και αυτές φως, αντανάκλασις του τελείου φωτός. Το κατ’ εξοχήν δε χαρακτηριστικόν των είναι το ότι δεν συγκρούονται και δεν επαναστατούν. Διότι ούτε εις την θεότητα υπάρχει διαφωνία, επειδή δεν υπάρχει διαίρεσις (διότι η διαφωνία είναι παράγωγον της διαιρέσεως), αλλά υπάρχει τόσο μεγάλη ομόνοια και προς την ίδιαν την θεότητα και προς τα εκτός της θεότητας, ώστε να αποτελέσει η αρετή αυτή ονομασίαν του Θεού μαζί με τα άλλας και μάλιστα πριν από εκείνας με τας οποίας ευχαριστείται να τον ονομάζουν. Διότι είναι πράγματι ειρήνη και αγάπη και έτσι και ονομάζεται, βοηθών ημάς δια των ονομάτων του αυτών να αποκτήσωμεν τας αντιστοίχους αρετάς.

Από τους αγγέλους δε εκείνος ο οποίος ετόλμησε να επαναστατήση και υπηρηφανευθείς  ηθέλησε να υψωθή πάνω από το αξίωμα του έναντι του Κυρίου του παντοκράτορος, και επεδίωξε να στήση τον θρόνον του πάνω από τα νέφη, όπως λέγει ο προφήτης, ετιμωρήθη όπως ήξιζεν η παραφροσύνη του και κατεδικάσθη να είναι σκότος αντί να είναι φως, η διά να ομιλήσωμεν με περισσοτέραν ακρίβειαν, κατεδίκασεν ο ίδιος τον εαυτόν του. Οι υπόλοιποι δε παραμένουν εις το αξίωμα των, του οποίου το κύριον χαρακτηριστικόν είναι η ειρήνη και η έλλειψη στάσεων, αφού έχουν λάβει την ιδιότητα του να είναι εν από την αξίαν δοξολογίας και Αγίαν Τριάδα, από την οποίαν έχουν λάβει και τον φωτισμόν. Επειδή και εκείνη και είναι και πιστεύομεν ότι είναι ένας Θεός όχι ολιγώτερον εξ αιτίας της ομόνοιας από όσον εξ’ αιτίας της ιδίας ουσίας. Ώστε ανήκουν μεν εις τον Θεόν και ευρόσκονται κοντά εις τα θεία όσοι αποδέχονται και εκτιμούν το λαμπρόν αγαθόν της ειρήνης και απεχθάνονται και στενοχωρούνται δια το αντίθετον, δηλαδή την διχόνοιαν. Εις την αντίθετον δε παράταξιν ανήκουν όσοι είναι επιθετικοί ως προς τους τρόπους και προσπαθούν να κατακτήσουν την επιτυχίαν με παραδοξότητα και καμαρώνουν με την καταισχύνην των, επειδή και εκείνος στασιάζει ο ίδιος προς τον εαυτόν του και με τας πολλάς μορφάς του και με τα πάθη και με τας άλλας του πράξεις αυτό το πράγμα κάνει, επειδή είναι απ’ αρχής δολοφόνος των ανθρώπων και εχθρός το καλού, δια να πληγώνει με βέλη εις το σκοτάδι το κοινόν σώμα της Εκκλησίας, κρύπτων τον εαυτόν του εις το σκότος και την παροχήν της στάσεως, όπως νομίζω ότι βάζει με σοφιστικούς τρόπους και πανουργίαν εις τον καθ’ ένα τα πολλά και προετοιμάζει κατά κάποιον τρόπον χώρον διά τον εαυτόν μου μέσα μας διά να εισέλθει ολόκληρος, όπως εισέρχεται ο νικητής από το ρήγμα του τείχους ή της αντιπάλου παρατάξεως.

Το πρώτον και τόσον σημαντικόν πράγμα, το οποίον δείχνει την αναγκαιότητα της ορθής σκέψεως και της ομόνοιας, είναι τούτο, η μίμησις δηλαδή του Θεού και των θείων πραγμάτων, προς τα οποία και μόνον πρέπει να αποβλέπει η κατ’ εικόνα Θεού δημιουργηθείσα ψυχή δια να πορεύεται εκ του ασφαλούς και δια να διατηρήσει κυρίως την ευγενή της καταγωγήν και κατά το δυνατόν την ικανότητα να γίνει ομοία με τον Θεόν με το να προσβλέπει προς αυτά. Κατά δεύτερον δε λόγον ας στρέψωμεν το βλέμμα προς τον ουρανόν άνω και προς την γην κάτω δια να ακούσωμεν την θείαν φωνήν και να γνωρίσωμεν καλώς τους νόμους της φύσεως. Διότι ο ουρανός και η γη και η θάλασσα και όλος ο κόσμος, το μέγα και θαυμαστόν δημιούργημα του Θεού, με το οποίον και φανερώνεται ο Θεός κηρυττόμενος από την σιωπήν, όταν μεν ευρίσκεται εις ισορροπίαν και ζει ειρηνικά με τον εαυτόν του παραμένων εντός των ορίων της φύσεως του και δεν επαναστατεί τίποτε εναντίον του άλλου ούτε ξεπερνά τα λογικά δεσμά με τα οποία ο τεχνίτης Λόγος εσυνταίριασε το παν, και είναι κόσμος, όπως και λέγεται, και απλησίαστον κάλλος, και δεν θα ήτο δυνατόν ποτέ να επινοήσει κανείς κάτι πιο λαμπρόν ή πιο μεγαλοπρεπές από αυτόν. Όταν δε παύσει να ειρηνεύει, πα’υει να είναι και κόσμος. Διότι το να έχει κοινόν ο ουρανός κατά θαυμαστήν τάξιν με τον αέρα μεν το φως, με την γην δε τας βροχάς, δεν νομίζεις ότι οφείλεται εις κάποιον λογικόν νόμον προνοίας; Επίσης η γη και ο αήρ, από τα οποία η μεν γη χαρίζει τας τροφάς και ο ουρανός την αναπνοήν εις όλα τα ζώα, δεν συντηρούν την ζωήν με αυτά, μιμούμενα την στοργήν και την αγάπην των γονέων;

Αι εποχαί δε αι οποίαι διαχέονται η μια εις την άλλην και αι οποίαι αντικαθιστούν σιγά-σιγά η μια την άλλην, μετριάζουσαι τας μεγάλας αντιθέσεις των άκρων με μιαν μέσην κατάστασιν και συνδυάζουν κατά τρόπον σοφόν την ευχαρίστησιν με την ανάγκην, δεν καθοδηγούνται από την ειρήνην; Τι συμβαίνει δε με την ημέραν και την νύκτα, αι οποίαι είναι συμμετρικαί μεταξύ των και διαδέχονται η μια την άλλην, και η μεν μια μας ξυπνά διά να εργασθώμεν ενώ η άλλη μας ξεκουράζει; Τι επίσης με τον ήλιον και την σελήνην και το κάλλος και το πλήθος των άστρων, τα οποία ανατέλλουν και δύουν με πολλήν τάξιν; Η θάλασσα δε και η ξηρά, αι οποίαι ήρεμα εισχωρούν η μια εις την άλλην και δίδουν και παίρνουν η μια από την άλλην κατά τρόπον καλόν και τρέφουν με αγάπην τον άνθρωπον, εις τον οποίον χορηγολυν πλουσίως και με μεγάλην προθυμίαν ότι διαθέτουν; Οι ποταμοί δε οι οποίοι τρέχουν ανάμεσα από όρη και πεδιάδας και δεν ξεπερνούν την κοίτην των, διότι αυτό δεν είναι κάτι χρήσιμον, ούτε επιστρέφουν να σκεπάσουν την γην;

Αι αναμίξεις δε και αι ενώσεις των στοιχείων και η συμμετρία και η αρμονία των μελών; Αι τροφαί δε των ζώων, ο πολλαπλασιασμός των και ο διαχωρισμός των κατοίκων των; Και αυτά τα οποία κυριαρχούν, και εκείνα τα οποία υποτάσσονται, και εκείνα τα οποία είναι υποτεταγμένα εις ημάς και εκείνα τα οποία είναι ελεύθερα; Όλα αυτά έτσι έχουν και όπως κατευθύνονται και κυβερνώνται από τας πρώτας αιτίας της αρμονίας, η ίδια κατεύθυνσις δηλαδή και η σύμπνοια, τι άλλο θα ημπορούσε κανείς να νομίσει ότι είναι, εκτός από προτροπαί προς την φιλίαν και την ομόνοιαν, και από το να υπαγορεύουν εις τους ανθρώπους με το παράδειγμα των την ομόνοια;

 
(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
 
ΕΡΓΑ ΤΟΜΟΣ 1ος ΣΕΛ. 249-257)

 

 



ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
 
Δευτέρα       1 Ιουλίου                                               :               ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Αγ.Ανάργυροι
Κυριακή       7 Ιουλίου                                               :               ΛΕΜΟΝΑ
Τετάρτη       17 Ιουλίου                                             :               ΠΟΤΑΜΙΟΥ
Τετάρτη       17 Ιουλίου (Εσπερινός)                           :               ΑΝΑΡΙΤΑ
Παρασκευή  19 Ιουλίου (Εσπερινός-εγκαίνια)              :               ΔΟΡΑ
Κυριακή       21 Ιουλίου                                             :               ΠΑΦΟΣ, Αγ.Θεόδωρος
 
 
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Παρασκευή     5 Ιουλίου(Αγρυπνία)                        :             ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Κυριακή          7 Ιουλίου                                        :              ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Κυριακή          14 Ιουλίου                                      :              ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Κυριακή          14 Ιουλίου (Εσπερινός)                    :              ΛΕΤΥΜΠΟΥ
Τρίτη              16 Ιουλίου(Εσπερινός)                     :              ΑΓ.ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Τετάρτη          17 Ιουλίου                                      :              ΚΡΗΤΟΥ ΜΑΡΟΤΟΥ
Παρασκευή     19 Ιουλίου (Εσπερινός)                    :              ΝΕΑ ΔΗΜΑΤΑ
Κυριακή          21 Ιουλίου                                      :              ΠΡΟΔΡΟΜΙ
Πέμπτη           25 Ιουλίου (Εσπερινός)                    :              ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ, Αγ.Παρασκευή
Παρασκευή     26 Ιουλίου                                       :              ΜΗΛΙΟΥ
Παρασκευή     26 Ιουλίου (Εσπερινός)                    :               ΧΟΛΕΤΡΙΑ
Σάββατο         27 Ιουλίου                                       :              ΑΚΟΥΡΔΑΛΙΑ 
Κυριακή          28 Ιουλίου                                       :               ΝΑΤΑ
                                                                                                                                 
 
 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.
 

 

 

Όλο το περιεχόμενο του παρόντος δελτίου κηρυγμάτων μπορείτε να το βρείτε και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου: www.impaphou.org