English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

 

ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2013 


ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Ρωμ. ΙΒ΄ 6-14
Ευαγγέλιο: Ματθ.  Θ΄ 1-8
4 Αυγούστου 2013
 

 

 

« Θάρσει τέκνον∙ αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου »
 

Στο κατάμεστο από κόσμο σπίτι της Καπερναούμ, συμβαίνει κάτι το πρωτοφανές. Κάποιοι που μεταφέρουν στους ώμους τους ένα παραλυτικό, επειδή αδυνατούν από την κοσμοσυρροή να εισέλθουν από την είσοδο μέσα στο σπίτι, ξηλώνουν την στέγη του σπιτιού και καθώς το φως του ουρανού ξεχύνεται μέσα στο σπίτι, ένα κρεβάτι κρεμασμένο με σχοινιά, αιωρείται. Πάνω σ’ αυτό βρίσκεται ένας παράλυτος, που κοιτάζει ικετευτικά τον Κύριο, προσμένοντας το θαύμα. Ο Καρδιογνώστης Κύριος, γνωρίζει στην εντέλεια τα συναισθήματα, που πλημμυρίζουν αυτή τη στιγμή, την καρδιά του παραλυτικού. Ξέρει τους δισταγμούς του, που πηγάζουν από τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του. Από την άλλη ο παραλυτικός, τρέμει και φοβάται μήπως οι αμαρτίες του, γίνουν εμπόδιο στο θαύμα. Απρόσμενα, όμως, αντί ν’ ακούσει λόγια αποδοκιμασίας, ακούει τα ενισχυτικά λόγια του Κυρίου, ο οποίος για να τον καθησυχάσει, του απευθύνει λόγους ενισχυτικούς και τονωτικούς. «Έχε θάρρος, παιδί μου», του λέει, «Μην ανησυχείς. Οι αμαρτίες σου που σ’ έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση, έχουν συγχωρηθεί». Γι’ αυτό μη απογοητεύεσαι. Η κατάσταση αυτή της απελπισίας του παραλύτου, μας δίνει σήμερα αφορμή να δούμε κι εμείς γιατί απογοητευόμαστε και γιατί ο Κύριος, είναι το μόνο στήριγμά μας, στην κάθε δυσκολία της ζωής μας.

«Έσχατον πάντων των κακών η απόγνωσις», μας λέει ο άγιος Ευφραίμ ο Σύρος. Τούτο σημαίνει ότι το θέμα είναι σοβαρό και η απόγνωση είναι το χειρότερο κακό στη ζωή μας. Πως όμως φτάνουμε στην απελπισία και την απογοήτευση. Τούτο οφείλεται στην απομάκρυνσή μας από το Θεό, που έχει σαν συνέπεια την απιστία και την έλλειψη της ελπίδας, που χρειαζόμαστε στη ζωή αυτή. Πιστεύουμε ότι με τις δικές μας δυνάμεις, μπορούμε να φτιάξουμε τη ζωή μας. Και δυστυχώς, συμβαίνει το αντίθετο. Γιατί όσο απομακρυνόμαστε από το Θεό, τόσο πιο δραματική γίνεται η ζωή μας. Μάλιστα, πολλές φορές, δεν μας λείπει τίποτε από τη ζωή αυτή, αλλά τα πάντα μας λείπουν, γιατί μας λείπει ο Θεός. Και φτάνουμε στο σημείο να μένουμε απαρηγόρητοι, γιατί δεν έχουμε κανένα στήριγμα. Κι ενώ έχουμε την πηγή της χαράς, της ελπίδας και της αισιοδοξίας για το μέλλον μας, που είναι ο Χριστός, δεν βρίσκουμε διέξοδο ειρήνης και γαλήνης στη ζωή μας. Και καταφεύγουμε στους γιατρούς, στους ψυχολόγους και ψυχιάτρους για να λύσουμε τα προβλήματά μας. Και φτάνουμε τις περισσότερες φορές να μη αντέχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα δύσκολο παιδί, ένα σκληρό συνεργάτη, μια χρόνια ασθένεια ή τέλος κάποιες αποτυχίες της ζωής μας.

«Θλίψεις και ανάγκαι εύροσάν με», αναφωνεί ο Ψαλμωδός Δαβίδ, και εκφράζει με τους λόγους αυτούς μια πραγματικότητα για τον εαυτό του και για όλους όσους έζησαν και ζούμε και θα ζήσουν στον κόσμο αυτό. Γιατί είναι αλήθεια ότι η ζωή όλων μας είναι ζυμωμένη με θλίψεις και περιπέτειες και συμφορές. Συχνότερα στην κοινωνία μας ακούονται θρήνοι και αναστεναγμοί, παρά τραγούδια και αλαλαγμοί χαράς. Πολύ επιτυχημένα παραλληλίζεται ο ανθρώπινος βίος με τη θάλασσα. Γιατί όπως ακριβώς η θάλασσα έτσι και η ζωή μας, έχει και περιόδους γαλήνης, αλλά και περιόδους με μικρά ή μεγάλα κύματα που είναι οι διάφορες θλίψεις. Είναι φυσιολογικό, επομένως, εφ’ όσο διαπλέουμε τη θάλασσα της παρούσης ζωής, να ταλαιπωρούμαστε και να δοκιμαζόμαστε.

Η απελπισία που νοιώθουμε όλοι μας σήμερα προκαλείται από το πολύ πλήθος των  αμαρτημάτων μας και από το βάρος της συνείδησής μας. Όταν δηλαδή οι πτώσεις μας είναι πολλές και συνεχείς, αισθανόμαστε το βάρος των ασθενειών μας και λιποψυχούμε. Χάνουμε την υπομονή μας και αισθανόμαστε ότι έφυγε ο Θεός από τη ζωή μας. Ιδιαίτερα, σήμερα που η κοινωνία μας με τα διάφορα προβλήματα και κυρίως με το οικονομικό αισθάνεται κουρασμένη, απογοητευμένη και ταλαιπωρημένη από τη ζωή. Πρόκειται για μια κοινωνία που ζει σε μια ατμόσφαιρα αποθάρρυνσης και μελαγχολίας. Τεράστια είναι τα οικονομικά προβλήματα που ορθώνονται καθημερινά μπροστά μας. Αγωνιζόμαστε και εργαζόμαστε μέρα νύκτα, για να τα βγάλουμε πέρα, να ορθοποδήσουμε, να ξανασάνουμε από τις δυσκολίες, που σαν φορτία δυσβάστακτα μας πιέζουν. Κι έρχεται ώρα που αποκάμνουμε και χάνουμε το θάρρος μας και ίσως μερικές φορές από το στόμα μας να βγαίνει η μελαγχολική φράση «δεν υπάρχει για μένα ελπίδα να δω καλύτερες μέρες».

Σ’ αυτές, όμως, τις οριακές στιγμές της ζωής μας είναι η ώρα ν’ ακούσουμε κι εμείς τη φωνή του Κυρίου να μας λέει: «Θάρσει, τέκνον. Μη φοβάσαι, είμαι δίπλα σου». Γιατί στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας μόνο ο Χριστός μπορεί να παρηγορήσει την ψυχή μας. Είναι ο μόνος που μας γνωρίζει καλά. Είναι ο μόνος που ξέρει τα βάθη της ψυχής μας, τον πόνο μας και τις αντοχές μας. Μόνο ο Χριστός μπορεί να παρηγορήσει τις ψυχές μας, γιατί είναι ο Χαριτοδότης, ο Καρδιογνώστης, ο Ελεήμονας. Κατεβαίνει από τα ύψη του Θαβώρ μέσα στο δαιμονισμένο κόσμο μας και μας μεταδίδει μια ακτίνα από το φώς Του. Δεν είμαστε, λοιπόν, μόνοι. Απολαμβάνουμε καθημερινά στην ζωή μας την αγάπη του Χριστού και της Παναγίας Μητέρας Του. Αισθανόμαστε την παρουσία των Αγίων να μας ενισχύουν στις δύσκολες ώρες μας. Μέσα στο μυστήριο της Ιεράς Εξομολόγησης ακουμπάμε τις κουρασμένες ψυχές μας και παίρνουμε την άφεση και τη θεϊκή παρηγοριά. Ο Θεός δεν στέκεται ούτε στο πλήθος, ούτε στο βάρος των αμαρτιών. Προσέχει τη μετάνοια. Αν είναι δηλαδή θερμή η μετάνοια, ειλικρινής η εξομολόγηση και σταθερή η απόφαση του αγώνα εναντίον της αμαρτίας, τότε, όλα τα συγχωρεί ο μακρόθυμος και πολυέλεος, και αυτά ακόμα τα μεγαλύτερα εγκλήματα.

Αδελφοί μου. Η Αγία μας Εκκλησία νοιάζεται και ενδιαφέρεται για όλους όσοι στη ζωή αυτή έχουν δυσκολίες και έχουν ανάγκη στηριγμού. Και είναι αλήθεια ότι ο κόσμος μας σήμερα περνά δύσκολες μέρες. Όλα τα σημάδια είναι απογοητευτικά. Παντού πνευματική αδιαφορία, ανηθικότητα, κατήφορος, διάλυση. Ιδιαίτερα στους νέους μας, συστήνουμε να αποφεύγουν την μελαγχολία και την απογοήτευση, μετά από τις σημερινές δύσκολες συνθήκες που ζει ο τόπος μας. Αν όλοι μας αλλάξουμε τρόπο ζωής και αν όλοι μας συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας, την πίστη και την ελπίδα μας στον Πανάγαθο Θεό και αν προχωρήσουμε με θάρρος και αισιοδοξία για το μέλλον αυτού του τόπου, τότε να είμαστε βέβαιοι ότι όλες οι κλειστές πόρτες θα ανοίξουν και μια νέα περίοδος θα ανατείλει για όλους μας. Αυτός μόνος μπορεί να διώξει τα πυκνά σύννεφα που καλύπτουν τον καταγάλανο ουρανό της πατρίδας μας. Αρκεί εμείς να εμπιστευθούμε τη ζωή μας και την ελπίδα μας στον Πανάγαθο και Παντοδύναμο Θεό και Σωτήρα μας, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.

 
† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος

 
 
 
 
Κυριακή Ζ΄Ματθαίου
Απόστολος: Ρωμ. ιε’ 1 -7
Ευαγγέλιον: Ματθ.θ’ 27–35
11 Αυγούστου 2013
 

 «Καί περιήγεν ο Ιησούς τάς πόλεις πάσας και τάς κώμας διδάσκων εν ταις συναγωγαίς αυτών καί κηρύσσων τό ευαγγέλιον της βασιλείας καί θεραπεύων πάσαν νόσον καί πάσαν μαλακίαν  εν τω λαώ.»

 

Η δημόσια παρουσία του Κυρίου μας, όπως μας την περιγράφουν οι ευαγγελιστές, αγαπητοί μου αδελφοί, ήταν γεμάτη από το πλούσιο έργο Του. Δεν έπαυσε να διδάσκει, να κηρύττει και να θεραπεύει συνοδευόμενος από τους μαθητές και αποστόλους Του και πολλούς άλλους που τον παρακολουθούσαν κατά βήμα.

Περιερχόταν ο Ιησούς κάθε πόλη και χωριό, έμπαινε στις συναγωγές και δίδασκε το συγκεντρωμένο πλήθος. Και ο κόσμος που Τον ακολουθούσε άκουγε στο κήρυγμα Του, «τό ευαγγέλιον της βασιλείας». Άκουγε προσεκτικά την περιγραφή της ευχάριστης εκείνης αγγελίας για τη βασιλεία του Θεού και ειρήνευε. Και σπλαχνιζόμενος τον πολύπαθο και δυστυχή λαό, θεράπευε κάθε σωματική ανάγκη και κάθε ασθένεια, μικρή ή μεγάλη.

Στη σημερινή,λοιπόν, ευαγγελική περικοπή, ο ευαγγελιστής Ματθαίος, αναφέρει δυο θαυματουργικές περιπτώσεις. Η πρώτη ήταν όταν μέσα στο πλήθος που Τον ακολουθούσε, κατόρθωσαννα αναμιχθούν, ποιος ξέρει με πόση δυσκολία,και με την βοήθεια ποιων, και δυο τυφλοί. Με μεγάλη δυσκολία πέτυχαν να εισχωρήσουν και στο κατάμεστο σπίτι που πήγε να καταλύσει ο Ιησούς. Με όλη τη δύναμη που διέθεταν φώναζαν δυνατά για να τους ακούσει ο Κύριος περιμένοντας να τους σπλαχνιστεί: «Ελέησον ημάς, υιέ Δαυίδ.» Πολύ απλά, εύκολα και χωρίς συζήτηση είχε τη δύναμη ο Κύριος να τους δώσει αμέσως το φως τους, να ικανοποιήσει τηνδικαιολογημένη επιθυμία τους. Να δώσει φως και νόημα στη ζωή τους. Και όμως περιορίζεται να τους ρωτήσει «πιστεύετε ότι δύναμαι τούτο ποιήσαι;» Δοκίμαζε την  πίστη τους; Ναι. Και αυτό. Ωστόσο το ότι με τόσες δυσκολίες αγωνίστηκαν και έφτασαν κοντά Του, ήταν επαρκής απόδειξη της πίστης τους. Ήθελε όμως να τους ακούσει, να τους ακούσουν και οι άλλοι. Να ομολογήσουν ότι εμπιστεύονται την θεία Του δύναμη. Ήταν τόσο απλό να πετύχουν αυτό που τόσο πολύ επιθυμούσαν και τόσο πολύ τους εβασάνιζε για χρόνια. Πολύ σημαντικότερη για τον Κύριο, ήταν η ύπαρξη πίστης. «Ναί» απάντησαν απλά και βιαστικά και οι δυο, συμπληρώνοντας τη διαδικασία που τους έφερε ακόμη πιο κοντά στην απόλυτη επιτυχία. Άγγιξε τα μάτια τους ο Ιησούς, λέγοντας συγχρόνως για να επισφραγίσει την μοναδική αξία της πίστης. «Κατά την πίστιν μν γενηθήτω». Εάν, εφόσον και όση πίστη έχετε, ας γίνει αυτό που ζητήσατε. Είναι αυτό, αγαπητοί μου, ένα μήνυμα και για μας.Είναι απαραίτητη προϋπόθεση η πίστη για να γίνουν πραγματικότητα όσα ζητούμε με την προσευχή μας. Φαίνεται λοιπόν, ότι πράγματι πίστεψαν οι δυο τυφλοί. Γιαυτό και άνοιξαν τα μάτια τους. Είδαν το φως και θαύμασαν τα δημιουργήματα του Θεού. Και όχι μόνο αυτό. Μέσα στον δικαιολογημένο ενθουσιασμό τους, δεν πρόσεξαν τα τελευταία λόγια του Ιησού: Προσέξετε μη μάθει κανείς το θαύμα που έγινε. Πως όμως ήταν δυνατό, αγαπητοί μου αδελφοί, να κρύψουν ένα ολοφάνερο γεγονός, από εκείνους που τους γνώριζαν σαν τυφλούς, πριν; Ήταν τελείως ανθρώπινη συμπεριφορά. Πανευτυχείς να το διαλαλούν σ’ όποιους έβρισκαν στο δρόμο τους, σαν να ήταν αυτή ακριβώς η εντολή του Κυρίου.

Ενώ λοιπόν πετώντας από τη χαρά τους έφευγαν οι δυο πρώην τυφλοί, ένα άλλο, δυστυχισμένο, κωφάλαλο και δαιμονιζόμενο άτομο, με πολλή κόπο μπόρεσαν να μεταφέρουν και να πλησιάσει τον Ιησού. Απλά και χωρίς πολλές διαδικασίες τον εθεραπευσε κι αυτόν, ικανοποιώντας και τους δικούς του που με τόσο κόπο κατόρθωσαν να προσεγγίσουν τον Χριστό για να δεχτούν την θαυματουργική απολύτρωση του βασανισμένου ανθρώπου τους. Έκπληκτοι, εθαύμασαν όλοι οι συνωστιζόμενοι μέσα στο σπίτι, μάρτυρες και αυτής της σοβαρής θαυματουργικής θεραπείας και δεν δίστασαν να διακηρύξουν μεγαλοφώνως. «Ουδέποτε εφάνη ούτως εν τω Ισραήλ». Κάποια θαύματα είχαν πραγματοποιήσει και προφήτες. Αλλά θαύματα σαν αυτά που παρουσιάστηκαν από τον Ιησού, ποτέ δεν είχαν ξαναδεί. Φυσικά αυτό προκάλεσε για άλλη για φορά την σφοδρή κριτική και την αμφισβήτηση των Φαρισαίων. ‘Εσπευσαν τυφλωμένοι από το μίσος τους και αγνοώντας ουσιαστικά την προφητική Αγία Γραφή, να καταλήξουν ότι «εν τω άρχοντι των δαιμονίων εκβάλλει τά δαιμόνια.» Συνεργάζεται, δηλαδή, ο Κύριος, κατά την άποψή τους, με τον άρχοντα των δαιμονίων για να βγάζει τα δαιμόνια, όπως έλεγαν, κοντόφθαλμοι και στενοκέφαλοι οι φαρισαίοι. Δεν μπόρεσαν να δουν αμερόληπτα τις προφητείες για την θεότητα του Ιησού. Δεν ήθελαν να αναγνωρίσουν την ανταπόκριση που είχε η διδασκαλία Του και τα πολλά και μεγάλα θαύματα Του,στον Ισραηλιτικό λαό.

Με τα θαύματα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, αγαπητοί μου αδελφοί, εμπεδώθηκε για άλλη μια φορά η πίστη αυτών που Τον ακολουθούσαν, αλλά και όλων των ακροατών της διδασκαλίας Του, και των μαρτύρων των θαυματουργικών ενεργειών του Ιησού.

Για άλλη μια φορά φάνηκε και σε μας, πόσο σημαντική αξία έχει η πίστη. Κι ακόμη φανερώθηκε η απόλυτη σχέση αυτών που ζητούμε από τον Κύριο με το μέγεθος, την ειλίκρινεια και την σταθερότητα της πίστης μας. Αυτή την πίστη χρειαζόμαστε. Γιαυτήν την πίστη προσευχόμαστε, ζητώντας τη βοήθεια του Κυρίου μας, να μας την ενισχύσει.

 
Δ.Γ.Σ.

 
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Α΄ Κορ. α΄ 10-17
Ευαγγέλιο: Ματθ. ιδ΄14-22
18 Αυγούστου 2013
 

 «Δότε αυτοίς υμείς φαγείν… οι δε εσθίοντες ήσαν άνδρες ωσεί πεντακισχίλιοι χωρίς γυναικών και παιδίων». (Ματθ. ιδ΄ 16 και 21)

 

 

Ιδιαίτερα σημαντικό το σημερινό ευαγγέλιο για τούτο και το περιεχόμενο του καταγράφεται και από τους τέσσερις Ευαγγελιστές. Είναι όμως ιδιαίτερα σημαντικό για τα πολλά και διαχρονικά μηνύματα του όπως:

1.       Παρά το ότι ο Θεός δεν είναι δημιουργός των προβλημάτων του ανθρώπου, εντούτοις είναι γνώστης και γίνεται κοινωνός αυτών των προβλημάτων και τροχιοδρομεί λύσεις με την φυσική παρουσία του Υιού του, του Ιησού. Με τον τρόπο αυτό επαληθεύεται ο προφητικός λόγος περί του Ιησού ως «Εμμανουήλ» και άρα επιβεβαιώνεται και η ιδιότητα του ως Μεσσία και άρα ως λυτρωτή.

2.       Επιβεβαιώνει ότι ως Θεός είναι σπλαχνικός και μάλιστα έμπρακτα. Η ευσπλαχνία του δε επιβεβαιώνεται με τρεις διαδοχικές κινήσεις. Πρώτον, κατά τον Ευαγγελιστή Μάρκο, «ήρξατο διδάσκειν αυτούς πολλά» (Μαρκ. στ΄ 34). Δεύτερον «εθεράπευσε τους αρρώστους αυτών» (Ματθ. ιδ΄ 14) και τρίτον «έφαγον πάντες και εχορτάσθησαν» δια του θαύματος του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων.

3.       Δια του θαύματος δε του πολλαπλασιασμού των άρτων δεν επιβεβαιώνει μόνο ότι ο ίδιος είναι «ο άρτος της ζωής… και ο άρτος καταβάς εκ του ουρανού» (Ιωάν. στ΄ 35 και 41), αλλά ότι είναι «ο άρτος ο εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος» κατά την σχετική ευχή της Θείας Λειτουργίας και κατά συνέπειαν προαναγγέλλει το μεγάλο μυστήριο της Θείας ευχαριστίας. Αλλά και ο ιχθύς, από τους πρώτους κιόλας Χριστιανικούς χρόνους ερμηνεύθηκε συμβολικά τόσο σαν παράσταση, την οποία και χρησιμοποιούσαμε για μεγάλο χρονικό διάστημα στην πρώτη σελίδα του Δελτίου Κηρυγμάτων, όσο και σαν λέξη ΙΧΘΥΣ. Δηλαδή Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.

4.       Το θαύμα όμως είναι ιδιαίτερα σημαντικό και για τον κοινωνικό του χαρακτήρα. Ότι τα αγαθά είναι δώρο της αγάπης του Θεού προς όλους τους ανθρώπους και ότι ο άνθρωπος είναι απλός διαχειριστής των αγαθών τα οποία και θα πρέπει να μοιράζεται με τους συνανθρώπους του. Το σημερινό θαύμα θα αποτελεί τη διαχρονική διαμαρτυρία για κάθε εποχή και άρα και για τη δική μας εποχή που παρά τον πλούτο και τις τόσες παραγωγικές πηγές εντούτοις άνθρωποι υποσιτίζονται ή και κατακλύζουν τα κοινωνικά παντοπωλεία, είτε και πεθαίνουν από την πείνα. Αυτή αποτελεί μια συνεχή διαμαρτυρία προς τον υβριστή των χαρισμάτων του Θεού άνθρωπο.

5.       Τέλος ο Θεός προβάλλει ως εγγύηση και ως καταφύγιο. Έστω κι αν παντού είναι έρημος ο Θεός είναι παρών για να δώσει λύση στα προβλήματα και τις ανάγκες του ανθρώπου. Με μια κίνηση «αναβλέψας εις τον ουρανόν» και μια σύσταση «δότε αυτοίς υμείς φαγείν» αποκάλυψε δυο τρόπους για έξοδο από τα ερημικά αδιέξοδα. Καταφυγή, μέσω της προσευχής, στο Θεό και διαμοιρασμός των προσωπικών αγαθών με τους συνανθρώπους μας. Και τότε έρχεται το θαυμαστό αποτέλεσμα: «Έφαγον πάντες και εχορτάσθησαν».

Ήρθε η ευλογία, θριάμβευσε η αγάπη. Και η αγάπη και ευλογία πολλαπλασίασαν τα αγαθά. «Έφαγαν πάντες». Έφαγαν όλοι και μάλιστα χορταστικά. «Εχορτάσθησαν» τονίζει εμφαντικά στο σημερινό ευαγγέλιο ο Ματθαίος. Έφαγαν, εχόρτασαν και  όχι μόνο, αλλά υπήρξαν και περισσεύματα. Δώδεκα κοφίνια γεμάτα. Δώδεκα κοφίνια, όσοι και οι Απόστολοι. Η περισυλλογή μάλιστα που έγινε, κατ’ εντολήν του Χριστού και σαν διαμαρτυρία κατά της σπατάλης, αλλά και σαν  μήνυμα οικονομίας αποτελεί προτροπή για εκτίμηση των δώρων και δωρεών του Θεού προς τον άνθρωπο.

«Έφαγαν πάντες και εχορτάσθησαν». Κανένας δεν εξαιρέθηκε. Μέτοχοι και κοινωνοί στα αγαθά και τις δωρεές του Θεού είναι όλοι οι άνθρωποι άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Ένα γεγονός που επιβεβαιώνει στην καθημερινή πρακτική η παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τη συμμετοχή στις ακολουθίες και τα μυστήρια ακόμα και νηπίων, όπως Βάπτισμα, Χρίσμα και Θεία Ευχαριστία.

Παρά το ότι στην πλειοψηφία τους ήταν άντρες (πέντε χιλιάδες) εντούτοις δεν στερήθηκαν των δωρεών του Θεού οι γυναίκες και τα παιδιά. Τούτο το γεγονός είναι από μόνο του σημαντικό. Σε μια εποχή που οι γυναίκες και τα παιδιά ήταν χωρίς δικαιώματα, η δε πλειοψηφία των ανδρών ήταν δούλοι, η ισότιμη συμμετοχή όλων στις δωρεές του Θεού αποτελεί πραγματικά επανάσταση κοινωνική.

Ναι, αποτελεί επανάσταση κοινωνική. Τούτο δεν είναι καθόλου υπερβολή. Τούτο είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός που εκδηλώθηκε στη ζωή της Εκκλησίας από την πρώτη στιγμή. Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό γεγονός μας περιγράφουν οι «Πράξεις των Αποστόλων»: «Όλοι όσοι πίστεψαν είχαν μια καρδιά και μια ψυχή κανείς δε θεωρούσε ότι κάτι από τα υπάρχοντά του ήταν δικά του, αλλά όλα τα είχαν κοινά». Οι Απόστολοι κήρυτταν και βεβαίωναν με μεγάλη πειστικότητα ότι ο Κύριος Ιησούς αναστήθηκε. Κι ο Θεός έδινε σε όλους πλούσια τη χάρη του. Δεν υπήρχε κανείς ανάμεσα τους που να στερείται τα απαραίτητα. Γιατί όσοι είχαν χωράφια ή σπίτια τα πουλούσαν κι έφερναν το αντίτιμο αυτών που πουλούσαν, και το έθεταν στη διάθεση των Αποστόλων. Απ’ αυτό δινόταν στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του. Έτσι έκανε και ο Ιωσήφ, ένας λευίτης από την Κύπρο, που οι Απόστολοι τον ονόμασαν Βαρνάβα, όνομα που μεταφράζεται «ο άνθρωπος της παρηγοριάς». Αυτός είχε ένα χωράφι, που το πούλησε κι έφερε τα χρήματα και τα έθεσε στη διάθεση των Αποστόλων» (Πραξ. δ΄ 32-37).

Δυστυχώς, όμως οι πιο πάνω αρχές του Ευαγγελίου δεν εφαρμόζονται σήμερα στο βαθμό που πρέπει. Παρά το ότι σαν κοινωνία και σαν πολιτισμός επικαλούμαστε τις αρχές του Ευαγγελίου, εντούτοις κάποιες συμπεριφορές σε ανθρώπους και λαούς, σε γυναίκες και παιδιά μας παίρνουν πολύ πίσω και μάλιστα σε προχριστιανικές εποχές. Και τούτο γιατί, σαν άτομα, αλλά και σαν κοινωνίες στεκόμαστε μακριά από τον άνθρωπο και τα προβλήματα του. Στο τέλος το μόνο που αφήνουμε να διαφανεί είναι μόνο ο εαυτός μας. Ο κακός εαυτός μας.

Αδελφοί μου, επίκαιρος ο σημερινός λόγος του ευαγγελίου «έρημος εστίν ο τόπος». Γιατί ερήμωσαν πρώτα οι ψυχές μας, αφού μετατράπηκαν σε άγονους κόκκους άμμου. Χανόμαστε στη δική μας ερημιά και στο δικό μας εγώ. Τα εύκολα τα κάνουμε δύσκολα και τα δύσκολα, αδύνατα έως και ακατόρθωτα. Ας μη σταθούμε στο γεγονός ότι τα δικά μας είναι λίγα έως ανύπαρκτα. Ας υπακούσουμε στην προτροπή του Κυρίου «δότε αυτοίς υμείς φαγείν». «Μοιραστείτε τα κι εκεί που η δική σας αγάπη αδυνατεί τότε απευθυνθείτε στο Θεό». Στις δύσκολες εποχές που ζούμε υπάρχει η δυνατότητα να διαπιστώσουμε το βαθμό της ευσέβειας μας, τη δύναμη και τις δυνατότητες της πίστεως μας και τέλος την έκταση της αγάπης μας και αν αυτή είναι μόνο φραστική ή «ενεργουμένη». Τις πιο πάνω αρετές ας τις επιβεβαιώσουμε με τον τρόπο της ζωής μας. Αμήν.

 
Θεόδωρος Αντωνιάδης

 
ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Α΄ Κορ. γ΄ 9-17
Ευαγγέλιο: Ματθ. ιδ΄ 22-24
25 Αυγούστου 2013
 

 «Λέγει αυτώ∙ ολιγόπιστε»!

 

 Ο βίος του Πέτρου, αγαπητοί αδελφοί, κοντά στον Κύριο, ήταν πιο πολύ μια σειρά αποτυχιών παρά μια σειρά κατορθωμάτων. Κανείς άλλος μαθητής δεν παραπάτησε τόσο συχνά και τόσο εμφαντικά στον δρόμο του Ιησού, όπως αυτός, ο κορυφαίος και πρωτόθρονος. Είναι γνωστά στο καθένα σας τα σφάλματα και τα παραπτώματα του Πέτρου, που αναφέρονται στο Ευαγγέλιο, και δεν χρειάζεται να τα απαριθμήσουμε.

Ένα απ’ αυτά είναι κι εκείνο, που μνημονεύει η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Η ψαρόβαρκα των μαθητών, έχοντας ενάντιο τον άνεμο, βασανιζόταν από τα κύματα, στην αναστατωμένη λίμνη. Κατά τα χαράματα – στην τέταρτη φυλακή της νυκτός, όπως σημειώνει ο ιερός ευαγγελιστής – πήγε σε συνάντηση τους ο Ιησούς, περπατώντας πάνω στο νερό. Και σαν τον αντίκρισαν οι απόστολοι να περπατά έτσι πάνω στη λίμνη, νόμισαν πως ήταν κάποιο φάντασμα, ταράχθηκαν μα από τον πολύ τους φόβο ξεφώνησαν. Αλλά ευθύς ο Ιησούς τους μίλησε και τους είπε:

-        Κουράγιο, εγώ είμαι∙ μη φοβάστε.

Τότε, λοιπόν, ο Πέτρος, γεμάτος λαχτάρα και χαρά, αυθόρμητα είπε:

-        Κύριε, αν είσαι συ πρόσταξε με να έλθω σε συνάντηση σου πάνω στο νερό.

Κι ο Ιησούς του είπε:

-        Έλα

Κατέβηκε, λοιπόν, ο Πέτρος από την ψαρόβαρκα και περιπάτησε πάνω στο νερό για να πάει προς τον Ιησού. Αλλά ύστερα, βλέποντας γύρω του δυνατό τον αγέρα, φοβήθηκε κι αρχίζοντας να βουλιάζει, φώναξε:

-        Κύριε, σώσε με!

Ευθύς τότε τον έπιασε ο Κύριος, απλώνοντας το χέρι, του, και του λέγει:

-        Ολιγόπιστε! Γιατί δίστασες;

Δυο πράγματα ας προσέξουμε σήμερα, αδελφοί, στην ιερή αυτή διήγηση. Δυο σημεία, που αποτελούν ελαφρυντικά στο πάθημα του Πέτρου, μια αξιέπαινη πλευρά στη θλιβερή περίπτωση του. Γιατί ο Πέτρος δεν πρέπει να μας κινήσει, σε όσα ακούσαμε, μονάχα τη συμπάθεια και τη λύπη, αλλά και τον θαυμασμό. Δεν στάθηκε μονάχα ένας ένοχος, ένας που προβάλλει σαν παράδειγμα προς αποφυγή, αλλά στα δυο αυτά σημεία είναι παράδειγμα για μίμηση, είναι αξιοθαύμαστο πρότυπο.

Ποιο είναι το πρώτο απ’ αυτά τα σημεία; Ενώ οι άλλοι μαθητές έμεναν καρφωμένοι στις θέσεις τους και δεν πρόφεραν τίποτε τα χείλη τους, όταν ο Ιησούς τους ανήγγειλε την παρουσία του, ο γιός του Ιωνά, ο Πέτρος, δεν έμεινε ούτε αδρανής ούτε αμίλητος.

«Κύριε – λέγει πιάνοντας με τα δάκτυλα του την κουπαστή και γέρνοντας προς τα έξω, - αν είσαι συ, πρόσταξε με να κάνω ότι κάνεις κι εσύ. Πες μου να έλθω προς εσένα. Αφήνομαι στη δύναμη σου και στην αγάπη σου. Θεωρώ τα άστατα και κρύα νερά πιο γλυκό και πιο ποθητό τόπο να στέκομαι, παρά αυτή τη βάρκα. Γιατί πατώντας σ’ αυτά, θα είμαι όπου είσαι συ, θα βρεθώ κοντά σου. Και κοντά σου μονάχα είναι η ασφάλεια. Η βάρκα είναι καταφύγιο, είναι σωτηρία από τα μανιασμένα κύματα. Αλλά μια και συ είσαι στα κύματα, η καταφυγή μου είναι κοντά σου.

Πώς να μην επαινέσουμε την κίνηση αυτή του Πέτρου; Πώς να μη διδαχθούμε απ’ αυτή του Πέτρου; Πώς να μην διδαχθούμε απ’ αυτή και να μην τη ζηλέψουμε; Δεν αποφεύγει τον κίνδυνο, μένοντας στο εύθραυστο σκαρί, που κόντευε να ανατραπεί. Πηγαίνει μέσα στον ίδιο τον κίνδυνο, γιατί εκεί είναι ο Χριστός. Κι ο Χριστός είναι το μόνο αληθινό καταφύγιο. Δεν σκέφτηκε ο Πέτρος τίποτε άλλο παρά ότι θα πήγαινε κοντά στον Χριστό. Κι ότι ο Χριστός δεν θα τον εγκατέλειπε. Μεγάλο, λοιπόν, πρότυπο είναι για τον καθένα αυτή η κίνηση του κορυφαίου αποστόλου προς τον Κύριο, μια κίνηση που αψηφά και τα ανθρώπινα καταφύγια – τη βάρκα – και τον ίδιο τον κίνδυνο – τα κύματα.

Το δεύτερο σημείο, αγαπητοί αδελφοί, είναι το εξής: Ο Πέτρος δεν λιγοπίστησε αμέσως, αλλά την τελευταία στιγμή. Κατόρθωσε να περπατήσει πάνω στα νερά και να φτάσει κοντά στον Ιησού. Γράφει ο ιερός ευαγγελιστής: «Και καταβάς από του πλοίου ο Πέτρος περιεπάτησεν επί τα ύδατα ελθείν προς τον Ιησούν». Περπάτησε, λοιπόν. Δεν βούλιαξε ευθύς, όπως θα ήταν επόμενο να συμβεί αν είχε διστάσει αμέσως, με την πρώτη επαφή του νερού. Και παρά κάτω σημειώνει ο ευαγγελιστής, όταν πια αυτό άρχισε να γίνεται, όταν ο Πέτρος, φοβισμένος ξαφνικά από την ανεμοζάλη, άρχισε να καταποντίζεται: «Ευθέως δε ο Ιησούς εκτείνας την χείρα, επελάβετο αυτού». Ο Κύριος δεν κινήθηκε για να σώσει τον Πέτρο, όπως θα συνέβαινε αν ο μαθητής βούλιαζε αμέσως. Άπλωσε το χέρι και τον έπιασε. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο Πέτρος είχε διανύσει την απόσταση, που τον χώριζε από τον διδάσκαλο του, ότι είχε διαδράμει όλο σχεδόν το μήκος εκείνο,. Λοιπόν, έδειξε πίστη για κάμποσο χρονικό. Κατόρθωσα να μείνει όχι πάνω στο νερό. Απλώς, στο τέλος φοβήθηκε, στο τέλος δίστασε, στο τέλος λιγοπίστησε. Άρα τόσο η διάθεση το, όσο κι ένα μέρος από την πραγματοποίηση της διαθέσεως του είναι αναμφισβήτητα στο ενεργητικό του. Αποτελούν αξιοθαύμαστο κατόρθωμα πλάι στο πάθημα του.

Ας αποφύγουμε, λοιπόν, την πτώση του Πέτρου, την κατοπινή του ολιγοψυχία, το κακό τέλος της πράξεως του. Κι ας μιμηθούμε την έμπνευση του, την ορμητική του διάθεση, την αρχή και τη  μέση της πράξεως του.

 
Γιώργος Σαββίδης

 
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
ΛΟΓΟΣ ΣΤ΄
ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΠΡΩΤΟΣ
 

Όταν δε επανάστατήση προς την φύσιν της η ύλη και συγκρατήται μόλις και μετά βίας, σχεδιάζουσα την διάλυσιν με την ανταρσίαν, ή ο Θεός ταράξη κάτι από την αρμονίαν διά να φοβήση ή να τιμωρήσει τους αμαρτάνοντας ή η θάλασσα καλύπτει την ξηράν ή η γη βράζει, ή έρχονται παράδοξες βροχές ή ο ήλιος κρύπτεται, ή η εποχή διαρκεί περισσότερον από το κανονικόν, ή αναβλύζει πυρ, αυτά τα φαινόμενα αποτελούν ακοσμίαν και δημιουργούν φόβους δι’ όλον τον κόσμον και αναδεικνύεται πάλιν από την αταξίαν το αγαθόν της ειρήνης. Και δια να αφήσω τους δήμους, τας πόλεις, τα βασίλεια, ακόμη δε και τας χορωδίας και τους στρατούς, τας οικογενείας, τα πληρώματα των πλοίων, την συζυγικήν ζωήν και τας εταιρείας, τα οποία διατηρούνται μεν και συγκρατούνται με την ειρήνην αλλά διαλύονται από την διχόνοιαν, θα έλθω με τον λόγον εις τον Ισραηλιτικόν λαόν και αφού σας υπενθυμίσω τα πάθη του και την διασποράν, την οποίαν έχουν τώρα, και εκείνην την οποίαν πρόκειται να πάθουν εις το μέλλον (διότι πιστεύω εις τας περί τούτων προφητείας), έπειτα θα ερωτήσω σας οι οποίοι το γνωρίζετε πολύ καλά, ποιόν είναι το αίτιον των συμφορών, δια να οδηγηθώμεν από τα καλά τα οποία έπαθαν οι άλλοι προς την ομόνοιαν.

Μέχρις ότου λοιπόν είχαν ειρήνην μεταξύ των και προς τον Θεόν, και ενώ επιέζοντο μέσα εις το σιδερένιο καμίνι της Αιγύπτου και ήσαν ενωμένοι υπό την πίεσιν της κοινής θλίψεως (διότι ενίοτε και η θλίψις αποτελεί καλόν φάρμακον οφηγούν προς την σωτηρίαν), ωνομάζοντο λαός άγιος, και μερίς του Κυρίου, και ιερατείον του βασιλέως. Και δεν διέφεραν τα έργα των από τας ονομασίας των, αλλά ωδηγούντο από στρατηγούς οι οποίοι ωδηγούντο από τον Θεόν και είχον επίσης ως οδηγούς στύλον πυρός και νεφέλης νύκτα και ημέραν. Και η θάλασσα μεν εχωρίζετο προς χάριν των όταν έφευγαν, όταν δε επεινούσαν τους έδιδε τροφήν ο ουρανός. Όταν εδιψούσαν εξεπήγαζεν ύδωρ από την πέτραν, ενώ όταν επολεμούσαν η απλή έκταση των χειρών αντιστοιχούσε προς μυριάδας πολεμιστών, επιτυγχάνουσα λαμπράς νίκας με την προσευχήν και ανοίγουσα τον δρόμον προς τα εμπρός. Οι ποταμοί την θάλασσαν, ήνοιγον και τους άφηναν να περάσουν, τα στοιχεία της φύσεως εσταματούσαν και τα τείχη εκρημνίζοντο από τον ήχο των σαλπίγγων. Και μήπως θα πρέπει να ομιλήσω διά τας πληγάς των Αιγυπτίων, αι οποίαι επεβλήθησαν προς χάριν των, διά τας φωνάς του Θεού αι οποίαι από το όρος, δια την διπλήν νομοθεσίαν, την μίαν με το γράμμα και την άλλην με το πνεύμα, και δια τα άλλα με τα οποία ετιμάτο πάλαι ποτέ παρά την αξίαν του ο Ισραηλιτικός λαός; Όταν δε ήρχισαν να ασθενούν, και εστράφησαν με μανίαν ο ένας εναντίον του άλλου και διεχωρίσθησαν εις πολλάς ομάδας (αφού παρεσύρθησαν από τον σταυρόν και από την αναισθησίαν των προς τον Θεόν και σωτήραν ημών προς την απόγνωσιν και την τελικήν των καταστροφήν, επειδή ηγνόησαν τον Θεόν ο οποίος υπήρχεν εις τον άνθρωπον) και επέσυραν εναντίον των την σιδηράν ράβδον, η οποία τους απειλούσεν εκ του μακρόθεν – εννοώ την αρχήν και την βασιλείαν η οποία επικρατεί σήμερον – τι συνέβη; Τι έχουν υποστή;

Τους θρηνεί μεν ο Ιερεμίας δια τα προηγούμενα πάθη των και οδύρεται δια την βαβυλώνειον αιχμαλωσίαν. Διότι πράγματι και εκείνα ήσαν άξια θρήνων και οδυρμών. Μήπως δε δεν είναι από τα πιο μεγάλα δεινά τα μέχρι θεμελίων κατεσκαμμένα τείχη, η κατεδαφισμένη πόλις, ο κατεστραμμένος ναός, τα λεηλατημένα αφιερώματα, οι βέβηλοι πόδες και αι χείρες (πόδες οι οποίοι περιπατούν μέσα εις το άβατον και χείρες αι οποίαι πιάνουν εκείνα τα οποία δεν επιτρέπεται να πιάσει κανείς), οι προφήται οι οποίοι σιωπούν, οι ιερείς οι οποίοι οδηγούνται εις την αιχμαλωσίαν, οι γέροντες οι οποίοι δεν ελεούνται, αι παρθένοι αι οποίαι ατιμάζονται, η νεολαία η οποία διαφθείρεται, το ξένον και εχθρικόν πυρ, οι ποταμοί του αίματος αντί δια το άγιον πυρ και το άγιον αίμα, οι αφιερωμένοι εις τον Θεόν οι οποίοι διαπομπεύονται, οι θρήνοι οι οποίοι παίρνουν την θέσιν των ύμνων, και, δια να ειπώ και κάτι από τους ιδίους τους Θρήνους του Ιερεμίου, οι υιοί της Σιών οι τίμιοι και αφιλάργυροι, οι τρυφεροί και απρόβλεπτοι από το κακόν, οι οποίοι οδηγούνται εις την εξορίαν, και αι οδοί της Σιών αι οποίαι πενθούν επειδή δεν υπάρχουν πανηγυρισταί, και πιο πάνω απ’ αυτά αι χείρες των φιλανθρώπων γυναικών αι οποίαι δεν δίνουν πλέον τροφήν προς τα τέκνα των κατά την διάρκειαν της πολιορκίας, αλλά τα κατασπαράζουν δια να τα φάγουν, χρησιμοποιούσαι ως φάρμακον κατά της πείνης ότι πιο πολύτιμον έχουν; Πώς δεν είναι αυτά φοβερά πράγματα, και μάλιστα περισσότερον από φοβερά, όχι μόνον δι΄εκείνους οι οποίοι τα έπαθαν τότε, αλλά και δι’ εκείνους οι οποίοι τα ακούουν τώρα; Εγώ λοιπόν όποτε και αν πάρω εις χείρας μου το βιβλίον αυτό και αναγνώσω τους θρήνους, τους αναγινώσκω δε όταν θέλω να σωφρονίσω την ευδαιμονίαν με το ανάγνωσμα, χάνω την φωνήν μου και ξεσπώ σε δάκρυα και έρχεται κατά κάποιον τρόπον εμπρός μου το φοβερόν πάθος και θρηνώ μαζί με εκείνον ο οποίος εθρήνησε. Την δε τελευταίαν των πληγήν και την μετοίκησιν και τον ζυγόν της δουλείας υπό τον οποίον ζουν τώρα, και την περιβόητον ταπείνωσιν από τους Ρωμαίους, η οποία δεν είχεν άλλο αίτιον από την ανταρσίαν, ποιος από εκείνους οι οποίοι γνωρίζουν να γράφουν θρήνους και να κάνουν τον λόγον αναλόγον προς το πάθος θα την θρηνήσει  επαξίως; Ποια βιβλία θα χωρέσουν αυτά τα πράγματα; Μνημείον της συμφοράς αυτής αποτελεί ολόκληρος η οικουμένη εις την οποίαν έχουν διασπαρή, η λατρεία η οποία έχει σταματήσει και το έδαφος της Ιερουσαλήμ το οποίον μόλις αναγνωρίζεται, και το οποίον πατείται μόνον από εκείνους οι οποίοι κρατούν την παλαιάν των πίστιν εις τέτοιον βαθμόν, ώστε να παρουσιάζονται την ημέραν και να θρηνούν την ερημίαν.

Αφού δε είναι τόσον φοβερόν κακόν η ανταρσία και αίτιον τόσον μεγάλων κακών, όπως φανερώνουν και αυτά τα οποία έχω ειπεί, και όπως ημπορεί κανείς να μάθει από πολλάς άλλας παρομοίας περιπτώσεις, είναι ακόμη φοβερώτερον το να υποπέσωμέν πάλιν εις την ίδιαν αυτήν ασθένεια, ενώ έχομεν εγκαταλείψει την μικροψυχίαν και έχομεν γευθεί τα καλά της ειρήνης, και να επιστρέψωμεν εις τον ίδιον τον εμετόν μας, όπως λέγεται, και να μην παραδειγματισθώμεν από την πείραν, η οποία σωφρονίζει ακόμη και τους ανόητους. Διότι θεωρώ κενούς και ανόητους όχι εκείνους οι οποίοι θεωρούνται τέτοιοι, εκείνους δηλαδή οι οποίοι παραμένουν εις κάποιον κακόν αλλά εκείνους οι οποίοι άγονται και φέρονται και μεταπηδούν με ευκολίαν από το ένα προς το άλλον, όπως οι ελαφροί άνεμοι οι οποίοι αλλάζουν κατευθύνσεις, ή όπως αι μεταβολαί και αι παλίρροιαι των Ευρίπων ή τα άστατα κύματα της θαλάσσης. Λαμβάνω υπόψιν μου δε και το ότι εκείνους μεν οι οποίοι παραμένουν εις την ανταρσίαν τους κάνει καλύτερους η ελπίς της ομονοίας και τους κάνει ελαφρότερον το βάρος της συμφοράς (διότι η πιο μεγάλη βοήθεια δι’ εκείνους οι οποίοι δυστυχούν είναι η ελπίς της μεταβολής και το καλύτερον προς το οποίον προσβλέπουν οι οφθαλμοί των), ενώ εκείνοι μεν οι οποίοι έχουν ομονοήσει πολλάς φοράς, αλλά έχουν παλινδρομήσει μετά προς την κακίαν, μαζί με τα άλλα τα οποία έχουν χάσει, έχουν χάσει και την ελπίδα, επειδή φοβούνται πάντοτε περισσότερο από την ανταρσίαν την ομόνοιαν και δεν έχουν εμπιστοσύνη ούτε εις την μίαν ούτε εις την άλλην, εξ’ αιτίας του ότι μεταπηδούν, χωρίς να σταθμίσουν τας συνεπείας, από το ένα εις το άλλο.

 

(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ
ΕΡΓΑ, ΤΟΜΟΣ 1ος ΣΕΛ. 257-265)
 



ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
 
Κυριακή              4 Αυγούστου                         :               Ι.Μ.ΧΡΥΣΟΡΡΟΪΑΤΙΣΣΗΣ
Δευτέρα              5 Αυγούστου(Εσπερινός)        :               ΔΡΥΜΟΥ
Τρίτη                  6 Αυγούστου                         :               ΣΤΑΤΟΣ-ΑΓΙΟΣ ΦΩΤΙΟΣ
Κυριακή              11 Αυγούστου                       :               ΜΑΡΑΘΟΥΝΤΑ
Πέμπτη               15 Αυγούστου                       :               ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΡΟΟΔΙΤΙΣΣΗΣ
Κυριακή              25 Αυγούστου                       :               ΦΟΙΝΙ  
Πέμπτη               29 Αυγούστου                       :               ΚΕΔΑΡΕΣ
Πέμπτη               29 Αυγούστου(Εσπερινός)      :               ΜΑΝΔΡΙΑ,Αγ.Βρυαίνης
                                                                                                                                 
 
 
 
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Σάββατο             3 Αυγούστου                         :              ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΥΚΚΟΥ
Κυριακή             4 Αυγούστου                         :              ΠΩΜΟΣ
Δευτέρα             5 Αυγούστου(Εσπερινός)        :              ΚΙΣΣΟΝΕΡΓΑ
Τρίτη                 6 Αυγούστου                         :              ΑΥΔΗΜΟΥ
Κυριακή             11 Αυγούστου                       :              ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Τετάρτη             14 Αυγούστου                        :              ΚΙΝΟΥΣΑ
Πέμπτη              15 Αυγούστου                        :              Ι. Μ. ΧΡΥΣΟΡΡΟΪΑΤΙΣΣΗΣ
Κυριακή             18 Αυγούστου                        :              ΝΕΟΝ ΧΩΡΙΟΝ
Δευτέρα             19 Αυγούστου(Εσπερινός)       :             ΤΡΕΜΙΘΟΥΣΑ
Κυριακή             25 Αυγούστου                        :              ΒΑΣΑ ΚΟΙΛΑΝΙΟΥ          
 

 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.
 

 

Όλο το περιεχόμενο του παρόντος δελτίου κηρυγμάτων μπορείτε να το βρείτε και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου: www.impaphou.org