English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2013 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ
Απόστολος: Α΄ Τιμοθ. Β΄ 1-7
Ευαγγέλιο: Λουκά Δ΄16-22
1 Σεπτεμβρίου 2013
 
«Πάντες εμαρτύρουν αυτώ και εθαύμαζον επί τοις λόγοις της χάριτος τοις εκπορευομένοις εκ του στόματος αυτού.»
 

Από σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, πρώτη Σεμπτεμβρίου, αρχίζει το εκκλησιαστικό έτος, η Πρωτοχρονιά, δηλαδή, κατά την εκκλησιαστική τάξη. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας, κατά τη σημερινή Θεία Λειτουργία, διαβάζει το μέρος εκείνο του Ιερού Ευαγγελίου, στο οποίο αναφέρεται σε περίληψη το σωτήριο για το ανθρώπινο γένος, έργο του Σωτήρος Χριστού, που άρχισε από την ημέρα που ήλθε στη γη και θα διαρκέσει μέχρι την Δευτέρα Παρουσία Του. Όλη αυτή η περίοδος, χαρακτηρίζεται από τον Προφήτη Ησαΐα, «ως ενιαυτός Κυρίου δεκτός» (Ησ. ΞΑ΄,2). Δηλαδή χαρακτηρίζεται σαν ένα νέο, μεγάλο, μακρύ σε διάρκεια αιώνιο έτος, που εκδηλώνεται πλήρης, τέλεια και αμέριστη η ευσπλαχνία του Θεού προς τους αμαρτωλούς ανθρώπους και προσφέρεται η Θεία Χάρη του Κυρίου, προς μετάνοια και σωτηρία. Κι έτσι, το νέο έτος που αρχίζει από σήμερα, είναι έτος αφέσεως για τον καθένα μας και έτος προσφοράς της ψυχικής μας σωτηρίας, από μέρους του Πανοικτίρμονος Θεού, με την προϋπόθεση βέβαια ότι και από μέρους μας το έτος αυτό θα καταστεί έτος μετάνοιας και επιστροφής. «Πάντες εμαρτύρουν αυτώ και εθαύμαζον», μας λεει ο ιερός Ευαγγελιστής, «επί τοις λόγοις της χάριτος τοις εκπορευομένοις εκ του στόματος αυτού». Δηλαδή, όλοι συμφωνούσαν μαζί Του και θαύμαζαν για τα γεμάτα Χάρη λόγια που έβγαιναν από το στόμα Του. Με την ευκαιρία αυτή, ας δούμε κι εμείς σήμερα σε ποιους χαρίζεται η Θεία Χάρη και τι χαρίζει αυτή η Θεία Χάρη, στον καθένα μας.

Η Χάρη του Θεού χαρίζεται σ’ όσους πιστεύουν στον Ιησού Χριστό. Η σωτήρια αυτή Θεία Χάρη φάνηκε και εκδηλώθηκε στον κόσμο, δια μέσου του Μονογενούς Υιού του Θεού, που δέχτηκε τη σταυρική θυσία για μας. Με τη θυσία Του αυτή ο Κύριος ίδρυσε επί της γης την Εκκλησία, με τα Ιερά της Μυστήρια, για να συνεχίζει το έργο Του στους αιώνες. Γι’ αυτό και  για να λάβει κάποιος τη Θεία Χάρη, πρέπει πρώτιστα να έχει πίστη στον Εσταυρωμένο Κύριο Ιησού. Η πίστη αυτή όμως δεν πρέπει να είναι διανοητική και θεωρητική, αλλά πίστη καρδιακή και ζωντανή. Πίστη που δια μέσου των Ιερών Μυστηρίων της Εκκλησίας μας, να δημιουργεί σχέση προσωπική και σύνδεσμο ουσιαστικό με τον Σωτήρα Κύριο. Δεν είναι επομένως τυχαίο το γεγονός, ότι κατά τη βάπτιση και την ένταξή μας στους κόλπους της Εκκλησίας, ζητείται πρώτα να συντασσόμαστε με το Χριστό και να πιστεύουμε σ’ Αυτό. Τότε μόνο γινόμαστε μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας και έχουμε δικαίωμα συμμετοχής στο θεόσδοτο θησαυρό, που εκείνη κατέχει και διαχειρίζεται και ο οποίος λέγεται Θεία Χάρη.

Βέβαια η πίστη είναι η πρώτη και βασική προϋπόθεση. Δεν είναι όμως αρκετή μόνη η πίστη. Χρειάζεται να υπάρχει και ταπεινό φρόνημα στον άνθρωπο, που πλησιάζει στην πηγή της Θείας Χάρης. Όπου υπάρχει περηφάνια, εγωισμός και ψηλό φρόνημα είναι αδύνατο να εκχυθεί και να εκδηλωθεί η Θεία Χάρη. Ο εγωισμός, σαν άλλο φράγμα, ανακόπτει και εμποδίζει την Χάρη του Θεού, να κατέλθει από τους ουρανούς και να πλημμυρίσει την ύπαρξή μας. Η βαθιά και αληθινή ταπεινοφροσύνη είναι ο απαραίτητος αγωγός, δια μέσου του οποίου διοχετεύεται ανεμπόδιστα στην ψυχή το σωστικό νερό της Θείας Χάρης. Οσοδήποτε μεγάλοι κι αν είμαστε δεν παύουμε από του να είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες και ασθένειες, που έχουμε ανάγκη βοήθειας  και στηριγμού.

Όλοι ανεξαίρετα έχουμε ανάγκη επείγουσα να παίρνουμε δυνάμεις από τη Χάρη του Χριστού, την οποία το Άγιο Πνεύμα μας φέρει στην ψυχή, γιατί όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδύνατοι. Η δύναμη που έχουμε είναι ασθενής. Μπορεί να νομίζουμε ότι είμαστε ισχυροί και ότι διαθέτουμε πολλές δυνάμεις, ώστε να μπορούμε να τα καταφέρνουμε μόνοι μας στον πνευματικό μας αγώνα. Όμως η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Οι άνθρωποι μοιάζουμε με καλάμι σαλευόμενο από τον άνεμο. (Ματθ. ΙΑ΄,7). Πολλές φορές ένας μικρός πειρασμός μας ρίχνει στο έδαφος αμέσως. Άλλοτε δυσκολευόμαστε να υπερνικήσουμε τις αμαρτωλές κλίσεις της ψυχής μας. Και άλλοτε μας τραβά τόσο εύκολα ο κόσμος της αμαρτίας που δεν μπορούμε να του αντισταθούμε. Και στις μεγάλες δοκιμασίες δεν αντέχουμε σχεδόν καθόλου.

Και είναι αλήθεια ότι η Θεία Χάρη μας χαρίζει δώρα ύψιστα και σωτήρια. Χαρίζει την άφεση των παραπτωμάτων μας, κατακαίει τα  αγκάθια των αμαρτημάτων και καθαρίζει την ύπαρξη μας από κάθε μολυσμό της σάρκας και του πνεύματος. Δίνει νέο και ουσιαστικό περιεχόμενο στις σκέψεις και τις επιθυμίες μας. Μας στρέφει προς τα πνευματικά και αιώνια και μας αποσπά από τα πρόσκαιρα, τα φθαρτά και υλικά θέματα της παρούσας ζωής. Χαρίζει διάθεση για προσευχή και ακρόαση και μελέτη του λόγου του Θεού. Μας κάμνει να ζούμε, όχι για να τρώγουμε, αλλά να ζούμε σαν άνθρωποι με ψηλό και ιερό προορισμό. Μας τονώνει στον αγώνα κατά της αμαρτίας και μας προφυλάσσει από τις προσβολές του πονηρού. Ότι όλα αυτά δεν είναι θεωρία, φαίνεται ολοκάθαρα από πολλά παραδείγματα ανθρώπων, που από την στιγμή που τους επισκέφθηκε η Θεία Χάρη, έγιναν τελείως διαφορετικοί από πριν, αληθινά άγιοι.

Μαζί δε με το δώρο αυτό του αγιασμού, η Θεία Χάρη ανοίγει μπροστά μας και την πύλη του Παραδείσου. Του Παραδείσου του ουρανού, που είναι ασύγκριτα ανώτερος από τον Παράδεισο της Εδέμ, που χάσαμε με την παράβαση των πρωτοπλάστων. Αν δεν άπλωνε το Πανάγιο χέρι Του ο Χριστός, για να μας ελκύσει κοντά Του, θα ήταν τελείως αδύνατο, να εισέλθει κάποιος άνθρωπος στον Παράδεισο. Η σωτηρία από την αμαρτία και η κληρονομιά της μακαριότητας των ουρανών, δεν είναι κατόρθωμα δικό μας. Είναι δώρον ουράνιο, που μας το πρόσφεραν τα τρυπημένα χέρια του Εσταυρωμένου Ιησού. Η σωτήρια Χάρη του Εσταυρωμένου, που έκαμε το ληστή, πρώτον πολίτη του Παραδείσου, εκείνη είναι που οδηγεί από τότε συνεχώς, κάθε μετανοημένο άνθρωπο, στο γαλήνιο λιμάνι της Βασιλείας των Ουρανών.

Αδελφοί μου! Ο κόσμος μας σήμερα περνά δύσκολες μέρες. Όλα τα σημάδια είναι απογοητευτικά. Πνευματική αδιαφορία, ανηθικότητα, κατήφορος, διάλυση. Ας μιμηθούμε κι εμείς τον απόστολο Παύλο, ο οποίος λεει, ότι «χάριτι Θεού ειμι ό ειμι»  δηλαδή με τη Χάρη του Θεού έγινα αυτό που έγινα (Κορ. Α΄,10) και ότι τη δύναμή του δεν την οφείλει στον εαυτό του, αλλά στη Χάρη του Θεού, που τον δυνάμωσε για να μείνει σταθερός στις δυσκολίες και τους πειρασμούς και να νικήσει τον πονηρόν και τις μηχανουργίες του. Θα ήταν παραλογισμός, αν λέγαμε ότι θα μπορούσαμε μόνοι μας, χωρίς τη Χάρη του Χριστού να νικήσουμε στους πνευματικούς αγώνες και μάλιστα εναντίο των εχθρών της πίστης μας. Γι’ αυτό, όλοι  μας ανεξαίρετα θα πρέπει να κατανοήσουμε πόσο αδύνατοι είμαστε και πόσο έχουμε ανάγκη τη Χάρη του Χριστού, για να κατορθώσουμε να φτάσουμε στον ουρανό και να κερδίσουμε τη Βασιλεία του Θεού. Όταν αυτό γίνει φρόνημά μας και συνεχώς επικαλούμαστε τη Χάρη του Θεού, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι θα νικήσουμε και εμείς για να γίνουμε μέτοχοι της ουρανίου Βασιλείας του Θεού.

 
† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος
 

 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ
Απόστολος: Γαλ. στ΄ 11-18
Ευαγγέλιο: Ιω. γ΄ 13-17
8 Σεπτεμβρίου 2013
 

 «Καθώς Μωυσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμω, ούτως υψωθήναι δει τον υιόν του ανθρώπου, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον». 

 

Στο βιβλίο των Αριθμών, αγαπητοί αδελφοί, που είναι ένα από τα πρώτα της Παλαιάς Διαθήκης, αναφέρεται η ιστορία την οποία θυμίζει σήμερα ο Κύριος. Όταν οι Εβραίοι, πηγαίνοντας από την Αίγυπτο στη γη της επαγγελίας, έφτασαν κοντά σε μια χώρα που λεγόταν Εδώμ, λιγοψύχησαν κι άρχισαν να βαρυγκωμούν. Περπατούσαν στην έρημο πολλές ημέρες και δεν είχαν ψωμί και νερό. Θυμήθηκαν, λοιπόν, την αιγυπτιακή δουλεία και τη θεώρησαν προτιμότερη από τον θάνατο, που πίστευαν ότι θα τους εύρισκε στην έρημο.

Η ολιγοπιστία τους, λοιπόν, αυτή τιμωρήθηκε παραδειγματικά. Δεν ήλθε ο θάνατος από τη νηστεία και την ξηρασία, όπως περίμεναν. Ήλθε με κάτι φαρμακερά φίδια, που δάγκωναν τους Εβραίους και πέθαιναν έτσι πολλοί.

Το πράγμα αυτό τους έφερε σε συναίσθηση. Τριγύρισαν, λοιπόν, τον Μωυσή και του είπαν:

-        Αμαρτήσαμε με το να πούμε πικρά λόγια εναντίον του Θεού κι εναντίον σου. Προσευχήσου, λοιπόν, στον Κύριο, κι ας μας γλυτώσει από τα φίδια.

Ο Μωυσής, πράγματι, προσευχήθηκε. Κι ο Κύριος του αποκρίθηκε:

- Φτιάξε ένα φίδι και βάλε το πάνω σ’ ένα κοντάρι. Όποιος δαγκώνεται από φίδι και στρέφει τα μάτια του στο ψεύτικο φίδι που θα φτιάξεις, αυτός δεν θα πεθάνει.

Έφτιαξε, λοιπόν, ο Μωυσής ένα φίδι από χαλκό, το έστησε πάνω σε κοντάρι και συνέβαινε αυτό που είχε υποσχεθεί ο Θεός. Όποιος δαγκωνόταν και πρόσβλεπε σ’ εκείνο το φίδι, ζούσε.

Η Παλαιά Διαθήκη, αγαπητοί αδελφοί, είναι μια μεγάλη προφητεία για τον Χριστό. Τα γεγονότα, που ιστορούνται εκεί, έχουν ένα αλληγορικό νόημα, είναι σύμβολα που προσημαίνουν ότι επρόκειτο να γίνει στην Καινή Διαθήκη. Ένας από αυτούς, λοιπόν, τους αλληγορικούς τύπους υπήρξε και το χάλκινο φίδι που ύψωσε ο Μωυσής στην έρημο. Το φίδι εκείνο συμβόλιζε τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, που υψώθηκε στο κοντάρι του Σταυρού κι όποιος τον ατενίζει με πίστη δεν πεθαίνει από τις δαγκωματιές του νοητού όφεως, που είναι ο Διάβολος, αλλά ζει.

Ο ίδιος ο Ιησούς ολοκάθαρα εξήγησε το αρχαίο εκείνο σύμβολο λέγοντας: «Και καθώς ο Μωυσής ύψωσε το φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί κι ο υιός του ανθρώπου, δηλαδή εγώ, ώστε ο καθένας που θα με πιστεύει να μη χάνεται, αλλά να έχει αιώνια ζωή».

Σαν έρημος είναι αγαπητοί αδελφοί, ο παρών βίος, μέσα από τν οποία οδεύσουμε προς τη γη της επαγγελίας, τη βασιλεία του Θεού. Σ’ αυτή, λοιπόν, την έρημο μας βρίσκουν τα φίδια των παθών, που στάζουν από το στόμα τους τον θάνατο. Αν είχαμε μείνει μόνοι, κανείς δεν θα γλύτωνε από αυτό τον θάνατο, γιατί κανείς δεν μένει απρόσβλητος από την αμαρτία. Να, όμως που ο Θεός, ακριβώς γιατί μας θέλει και μας αγαπά και μας κρατά ανοικτό τον παράδεισο, δεν αφήνει απροστάτευτο κανένα μας. Σηκώστε, μας λέγει, τα μάτια σας και κοιτάξτε με πίστη τον εσταυρωμένο υιό μου. Αυτός, όπως στους Εβραίους το χάλκινο φίδι, θα σας σώσει από τον θάνατο, αρκεί να μη τον χάνετε από τα μάτια σας, αρκεί να έχετε στραμμένη την καρδιά σας προς το μέρος του. Προσβλέπετε στον Σταυρό και δεν θα πάθετε τίποτα.

Ο Σταυρός είναι το σημείο της απαλλαγής και της λυτρώσεως από την αιώνια καταδίκη και τον οριστικό θάνατο. Ο Σταυρός είναι η μυστηριώδης λαβίδα, που περιέχει το αντίδοτο για όλα τα δηλητήρια του Πονηρού. Είναι το φοβερό νυστέρι, που κόβει τους τένοντες του κακού κι απονευρώνει την αμαρτία. Είναι το αγκίστρι που ανασύρει από τους βυθούς της απώλειας τις ψυχές και τις ανεβάζει στους ουρανούς. Είναι δε όλα αυτά γιατί πάνω του βρίσκεται ο Σωτήρ μας, ο Υιός του Θεού, που έγινε άνθρωπος για να μας σώσει.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας,. αγαπητοί αδελφοί, διδάσκουν ότι η Θεότητα έκρυψε τη δύναμη της στην ανθρώπινη σάρκα, ξεγέλασε έτσι τον Διάβολο με τη φαινομενική της αδυναμία και τον κατατρόπωσε. Ο Διάβολος απατήθηκε με ευλογημένο κι υπέροχο τρόπο κι έτσι έπεσε και συνετρίβη από εκεί που δεν το περίμενε. Τον νίκησε ο Χριστός, αφού ταπεινώθηκε προηγουμένως και σταυρώθηκε και τάφηκε σαν απλός θνητός.

Ποιος θα περίμενε ότι ένα άψυχο φίδι θα έσωζε τους Ισραηλινούς από τα δαγκώματα των φιδιών; Άλλο τόσο κι ο Διάβολος δεν περίμενε να σώζονται οι άνθρωποι από τον υιό του ανθρώπου που κρεμάστηκε άψυχος πάνω στο ξύλο του Σταυρού και να βρουν οι άνθρωποι την αιώνια ζωή απ’ αυτόν που πέθανε πάνω στον Σταυρό.

Σε λίγες μέρες, αγαπητοί αδελφοί, η Εκκλησία μας υψώνει τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου ενώπιον μας. Και μας καλεί να ατενίσουμε σ’ αυτόν με πίστη, για να μην υποκύψουμε στις θανατηφόρες δαγκωματιές της αμαρτίας, αλλά να κερδίσουμε την αιώνια ζωή. Ας μη μείνει, λοιπόν, κανείς μας χωρίς αυτό το σωτήριο ατένισμα.

 Γιώργος Σαββίδης

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ
Απόστολος: Γαλ. β΄ 16-20
Ευαγγέλιο: Μαρκ. η΄ 34-θ΄ 1
15 Σεπτεμβρίου 2013
 

 «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Μαρκ. η΄ 34).

 

 

Τόσο η σημερινή Κυριακή όσο και η περασμένη περιστρέφονται γύρω από το σημαντικό γεγονός της σταυρικής θυσίας του Κυρίου. Αφορμή αποτελεί η Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Παρά το ότι σαν γεγονός η Ύψωσις είναι ιδιαίτερα σημαντική, μετά την ανεύρεση του  Τιμίου Σταυρού κατ’ αρχάς από την Αγία Ελένη και αργότερα την απελευθέρωση του από τους Πέρσες από τον Ηράκλειο, εν τούτοις η Εκκλησία μας μεταφέρει στην ουσία της σταυρικής θυσίας του Κυρίου καθώς και στις δικές μας υποχρεώσεις.

Στο ευαγγέλιο της περασμένης Κυριακής ακούσαμε ότι ο Κύριος μας, ο Ιησούς Χριστός, οδηγήθηκε στο Σταυρό από αγάπη προς τον κόσμο και με σκοπό τη σωτηρία του ανθρώπου. Η σωτηρία σαν δώρο της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο δεν προσφέρεται αναγκαστικά στον άνθρωπο, αλλά θα πρέπει όχι μόνο να εκφράζει επιθυμία αλλά να είναι και αποτέλεσμα πίστεως «ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη  απόλυται αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον».

Ενώ ο στόχος και το δώρο του Θεού ήταν γενικό, σήμερα γίνεται προσωπικό. Ο Απόστολος Παύλος μας βοηθά να καταλάβουμε την ουσία της σταυρικής θυσίας του Κυρίου. Ο Υιός του Θεού μας αγάπησε και θυσιάστηκε για χάρη μας. Για τον Απόστολο Παύλο είναι σημαντική η σταυρική θυσία του Υιού του Θεού για χάρη του κόσμου, αλλά γι’ αυτόν είναι σημαντικότερο το ότι ο Υιός του Θεού τον αγάπησε και θυσιάστηκε γι’ αυτόν.

Θέτει λοιπόν, το ερώτημα στον εαυτό του και κατ’ επέκταση και στον καθένα από μας. Ο Υιός του Θεού με αγάπησε. Ο Υιός του Θεού θυσιάστηκε για μένα. Εγώ πως απαντώ σ’ αυτήν την αγάπη; Πως και πόσο εκτιμώ αυτή τη θυσία; Και απαντά σήμερα ο ίδιος: «Χριστώ συνεσταύρωμαι, ζω δε ουκέτι εγώ,  ζη δε εν εμοί Χριστός». Έχω πεθάνει στο σταυρό μαζί με το Χριστό. Και δε ζω πια εγώ, αλλά ζει στο πρόσωπο μου ο Χριστός.

Μεγάλο το δώρο. Υπέρτατη η τιμή. Την ίδια στιγμή άμεση η ανταπόκριση. Σταυρώθηκε για μένα; Σταυρώνω κι εγώ τις δικές μου επιθυμίες, τα δικά μου πάθη και μεταμορφώνω τον εαυτό μου όπως με θέλει ο Χριστός. Στο πρόσωπο μου, λοιπόν, καθρεπτίζεται η ζωή του Χριστού γιατί μιμήθηκα τη ζωή του Χριστού. Έχοντας δε επίγνωση το τι βιώνει, προτρέπει πάλι με επίγνωση τους χριστιανούς να μιμηθούν τη ζωή του όπως και εκείνος μιμήθηκε τη ζωή του Χριστού. «Μιμηταί μου γίνεσθε , καθώς καγώ Χριστού» (Α΄ Κορ. ια΄1).

Μεγάλο το δώρο. Υπέρτατη η προσφορά. Μπορούμε να αγνοήσουμε αυτή τη θυσία, αυτή την αγάπη; Ο Απόστολος Παύλος μας λέει σήμερα «Ουκ αθετώ την Χάριν του Θεού». Δεν μπορώ να αγνοήσω αυτή τη δωρεά του Θεού. Τόσο ο Απόστολος Παύλος όσο και οι άλλοι Απόστολοι εκτίμησαν σωστά τη δωρεά το Θεού. Όμως δεν έμειναν στη σωστή εκτίμηση. Προχώρησαν και στην ουσία. Έκαναν βίωμα την πίστη τους και με τον τρόπο της καθημερινής ζωής τους πρόσφεραν στην πράξη τη δική τους ευχαριστία για τη μεγάλη αυτή δωρεά του Θεού και για την δική τους προσωπική σωτηρία.

Οι Απόστολοι δεν αγνόησαν τη Χάρη του Θεού. Εμείς θα την αγνοήσουμε. Αν όχι τότε πως θα ανταποκριθούμε; Απάντηση στα ερωτήματα αυτά μας έδωσε όπως προαναφέραμε, ο Απόστολος Παύλος. Ταύτισε τη ζωή του με τη ζωή του Χριστού. Άρα ταύτιση και της ζωής μας με τη ζωή του Χριστού.

Όμως, πέραν από τον Απόστολο Παύλο απάντηση στα πιο πάνω ερωτήματα μας δίνει και ο ίδιος ο Κύριος μέσα από το σημερινό Ευαγγέλιο. Μάλιστα επειδή η απάντηση αφορά όλους, αλλά και τον καθένα ξεχωριστά ο Κύριος προχωρεί σε μια σημαντική κίνηση. Απευθύνει διπλή πρόσκληση. Πρόσκληση καθολική, αλλά και πρόσκληση προσωπική – πρόσκληση ατομική. Για να δείξει ότι η σωτηρία δεν αφορά μόνο τους μαθητές του, αλλά όλους τους ανθρώπους «Ο Ιησούς κάλεσε τότε τον κόσμο μαζί με τους μαθητές».

Όμως, επειδή η σωτηρία σαν δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο δεν προσφέρεται  αναγκαστικά, για τούτο στη συνέχεια απευθύνει πρόσκληση ελευθερίας: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει το σταυρό του και ας με ακολουθήσει».

Η σωτηρία, λοιπόν, είναι δώρο του Θεού για όλους τους ανθρώπους, για τούτο και ενημερώνει τους ανθρώπους. Όμως πέρα από την ενημέρωση αποκαλύπτει στους ανθρώπους, τους όρους, τις προϋποθέσεις που θα τους οδηγήσουν στη σωτηρία. Ενώ όταν μιλά για το δικό του σταυρό χρησιμοποιεί τον όρο «δει» - πρέπει, όταν απευθύνεται σε μας τους ανθρώπους μας προτρέπει με το «όστις θέλει». Ο Θεός σέβεται την ελευθερία μας, έστω κι αν εμείς αρνούμαστε να σεβαστούμε την ελευθερία των συνανθρώπων μας. Και όχι μόνο, αλλά πολλές φορές και τη δική μας ελευθερία την εξουδετερώνουμε, αφού λόγω της καλής χρήσης τη μετατρέπουμε σε ασυδοσία.

Οι όποιες πράξεις, οι όποιες επιλογές μας πρέπει να είναι πράξεις συνειδητής επιλογής. Κάνω το άλμα ή το βήμα γιατί το θέλω, το νιώθω και όχι γιατί εξαναγκάζομαι να το κάνω. «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι». Ο πραγματικός ακόλουθος του Ιησού πρέπει να είναι και πραγματικός μιμητής του. Ο Ιησούς απαρνήθηκε τον εαυτό του και θυσιάστηκε για χάρη του ανθρώπου. Άρα και η δική μας αυταπάρνηση να μετατρέπεται σε αυτοθυσία – σε θυσία υπέρ των συνανθρώπων μας, γεγονός που θα αποτελεί ύψιστη πράξη αγάπης. Παράλληλα μπορεί να είναι και άρση προσωπικού σταυρού, πέραν από τον οποιονδήποτε άλλο σταυρό ή δοκιμασία που υπομένει αγόγγυστα.

Αδελφοί μου, βρισκόμαστε σε μια εποχή που υπολογίζουμε τα πάντα με το κέρδος ή τη ζημιά. Τώρα με την οικονομική κρίση μιλούμε μόνο για ζημιά. Κι όμως, πέραν από τη ζημιά υπάρχει και κάτι θετικό. Τα υλικά αγαθά, χρήματα, κινητά, ακίνητα δεν είναι ποτέ διασφαλισμένα. Χωρίς να ήταν προγραμματισμένο την επόμενη του «κουρέματος» το ευαγγέλιο μας προειδοποιούσε: «Μη θησαυρίζετε υμίν θησαυρούς επί της γης όπου σης και βρώσις αφανίζει και όπου κλέπται διορύσσουσι και κλέπτουσι» και παράλληλα μας προέτρεπε «θησαυρίζετε υμίν θησαυρούς εν ουρανώ» (Ματθ. στ΄19-20) Τα αληθινά κέρδη ή οι ζημιές φαίνονται μόνο με τα μέτρα της αιωνιότητας. Για τούτο σήμερα ο Κύριος ρωτά: «Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδίσει τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού, ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» Τα πρόσκαιρα έρχονται και παρέρχονται μόνο η ψυχή μένει κι αυτή είναι αθάνατη. Ας επιδιώξουμε, λοιπόν, κατά το Μέγα Βασίλειο, «αντί των επιγείων τα επουράνια, αντί των πρόσκαιρων τα αιώνια, αντί των φθαρτών τα άφθαρτα» Αμήν. 

Θεόδωρος Αντωνιάδης

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Α΄ Κορ. ιστ΄ 13-24
Ευαγγέλιο: Λουκ. ε΄ 1-11
22 Σεπτεμβρίου 2013
 

 «Και καταγαγόντες τα πλοία επί την γην, αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ» (Λουκ. ε΄ 11). 

 

Το σημερινό ευαγγέλιο έχει μια λογική συνέχεια με το ευαγγέλιο της περασμένης Κυριακής που καλούσε γενικά, αλλά και τον καθένα ξεχωριστά για να ακολουθήσει τον Ιησού. Σήμερα η πρόσκληση δεν είναι γενική, όπως την περασμένη Κυριακή που συνιστούσε σε «όποιον θέλει να τον ακολουθήσει», αλλά γίνεται πρόσκληση προσωπική και ονομαστική. Μάλιστα η πρόσκληση γίνεται σταδιακά με την εκδήλωση εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του Ιησού και στη συνέχεια με την πλήρη αφοσίωση σ’ αυτόν.

Ιδιαίτερα σημαντική η πρόσκληση προς τους πρώτους μαθητές, για τούτο και αναφέρονται σ’ αυτό και οι τέσσερις Ευαγγελιστές. Σκοπός των Ευαγγελιστών δεν είναι να καταγράψουν σαν ιστορικό γεγονός την εκλογή των πρώτων μαθητών, αλλά για να τονίσουν την ουσία του γεγονότος, όπως καταγράφεται στον τελευταίο στίχο του σημερινού ευαγγελίου: «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ». Αφού άφησαν το πλοίο, τη δουλειά τους, την οικογένεια τους τον ακολούθησαν.

Τον ακολούθησαν αμέσως, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, δίνοντας με τον τρόπο αυτό το παράδειγμα σε όλους δια μέσου των αιώνων, άρα και στον καθένα από μας σήμερα, ότι όταν έρθει η στιγμή και της δικής μας πρόσκλησης, τότε θα πρέπει να τον ακολουθούμε χωρίς αμφιβολία, χωρίς δισταγμό. Ο Θεός επιλέγει διαφορετικό τρόπο για να προσκαλέσει τον καθένα, όπως έκανε σήμερα και με τους πρώτους μαθητές, τον Πέτρο, τον Ανδρέα, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Και οι τέσσερις επέστρεψαν από ένα δύσκολο βράδυ. Ανεπιτυχής η έξοδος τους. Όμως, παρά την απογοήτευση ,ετοιμάζουν τα δίχτυα για την επόμενη έξοδο.

Εκείνη τη στιγμή, ο Ιησούς πλησιάζει και μπαίνει σε ένα από τα πλοία, εκείνο του Σίμωνος και «τον παρακαλεί να τραβηχτεί λίγο από την ξηρά. Κάθισε στο ψαροκάικο και απ’ αυτό δίδασκε τα πλήθη». Η διδασκαλία ήταν γενική και χρήσιμη για όλους. Τώρα όμως είναι η ώρα της προσωπικής πρόσκλησης που θα συνδιασθεί με την υπακοή.

Είπε στο Σίμωνα: «Πήγανε στα βαθιά και ρίξτε τα δίχτυα σας για ψάρεμα». Τότε ο Σίμωνας του αποκρίθηκε: «Διδάσκαλε όλη τη νύκτα παιδευόμασταν και δεν πιάσαμε τίποτε∙ επειδή όμως το λες εσύ, θα ρίξω το δίχτυ».

Η υπακοή, αλλά και τα όσα θαυμαστά θ ακολουθήσουν αποτελούν σημαντικό μήνυμα για τον καθένα από μας. Έτσι το σημερινό ευαγγέλιο προσφέρει θετικά και αισιόδοξα μηνύματα. Ότι εμείς, παρά την όποια απογοήτευση και το όποιο αρνητικό αποτέλεσμα θα πρέπει να συνεχίζουμε την προσπάθεια. Παράλληλα θα πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι, ναι μεν οι δυνάμεις μας ως ανθρώπων είναι περιορισμένες, αλλά ότι πέρα και πάνω από μας υπάρχει η ανωτερότητα του Θείου παράγοντα. Πάνω από μας βρίσκεται ο Θεός ο οποίος είναι παρών, αλλά και έτοιμος να μας στηρίξει, αρκεί να αντιληφθούμε και να αποδεχθούμε αυτή την παρουσία και βοήθεια. Ναι, να αντιληφθούμε και να αποδεχθούμε ότι το θετικό αποτέλεσμα οφειλόταν στην επέμβαση του Θεού. Τούτο το γεγονός θα πρέπει να μας βοηθήσει να κάνουμε μια ενδοσκόπηση, όπως έκανε και ο Σίμωνας Πέτρος που, όταν είδε το θαυμαστό αποτέλεσμα, συνειδητοποίησε δυο πράγματα. Πρώτον την παρουσία του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού και δεύτερον στη δική του αμαρτωλότητα, τη δική του αναξιότητα. Τόσο η πράξη όσο και τα λόγια του επιβεβαιώνουν τα πιο πάνω.

Ακούσαμε σήμερα ότι: «Όταν ο Σίμων Πέτρος είδε τι έγινε, έπεσε στα γόνατα του Ιησού και του είπε: «Βγες από το καΐκι μου, Κύριε, γιατί είμαι άνθρωπος αμαρτωλός». Αυτά τα είπε γιατί,  είχε κυριευτεί από δέος, αυτός και όλοι όσοι ήταν μαζί του, για τα πολλά ψάρια που είχαν πιάσει. Το ίδιο συνέβη και με τα παιδιά του Ζεβεδαίου, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, που ήταν συνεργάτες του Σίμωνα».

Θαυμαστό, λοιπόν, το αποτέλεσμα. Όμως το πιο θαυμαστό ήταν αυτό που συνέβη στο βάθος της ψυχής του Πέτρου. «Το επανάγαγε εις το βάθος» οδήγησε τον Πέτρο στη συναίσθηση της αμαρτωλότητας του. Μια συναίσθηση που τον οδήγησε στην αναγνώριση της αγιότητας του Θεού. Μια συναίσθηση που τον οδήγησε στη μετάνοια και στη συνέχεια να εμπιστευτεί απόλυτα τον Ιησού και να τον ακολουθήσει.

Τούτο σαν μήνυμα είναι ιδιαίτερα σημαντικό και για μας σήμερα. Να συνειδητοποιήσουμε με την αμαρτωλότητα μας και να οδηγηθούμε στη μετάνοια. Μια μετάνοια που δε θα εκφραστεί μόνο με την αναγνώριση της αμαρτωλότητας μας, αλλά και που θα επιβεβαιωθεί με το να ακολουθήσουμε, χωρίς όρους και προϋποθέσεις τον Ιησού.

Γιατί, δεν αρκεί να εκδηλώσουμε το θαυμασμό μας στο πρόσωπο του Ιησού. Θα πρέπει να το επιβεβαιώσουμε με το να τον ακολουθήσουμε, όπως έκαναν και οι Απόστολοι. Γιατί, αν οι Απόστολοι έμειναν στο θαυμασμό ή τη στιγμιαία μετάνοια, τότε θα χανόντουσαν, όπως χάθηκε και το πλήθος που βρισκόταν στην παραλία της Γεννησαρέτ. Το ότι «ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ» κατά τους Ευαγγελιστές Ματθαίο (δ΄ 20) και Μάρκο (α΄ 18) φανερώνει το πόσο καθοριστική ήταν η απόφαση τους που άλλαξε ριζικά όχι μόνο τη δική τους ζωή, αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Τρία καθοριστικά δίχτυα πρόβαλαν μέσα από το σημερινό ευαγγέλιο. Πρώτον το δίχτυ του λόγου του Θεού που πρόσφερε ο Ιησούς, ωσάν από άμβωνα, μέσα από το πλοίο. Δεύτερο το δίχτυ που έριξε ο Πέτρος, μια φορά χωρίς αποτέλεσμα και τη δεύτερη με εντολή του Ιησού και «τούτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλήθος ιχθύων πολύ». Το τρίτο δίχτυ ήταν εκείνο της αυτοκριτικής και που οδήγησε στη σωστική μετάνοια.

Αδελφοί μου, «επανάγαγε εις το βάθος» συνέστησε ο Ιησούς στον Πέτρο. Το ίδιο επαναλαμβάνει και σε μας σήμερα. Ο Πέτρος υπάκουσε και έσωσε, εκτός από τον εαυτό του ολόκληρη την ανθρωπότητα. «Επανάγαγε εις βάθος» προτρέπει και μας σήμερα ο Ιησούς. Προχωρήστε στο βάθος της ουσίας των γεγονότων ή της διδασκαλίας του Ιησού. Εκεί στο βάθος υπάρχει η απάντηση. Εκεί στο «βάθος» θα δείτε καθαρά την παρουσία και την ευλογία του Θεού. Εκεί στο «βάθος» θα διακρίνουμε τις όποιες δυνατότητες ή και αδυναμίες μας. Ας μην υπερτιμήσουμε και ας μην υποτιμήσουμε δυνατότητες και αδυναμίες μας. Όταν επιτρέψουμε να δράσει η χάρη του Θεού τότε το αποτέλεσμα θα είναι θαυμαστό. Ας αποδεχτούμε τη συγκατάβαση του Θεού. Ας υποκλιθούμε στη χάρη του Θεού, όπως σήμερα και οι Απόστολοι. Ιδιαίτερα όμως ας τους μιμηθούμε στην απόφαση που πήραν και που «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ». Αμήν.

 Θεόδωρος Αντωνιάδης

 
Κυριακή Β΄ Λουκά
Απόστολος: Β’ Κορ. α’ 21 - β’ 4
29 Σεπτεμβρίου 2013
Ευαγγέλιον: Λουκά  στ’ 31 – 36
 

Διδασκόμαστε στα σχολεία μας, αγαπητοί μου αδελφοί,  ότι ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Ζει σε οργανωμένες κοινωνικές ομάδες. Και φυσικά είναι σχεδόν απίθανο να φανταστούμε ένα άνθρωπο να ζήσει μόνος του, χωρίς να έχει κάποια, έστω και ελάχιστη επαφή με άλλους ανθρώπους. Αυτή η ανάγκη της συνύπαρξης προϋποθέτει σχέσεις και κανόνες που είναι αμοιβαία αποδεκτοί. Δεν μπορείς να ενοχλείς ή και να βλάπτεις τον άλλο, εφόσον ούτε και συ μπορεί να ανεχθείς ανάλογη συμπεριφορά.

Συνεπώς ισχυει απόλυτα αυτό που ακούσαμε σήμερα στην ευαγγελική περικοπή.

«καθώς θέλετε ίνα ποιύσιν υμίν οι άνθρωποι, καί υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως»

Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άλλοι, με τον ίδιο τρόπο να συμπεριφέρεστε και σεις σ’ αυτούς. Είναι η απλή σχέση δίκαιης συναλλαγής. Σου δίνω και μου δίνεις. Είναι μια συναλλαγή και συμπεριφορά που είναι αναγκαστική, για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε. Με τον τρόπο αυτό συντηρείται ο κοινωνικός ιστός ειρηνικά. Είναι η βάση αναπτυξης και προόδου.

Ο Χριστιανισμός όμως, δεν σταματά εδώ. Αυτό χωρίς να το απορρίπτει, το θεωρεί δεδομένο. Ζητά κάτι περισσότερο. Κάτι περάν της δίκαιης συναλλαγής. Αν κάποιος σε αγαπά και συ του το ανταποδίδεις, είναι μια απλή υποχρέωση και μία φυσική ανταπόκριση, και δεν χρειάζεται να είσαι χριστιανός, για να το κάνεις. Όπως αν κάποιος σου κάνει ένα δώρο, ή μια άλλου είδους  καλοσύνη, πολύ απλά και φυσικά και συ νοιώθεις την ανάγκη να του ανταποδώσεις. Ή να προσφέρεις τουλάχιστον κάτι παρόμοιο, ανάλογο και ισάξιο. Και φτάνουμε σε μια οικονομική συναλλαγή. Δανείζεις σε κάποιον που σου το ζήτησε και περιμένεις να σου επιστρέψει τη διευκόλυνση με τόκο. Αυτά όλα είναι απλά και εμπεριέχονται στις αρχές που ρυθμίζουν τις ανθρωπινες σχέσεις. Όλα αυτά είναι υποχρεωτικά για όλους μας και δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη ηθική αξία, ενώ δεν κρίνονται και δεν καταδικάζονται από τον χριστιανισμό. Θα σημειώσει εμφαντικά ο Κύριος: «Καί γάρ οι αμαρτωλοί τό αυτό ποιούσιν .... ίνα απολάβωσιν τά ίσα»Δεν χρειάζεται να είσαι χριστιανός για να φερθείς μ’ αυτόν τον τρόπο. Γιατί ακόμη και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν, για να έχουν την αντίστοιχη απολαβή. Την ίδια ανταπόδοση.

Οι χριστιανικές αρχές όμως, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι πέραν και υπεράνω των υποχρεώσεων που όλοι έχουμε στις μεταξύ μας δοσοληψίες. Είναι κάποια σκαλιά πιο πάνω. Μια πρώτη ανατροπή σ’ αυτά που ίσχυαν μέχρι τότε. Δανείζεις και προσφέρεις υλικά αγαθά στον συνανθρωπό σου, χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση. Κριτήριο της πράξης αυτής είναι ευσπλαχνία σε κάποιον που έχει ανάγκη. Ίσως ακόμη να είναι δείγμα συμπάθειας και αγάπης προς τον πλησίον. Είναι οπωσδήποτε χαρακτηριστικό χριστιανικού ήθους, χριστιανικής συμπεριφοράς. Και πάλι δεν αρκείται σ’ αυτό που αναντίρρητα είναι μια σημαντική πρόοδος φιλαλληλίας. Επιζητεί ο Κύριος από εμάς, τους πιστούς Του, κάτι περισσότερο, κάτι ανώτερο. Επιζητεί το απόλυτο. Το ακατόρθωτο; «αγαπάτε τούς εχθρούς υμών καί αγαθοποιείτε καί δανείζετε μηδέν ελπίζοντες……..». Όχι μόνο να αγαπάτε τους εχθρούς σας, αλλά να κάνετε το καλό και να δανείζετε χωρίς να περιμένετε κάποια ανταπόδοση...

Αυτή κι αν είναι ανατροπή στις κοινωνικές σχέσεις. Την εποχή που ακούστηκε κατέπληξε τους ακροατές. Αδιανόητο για τα ισχύοντα στις θρησκευτικές και φιλοσοφικές αρχές της εποχής αλλά και στο Μωσαϊκό ακόμη νόμο, «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». Το δίκαιο της εκδίκησης, της ίσης ανταπόδοσης επικρατούσε στις σχέσεις των ανθρώπων, απόλυτα αποδεκτό και ανεξέλεγκτο.

Πόσο δύσκολο ακόμη και σήμερα, αγαπητοί μου, μετά από δυο χιλιάδες χρόνια Χριστιανισμού, να νοιώσουμε αγάπη για τον εχθρό μας. Τον εχθρό και αντίπαλο, που μας κατηγορεί και μας υποβιβάζει κοινωνικά. Τον εχθρό που μας βλάπτει οικογενειακά και επαγγελματικά. Και όχι μόνο. Αλλά και τον εχθρό της πατρίδας μας. Ωστόσο δεν πρόκειται για μια θεωρητική αγάπη, αυτό που ζητά από εμάς τους πιστούς ο Κύριος. Όχι αγάπη στα λόγια. Ο Χριστιανισμός είναι θρησκεία των έργων, της αγαθής, της καλής πράξης. Είναι η αγάπη που απαιτεί δόσιμο, θυσία υλικών αγαθών αλλά και χρόνου. Φροντίδα και αγάπη, για τον συνάνθρωπο. Να προλαβαίνουμε την ανάγκη του άλλου με ενδιαφέρον και έμπρακτη αγάπη. Ειδικά σήμερα στη πολύ δύσκολη εποχή που ζούμε. Και η μικρότερη βοήθεια μπορεί να προσφέρει ανακούφιση. Και όχι μόνο υλική βοήθεια. Να δώσουμε λίγο από τον χρόνο μας. Να δούμε με ειλικρινές καί όχι προσποίηση τα προβλήματα που απασχολούν τον διπλανό μας. Να λύσουμε προβλήματα. Αυτό θα δώσει μια απλή και αποτελεσματική λύση σε πολλά κοινωνικά προβλήματα. Θα φέρει την πολυπόθητη ειρήνη στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

«Αγαθοποιείτε μηδέν ελπίζοντες». Κάνετε το καλό χωρίς να περιμένετε να πάρετε αντάλλαγμα. Σοφά σημειώνει και μας προτρέπει ο σπλαχνικός λαός μας: «κάνε το καλό και ρίχτο στο γυαλό!» Ωστόσο το αντάλλαγμα βρίσκεται στον ουρανό. Εκείνος είναι ο τελικός στόχος μας ακολουθώντας την εντολή του Κυρίου μας. Εκεί αποβλέπουμε.

Δ.Γ.Σ.





ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Κυριακή              1 Σεπτεμβρίου                      :               ΓΙΟΛΟΥ
Κυριακή              1 Σεπτεμβρίου (Εσπερινός)    :               ΜΗΛΙΑ
Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου                                    :              ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Σάββατο              7 Σεπτεμβρίου (Εσπερινός)     :              ΘΕΛΕΤΡΑ
Κυριακή              8  Σεπτεμβρίου                      :              ΔΟΡΑ
Σάββατο              14 Σεπτεμβρίου                     :              ΟΜΟΔΟΣ               
Πέμπτη               19 Σεπτεμβρίου(Εσπερινός)    :              ΠΙΣΣΟΥΡΙ
Κυριακή              22 Σεπτεμβρίου                     :              ΑΘΗΑΙΝΟΥ
Πέμπτη               26 Σεπτεμβρίου                      :              ΠΡΑΣΤΕΙΟ
Κυριακή              29 Σεπτεμβρίου                      :             ΑΥΔΗΜΟΥ
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
               
Κυριακή             1 Σεπτεμβρίου                        :               ΜΗΛΙΑ
Δευτέρα             2 Σεπτεμβρίου                        :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Τρίτη                 3 Σεπτεμβρίου                        :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Κυριακή             8  Σεπτεμβρίου                       :               ΛΥΣΟΣ
Παρασκευή         13 Σεπτεμβρίου(Εσπερινός)     :              ΦΟΙΝΙ
Σάββατο             14 Σεπτεμβρίου                      :               ΣΤΑΥΡΟΣ ΨΩΚΑΣ
Κυριακή             15 Σεπτεμβρίου                       :              ΔΡΟΥΣΙΑ
Πέμπτη               19 Σεπτεμβρίου(Εσπερινός)     :              ΠΙΣΣΟΥΡΙ
Κυριακή              22 Σεπτεμβρίου                      :              ΠΕΓΕΙΑ
Σάββατο              28 Σεπτεμβρίου                      :              ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ
Κυριακή              29 Σεπτεμβρίου                      :             ΠΡΟΔΡΟΜΙ
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ  ΘΕΟΛΟΓΟΥ
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή   8 Σεπτεμβρίου: ΧΟΛΕΤΡΙΑ
Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου: ΓΟΥΔΙ
Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου: ΚΟΥΚΛΙΑ
 
 
 
 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
 
Όλο το περιεχόμενο του παρόντος δελτίου κηρυγμάτων μπορείτε να το βρείτε και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου: www.impaphou.org