English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 
 

ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

 
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Β’ Κορ. δ’ 6 - 15
Ευαγγέλιον: Λουκά  ζ’ 11 – 16
6 Οκτωβρίου 2013
 

 «Ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον»

 

Πολύ σημαντικές και οι δύο θαυματουργίες του Κυρίου, που μας αναφέρει τόσο απλά ο ευαγγελιστής Λουκάς και ακούσαμε σήμερα. Το πρώτο θαύμα έγινε στην Καπερναούμ, λίγο πριν αναχωρήσει από αυτήν και το δεύτερο μόλις έφτασε στα όρια της πόλης Ναϊν.

Έχει το καθένα μια ιδιαίτερη σημασία και ένα σημαντικό στόχο, αγαπητοί μου αδελφοί. Ο Ρωμαίος εκατόνταρχος, δεν ήταν Ισραηλίτης, ωστόσο έκτισε για τους Καπερναϊτες συναγωγή για να λατρεύουν τον Θεό. Ένας από τους δούλους ήταν ετοιμοθάνατος και ενδιαφερόταν για την σωτηρία της ζωής του. Ειδωλολάτρης με τη σοβαρή εξουσία του εκατόνταρχου, ταπεινόφρων ωστόσο, και επειδη δεν ήθελε να ταλαιπωρήσει τον Χριστό, απέδειξε την μεγάλη του πίστη δηλώνοντας ότι όπως εγώ εξουσιάζω τους στρατιώτες μου, έχεις και Συ την εξουσία να τον θεραπεύσεις.  Γιαυτό και επειδή δεν είμαι άξιος να σε δεχτώ στο σπίτι μου, δεν χρειάζεται να σε ταλαιπωρώ. Εθαύμασε ο Ιησούς. «Ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον» Τόσο μεγάλη πίστη δε συνάντησα ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες, τον περιούσιο λαό του Θεού, γύρισε και είπε στον κόσμο που Τον ακολουθούσε και εθεράπευσε τον βαρια ασθενούντα δούλο του εκατόνταρχου.

Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ διαπιστώνοντας ότι ένας ειδωλολάτρης ευεργέτης της κοινωνίας της Καπερναούμ, παρουσιάζει μια πίστη που προκαλεί τον θαυμασμό του Κυρίου και φανερώνει την μεγάλη του ταπεινοφροσύνη. Προφανώς στην μικρή πολύ Καπερναούμ δεν υπήρχε σπουδαιότερη εξουσία από τη εξουσία του εκατόνταρχου. Ένας μεγαλόσχημος στρατιωτικός, θεωρεί όμως ότι δεν είναι άξιος να υποδεχτεί τον Χριστό στο σπίτι του.

Με απίθανη βεβαιότητα προκαλώντας ασφαλώς και την έκπληξη των ακροατών, δηλώνει ότι ο Χριστός μπορεί να θεραπεύσει τον δούλο του από μακριά. Σταματώ και σκέπτομαι σχεδόν απογοητευμένος: Πόση άραγε πίστη έχουμε εμείς στα πολλά και ποικίλα προβλήματα, προσωπικά και οικογενειακά, που αντιμετωπίζουμε. Νοιώθουμε την παρουσία του Κυρίου δίπλα μας στην αγωνία των δυσκολιών μας. Κι έπειτα ένας ειδωλολάτρης εκείνος, σημαντική η θέση του στην κοινωνία, δίσταζε να δεχτεί τον Κύριο στο σπίτι του. Εμείς που έχουμε την ευκαιρία να Τον δεχόμαστε δια της θείας κοινωνίας μέσα μας, είμαστε άξιοι; Είναι καθαρό το σπίτι της ψυχής μας για να Τον δεχτεί, όχι σαν απλό επισκέπτη αλλά σα μόνιμο κάτοικο της ψυχής μας; Κι όταν έλθει, έχουμε την εμπιστοσύνη του εκατόνταρχου ότι δεν θεραπεύσει την ψυχή μας και τα προβλήματά μας. Τό πρώτιστο ωστοσο πρόβλημά μας δεν είναι εξωτερικά γεγονότα. Είναι οι μικρές ή μεγάλες αμαρτίες που συσσωρεύτηκαν στην ψυχή μας με αλυσιδωτές συνέπειες στην καθημερινότητά μας.. Εκείνος ασφαλώς μπορεί να μας τις θεραπεύσει. Εμείς πιστεύουμε ότι μπορεί;  Λοιπόν αγαπητοί μου αδελφοί, εφ’ όσον είναι προς το συμφέρον της ζωής μας και της ψυχής μας, μην αμφιβάλλετε ότι θα έρθει αρωγός, ο εξουσιαστής ζωής και θανάτου, Κύριος.

«Νεανίσκε, σοί λέγω,ηγερθητι».

Ένα άλλο θαύμα. Επιτακκτική η φωνή του Κυρίου. Νεαρέ, σε σένα απευθύνομαι, σήπω από το νεκροκρέβατό σου. Συγκινητική η περίπτωση. Η χήρα που έχασε τον μονογενή γιο της, στήριγμα της ζωής, συντροφιά στη μοναξιά της. Ταλαίπωρη γυναικα! Έχει συγκινησει την μικρή κοινωνία της πόλης Ναϊν. Της συμπαραστέκονται όλοι και ακολουθούν την εκφορά του νεκρού. Δεν το ζήτησε κανείς από τον Κύριο. Συγκίνησε και τον Κύριο. «Εσπλαχνίσθη επ’ αυτή». Την σπλαχνίστηκε. Δεν Τον πρόσεξε καν η διπλά χαροκαμμένη μάνα, κλαίοντας γοερά δίπλα στο φέρετρο. Πλησίασε απρόσκλητος ο Κύριος. Μη κλαίς της είπε. Ακούμπησε το νεκρό σωμα και πρόσταξε, «νεανίσκε, σοί λέγω, εγέρθητι»! Προς θαυμασμό όλου εκείνου του πλήθους που ακολουθούσε την εκφορά του νεκρού και των  ακολούθων του Κυρίου, ανακάθισε ο νέος και άρχισε να ομιλεί στους γύρω του.

Ανάμεικτα τα συναισθήματα του πλήθους. «Έλαβε φόβος τούς πάντας καί εδόξαζον τόν Θεόν» και «προφήτης μέγας εγήγερται εν ημιν» και «επεσκέψατο ο Θεός τόν λαόν αυτού». Απλά αλλά χαρακτηριστικά περιγράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς, τα συναισθήματα του λαού, αγαπητοί μου αδελφοί. Φυσικός ήταν ένας φόβος όταν είδαν να ανασηκώνεται ο νεκρός και να ομιλεί. Αντελήφθησαν ότι ήταν μάρτυρες ενός μεγάλου και ασυνήθιστου θαύματος που θα έπρεπε ένας προφήτης και μάλιστα μεγάλος να το επιτύχει. Για να συμπεράνουν τελικά ότι ο Θεός επισκέφτηκε τον λαόν Του. Μη νομίσετε, αγαπητοί μου, ότι οι επισκέψεις του Θεού σταμάτησαν. Ίσως δεν προσέχουμε κάποια παράξενα, κάποτε λογικά αδικαιολόγητα περιστατικά. Μια ξαφνική αλλαγή στη ζωή μας που ή δεν προσπαθήσαμε ή νοιώσαμε να αποτυγχάνει μια προηγούμενη προσπάθειά μας. Συμβαίνει πολλές φορές να αναρωτιώμαστε πως συνέβη αυτό ή εκείνο, που δεν το περιμέναμε ή που πιστέψαμε ότι αποκλείεται να συμβεί. Μήπως άραγε μας επισκέφτηκε ο Θεός;

Μας επισκέπτεται, παντοιοτρόπως ο Θεός. Βρίσκεται πάντοτε κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης. Εμείς δεν Τον βλέπουμε, γιατί στηριζόμαστε μόνο και αποκλειστικά στις δυνάμεις μας, που είναι περιορισμένες. Αν πετύχουμε κάτι, περηφανευόμαστε ότι εμείς το καταφέραμε. Αν αποτύχουμε, μας φταίνε οι άλλοι, μας φταίει ο Θεός. Ωστόσο ο Θεός, παραβλέπει τις ανόητες σκέψεις μας και μας ζητά να επισκεφθεί την ψυχή μας και να κατοικήσει μόνιμα σ’ αυτήν. Την ετοιμάσαμε; Είμαστε έτοιμοι να Τον δεχτούμε;

 
Δγς

 
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Τίτ. γ’ 8 – 15
Ευαγγέλιο: Λουκ. η’ 5 – 15
13 Οκτωβρίου 2013
 

 «Εξήλθεν ο σπείρων του σπείραι τον σπόρον αυτού» 

 

Οι παραβολές του Κυρίου, αγαπητοί αδελφοί έχουν μέσα τους βαθειά και σωτήρια νοήματα. Οι πιο πολλές δεν εξηγήθηκαν από τον ίδιο τον Χριστό. Μερικές έχουν στο τέλος μια φράση – προβολέα, που φωτίζει τα πολύτιμα νοήματα τους. Υπάρχει, όμως και μια, αυτή που μόλις ακούσαμε, η οποία είναι αποκρυπτογραφημένη καταλεπτώς, δοσμένη συγχρόνως σε μια ερμηνευτική παράφραση. Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού. Και τα διάφορα κομμάτια γης, όπου πέφτει με ποικίλα στο καθένα αποτελέσματα, είναι οι λογής – λογής ψυχές. Δεν τον δέχονται όλοι οι άνθρωπο με τις ίδιες προϋποθέσεις, κάτω από τις ίδιες συνθήκες.

Ο μυστηριώδης αυτός σπόρος είναι ένας και μοναδικός. Έχει πάντα την ίδια αδιάφθορη κι’ εξαίσια ποιότητα, την ίδια γονιμοποιό δύναμη. Και πέφτει προς όλες της κατευθύνσεις με απλοχεριά από τον θείο Σπορέα, από τον ουράνιο Γεωργό.

Δεν πιάνει, όμως, παντού το ίδιο. Μάλιστα, στα πιο πολλά μέρη, σπέρνεται χωρίς κανένα όφελος. Η σπατάλη, με την οποία ρίχνεται εδώ κι’ εκεί, δεν βρίσκει ανταπόδοση και χάνεται έτσι μεγάλη ποσότης του. Ακένωτο είναι το διπλό δισάκι – η Παλαιά κι η Καινή Διαθήκη – απ’ όπου, στο κύλημα των αιώνων, αέναα σκορπίζεται ο λόγος του Θεού. Αλλά μονάχα σ’ ένα ορισμένο τμήμα του μυστικού χωραφιού των ψυχών είναι η «γη η αγαθή», όπου φυτρώνει ο σπόρος κι’ αποδίδει. Σε όλα τα άλλα, για διάφορες αιτίες, η σπορά πάει χαμένη.

Να πρώτα – πρώτα η γη που δεν έχει ικμάδα, εκείνοι που με χαρά δέχονται τον λόγο, κατανύττονται, είναι όλο ενθουσιασμό, συγκατάθεση, επιδοκιμασία, έξαρση, αλλά με τον πρώτο πειρασμό, με την πρώτη θλίψη, τον ξεχνούν, τον αρνούνται, τον προδίνουν. Μοιάζουν με το έδαφος που έχει λίγο χώμα, είναι ρηχό. Εκεί δεν μπορούν να προχωρήσουν οι ρίζες του νεαρού φυτού της πίστεως κι έτσι με την παραμικρή καιρική αλλαγή το φυτό αυτό ξεραίνεται ή ξεκολλά.

Ο σπόρος της αλήθειας και της ζωής δεν πάει χαμένος, όμως, μόνο εδώ. Είναι και το χώμα το σκεπασμένο από τ’ αγκάθια και τους τριβόλους των ηδονών και των μεριμνών του βίου, που συμπνίγουν το υπερφυσικό φυτό της πίστεως και δεν το αφήνουν καν ν’ αναπτυχθή. Ακούνε κι’ οι πολυάσχολοι υλόφρονες το Ευαγγέλιο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Το φως κι’ ο αέρας λείπουν από το νεαρό φυτό, που το σκεπάζουν και το τυραννούν οι γήινες μέριμνες κι’ ηδονές. Πώς μπορεί, λοιπόν να προκόψη το έργο της χάριτος σε τέτοιες συνθήκες; Πώς να καρποφορήσει το ευαγγέλιο, εκεί όπου πρυτανεύουν οι ασωτείες κι’ η υλοφροσύνη;

Αλλά νά τώρα και μια Τρίτη, ίσως η πιο αξιοθρήνητη περιοχή, όπου πάλι αποτυγχάνει το θείο έργο. Η «παρά την οδόν», οι προσβάσεις του αγρού, που βλέπουν στον δρόμο. Είναι κι εκεί όχι λίγες ψυχές, απομακρυσμένες, εκτεθειμένες. Στις άλλες, τις πιο μέσα, μπορεί να περάσει το άροτρο και να κάμει το ρηχό χώμα παχύ. Μπορεί να περάσει το δρεπάνι και να κόψη τ’ αγκάθια. Αλλά εδώ, στις παρυφές, ο κίνδυνος είναι πιο μεγάλος, η απώλεια πιο βεβαία.

Ο σπόρος πέφτει και δεν βυθίζεται στο χώμα, γιατί προλαβαίνουν τα πουλιά και τον τρώνε ή οι διαβάτες και τον πατούν. Πρόκειται για τις ψυχές που βρίσκονται μακριά από την Εκκλησία. Είναι όσοι δεν πήραν χριστιανική αγωγή στο σπίτι τους, όταν βρίσκονται σε τρυφερή ηλικία. Είναι όσοι απέχουν από τις ευκαιρίας για να σωθούν. Γι’ αυτούς, ο λόγος του Θεού δεν έχει παρά τη διάρκεια του ήχου που τον κλείνει, κι’ οι δαίμονες, σαν πτηνά τον σηκώνουν ευθύς. Ή τον συνθλίβει κάτω από το πέλμα του ο κατ’ εξοχήν διαβάτης, ο ίδιος ο Σατανάς, που τριγυρίζει την Εκκλησία, εξόριστος κι’ αποκλεισμένος. Αυτού τα πέλματα έχουν σκληρύνει με το συχνό διάβα τους το έδαφος των εκτεθειμένων ψυχών κι ο λόγος του Θεού έτσι πάει ματαίως.

Δεν είμαστε, αγαπητοί αδελφοί, η «γη η παρά την οδόν». Ούτε είμαστε τόσο πολύ η άλλη εκείνη, που τη συμπνίγουν τ’ αγκάθια των μεριμνών και των ηδονών. Ούτε, τέλος , είμαστε πέρα ως πέρα η γή που δεν έχει βάθος. Αλλά στις δυο τελευταίες περιπτώσεις υπάρχει κάτι από τον εαυτό μας.

Ας πάρουμε, λοιπόν, την απόφαση να γίνουμε γη αγαθή ολότελα. Δεν πρέπει να μένουμε στην κατάσταση όπου βρισκόμαστε. Το χώμα είναι άψυχο, αλλά εμείς έχουμε την ευκαιρία ν’ αντιδράσουμε σε μια κακή κατάσταση, ν’ αλλάξουμε, να γίνουμε όπως μας θέλει ο Χριστός.

Είναι εύκολο να το κατορθώσουμε. Πώς; Ανοίγοντας την ψυχή μας στον λόγο του Θεού, αφήνοντας του όλες τις εισόδους της ανοιχτές, χωρίς δισταγμούς κι’ αμφιταλάντευση, παραδίνοντας ολόκληρο τον βίο μας στον πλοηγό της σωτηρίας, τον Ιησού, κι’ αφήνοντάς τον να μας οδηγήσει όπου ο ίδιος θέλει ανάμεσα από τις χαρές και τις λύπες αυτού του κόσμου.

Αυτή η παράδοσις, αυτή η εγκατάλειψις στον Κύριο είναι το μυστικό της αγαθής γης. Όταν δεν φέρνουμε εμπόδια στον θείο λόγο, όταν παραμερίζουμε κάθε άλλη αγάπη χάριν της αγάπης του Χριστού, όταν ο λόγος του φθάνει ως τα βάθη, τότε το φυτό της χριστιανικής ζωής ριζώνει καλά, αναπτύσσεται, ανθοφορεί, δίνει καρπούς αθανασίας. Τότε αποδίνουμε άλλος πενήντα κι’ άλλος εκατό, όπως λέγει η παραβολή.

Γιώργος Σαββίδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ
Ευαγγέλιο: Λουκ. Η΄ 26 - 39
Απόστολος: Γαλ. Α΄ 11-19
20 Οκτωβρίου 2013
«Και παρεκάλει αυτόν ίνα μη επιτάξη αυτοίς εις την άβυσσον απελθείν» 

Η φράση αυτή του σημερινού Ευαγγελίου, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική και επομένως και πολύ αξιοπρόσεκτη. Μας αποκαλύπτει πόση αφόρητη κατάσταση επικρατεί στην κόλαση, στον τόπο δηλαδή της αιώνιας τιμωρίας. Και είναι τόσο αφόρητη, που και αυτά τα δαιμόνια, να παρακαλούν τον Κύριο να μη τα εξαποστείλει εκεί. Τούτο βέβαια θα συμβεί μετά τον διαχωρισμό των δικαίων, από τους αμαρτωλούς, οπόταν ο Δίκαιος Κριτής θα εκφέρει την οριστική και αμετάκλητη απόφασή Του. Και τούτο γιατί στο διάστημα της παρούσας ζωής μας, ο καθένας μας είναι ελεύθερος, να κυβερνήσει τον εαυτό του, σύμφωνα με τις θελήσεις του και τις επιθυμίες του. Μετά τον θάνατο, όμως, είτε το θέλουμε είτε όχι, ο καθένας από μας υπόκειται σε κρίση. Και βραβεύονται οι δίκαιοι και τιμωρούνται οι αμαρτωλοί. Όπως μας λένε οι Ευαγγελιστές, όλοι εκείνοι που θα βρίσκονται στην κόλαση «θα κλαινε και θα τρίζουν τα δόντια τους»(Ματθ. Η΄,12) «το σκουλήκι που θα τους τρώει δεν θα πεθαίνει και η φωτιά δεν θα σβήνει ποτέ»(Μάρκ. Θ΄,44) και ότι θα είναι «καμίνι της φωτιάς» (Ματθ. ΙΓ΄,50) και «τόπος βασάνου» (Λουκ. ΙΣΤ΄,28). Ναι, σύμφωνα με τα θεόπνευστα αυτά λόγια, φοβερή θα είναι η κόλαση. Κι επειδή η ύπαρξη της κόλασης αμφισβητείται  από μερικούς, θεωρούμε σκόπιμο σήμερα να εξετάσουμε, αφού μας δίνεται η αφορμή, με βάση τον αψευδή λόγο του Θεού, άν υπάρχει πράγματι κόλαση και για ποιους υπάρχει.

Η απάντηση στο ερώτημα, άν υπάρχει κόλαση είναι καταφατική. Μάλιστα, λέμε, υπάρχει κόλαση, που είναι τόπος αφόρητης βασάνου και αιώνιας τιμωρίας. Τούτο αποτελεί βασικό δόγμα της χριστιανικής μας πίστης και διδασκαλίας. Είναι αλήθεια ότι μερικοί από εμάς, δεν σκέπτονται την πραγματικότητα της κόλασης και αρκετοί ούτε κάν πιστεύουν στην ύπαρξή της. Είναι μερικοί που εμφανίζονται σαν μορφωμένοι και που προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποδείξουν την ανυπαρξία της κόλασης, παρερμηνεύοντας τις ρητές μαρτυρίες της Γραφής και εξηγώντας συμβολικά τα όσα αυτή γράφει. Οι άνθρωποι αυτοί φαίνεται ότι έχουν επηρεασθεί από άθεους ψυχολόγους, υλιστές παιδαγωγούς, κοσμικούς κοινωνιολόγους, άπιστους λογοτέχνες και σκοτεινούς δημοσιογράφους. Κι έτσι με τα απατηλά τους επιχειρήματα, αποκοιμίζουν τους ένοχους και αμαρτωλούς ώστε να μη ζητούν την σωτηρία τους. Και δυστυχώς, μερικές φορές, πετυχαίνουν το στόχο τους, λόγω της ευπιστίας, της πνευματικής τύφλωσης και της μωρίας μερικών ανθρώπων.

Το ότι υπάρχει κόλαση, το ακούμε, κατά τρόπο σαφέστατο και αναντίρρητο και από αυτό τούτο το αδιάψευστο στόμα του Κυρίου. «Κι εσύ Καπερναούμ», μας λέει, « που υψώθηκες στα ουράνια, θα κατεβείς στα τρίσβαθα του άδη» (Ματθ. ΙΑ΄,23). Δηλαδή, η τιμωρία του άδη, της κόλασης, θα είναι ο κλήρος των άπιστων κατοίκων της Καπερναούμ. Με αυτό δείχνει ο Κύριος ότι όχι μόνο υπάρχει κόλαση, αλλά και η παραμονή σ’ αυτή θα είναι ανυπόφορη. «Υποφέρω και πονώ μέσα σ’ αυτή τη φωτιά» φωνάζει ο δυστυχισμένος πλούσιος της παραβολής του πλούσιου και του φτωχού Λαζάρου που βρίσκεται εκεί (Λουκ. ΙΣΤ΄,24). Επίσης ο Κύριος μιλώντας για τη συντέλεια, λέει ότι «θα βγούν οι άγγελοι και θα ξεχωρίσουν τους κακούς ανάμεσα από τους ευσεβείς και θα τους ρίξουν στο καμίνι της φωτιάς, όπου θα κλαίνε και θα τρίζουν τα δόντια τους» (Ματθ. ΙΓ΄, 49-50). Αλλά και όταν ο Κύριος περιγράφει την μέλλουσα κρίση, με πολλή σαφήνεια, λέει, ότι «Και αυτοί», δηλαδή οι αμαρτωλοί, «θα πάνε στην αιώνια τιμωρία, ενώ οι δίκαιοι στην αιώνια ζωή» (Ματθ. ΚΕ΄,46). Επομένως, είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε μας αρέσει η δεν μας αρέσει υπάρχει η κόλαση και υπάρχει μάλιστα και για εκείνους που την αμφισβητούν.

Και για μεν τις αμοιβές και την μακαριότητα των δικαίων, ουδέποτε υπήρξε αμφισβήτηση ή απορία. Για την τιμωρία όμως και τις ποινές των αμαρτωλών διατυπώνονται από πολλούς ενστάσεις και απορίες. Πολλοί, λέγουν ότι δεν υπάρχει κόλαση και ότι όλα όσα γράφονται στα Ιερά Ευαγγέλια είναι απλές απειλές. Εγράφησαν, λένε, για εκφοβισμό των κακών και προβάλλουν το επιχείρημα πως συμβιβάζεται η αγαθότητα του Θεού, με τόση βαριά πληγή στα πλάσματά του. Στο ερώτημα αυτό, απαντά ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, που λεει ότι «για την κόλαση μας μίλησε ο Κύριος, χωρίς περιστροφές». Επομένως, όσοι απιστούν σ’ αυτή συνεχίζει, «διακηρύττουν ψεύτη τον Θεό και διαβάλλουν την Αγία Γραφή, ότι περιέχει απλούς συλλογισμούς και λόγια αφηρημένα και όχι αλήθεια». Και πάλιν ο ιερός Χρυσόστομος λεει ότι «τα αμαρτήματα δεν κρίνονται και δεν ζυγίζονται ανάλογα με τον χρόνο που χρειάσθηκαν, ώστε να διαπραχθούν. Κρίνονται» μας λεει, «ανάλογα με την φύση και την βαρύτητα του πλημμελήματος».

Κι αφού υπάρχει κόλαση, ας δούμε τώρα για ποιους υπάρχει. Η κόλαση, το «πυρ το αιώνιον», όπως με άλλο όνομα έχει ονομάσει ο Κύριος την κόλαση, είναι ετοιμασμένη για το διάβολο και τους αγγέλους του, που τον ακολούθησαν και επαναστάτησαν εναντίον του Δημιουργού τους. Δυστυχώς όμως η κόλαση θα δεχθεί και ανθρώπους, τους ανθρώπους δηλαδή που μιμούνται και ακολουθούν και υποτάσσονται στα πονηρά πνεύματα και σταθερά εργάζονται το θέλημά τους και τα έργα τους. Η Αγία Γραφή, σε πολλά μέρη, μιλά για τους οικτρούς αυτούς ανθρώπους που θα καταδικαστούν στον αιώνιο θάνατο και την αιώνια κόλαση. Είναι οι άσπλαχνοι και σκληροί, που αδιαφορούν στις δοκιμασίες των συνανθρώπων τους και δεν τους συντρέχουν στη θλίψη τους, στην ασθένειά τους, στον κατατρεγμό τους. Είναι ακόμα όσοι έχουν εμφάνιση θρησκεύοντος ανθρώπου, αλλά εργάζονται έργα άδικα και άνομα. Ακόμα στην κόλαση, δηλαδή μακριά από την πηγή του φωτός, θα βρεθούν όπως λεει το Πνεύμα το Άγιον, όσοι είναι αδιάντροποι σαν τα σκυλιά, οι μάγοι, οι πόρνοι, οι φονιάδες, οι ειδωλολάτρες και όλοι εκείνοι που τους αρέσει να αντιστρατεύονται την αλήθεια και καθένας που εκλέγει και αγαπά και πράττει το ψεύδος της αμαρτίας, χωρίς να μετανοεί.

Αδελφοί μου! Η αμαρτία είναι μεν προσωρινή, αλλά ο Θεός, του οποίου τους νόμους και τις εντολές παραβαίνουμε, είναι άπειρος και αιώνιος. Η δικαιοσύνη, λοιπόν, του αιώνιου Θεού, απαιτεί αιώνια τιμωρία του ανθρώπου που τολμά να περιφρονεί και να καταπατεί τους νόμους του αιώνιου και Παντοδύναμου Νομοθέτη. Υπάρχει όμως και ο Παράδεισος, η άνω Ιερουσαλήμ, η Σύναξη των Πρωτοτόκων, των εκλεκτών, που έχουν καταγραφεί πολίτες στην Ουράνια του Θεού Βασιλεία. (Εβρ. ΙΒ΄,22). Σ’ Αυτό τον Παράδεισο ας αγωνιστούμε να φτάσουμε. Και ας δεόμεθα να μας βοηθήσει ο Κύριος, με το άπειρον έλεός Του, κάποτε να φτάσουμε.

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος


ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Β΄ Κορ. θ΄ 6-11
Ευαγγέλιο: Λουκ. η΄ 41-56
27 Οκτωβρίου 2013
 
«Μη φοβού, μόνον πίστευε, και σωθήσεται» (Λουκ. η΄ 50).
 

Διπλό θαύμα μας διηγήται το σημερινό Ευαγγέλιο. Διπλό θαύμα μέσα από το οποίο αντιμετωπίζονται ριζικά δύο από τα σοβαρότερα προβλήματα του ανθρώπου, η ασθένεια και ο θάνατος. Δυο προβλήματα με κοινό χαρακτηριστικό. Δώδεκα χρόνια διαρκεί η ασθένεια της αιμορροούσας γυναίκας. Δώδεκα χρόνια διαρκεί η ζωή της κόρης του Ιάειρου και μετά ακολουθεί ο θάνατος.

Η επίγεια ζωή του ανθρώπου, λοιπόν όσο χρόνο κι αν διαρκεί βρίσκεται κάτω από την επίδραση της φθοράς, της ασθένειας και του θανάτου. Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα αναμετρώνται οι δυνάμεις και η αδυναμία του ανθρώπου. Ακριβώς τότε συνειδητοποιεί ο άνθρωπος το μέγεθος της αδυναμίας του. Οι «φαινομενικές» δυνάμεις του αδυνατούν να τον σώσουν. Και τότε διερωτάται: Υπάρχει η δυνατότητα να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τη φθορά και το θάνατο; Απάντηση στο ερώτημα αυτό μας δίνει το σημερινό ευαγγέλιο. Ναι, υπάρχει η δυνατότητα δια του Ιησού Χριστού και της πίστεως του ανθρώπου.

Στην περίπτωση του πρώτου θαύματος με την αιμορροούσα γυναίκα η πίστη εκδηλώνεται προκαταβολικά για τούτο και επαινείται αλλά και επιβραβεύεται από τον Ιησού. «Θάρσει θύγατερ η πίστις σου σέσωκέ σε»

Στη δεύτερη περίπτωση η πίστη θεωρείται ως απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει το θαύμα. «Μη φοβού, μόνον πίστευε και σωθήσεται». Από πλευράς του Θεού υπάρχει και η θέληση, αλλά και η δύναμη και η δυνατότητα για να συντελεσθεί το θαύμα. Άρα εκείνο που απομένει είναι η πίστη του ανθρώπου ότι ο Ιησούς ως Θεός «πάντα δύναται» και τότε ακολουθεί το θαύμα.

Αυτή την πίστη είδαμε στην αιμορροούσα γυναίκα. Πίστεψε ότι αν άγγιζε τα ρούχα του Ιησού θα γινόταν καλά, όπως και πραγματικά έγινε. Αντίθετα «οι όχλοι συνέχουσι …. και αποθλίβουσιν» κατά τον Απόστολο Πέτρον, τον Ιησούν, αλλά απουσίαζε από αυτούς η δύναμη της πίστης.

Έτσι, το ερώτημα του Ιησού «τις ο αψάμενος μου» απέβλεπε: (1) στο να τονισθεί ότι η αιμορροούσα δε διέφυγε της προσοχής του, (2) να τονισθεί η μεγάλη πίστη της γυναίκας σε σχέση με την πίστη του Ιάειρου και να την επιβραβεύσει και παράλληλα να ενισχυθεί η πίστη του Ιάειρου για τη δυνατότητα του Ιησού να κάνει το θαύμα και να σώσει τη μοναχοκόρη του, όπως έκανε και με την αιμορροούσα γυναίκα.

Αυτή η παρένθεση ήταν απαραίτητη για να καλλιεργηθεί η πίστη του Ιάειρου για τα χειρότερα που θα ακολουθούσαν. Απεσταλμένος από το σπίτι του τον πληροφορεί «Η κόρη σου πέθανε∙ μην ενοχλείς πια το διδάσκαλο».

Για τους ανθρώπους όλα έχουν τελειώσει, όχι όμως και για τον Ιησού. Με την προτροπή «μη φοβού μόνον πίστευε και σωθήσεται» κρατά ανοιχτή την πόρτα της ελπίδος, έστω κι αν για τους ανθρώπους έχουν τελειώσει όλα. Απόδειξη, «και κατεγέλων αυτού, ειδότες» πως έχει πεθάνει, στο άκουσμα των λόγων του «Μην κλαίτε, δεν πέθανε, αλλά κοιμάται». Κι όμως δεν πέθανε, γιατί ο θάνατος χάνει πια την μονιμότητα του. Καθίσταται προσωρινός, όπως και ο ύπνος. Για τούτο για τον Χριστό δεν υπάρχουν νεκροί, αλλά «κεκοιμημένοι». Έτσι ο θάνατος δεν είναι αθάνατος. Δια του Ιησού Χριστού και ιδιαίτερα μετά τον θάνατο και την Ανάσταση του, κατά τον υμνωδό «θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιωτής την απαρχήν, της αιωνίου». Για τον Χριστιανό ο θάνατος δεν είναι πλέον φοβερός αφού υπάρχει η προοπτική της Ανάστασης. Εκείνος που πεθαίνει με την πίστη στον Κύριο «μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν», γιατί όπως είπε ο ίδιος «εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή ο πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνει εις τον αιώνα. πιστεύεις τούτο;» (Ιωάν. ια’ 25 – 26). δηλαδή, εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή∙ εκείνος που πιστεύει σ’ εμένα, κι αν πεθαίνει θα ζήσει και καθένας που ζει κι εμπιστεύεται σ’εμένα δε θα πεθάνει ποτέ. Το πιστεύεις αυτό;

Το ερώτημα που έθεσε ο Κύριος στη Μάρθα επαναλαμβάνεται και στον κάθε ένα που βρίσκεται αντιμέτωπος με το θάνατο κάποιου δικού του ανθρώπου. Γιατί, κατά τον Απόστολο Παύλο, «αν η Χριστιανική ελπίδα μας περιορίζεται μόνο σ’αυτή τη ζωή, τότε είμαστε οι πιο αξιοθρήνητοι απ’ όλους τους ανθρώπους» (Α Κορ. ιε’19). Κατά συνέπεια, πάλι κατά τον Απόστολο Παύλο: «αφού πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε κι αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός, αυτούς που πέθαναν πιστεύοντας στον Ιησού θα τους αναστήσει για να ζήσουν μαζί του (Α΄ Θεσ. δ’14).

«Μη φοβού μόνον πίστευε και σωθήσεται». Μη φοβάσαι, μόνο πίστευε. Χρειάζεται, λοιπόν να ξεπεράσει ο άνθρωπος το δικό του φόβο, γιατί, ο φόβος καλλιεργεί την ανασφάλεια, οδηγεί στην ολιγοπιστία και καταλήγει στην απιστία. Αντίθετα «εαν μπορείς να πιστέψεις όλα είναι δυνατά γι’ αυτόν που πιστεύει» (Μαρκ. Θ’ 23) είπε ο Ιησούς στον πατέρα του επιληπτικού νέου. Η πίστη χρειάζεται καλοπροαίρετη διάθεση στην αρχή και στην συνέχεια εσωτερική δύναμη που θα εξουδετερώσει τις όποιες αμφιβολίες για να καταλήξει στο τέλος στη βεβαιότητα της πίστεως. Κατά τον Απόστολο Παύλο «χωρίς όμως πίστη είναι αδύνατο να ευαρεστήσει κανείς το Θεό, γιατί αυτός που πλησιάζει το Θεό πρέπει να πιστεύει ότι υπάρχει Θεός και ότι ανταμείβει όσους τον αποζητούν» (Εβρ. ια’6).

Η πίστη, είναι η απάντηση, είναι το ευχαριστώ του ανθρώπου στο Θεό για όσα του προσφέρει καθημερινά, μικρά και μεγάλα, είτε με την μορφή των αγαθών είτε με την εκδήλωση του θαύματος, όπως έγινε και στο σημερινό Ευαγγέλιο.

Αδελφοί μου, η πίστη δίνει δύναμη και αντοχή την ώρα της δοκιμασίας. Παράλληλα αποδεσμεύει τον άνθρωπο από τον κόσμο της λογικής και των αισθήσεων και οδηγεί τα βήματα του προς τον Ιησού, όχι όμως σαν απλό συνοδοιπόρο, αλλά με το άγγιγμα και τη δύναμη της πίστης. Πολλοί άγγισαν τον Ιησού, όμως μόνο η αιμορροούσα θεραπεύτηκε. Η θεραπεία ήρθε με το άγγιγμα της πίστης. Αυτό το άγγιγμα της πίστης ας επιδιώξουμε κι εμείς. «Εγγίσατε τον Θεό και εγγιεί υμίν» μας συνιστά ο λόγος του Θεού. Ας τον πλησιάσουμε με πίστη και νάμαστε σίγουροι ότι και ο Θεός θα μας πλησιάσει και θα δώσει λύση στα προβλήματά μας, όπως έγινε σήμερα με την αιμορροούσα και τον Ιάειρο. Αμήν.

 
Θεόδωρος Αντωνιάδης

 
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
ΛΟΓΟΣ ΣΤ’
ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΠΡΩΤΟΣ
 

16. Όταν δε επαναστατήση προς την φύσιν της η ύλη και συγκρατήται μόλις και μετά βίας, σχεδιάζουσα την διάλυσιν με την ανταρσίαν, ή ο Θεός ταράξη κάτι από την αρμονίαν διά να φοβήση ή να τιμωρήση τους αμαρτάνοντας, ή η θάλασσα καλύπτει την ξηράν ή η γη βράζει, ή έρχονται παράδοξες βροχές ή ο ήλιος κρύπτεται, ή η εποχή διαρκεί περισσότερον από το κανονικόν, ή αναβλύζει πυρ, αυτά τα φαινόμενα αποτελούν ακοσμίαν και δημιουργούν φόβους δι’ όλον τον κόσμον και αναδεικνύεται πάλιν από την αταξίαν το αγαθόν της ειρήνης. Και διά να αφήσω τους δήμους, τας πόλεις τα βασίλεια, ακόμη δε και τας χορωδίας και τους στρατούς, τας οικογενείας, τα πληρώματα των πλοίων, την συζυγικήν ζωήν και τας εταιρείας, τα οποία διατηρούνται μεν και συγκρατούνται με την ειρήνην αλλά διαλύονται από την διχόνοιαν, θα έλθω με τον λόγον εις τον Ισραηλιτικόν λαόν και αφού σας υπενθυμίσω τα πάθη του και την διασποράν, την οποίαν έχουν τώρα, και εκείνην την οποίαν πρόκειται να πάθουν εις το μέλλον (διότι πιστεύω εις τας περί τούτων προφητείας), έπειτα θα ερωτήσω σας οι οποίοι το γνωρίζετε πολύ καλά, ποιον είναι το αίτιον των συμφορών αυτών, δια να οδηγηθώμεν από τα κακά τα οποία έπαθαν οι άλλοι προς την ομόνοιαν.

17. Μέχρις ότου λοιπόν είχαν ειρήνην μεταξύ των και προς τον Θεόν, και ενώ επιέζοντο μέσα εις το σιδερένιο καμίνι της Αιγύπτου και ήσαν ενωμένοι υπό την πίεσιν της κοινής θλίψεως (διότι ενίοτε και η θλίψις αποτελεί καλόν φάρμακον οδηγούν πρς την σωτηρίαν), ωνομάζοντο λαός άγιος, και μερίς του Κυρίου, και ιερατείον του βασιλέως. Και δεν διέφεραν τα έργα των από τας ονομασίας των, αλλά ωδηγούντο από στρατηγούς οι οποίοι ωδηγούντο από τον Θεόν και είχον επίσης ως οδηγούς στύλον πυρός και νεφέλης νύκτα και ημέραν. Και η θάλασσα μεν εχωρίζετο προς χάριν των όταν έφευγαν, όταν δε επεινούσαν τους έδιδε τροφήν ο ουρανός. Όταν εδιψούσαν εξεπήγαζεν ύδωρ από την πέτραν, ενώ όταν επολεμούσαν η απλή έκτ;ασις των χειρών αντιχούσε προς μυριάδας πολεμιστών, επιτυγχάνουσα λαμπράς νίκας με την προσευχήν και ανοίγουσα τον δρόμον προς τα εμπρός. Οι ποταμοί μιμούμενοι την θάλασσαν, ήνοιγον και τους άφηναν να περάσουν, τα στοιχεία της φύσεως εσταματούσαν και τα τείχη εκρημνίζοντο από τον ήχον των σαλπίγγων. Και μήπως θα πρέπει να ομιλήσω δια τας πληγάς των Αιγυπτίων, αι οποίαι επεβλήθησαν προς χάριν των, δια τας φωνάς του Θεού αι οποίαι ηκούοντο από το όρος, δια την διπλήν νομοθεσίαν, την μίαν με το γράμμα και την άλλην με το πνεύμα, και δια τα άλλα με τα οποία ετιμάτο πάλαι ποτέ παρά την αξίαν του ο Ισραηλιτικός λαός; Όταν δε ήρχισαν να ασθενούν, και εστράφησαν με μανίαν ο ένας εναντίον του άλλου και διεχωρίσθησαν εις πολλάς ομάδας (αφού παρεσύσθησαν από τον σταυρόν και από την αναισθησίαν των προς τον Θεόν και σωτήρα ημών προς την απόγνωσιν και την τελικήν των καταστροφήν, επειδή ηγνόησαν τον Θεόν ο οποίος υπήρχεν εις τον άνθρωπον) και επέσυραν εναντίον των την σιδηράν ράβδον, η οποία τους απειλούσεν εκ  του μακρόθεν – εννοώ την αρχήν και την βασιλείαν η οποία επικρατεί σήμερον – τι συνέβη; Τί έχουν υποστή;

18. Τους θρηνεί μέν ο Ιερεμίας δια τα προηγούμενα πάθη των και οδύρεται δια την βαβυλώνειον αιχμαλωσίαν. Διότι πράγματι και εκείνα ήσαν άξια θρήνων και οδυρμών. Μήπως δε δεν είναι από τα πιο μεγάλα δεινά τα μέχρι θεμελίων κατεσκαμμένα τείχη, η κατεδαφισμένη πόλις, ο κατεστραμμένος ναός, τα λεηλατημένα αφιερώματα, οι βέβηλοι πόδες και αι χείρες (πόδες οι οποίοι περιπατούν μέσα εις το άβατον και χείρες αι οποίαι πιάνουν εκείνα τα οποία δεν επιτρέπεται να πιάση κανείς), οι προφήται οι οποίοι σιωπούν, οι ιερείς οι οποίοι οδηγούνται εις την αιχμαλωσίαν, οι γέροντες οι οποίοι δεν ελεούνται, αι παρθένοι αι οποίαι ατιμάζονται, η νεολαία η οποία διαφθείρεται, το ξένον και εχθρικόν πυρ, οι ποταμοί του αίματος αντί δια το άγιον πυρ και το άγιον αίμα, οι αφιερωμένοι εις τον Θεόν οι οποίοι διαπομπεύονται, οι θρήνοι οι οποίοι παίρνουν την θέσιν των ύμνων, και, δια να είπω και κάτι από τους ίδιους τους Θρήνους του Ιερεμίου, οι υιοί της Σιών οι τίμιοι και αφιλάργυροι, οι τρυφεροί και απρόσβλητοι από το κακόν, οι οποίοι οδηγούνται εις την εξορίαν, και αι οδοί της Σιών αι οποίαι πενθούν επειδή δεν υπάρχουν πανηγυρισταί, και από πάνω απ’ αυτά∙ αι χείρες των φιλανθρώπων γυναικών αι οποίαι δεν δίδουν πλέον τροφήν προς τα τέκνα των κατά την διάρκειαν της πολιορκίας, αλλά τα κατασπαράζουν δια να τα φάγουν, χρησιμοποιούσαι ως φάρμακον κατά της πείνης ό,τι πιο πολύτιμον έχουν; Πώς δεν είναι αυτά φοβερά πράγματα, και μάλιστα περισσότερον από φοβερά, όχι μόνον δι’ εκείνους οι οποίοι τα έπαθαν τότε, αλλά και δι’ εκείνους οι οποίοι τα ακούουν τώρα; Εγώ λοιπόν όποτε και αν πάρω εις χείρας μου το βιβλίον αυτό και αναγνώσω τους θρήνους, τους αναγινώσκω δε όταν θέλω να σωφρονίσω την ευδαιμονίαν με το ανάγνωσμα κατά κάποιον τρόπον εμπρός μου το φοβερόν πάθος και θρηνώ μαζί με εκείνον ο οποίος εθρήνησε. Την δε τελευταίαν των πληγήν και την μετοίκησιν και τον ζυγόν της δουλείας υπό τον οποίον ζουν τώρα, και την περιβόητον ταπείνωσιν από τους Ρωμαίους, η οποία δεν είχεν άλλο αίτιον από την ανταρσίαν, ποιος από εκείνους οι οποίοι γνωρίζουν να γράφουν θρήνους και να κάνουν τον λόγον ανάλογον προς το πάθος θα την θρηνήση επαξίως; Ποια βιβλία θα χωρέσουν αυτά τα πράγματα; Μνημείον της συμφοράς αυτής αποτελεί ολόκληρος η οικουμένη εις την οποίαν έχουν διασπαρεί, η λατρεία η οποία έχει σταματήσει και το έδαφος της Ιερουσαλήμ το οποίον μόλις αναγνωρίζεται, και το οποίον πατείται μόνον από εκείνους οι οποίοι κρατούν την παλαιάν των πίστιν εις τέτοιον βαθμόν, ώστε να παρουσιάζωνται την ημέραν και να θρηνούν την ερημίαν.

19. Αφού δε είναι τόσον φοβερόν κακόν  η ανταρσία και αίτιον τόσον μεγάλων κακών, όπως φανερώνουν και αυτά τα οποία έχω είπει και όπως ημπορεί κανείς να μάθη από πολλάς άλλας παρόμοιας περιπτώσεις, είναι ακόμη φοβερώτερον το να υποπέσωμεν πάλιν εις την ίδιαν αυτήν ασθένειαν, ενώ έχομεν εγκαταλείψει την μικροψυχίαν και έχομεν γευθή τα καλά της ειρήνης, και να επιστρέψωμεν εις τον ίδιον τον εμετόν μας, όπως λέγεται, και να μη παραδειγματισθώμεν από την πείραν, η οποία σωφρωνίζει ακόμη και τους ανόητους. Διότι θεωρώ κενούς και ανόητους όχι εκείνους, οι οποίοι θεωρούνται τέτοιοι, εκείνους δηλαδή οι οποίοι παραμένουν εις κάποιον κακόν, αλλά εκείνους οι οποίοι άγονται και φέρονται και μεταπηδούν με ευκολίαν από το ένα προς το άλλο, όπως οι ελαφροί άνεμοι οι οποίοι αλλάζουν κατευθύνσεις, ή όπως αι μεταβολαί και αι παλίρροιαι των Ευρίπων ή τα άστατα κύματα της θαλάσσης. Λαμβάνω υπ’ όψιν μου δε και το ότι, εκείνους μεν οι οποίοι παραμένουν εις την ανταρσίαν τους κάνει καλύτερους η ελπίς της ομονοίας και τους κάνει ελαφρότερον το βάρος της συμφοράς (διότι η πιο μεγάλη βοήθεια δι’ εκείνους οι οποίοι δυστυχούν είναι η ελπίς της μεταβολής και το καλύτερον προς το οποίον προσβλέπουν οι οφθαλμοί των), ενώ εκείνοι μεν οι οποίοι έχουν ομονοήσει πολλάς φοράς, αλλά έχουν παλινδρομήσει μετά προς την κακίαν, μαζί με τα άλλα τα οποία έχουν χάσει, έχουν χάσει και την ελπίδα, επειδή φοβούνται πάντοτε περισσότερον από την ανταρσίαν την ομόνοιαν και δεν έχουν εμπιστοσύνην ούτε εις την μίαν ούτε εις την άλλην, εξ’ αιτίας του ότι μεταπηδούν, χωρίς να σταθμίσουν τας συνέπειας, από το ένα εις το άλλο.

 
(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
ΕΡΓΑ ΤΟΜΟΣ 1ος ΣΕΛ. 257 – 265)
 
 
 
 
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Κυριακή              6 Οκτωβρίου                                :               ΠΑΦΟΣ,Αγ.Κενδέας
Τετάρτη               9 Οκτωβρίου                               :               ΜΑΝΔΡΙΑ
Κυριακή              13 Οκτωβρίου                              :               ΠΑΦΟΣ, Απ. Παύλου και Βαρνάβα
Παρασκευή          18 Οκτωβρίου                              :               ΚΟΥΚΛΙΑ
Κυριακή               20 Οκτωβρίου                             :               ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ,Αγ.Παρασκευή
Κυριακή               20 Οκτωβρίου (Εσπερινός)           :               ΕΠΙΣΚΟΠΗ
Τετάρτη               23 Οκτωβρίου                              :               ΚΟΝΙΑ
Παρασκευή          25 Οκτωβρίου(Εσπερινός)             :               ΝΙΚΟΚΛΕΙΑ
Σάββατο               26 Οκτωβρίου                             :                ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΡΕΣ
Κυριακή                27 Οκτωβρίου                            :               ΛΕΤΥΜΠΟΥ
Δευτέρα 28 Οκτωβρίου                                           :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
(Θα προστεί της καθιερωμένης Δοξολογίας με την ευκαιρία της εθνικής επετείου)
 
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Πέμπτη                10 Οκτωβρίου(Εσπερινός)             :             ΚΙΣΣΟΝΕΡΓΑ
Κυριακή               13 Οκτωβρίου                              :             ΠΡΟΔΡΟΜΙ
Κυριακή               20 Οκτωβρίου                              :             ΚΟΙΛΗ
Τρίτη                   22 Οκτωβρίου (Εσπερινός)            :             ΚΟΝΙΑ
Παρασκευή           25 Οκτωβρίου(Εσπερινός)             :             ΠΑΦΟΣ,Αγ.Δημήτριος
Σάββατο               26 Οκτωβρίου                              :             ΦΟΙΤΗ
Κυριακή               27 Οκτωβρίου                              :             ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Δευτέρα 28 Οκτωβρίου                                            :             ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
(Θα προστεί της καθιερωμένης Δοξολογίας με την ευκαιρία της εθνικής επετείου)
Τρίτη                    29 Οκτωβρίου(Εσπερινός)            :              ΣΤΑΤΟΣ
 
 
 
 
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Κυριακή  13 Οκτωβρίου : ΓΙΟΛΟΥ
Κυριακή  20 Οκτωβρίου : ΤΡΕΜΙΘΟΥΣΑ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή   6 Οκτωβρίου : ΜΑΡΑΘΟΥΝΤΑ
Κυριακή 13 Οκτωβρίου : ΚΑΝΝΑΒΙΟΥ
Κυριακή 20 Οκτωβρίου : ΜΑΝΔΡΙΑ
Κυριακή 27 Οκτωβρίου : ΚΕΛΟΚΕΔΑΡΑ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                
Κυριακή  6 Οκτωβρίου : ΑΝΑΒΑΡΓΟΣ
Κυριακή 13 Οκτωβρίου: ΠΟΛΕΜΙ
Κυριακή 27 Οκτωβρίου: ΚΑΛΛΕΠΕΙΑ
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                    
Κυριακή   6 Οκτωβρίου : ΤΙΜΗ
Κυριακή 20 Οκτωβρίου : ΛΕΜΠΑ

 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης, Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής,  Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
 
Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org