English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εφεσ. β΄ 4-10
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιη΄ 35-43
1 Δεκεμβρίου 2013
 

 « Η πίστις σου σέσωκέ σε » 

 

Ο τυφλός του σημερινού ιερού Ευαγγελίου, αγαπητοί μου αδελφοί, μας δείχνει με τη σταθερή του πίστη και την άγια επιμονή του, τη δύναμη που έχει η πίστη, προκειμένου να αντιμετωπίζουμε τα εμπόδια, που παρεμβάλλονται στο δρόμο μας, για να πλησιάσουμε κι εμείς κοντά στο Χριστό. Καθώς ο Ιησούς πλησιάζει στην Ιεριχώ, μας λέει ο ευαγγελιστής Λουκάς, ένας τυφλός κάθεται στην άκρη του δρόμου και ζητιανεύει. Όταν ακούει το πλήθος που περνά, ρωτά να μάθει τι συμβαίνει. Του λένε ότι περνά ο Ιησούς ο Ναζωραίος. Τότε ο τυφλός φωνάζει δυνατά. «Ιησού Υιέ του Δαβίδ, σπλαχνίσου με». Αυτοί που προπορεύονται, τον μαλλώνουν να σιωπήσει, αυτός όμως φωνάζει πιο δυνατά. «Υιέ του Δαβίδ, σπλαχνίσου με». Τότε ο Ιησούς στέκεται και δίνει εντολή να τον φέρουν κοντά Του. Όταν ο Κύριος πλησιάζει τον τυφλό, τον ρωτά «Τι θέλεις να σου κάμω;» Και ο τυφλός αποκρίνεται λέγοντας. «Κύριε, θέλω να αποκτήσω το φώς μου». Κι ο Ιησούς, τότε του λέει «Απόκτησε το φώς σου∙ η πίστη σου σε έσωσε». Αμέσως ο τυφλός, βρίσκει το φώς του και ακολουθεί τον Ιησού, δοξάζοντας τον Θεό. Η θαυμαστή αυτή θεραπεία του τυφλού, που ήλθε σα βραβείο της σταθερής και θερμής πίστης του, δίνει την ευκαιρία σ’ εμάς σήμερα, να εκτιμήσουμε, κατά το δυνατό, το πόσο μεγάλη δύναμη πηγάζει από την πίστη στον Ιησού Χριστό.

Πράγματι, είναι μεγάλη η δύναμη της πίστης. Η πίστη στον Κύριο, μας κάνει ικανούς να αντιμετωπίζουμε με θάρρος τις δοκιμασίες της ζωής. Κάμνει δυνατά τα αδύνατα και κινεί πολλές φορές τον ουρανόν εις βοήθεια της γής. Όταν δεν φαίνεται διέξοδος πουθενά και όταν τα πάντα παρουσιάζονται αντίθετα και δεν υπάρχουν άνθρωποι να μας συμπαρασταθούν, τότε ακριβώς είναι η ώρα, που λάμπει η δύναμη της πίστης στον Θεό. Η πίστη στην Παντοδύναμη και Πανάγαθη πρόνοια του Θεού, σώζει τους ευσεβείς από τις δοκιμασίες τους (Β΄ Πέτρ. β΄9) και εμποδίζει την αποθάρρυνση και την απελπισία να εισβάλουν στην ψυχή μας, όσα μάλιστα κι αν είναι τα φοβερά κύματα των θλίψεων, των ασθενειών και των συμφορών. Όσο ζωηρότερη είναι η συναίσθηση αυτή της προστατευτικής παρουσίας του Κυρίου, πλησίον μας, τόσο και περισσότερο ατάραχοι και ήρεμοι ζούμε την ζωή μας. Γιατί πρέπει να ξέρουμε ότι ο Ιησούς σώζει για πάντα, όσους μέσω Αυτού πλησιάζουν τον Θεό (Εβρ. ζ΄,25). Κι έτσι, τα θέλγητρα του κόσμου αυτού, οι αμαρτωλές απολαύσεις και οι φόβοι που προκαλεί ο κόσμος που ζει μακριά από το Θεό, κάθε τι το κοσμικό και αμαρτωλό, ο πιστός χριστιανός, με τη δύναμη της πίστης το υπερνικά και το κατανικά.

Το δεύτερο στοιχείο, που φανερώνει τη δύναμη της πίστης στο Χριστό, είναι ότι αυτή μας τονώνει, για ν’ αποφεύγουμε την αμαρτία. «Τον Κύριο έβαλα για πάντοτε μπροστά μου, στα δεξιά μου, για να μην ταλαντεύομαι. Γι΄ αυτό και χαίρεται η καρδιά μου, ευφραίνεται η ατίμητη ύπαρξή μου και με ασφάλεια αναπαύεται το σώμα  μου» (Ψαλμ. 15, ΙΣΤ΄, 8,9), μας λέει ο Ψαλμωδός Δαβίδ. Όσοι πιστεύουμε, μας λέει και πάλιν ο Ψαλμωδός Δαβίδ, μοιάζουμε με πελώρια και ακλόνητα βουνά που δεν σαλεύονται από τις λυσσαλέες επιθέσεις του σατανά. Δεν μας προκαλεί φόβο ο διάβολος με τους συνεργούς του, γιατί είμαστε βέβαιοι ότι Εκείνος που πολεμά μαζί μας, ο Ιησούς Χριστός, είναι ισχυρότερος απ’ αυτόν που κυριαρχεί μέσα στον κόσμο (Α΄Ιωανν. δ΄,4). Είναι ο Νικητής που μας εμπνέει θάρρος και δύναμη, ούτως ώστε να αποφεύγουμε τα τεχνάσματα του πονηρού και να μην παρασυρόμαστε από το ρεύμα του κακού, αλλά να ανθιστάμεθα στερεωμένοι στο βράχο της πίστης και τελικά να βγαίνουμε νικητές στον καλό και άγιο αγώνα κατά της αμαρτίας.

Όμως παράλληλα με όλα αυτά, η πίστη στο Χριστό, μας βοηθά και στα έργα της αγάπης προς τους συνανθρώπους μας. Όσοι πιστεύουμε ολόψυχα στον Κύριο θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε και χρόνο και χρήμα και ανάπαυση και υγεία, χάρη των άλλων. Η πίστη στο Χριστό είναι εκείνη που μας ενδυναμώνει και μας εμψυχώνει στο να προσφέρουμε αφιλοκερδώς την αγάπη μας προς τους αναξιοπαθούντες αδελφούς μας. Η πίστη στο Χριστό και η βεβαιότητα ότι οι λόγοι Του είναι η μέγιστη προσφορά προς τον συνάνθρωπο, μας εμπνέουν να τρέχουμε, όπου μπορούμε, να φέρουμε το μήνυμα της χαράς και της ειρήνης και σ’ αυτούς ακόμα που μας ειρωνεύονται και μας μισούν. Αυτή δροσίζει την ψυχή μας και δεν την αφήνει να απογοητευθεί, μπροστά στην αδιαφορία των άλλων. Αυτή η πίστη ήταν και το μυστικό του αποστόλου των Εθνών Παύλου, που έτρεξε σ’ όλο τον κόσμο, για την σωτηρία των συνανθρώπων του. «Δεν ζω πια εγώ», μας λέει, «αλλά ζεί στο πρόσωπό μου ο Χριστός».  (Γαλ. β΄,20). Από την πίστη αυτή στο Θεάνθρωπο Ιησού, πηγάζει όλη εκείνη η έντονη δραστηριότητά του, που πραγματικά προκαλεί έκπληξη και θαυμασμό σ’ όλους μας. Δεν είναι τυχαίο και το γεγονός ότι ο απόστολος Παύλος παρομοιάζει την πίστη με θυρεό. Με μεγάλη, δηλαδή, ασπίδα, που σκεπάζει όλο το σώμα του αγωνιστή Χριστιανού και τον προφυλάσσει έτσι από τα βέλη του σατανά και τον σώζει. «Να αναλάβετε», μας λέει, «τον θυρεόν της πίστης, με τον οποίο θα μπορέσετε να σβήσετε όλους τους καυστικούς πειρασμούς του πονηρού, που μοιάζουν με πύρινα βέλη» (Εφεσ. στ΄,16).

Αδελφοί μου! Ο δρόμος που οδηγεί στο Χριστό, είναι δρόμος μετ’ εμποδίων. Όμως πρέπει να γνωρίζουμε ότι και στις κορφές δεν οδηγούν πλατείς δρόμοι, αλλά επίπονα, στενά και δύσβατα μονοπάτια, που μόνο οι αγωνιστικές και ηρωικές ψυχές τα ανεβαίνουν. Αυτός είναι και ο δικός μας δρόμος. Ας παρακαλούμε, λοιπόν, τον Πανοικτίρμονα Κύριο, να ευαρεστηθεί και να ρίξει και στις ψυχές μας μια μικρή σπίθα από τη φωτιά της αγάπης του. Μια σπίθα που θα κάμει την ψυχή μας να φλέγεται συνεχώς για Εκείνο. Τότε η ζωή μας θα γίνει αληθινά πνευματική και η ευτυχία θα πλημμυρίζει την ύπαρξή μας. Ας εκφράσουμε στον Κύριο όλους τους πόθους της καρδιάς μας, τα βάσανα και τις πίκρες μας, τα προβλήματα και τα όνειρά μας κι Εκείνος θα απαντά στα αιτήματα των καρδιών μας. Όπως έδωσε τότε το φώς στον τυφλό της Ιεριχούς, θα χορηγεί και σ’ εμάς κατά το πλούσιο έλεός Του ότι του ζητήσουμε με πίστη. Αρκεί να μάθουμε να ζητούμε, να κραυγάζουμε, να επιμένουμε και να περιμένουμε με πίστη στην δύναμη Του και στην αγαθοσύνη Του.

 

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης κ. Διονύσιος

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εφεσ. β΄ 14-22
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιγ΄ 10-17
8 Δεκεμβρίου 2013
 

 «Γύναι, απολέλυσαι της ασθενείας σου» 

 

Η Γραφή λέγει κάπου, αγαπητοί αδελφοί, για τον Υιό του Θεού, ότι πέρασε από τη γη ευεργετώντας και θεραπεύοντας. «Διήλθεν ευεργετών και ιώμενος». Δεν έκαμε δηλαδή μονάχα στις ψυχές καλό, αλλά γιάτρευε και τις αρρώστιες του σώματος.

Για μια τέτοια, λοιπόν, γιατρειά μιλά η ωραία και γεμάτη εξαίσια νοήματα περικοπή που ακροαστήκαμε. Ο Κύριος βρισκόταν ένα Σάββατο σε κάποια συναγωγή και δίδασκε. Ανάμεσα, λοιπόν, στο πλήθος ήταν και μια γυναίκα που είχε μια σωματική πάθηση αξιολύπητα ολοφάνερη δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια, Το κορμί της ήταν τσακισμένο στα δυο και δεν μπορούσε καθόλου να το ορθώσει. Εκεί, λοιπόν, που μιλούσε ο Ιησούς, την πρόσεξε και, διακόπτοντας τη διδαχή του, της είπε:

-        Γυναίκα, έχεις απελευθερωθεί από την αρρώστια σου.

Απόθεσε ύστερα πάνω της τα χέρια κι ευθύς εκείνη ανορθώθηκε, δοξάζοντας το Θεό. Τότε, όμως, μπήκε στη μέση ο αρχισυνάγωγος κι αγανακτώντας για το ότι ο Ιησούς είχε κάμει εκείνο το θαύμα την ημέρα του Σαββάτου, μη τολμώντας δε ο άθλιος να απευθυνθεί στον ίδιο, έλεγε στον όχλο:

-        Έχετε έξι ημέρες για να εργάζεστε. Σ’ αυτές λοιπόν, να έρχεστε να θεραπεύεστε κι όχι την ημέρα του Σαββάτου.

Αλλά ο Κύριος δεν τον άφησε αναπάντητο. Με το πρόσχημα της αργίας του Σαββάτου, ο γεμάτος χολή και κακότητα εκείνος άνθρωπος είχε θελήσει να διαστρέψει στον λαό το πνεύμα της αληθινής θρησκείας. Ο μωσαϊκός νόμος απαγόρευε την εργασία κατά την αγία έβδομη ημέρα, όχι όμως βέβαια και την αγαθοεργία. Κι ο Ιησούς έκαμε ν’ αστράψει η αλήθεια αυτή στις ψυχές, όπου ο αρχισυνάγωγος έσπειρε τη σύγχυση.

-        Υποκριτή, του είπε. Ο καθένας σας το Σάββατο δεν λύνει το βόδι του ή τον γαϊδούρι του από τη φάτνη και δεν τα πηγαίνει για πότισμα; Αυτή, λοιπόν, η γυναίκα, που είναι θυγατέρα του Αβραάμ, κι ο Σατανάς την είχε δεμένη δεκαοκτώ χρόνια, δεν έπρεπε να λυθεί από τα δεσμά της παθήσεως της την ημέρα του Σαββάτου;

Ως λύσιμο χαρακτήρισε ο Κύριος την ίαση της γυναίκας εκείνης. Λύσιμο και απελευθέρωση από δεσμά, που δεν είχε κάνει απλώς η φύση, αλλά ο ίδιος ο Σατανάς. Αυτός είναι ο τεχνίτης κάθε δεινής καταστάσεως, ο απώτερος αίτιος κάθε παθήματος απ’ όσα βρίσκουν τους ανθρώπους.

Όταν η κτίσις βγήκε από τα χέρια του Θεού, ήταν «καλή λίαν». Δεν τη σκίαζε το παραμικρό ελάττωμα, η παραμικρή ατέλεια, η ελάχιστη κακία. Όταν, όμως, οι πρωτόπλαστοι έπεσαν στην παρακοή κι εκδιώκτηκαν από τον παράδεισο της τρυφής, τότε η κτίσις διασαλεύτηκε και αμαυρώθηκε, έγινε πεδίο ενεργείας του πονηρού πνεύματος. Τότε, ανάμεσα στα άλλα δεινά, που βρήκαν τον άνθρωπο, έκαμαν την εμφάνιση τους και οι αρρώστιες.

Όπως κάθε άλλο κακό, έτσι κι αυτές δεν προέρχονται ποτέ από τον Θεό. Προέρχονται από τον Διάβολο. Είναι ένα είδος από τα μυριότροπα δεσμά, που αυτός χαλκεύει για τον άνθρωπο.

Ο Θεός επιτρέπει, όπως και τις άλλες θλίψεις, τις αρρώστιες, όχι για τιμωρία ούτε για να κάμει το χατίρι του Πονηρού, αλλά για να δοξάζεται το άγιο όνομα του είτε με τη μετάνοια μας είτε με την υπομονή μας. Κι ότι έτσι είναι, φαίνεται από πολλά σημεία τα Γραφής. Ο παραλυτικός, που ο Ιησούς γιάτρεψε κοντά στην προβατική πύλη της Ιερουσαλήμ, είχε υψώσει την ψυχή του στον Θεό καταλαβαίνοντας από την πολυχρόνια εκείνη πάθηση του, ότι η αμαρτία στην οποία είχε δουλέψει, όταν ήταν νέος, οδηγεί στον θάνατο. Γι’ αυτό κι ο Σωτήρ του είπε: «Τώρα, που έγινες υγιής, πρόσεξε να μην ξαναπέσεις στην αμαρτία, για να μην σου συμβεί τίποτε το χειρότερο». Ο τυφλός, εξ’ άλλου, που επίσης έγινε καλά από τον Χριστό, διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο ότι δεν είχε γεννηθεί έτσι επειδή τάχα οι γονείς του ήταν δοσμένοι στην αμαρτία ούτε προκαταβολικά γιατί τάχα αυτός ο ίδιος ήταν κακός άνθρωπος. Όταν οι μαθητές πρόβαλαν αυτές τις δυο υπόνοιες, ο Κύριος τους είπε: «Ούτε οι γονείς του ούτε ο ίδιος αμάρτησαν, αλλά αυτό έγινε για να δοξαστεί ο Θεός». Σ’ αυτή την περίπτωση, η αρρώστια επιτράπηκε από τον Θεό όχι ως παιδαγωγικό μέσον για τη σωτηρία ενός αμαρτωλού, αλλά απεναντίας για να επιβραβευθεί μια αγαθή ψυχή, όπως ήταν εκείνη του τυφλού και να θριαμβεύσει η δύναμη και η χάρις του Θεού. Γι’ αυτό τον λόγο, ακόμη κι ένας Παύλος, είχε «σκόλοπα στη σάρκα». Γι’ αυτόν τον λόγο κι ένας δίκαιος Ιώβ έχασε μαζί με όλα τα αγαθά του και την υγεία του και βρέθηκε πάνω στην κοπριά, γεμάτος έλκη.

Κ ότι τεχνίτης των παθήσεων είναι ο Διάβολος, κι ότι ο Θεός απλώς τις επιτρέπει, φαίνεται καθαρά από την ιστορία ακριβώς του πολυάθλου Ιώβ, όπου διαβάζουμε ότι ο Διάβολος ζήτησε από τον Θεό την άδεια για να χτυπήσει τον δίκαιο άντρα με την αρρώστια, τη φτώχεια και τις άλλες δοκιμασίες, που του συνέβηκαν.

Ας ζητάμε, λοιπόν, αγαπητοί αδελφοί, από τον Κύριο, τον ιατρό των ψυχών και των σωμάτων, την απελευθέρωση μας από τις σωματικές ασθένειες, όπως κι από εκείνες της ψυχής. Κι ας μη ξεχνάμε ποτέ, ότι πίσω από τα φυσικά αίτια αυτών των παθήσεων υπάρχει πάντα ο δάκτυλος του Διαβόλου. Γι’ αυτό, πλάι στα φάρμακα και τις φυσικές θεραπείες, μεγάλη πάντα είναι η βοήθεια που δίνει η προσευχή, η μετάνοια, η κατάνυξη στο να αντιμετωπίζουμε τις ασθένειες του σώματος. Εκτός από εκείνες, που ο Θεός εξακολουθεί να τις χρησιμοποιεί για να δοξάζεται με την καρτερία μας, την υπομονή μας και την άσειστη πίστη μας. Εκτός από εκείνες, που μοιάζουν σαν τον σκόλοπα του μεγάλου Παύλου, ο οποίος τρεις φορές είχε παρακαλέσει τον Κύριο για την πάθηση εκείνη, αλλά έλαβε την απάντηση: «Σου αρκεί η Χάρη μου. Η δύναμις μου θριαμβεύει ακριβώς μέσα στην αδυναμία».

 

Γιώργος Σαββίδης

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΛΟΥΚΑ (Προπατόρων)
Απόστολος: Β΄ Τιμ. α΄ 8-18
Ευαγγέλιο: Λουκ. ιδ΄ 16-24
15 Δεκεμβρίου 2013
 

 «Έρχεσθε, ότι ήδη έτοιμα εστι πάντα. Και ήρξαντο από μιάς παραιτείσθαι πάντες» (Λουκ. ιδ΄ 17-18). 

 

Σε μια ευχή της Θείας Λειτουργίας, ο λειτουργός ευχαριστεί το Θεό και εκ μέρους όλων των πιστών για τις φανερές αλλά και αφανείς ευεργεσίες. Ειδικότερα τον ευχαριστεί γιατί «από την ανυπαρξία μας έφερε στη ζωή και όταν εξεπέσαμε δεν μας άφησε στην πτώση και τον θάνατο, αλλά πάλιν μας ανέστησε και μας οδήγησε στην αλήθεια και τη ζωή. Και δεν έπαυσε τη σωτήρια ενέργεια έως ότου δια του αναληφθέντος Κυρίου μας, μας ανύψωσε και μας εις την ουράνιαν δόξα και μας χάρισε την αιώνιαν βασιλείαν του». Μια βασιλεία η οποία έχει ετοιμαστεί για τους ανθρώπους «από καταβολής κόσμου» (Ματθ. Κε΄ 34) από την αρχή του κόσμου. Μάλιστα, κατά τον Απόστολο Παύλο: «Ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, εξεπέστειλεν… τον υιόν αυτού, γενόμενον εκ γυναικός… ίνα την υοθεσίαν απολάβωμεν» (Γαλ. δ΄ 4-5).

Στόχος, λοιπόν, της ύπαρξης του ανθρώπου ήταν και εξακολουθεί διαχρονικά να παραμένει η συμμετοχή στη βασιλεία του Θεού. Έτσι όταν ο Ιησούς άρχιζε το δημόσιο κήρυγμα του πληροφορούσε τους ανθρώπους ότι έφτασε η βασιλεία του Θεού «Ήγγικε γαρ η βασιλεία του Θεού» (Ματθ. δ΄ 17). Σήμερα όμως δεν περιορίζεται στην εξαγγελία του ερχομού της βασιλείας του Θεού. Σήμερα, μέσω του ευαγγελίου, πληροφορεί, ενημερώνει και ταυτόχρονα προσκαλεί. Σήμερα πληροφορεί τους ανθρώπους, ότι η βασιλεία του Θεού, η βασιλεία των ουρανών, είναι μια πραγματικότητα. «Έρχεσθε ότι ήδη έτοιμα εστί πάντα». Ελάτε, όλα είναι έτοιμα. Πρόσκληση «έρχεσθε» αλλά και ενημέρωση «ότι ήδη έτοιμα εστί πάντα». Πρόσκληση γενική και διαχρονική. Μια πρόσκληση που απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους δια μέσου των αιώνων. Η πρόσκληση, όμως, είναι και ειδική. Είναι πρόσκληση προσωπική που απευθύνεται στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, άρα και στον καθένα από μας. Η βασιλεία του Θεού παρομοιάζεται με «δείπνον μέγα» που παρατίθεται στους καλεσμένους στο τέλος της ημέρας ή μεταφορικά στο τέλος της ζωής. Πέραν από τα πλούσια αγαθά, ο κάθε καλεσμένος θα έχει τη χαρά και την τιμή να βλέπει, πρόσωπο προς πρόσωπο τον οικοδεσπότη, τον Θεόν.

Εξαιρετική η τιμή για κάθε καλεσμένο. Όμως η αποδοχή αυτής της πρόσκλησης δεν εξαντλείται σε μια μόνο στιγμή, ούτε και σε μια μεμονωμένη πράξη, αλλά σε μια σειρά πράξεων και ενεργειών του ανθρώπου. Η βασιλεία του Θεού είναι βίωμα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου. Η βασιλεία του Θεού η οποία «εντός υμών εστίν» (Λουκ. ιζ΄ 21) είναι μια διαρκής κοινωνία με το Θεό. Είναι μια βίωση της παρουσίας του Θεού μέσα από την εφαρμογή του θελήματός του. Είναι η στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος μπορεί να βιώσει και άρα και να ομολογήσει όπως και ο Απόστολος Παύλος «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. β΄ 20). Δε ζω πια εγώ, αλλά ζει στο πρόσωπο μου ο Χριστός. Αυτός ο τρόπος ζωής φανερώνει ότι ο άνθρωπος όχι μόνο έγινε αποδέκτης της πρόσκλησης του Θεού, αλλά και ότι επάξια θα παρακαθίσει στο τέλος της ημέρας και της ζωής του στο Δείπνο της Βασιλείας του Θεού.

Μέγα το Δείπνον, όπως και το μέγεθος των αγαθών της Χάριτος του Θεού. Μέγα το Δείπνον, γιατί η αγάπη του Θεού θέλει να το απολαύσουν οι άνθρωποι. Άρα ανέκφραστη η αγάπη του Θεού προς τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και κατά συνέπεια και στον καθένα από μας ξεχωριστά.

Παρά το ότι το Δείπνον ετοιμάστηκε για όλους, εντούτοις κοινωνοί αυτού του Δείπνου θα είναι μόνο οι «εκλεκτοί». Δηλαδή όσοι θα ανταποκριθούν θετικά και με επάρκεια στην πρόσκληση του Θεού. Επειδή δε το ζήτημα είναι σημαντικό για τη ζωή του καθενός, για τούτο ο Κύριος τονίζει με σαφήνεια τους λόγους για τους οποίους θα τους αποκλείσει από τη χαρά της Βασιλείας του. Με ειλικρίνεια διευκρινίζει και στον καθένα από μας πως θα εξασφαλίσουμε το αιώνιο μέλλον μας ή πως θα θέσουμε σε κίνδυνο αυτή την αιωνιότητα.

Η σημερινή παραβολή του Μεγάλου Δείπνου είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Ενώ ο Θεός προσφέρει τα αγαθά στον άνθρωπο σαν μέσο που θα τον οδηγήσουν στον τελικό στόχο, τη συμμετοχή στο Δείπνο της Βασιλείας του, εντούτοις ο άνθρωπος στο τέλος απολυτοποιεί αυτά τα αγαθά, τα οικειοποιείται, τα θεωρεί αποκλειστικά δικά του, με αποτέλεσμα να οδηγείται στη ψευδαίσθηση της αυτάρκειας, αλλά και τη συνειδητή στέρηση αυτών των αγαθών από τους άλλους. Και όχι μόνον. Αυτή η συναίσθηση της αυτάρκειας τον οδηγεί και σε μια συνειδητή απόρριψη της πρόσκλησης του Θεού για συμμετοχή στο Δείπνο της Βασιλείας του.

Ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο: «Ήρξαντο από μιας παραιτείσθαι πάντες». «Πάντες», όλοι. Ένα αποτέλεσμα απογοητευτικό με απαντήσεις που διαχρονικά είναι οι ίδιες, έστω και αν είναι διαφορετικές οι εποχές. Απόλυτη προσήλωση στην ύλη, απληστία και οικογενειακά βάρη με κύρια χαρακτηριστικά τη σαρκική υποδούλωση και την μονολιθική ενασχόληση με την οικογένεια.

«Αγρόν ηγόρασα» είπε ο πρώτος καλεσμένος. «Ζεύγη βοών ηγόρασα πέντε» είπε, ο δεύτερος. Και ο τρίτος είπε: «Γυναίκα έγημα και δια τούτο ου δύναμαι ελθείν». Τρεις διαφορετικοί λόγοι με μια όμως προκλητική απάντηση: «Ερωτώ σε έχε με παρητημένον».

Για την επίτευξη των πιο πάνω στόχων ο άνθρωπος οδηγείται στην υπερβολή για να καταλήξει στον παραλογισμό. Το διαπιστώνουμε καθημερινά με το ξετύλιγμα του κουβαριού της οικονομικής κρίσης, αλλά και του ηθικού ξεπεσμού. Μιας κρίσης πρώτιστα ηθικών αξιών. Αν οι φροντίδες του ανθρώπου περιοριστούν μόνο στην ύλη, τότε για να την εξασφαλίσει, πολλές φορές, θα οδηγηθεί στην αδικία, την αισχροκέρδεια και την εκμετάλλευση των συνανθρώπων, έχοντας σαν πρώτιστη προτεραιότητα το κέρδος και σαν μέσα το ψεύδος και την απάτη, χαρακτηριστικά που διαπιστώνουμε στον τόπο μας και στις μέρες μας.

Αδελφοί μου, παρά την αρνητική στάση των καλεσμένων το Δείπνο της Βασιλείας του Θεού δεν ματαιώνεται και ότι ενώ όλοι είναι «κλητοί» - καλεσμένοι, λίγοι είναι οι «εκλεκτοί». Όμως εμείς που ανήκουμε; Ανήκουμε στους «κλητούς» ή τους «εκλεκτούς»; Αυτό το ερώτημα θα πρέπει να το απαντούμε καθημερινά με έργα και με λόγια, με τον τρόπο ζωής και συμπεριφοράς μας. Μέσα από αυτή την απάντηση διαμορφώνουμε όχι μόνο το παρόν, αλλά και προκαθορίζουμε το αιώνιο μέλλον μας. Ας φροντίσουμε, λοιπόν η απάντηση μας να είναι θετική για να μπορέσουμε να καταταχθούμε στην ομάδα των «εκλεκτών». Αμήν.

Θεόδωρος Αντωνιάδης

Κυριακή πρό ΤΗΣ Χριστού γεννήσεως
Απόστολος: Εβρ. ια’ 9 - 10 & 32 – 40
Ευαγγέλιον: Ματθ. α’ 1 –25
22 Δεκεμβρίου 2013
 

 «Ούτος γάρ σώσει τόν λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών» 

 

Μήνυμα σωτηρίας και λυτρώσεως εκπέμπει η σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου αδελφοί. Αυτός, ο Κύριος του οποίου την γέννηση εορτάζουμε ύστερα από λίγες ημέρες, Αυτός είναι που θα σώσει τον λαόν Του από τις αμαρτίες του. Είναι λοιπόν σαφής και κατηγορηματική η διαβεβαίωση του αγγέλου που παρουσιάστηκε στον Ιωσήφ. Είναι η εκπλήρωση της υπόσχεσης που έδωσε ο Θεός από την εποχή των πρωτοπλάστων, όταν έχασαν τον παράδεισο.

Έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο για να ζήσει ευτυχισμένος στον παράδεισο με την ευλογία του Θεού να πλημμυρίζει την ζωή του και την ύπαρξή του. Είχε την δυνατότητα να μείνει αγνός και αναμάρτητος κοντά στο Δημιουργό του. Είχε την δυνατότητα να ζήσει την αιώνια ευδαιμονία του παραδείσου. Ήταν όμως ελεύθερος να επιλέξει τον τρόπο που θα ζούσε. Και επέλεξε. Δέχτηκε την κακή και εύκολη συμβουλή του διαβόλου. Έχασε τον παράδεισο. Έχασε την ήρεμη και μακαρία ζωή κοντά στον Θεό. Στερήθηκε τα πλούσια αγαθά, που του παρεχώρησε η απέραντη αγάπη του Πλαστουργού.

Ωστόσο, αγαπητοί μου, δεν έπαυσε ο Θεός να αγαπά τον άνθρωπο. Δεν περιόρισε το ενδιαφέρον Του για τον άνθρωπο, ακόμη και ενώ παραβαίνοντας τις εντολές Του, υπηρέτησε την αμαρτία και απομακρύνθηκε από το Δημιουργό του. Και ενώ αμάρτανε, έμενε η υπόσχεση που άκουσε από τον Θεό. ‘Εμεινε στην ανάμνησή σου. Πέρασε από γενιά σε γενιά, σαν μια άπιαστη ελπίδα. Πέρασαν γενιές και γενιές, τρεις φορές «γενεές δεκατέσσαρες», όπως σημειώνει ο Ματθαίος, και έμεινε με την άσβεστη προσμονή να βρούν την σωτηρία. Ρίζωσε και έμεινε βαθειά μέσα στην ψυχή του, αταλάντευτη η πίστη, ότι δεν θα εγκατέλειπε ο Θεός το πλάσμα Του. Διέσωσαν και μετέφεραν την πίστη αυτή και την ελπίδα, οι θεόπνευστοι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. ‘Ολοι εκείνοι οι ξεχωριστοί άνθρωποι που αναφέρθηκαν σήμερα στην αποστολική περικοπή. Όλοι αυτοί, αρχίζοντας από τον Ισαάκ και Ιακώβ και φτάνοντας στον Δαυίδ και Σαμουήλ και τους προφήτες, που με τη δύναμη της πίστης τους, αντιμετώπισαν άφοβα αρχές και εξουσίες. Υπέστησαν απερίγραπτες κακουχίες, φρικτά και σκληρά βασανιστήρια χωρίς να κλονιστεί η μεγάλη πίστη τους. Αλλά, αγαπητοί μου, τη θεία φώτιση δέχτηκαν ακόμη και φιλόσοφοι ειδωλολάτρες, που έγιναν όργανα της χάριτος του μοναδικού Θεού, και  πιστεψαν ότι μεριμνώντας για τους ανθρώπους, ο Θεός, θα έλθει να τους σώσει. «Καθεύδοντες διατελείτε αν, έως αν ο Θεός κηδόμενος υμών πέμψειεν άλλον τινά σώσαι υμάς», διεκήρυττε ο φιλόσοφος Σωκράτης. Θα παραμείνετε κοιμισμένοι και απερίσκεπτοι, έλεγε στους Αθηναίους ο Σωκράτης, ώσπου ο Θεός φροντίζοντας για σας θα σας στείλει κάποιον άλλον για να σας σώσει. Και έφθασε το πολυαναμενόμενο, φορτισμένο με τις πανανθρώπινες ελπίδες πλήρωμα του χρόνου.

«Ούτος γάρ σώσει τόν λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών».

Σφάλματα και αμαρτίες κάλυψαν και διαμορφώνουν τη ζωή των ανθρώπων, αγαπητοί μου. Παράβαση των εντολών και νόμων του θείου θελήματος χαρακτήρισαν και χρωματίζουν τη ζωή όλων μας.

Το θέλημα του Θεού που μετέφεραν και παρουσίασαν οι προφήτες, τον νόμο του Θεού που δίδαξαν, λίγοι τα άκουσαν. Οι περισσότεροι ακολούθησαν άλλον τρόπο ζωής, που ελεύθερα επέλεξαν, απομακρυνόμενοι από τον Θεό. Δυστυχώς ωστόσο και μεις δεν ακολουθούμε πάντοτε το θέλημα του Κυρίου μας. Εύκολα παρασυρόμαστε, πολλές φορές γνωρίζοντας ότι περπατάμε σε ολισθηρό και επικίνδυνο δρόμο, τον δρόμο της αμαρτίας.

Πριν είκοσι αιώνες, αγαπητοί μου αδελφοί, ενανθρώπισε ο Κύριος και μας προσέφερε άλλη μια ευκαιρία σωτηρίας, λύτρωσης από την αμαρτία. Δόθηκε σέ όλους μας αυτή η ευκαιρία, και παραμένει στην απόλυτη διάθεσή μας, ακόμη και σήμερα. Τη ευκαιρία δεν την κυνηγάς. Πρέπει να είσαι έτοιμος να την αρπάξεις μόλις την αντικρύσεις. Κι όμως ο Θεός, μας δίνει όχι μια, αλλά πολλές ευκαιρίες. Και περιμένει, όπως ο καλός πατέρας περιμένει με υπομονή το παιδί του, τον γιο της παραβολής του ασώτου, που καθυστερεί και αργεί να έλθει κοντά του. Ευκαιρία λοιπόν να την αρπάξουμε και λυτρωθούμε από την αμαρτία, που μας καταδυναστεύει.

Η αμαρτία, πολλές φορές, κυριαρχεί και χαρακτηρίζει σχέσεις και πράξεις μας, τα λόγια μας και τις σκέψεις μας. Γινόμαστε υποχείρια των αδυναμιών και επιθυμιών μας, παίγνια στα χέρια του σατανά.

Έρχεται λοιπόν ο Κύριος. Γίνεται άνθρωπος για να μας σώσει. Να μας απαλλάξει από το βάρος των σφαλμάτων μας. Τούτες ιδιαίτερα τις μέρες, υπενθυμίζει σε όλους μας η Εκκλησία μας, την ανάγκη της σωτήριας σχέσης με τον Χριστό. Είναι η ευκαιρία να ετοιμάσουμε την φάτνη της ψυχής μας, να δεχτεί το Θείο Βρέφος. Να ειρηνεύσουμε τις σχέσεις μας με τον Θεό και τους συνανθρώπους μας. Να καθαρίσουμε από κάθε αμαρτία την ψυχή μας για να δεχτούμε τον Χριστό μέσα μας. Να ζητήσουμε την χάρη του Παναγίου Πνεύματος για να επιτύχουμε να πλησιάσουμε περισσότερο τον Θεό, αφήνοντας μακριά μας τα βαρίδια που μας κρατούν δεμένους στη γή και στις αδυναμίες μας. Να συμμετάσχουμε με αγνή πρόθεση και καθαρή καρδιά στα μυστήρια της Εκκλήσίας που θα μας ενδυναμώνουν και θα οδηγήσουν την προσπάθειά μας στην επιτυχία, την κατάκτηση της αγάπης του Θεού. Κι ας μην ξεχνούμε, αυτό που είπαμε στην αρχή: «Ούτος γάρ σώσει τόν λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών».

Η υπόσχεση Του: Θα σώσει τον λαόν Του, όλους εμάς δηλαδή,  από τα σφάλματα, τα λάθη, τις αμαρτίες μας. Αυτή η βεβαιότητα πλημμυρίζει την ψυχή μας από χαρά, την ουράνια ευδαιμονία και την ειρήνη.

 

δ.γ.ς.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΙΝ
Απόστολος: Γαλ. α΄ 11-19
Ευαγγέλιο: Ματθ. β΄ 13-23
29 Δεκεμβρίου 2013
 

 «Μέλλει γαρ Ηρώδης ζητείν το παιδίον του απολέσαι αυτό» (Ματθ. β΄ 13) 

 

Δυο σημαντικά γεγονότα προβάλλουν από «καταβολής κόσμου». Πρώτον, η διαχρονική αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο και δεύτερον η αρνητική απάντηση του ανθρώπου στην προσπάθεια αυτή του Θεού. Η αγάπη του Θεού, πέραν από τη δημιουργία του ανθρώπου «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού», μετά την πτώση εξαγγέλλει την αποστολή του Υιού του ως Λυτρωτή και Σωτήρα του κόσμου. Μέσω των Προφητών προετοιμάζει τους ανθρώπους για τούτο το σημαντικό γεγονός. Έτσι «ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, εξαπέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού» (Γαλ. Δ΄ 4). Τούτο το γεγονός δοξολόγησαν οι Άγγελοι και επιβεβαίωσαν ποιμένες και μάγοι από την Ανατολή με την προσκύνησή τους και μαζί μ’ αυτούς πορευθήκαμε πριν λίγες μέρες κι εμείς νοερά στη Βηθλεέμ για να τον προσκυνήσουμε.

Αποκορύφωμα, λοιπόν, της αγάπης του Θεού προς τους ανθρώπους, είναι ότι ο Θεός γίνεται άνθρωπος, στο πρόσωπο του Ιησού, συναναστρέφεται με τους ανθρώπους και τέλος με τη Σταυρική Του θυσία εκφράζει κατά τρόπο απόλυτο την αγάπη του προς τον κόσμο. Τονίζει ο ίδιος ο Κύριος. «Μείζονα ταύτης αγάπης ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού  θη υπέρ των φίλων του. Υμείς φίλοι μου εστέ» (Ιωάν. ιε΄ 13). Αλλά και πάλι ο ίδιος ο Κύριος επιβεβαιώνει: «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο το μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια. Γιατί ο Θεός δεν έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να καταδικάσει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος δι’ αυτού» (Ιωάν. γ΄ 16-17). Όμως, πως απαντά ο άνθρωπος στη διαχρονική αγάπη του Θεού;

Δυστυχώς η απάντηση είναι απογοητευτική. Πολύ εκφραστικοί είναι για τούτο οι λόγοι του Κυρίου: «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, που σκοτώνεις τους προφήτες και λιθοβολείς όσους στέλνει ο Θεός σε ‘σένα, πόσες φορές θέλησα να συνάξω τα παιδιά σου όπως η κλώσα συνάζει τα κλωσόπουλα κάτω από τις φτερούγες της, κι εσείς δεν το θελήσατε» (Ματθ. κγ΄ 37). Στην αγάπη, του Θεού αντιτάσσει την άρνηση και την απόρριψη. Στην αγάπη του Θεού απαντά με μίσος. Γι’ αυτή την απόρριψη της αποδοχής του Λυτρωτή είναι πολύ εκφραστικοί οι λόγοι του Ευαγγελιστή Ιωάννη: «Εις τα ίδια ήλθε, και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον» (Ιώαν. α΄ 11). Δηλαδή, ήρθε στον τόπο το δικό του, και οι δικοί του δεν τον δέχτηκαν. Και όχι μόνο δεν τον δέχτηκαν αλλά και απάντησαν με μίσος.

Ήδη από τη στιγμή της Γέννησης αρνούνται να του προσφέρουν στέγη ή φιλοξενία με αποτέλεσμα Ιωσήφ και Μαριάμ να καταλήξουν στο σπήλαιο και ο ίδιος ο Ιησούς να γεννηθεί σ’ αυτό και να ξαπλώσει σ’ ένα παχνί γιατί, κατά τον Ευαγγελιστή Λουκά «ουκ ην αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι» (Λουκ. β΄ 7)γιατί δε βρήκαν μέρος στο πανδοχείο.

Όμως συστηματικά ακολουθείται μια εχθρική στάση. Ακούσαμε στο σημερινό ευαγγέλιο: «Όταν κατάλαβε ο Ηρώδης πως οι μάγοι τον εξαπάτησαν, οργίστηκε πάρα πολύ. Έστειλε τότε στρατιώτες και σκότωσαν στη Βηθλεέμ και στην περιοχή της όλα τα παιδιά από δυο χρόνων και κάτω, σύμφωνα με το χρόνο που εξακρίβωσε από τους μάγους. Έτσι εκπληρώθηκε ο λόγος του Κυρίου, που είχε πει ο προφήτης Ιερεμίας: «Ακούστηκε στη Ραμά κραυγή, θρήνος, κλάματα και στεναγμός βαρύς∙ για τα παιδιά της κλαίει η Ραχήλ και πουθενά δε βρίσκει παρηγοριά γιατί δεν υπάρχουν πια στη ζωή».

Πριν ακόμα, λοιπόν, σβήσει ο απόηχος του αγγελικού μηνύματος που ευαγγελιζόταν «χαράν μεγάλην» στους ποιμένες και ότι αυτό το χαρμόσυνο άγγελμα, «θα γεμίσει με χαρά όλον τον κόσμο», γιατί «σήμερα στην πόλη του Δαβίδ γεννήθηκε για χάρη σας σωτήρας κι αυτός είναι ο Χριστός, ο Κύριος» (Λουκ. β΄ 10-11), την ίδια εποχή εκδηλώνεται και η θηριωδία του Ηρώδη με τη σφαγή των παιδιών.

Όμως, το κακό δε σταμάτησε ως εδώ. Συνεχίστηκε μέσα από τους αιώνες με μεγαλύτερη μανία και περισσότερα θύματα. Εκατομμύρια τα θύματα των διωγμών δια μέσου των αιώνων. Εκατομμύρια τα θύματα των διαφόρων πολέμων είτε στα πεδία των μαχών, είτε και σε καιρό ειρήνης που σκοτώνονται από την ασιτία, που αφήνονται να πεθάνουν από την πείνα. Τι να πούμε ακόμα για τις «σιωπηλές κραυγές» των εμβρύων που θανατώνονται στις μέρες μας με τις εκτρώσεις με διάφορα προσχήματα και άκουσον, άκουσον και ως «ανθρώπινο δικαίωμα». Τι στιγμή που επικαλούμαστε ανθρώπινα δικαιώματα, γιατί την ίδια στιγμή διαγράφουμε το ίδιο δικαίωμα είτε για τα έμβρυα, είτε για τους άλλους ανθρώπους που με διάφορα μέσα τους αφαιρούμε τη ζωή; Δικαιώματα έχουμε μόνο εμείς; Δικαιώματα έχουν μόνο μερικοί; Γιατί; Το όποιο δικαίωμα το έχει ο κάθε ένας και η κάθε μια ανεξαρτήτως γλώσσας, θρησκείας, εθνικής ή φυλετικής καταγωγής.

Δυστυχώς «επλεόνασεν η αμαρτία». Το κακό και η κακία γενικά εξακολουθεί να είναι ένα με τη φύση μας. Έτσι βλέπουμε σε κάθε εποχή και σε κάθε κοινότητα να αντιμάχεται ο ένας τον άλλο. Ακόμα και στα μέλη της ίδιας οικογένειας η κακία αποτελεί πρώτη είδηση στα μέσα ενημέρωσης.

Όμως, τα κάθε λογής θύματα βίας και κακοποίησης ρωτούν και ξαναρωτούν. Ως πότε θα συνεχίσει αυτή η κατάσταση; Όσο κι αν ακουστεί παράξενο, η απάντηση θα εξαρτηθεί και από τον ίδιο τον εαυτό μας. Όταν σαν άτομα πάψουμε να είμαστε συνεργοί του προβλήματος. Όταν πάψουμε να είμαστε συνένοχοι με τη σιωπή μας. Το πρόβλημα θα υπάρχει όσο παραμένουμε οι ίδιο προσηλωμένοι στο κακό.

Αδελφοί μου, δεν είναι ματαιοπονία να αγωνιζόμαστε για το καλό. Αντίθετα ματαιοπονία θα είναι το να επιμένουμε στο κακό. Γιατί ο Θεός θα επιτρέψει τη ματαίωση του σχεδίου του για τη σωτηρία του ανθρώπου, όπως και δεν το επέτρεψε με το σχέδιο του Ηρώδη, έστω κι αν διέταξε τη σφαγή των νηπίων. Γιατί, συνεργάτες στην εκπλήρωση του σχεδίου του μπορούμε να γίνουμε κι εμείς με το να αντισταθούμε στο κακό και με το να ενεργοποιήσουμε μέσα μας το καλό.

Ας μη λυγίσουμε, λοιπόν, μπροστά στο κακό που υπάρχει τριγύρω μας και μέσα μας. Ας λυγίσουμε καλύτερα το γόνυ του σώματος και της ψυχής σε μια ασταμάτητη προσευχή προς το βρέφος της Βηθλεέμ. Αυτό είναι και το λυτρωτικό μήνυμα των Χριστουγέννων. Ένα μήνυμα δύναμης, ελπίδας και αγάπης. Ένα μήνυμα επαναφοράς μας στη σωστή πορεία προς τη θέωση. Μπορεί μέσα μας και γύρω μας να υπάρχει έρημος και μοναξιά. Ας μη μας φοβίζει η μοναξιά. Ιδιαίτερα η μοναξιά της αρετής. Με τη χάρη που μας προσφέρεται με τη Γέννηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού θα μπορέσουμε να φτάσουμε στη δυνατότητα της θέωσης. Ο Κύριος έγινε άνθρωπος για να οδηγηθούμε οι άνθρωποι στη θέωση. Δική μας λοιπόν η επιλογή. Δική μας και η δυνατότητα της θέωσης. Αν την επιθυμούμε πραγματικά θα τα καταφέρουμε. Ας την επιδιώξουμε με χωρίς αναβολή. Αμήν.

 

Θεόδωρος Αντωνιάδης


 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ
ΣΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ
ΛΟΓΟΣ ΣΤ΄

 

Νομίζω ότι είναι σωστό να μιλήσω πρώτα γι’ αυτό, ώστε να προχωρήσει μεθοδικά η θεωρία μας για το χωρίο αυτό. Η θεία φύση, ότι είναι στην ουσία της αυτή καθαυτή, είναι πάνω από  κάθε καταλυτική ενέργεια του νου, επειδή είναι απρόσιτη κι απροσπέλαστη με υποθέσεις και δεν έχει βρεθεί καμιά δύναμη από τους ανθρώπους για την κατανόηση αυτών που δεν μπορούν να κατανοηθούν ούτε επινοήθηκε καμιά μέθοδος για την κατανόηση των ακατανόητων. Γι’ αυτό και ο μεγάλος Απόστολος ονομάζει «ανεξιχνίαστους τους δρόμους του», σημαίνοντας με το λόγο του αυτόν ότι οι λογισμοί μας δεν μπορούν να βαδίσουν το δρόμο αυτό, που οδηγεί στη γνώση της θείας ουσίας. Γιατί κανένας από εκείνους που πέρασαν πρωτύτερα από τη ζωή δεν άφησε κανένα σημάδι κατανόησης για τη γνώση της πάνω από τη γνώση ουσίας. Επειδή είναι τέτοιος στη φύση αυτός που είναι πάνω από κάθε φύση, με άλλο τρόπο και βλέπουμε και καταλαβαίνουμε αυτόν που είναι αόρατος και απεριόριστος. Οι τρόποι της κατανόησης αυτής είναι πολλοί. Και μπορούμε και με τη σοφία που φαίνεται σε όλα τα δημιουργήματα να δούμε αυτόν που δημιούργησε με σοφία τα πάντα. Όπως εξάλλου και στα ανθρώπινα δημιουργήματα βλέπομε κατά κάποιο τρόπο με το νου μας το δημιουργό ενός έργου, επειδή έχει εναποθέσει στο έργο την τέχνη του. Και δεν βλέπουμε βέβαια την τέχνη του τεχνίτη, αλλά μόνο την τεχνική του ικανότητα που εναπόθεσε ο τεχνίτης πάνω στο κατασκεύασμα του.

Έτσι αποβλέποντας και στην τάξη της δημιουργίας εντυπώνομε μέσα μας όχι βέβαια την έννοια της ουσίας, αλλά την έννοια της σοφίας εκείνου που έκανε με σοφία τα πάντα. Και ακόμη, αν σκεφτούμε την αιτία της ζωής μας, ότι δεν ήρθε βέβαια από ανάγκη αλλά από αγαθή προαίρεση για να δημιουργήσει τον άνθρωπο, πάλι και με τον τρόπο τούτο  λέμε ότι έχουμε δει το Θεό, αλλά συλλαμβάνουμε με το νου μας την αγαθότητα του κι όχι την ουσία του. Έτσι και όλα τα άλλα νοήματα, όσα ανεβάζουν τη σκέψη μας προς το καλύτερο και το ανώτερο, τα ονομάζουμε κατανόηση του Θεού, επειδή καθένας από τα υψηλά νοήματα μας φέρνει στο Θεό για να τον δούμε. Γιατί η δύναμη και η καθαρότητα και το να παραμένει το αυτό και η καθαρότητα από το αντίθετο και όλα τα παρόμοια αποτυπώνουν στην ψυχή μας την εικόνα μιας θείας και υψηλής έννοιας. Δείχνουν λοιπόν όσα είπαμε πως και ο Κύριος αληθεύει υποσχόμενος ότι θα δουν το Θεό όσοι έχουν καθαρή καρδιά αλλά και ο Παύλος δεν ψεύδεται, λέγονται με τη σχετική διατύπωση του ότι «ούτε είδε κανένας το Θεό ούτε και μπορεί να τον δει». Γιατί αυτός που είναι από τη φύση του αόρατος, γίνεται ορατός με τις ενέργειες του σ’ εκείνα που βρίσκονται γύρω του.

Αλλά η έννοια του μακαρισμού δεν αποβλέπει σ’ αυτό μονάχα να μπορέσουμε να σχηματίσουμε από μια ενέργεια την εικόνα αυτού που ενεργεί. Γιατί με τον τρόπο αυτόν θα συνέβαινε ίσως και στους σοφούς του αιώνα αυτού να κατανοήσουν την υπερκείμενη σοφία και δύναμη από την καλή σύνθεση του κόσμου. Κάτι άλλο νομίζω υποδεικνύει ο έξοχος μακαρισμός σ’ εκείνους που μπορούν να δεχτούν και να καταλάβουν το ποθούμενο. Τη σκέψη που μου ήρθε θα εξηγήσω με παραδείγματα. Υπάρχει ένα αγαθό στην ανθρώπινη ζωή, η σωματική υγεία. Μακάριο δεν είναι ωστόσο να γνωρίζεις μόνο τον ορισμό της υγείας, αλλά ζεις με υγεία. Αν κανένας αφιερώνοντας εγκώμια στην υγεία παίρνει τροφή που προκαλεί αρρώστιες και δηλητηριάζει τον οργανισμό, τι κέρδισε από τα εγκώμια της υγείας, όταν τον αφανίζουν οι αρρώστιες; Μ’ αυτόν τον τρόπο λοιπόν ας εννοήσουμε και το λόγο τούτο, ο Κύριος δεν λέει ότι μακάριο είναι να γνωρίσεις κάτι περί Θεού, αλλά το να έχεις το Θεό μέσα στην ψυχή σου. Γιατί λέει, «μακάριοι είναι όσοι έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν το Θεό». Δε νομίζω βέβαια ότι προβάλλει το Θεό ως ένα θέαμα απέναντι σ’ εκείνον που έχει καθαρά τα μάτια της ψυχής, αλλά ίσως το έξοχο χωριό μας υποδεικνύει τούτο, που και σε άλλους παρουσιάζει ο Λόγος πιο γυμνό λέγοντας ότι «η βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας» για να μάθουμε δηλαδή ότι όποιος έχει αποκαθαρίσει την καρδιά του από κάθε σχέση με την κτίση και κάθε εμπαθή διάθεση μέσα στην ίδια του την ομορφιά βλέπει καθαρή την εικόνα της θείας φύσης.

Νομίζω λοιπόν με τα λίγα που είπε ο λόγος δίνει την εξής συμβουλή∙ «Άνθρωποι, όσοι έχετε κάποια επιθυμία για να δείτε το όντως αγαθό, όταν ακούσετε ότι το θείο μεγαλείο υψώνεται πάνω από τους ουρανούς και η δόξα του είναι ανερμήνευτη και το κάλλος άρρητο και η φύση του αχώρητη, μην πέσετε στην απελπισία, γιατί δεν μπορείτε να δείτε αυτό που ποθείτε. Γιατί ότι μπορείς εσύ να καταλάβεις, είναι το δικό σου μέτρο για την κατανόηση του Θεού από σένα, γιατί σε έπλασε τέτοιου είδους αγαθό ενουσίωσε ευθύς αμέσως μέσα στη φύση σου, αποτύπωσε δηλαδή ο Θεός μέσα στη σύνθεση σου τα μιμήματα των αγαθών της ίδιας του της φύσης σαν να ήσουν είδος κεριού όπου χάραξε το ανάγλυφο τους. Αλλά η κακία χύθηκε επάνω στο θεϊκό χάραγμα και αχρήστεψε το αγαθό καταχωσμένο κάτω από τα αισχρά επικαλύμματα. Αν λοιπόν αποπλύνεις πάλι με την επιμελή ζωή σου τον ρύπο που επικάθισε στην καρδιά σου, θα ξαναλάμψεις το θεόμορφο κάλλος. Όπως συμβαίνει στο σίδηρο λόγω της φύσης του, όταν καθαριστεί με την ακόνη από τη σκουριά, το σίδερο που πρώτα ήταν μαύρο αντανακλώντας το φως του ήλιου βγάζει κάποιες αστραπές και λάμψεις. Έτσι και ο εσωτερικός άνθρωπος που ο Κύριος τον ονομάζει καρδιά, όταν αποξύσει από πάνω του την ακαθαρσία της σκουριάς που την έκανε να βγει στην επιφάνεια το κακό μούχλιασμα, θα ξαναπάρει πάλι την ομοιότητα του προς το αρχέτυπο και θα γίνει αγαθός. Και ότι είναι όμοιο με το αγαθό, είναι ασφαλώς αγαθό.

Όποιος λοιπόν βλέπει τον εαυτό του, βλέπει μέσα του αυτό που ποθεί. Και έτσι γίνεται μακάριος ο καθαρός στην καρδιά, επειδή αποβλέποντας στην ίδια του την καθαρότητα, βλέπει το αρχέτυπο μέσα στην εικόνα του. Όπως αυτοί που βλέπουν τον ήλιο μέσα σε κάτοπτρο, ακόμα κι αν δεν ατενίσουν τον ίδιο τον ουρανό, δε βλέπουν τον ήλιο στην αντανάκλαση του κατόπτρου λιγότερο από εκείνους που έχουν τα βλέμματα στον ίδιο τον κύκλο του ηλίου. Έτσι λέει κι εσείς, κι αν σας λείπει η δύναμη να κατανοήσει το φως, αν ξαναγυρίσετε στη χάρη της εικόνας που είχε από την αρχή κατασκευαστεί μέσα σας, έχετε μέσα σας αυτό που ζητάτε. Η θεότητα είναι καθαρότητα, απάθεια και αποξένωση από κάθε κακό. Αν όλα αυτά υπάρχουν μέσα σας, έχετε ασφαλώς μέσα σας το Θεό. Όταν λοιπόν είναι καθαρός από κάθε κακία κι ελεύθερος από πάθος και χωρισμένος από κάθε μόλυσμα ο λογισμός μέσα σου, είσαι μακάριος για την καθαρότητα της ματιάς σου, επειδή αφού καθαρίστηκες κατανόησες ότι είναι αθέατο για όσους δεν έχουν καθαριστεί. Κι αφού αφαιρέθηκε η υλική ομίχλη από τα μάτια της ψυχής στην καθαρή αιθρία της καρδιάς βλέπεις ολοκάθαρα το μακάριο θέαμα. Κι αυτό ποιο είναι; Η καθαρότητα, ο αγιασμός, η απλότητα, όλα αυτά τα φωτεινά απαυγάσματα της  θείας φύσης με τα οποία βλέπουμε το Θεό.

 

(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ
ΕΡΓΑ ΤΟΜΟΣ 8ος ΣΕΛ 235-241)

 
 
 
                                                                                                        Σελ
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ............................................................................... 146
Εγκύκλιος του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Πάφου κ.κ. Γεωργίου
για τη διεξαγωγή εράνου υπέρ των τυφλών.......................................... 64
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΩΝ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ                                       σελ
Τα Άγια Θεοφάνεια............................................................................... 2
Κυριακή μετά τα Φώτα.......................................................................... 4
Κυριακή ΙΒ΄ Λουκά.............................................................................. 6
Κυριακή ΙΕ΄ Λουκά (Ζακχαίου).............................................................. 8
Κυριακή ΙΕ΄ Ματθαίου.......................................................................... 14
Κυριακή ΙΣΤ΄ Ματθαίου........................................................................ 16
Κυριακή ΙΖ΄ Ματθαίου (Χαναναίας)....................................................... 18
Κυριακή ΙΣΤ΄ Λουκά (Τελώνου και Φαρισαίου)........................................ 20
Κυριακή ΙΖ΄ Λουκά (Ασώτου)................................................................ 26
Κυριακή της Απόκρεω........................................................................... 28
Κυριακή της Τυρινής............................................................................ 30
Κυριακή Α΄ Νηστειών (Ορθοδοξίας)....................................................... 32
Κυριακή Β΄ Νηστειών............................................................................ 34
Κυριακή Γ΄ Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως)........................................ 38
Κυριακή Δ΄ Νηστειών............................................................................ 40
Κυριακή Ε΄ Νηστειών............................................................................ 42
Κυριακή των Βαΐων............................................................................... 44
Άγιον Πάσχα......................................................................................... 50
Κυριακή του Αντίπασχα (Θωμά).............................................................. 52
Κυριακή των Μυροφόρων....................................................................... 54
Κυριακή του Παραλύτου......................................................................... 56
Κυριακή της Σαμαρείτιδος....................................................................... 62
Κυριακή Αγίων Πατέρων......................................................................... 66
Κυριακή της Πεντηκοστής...................................................................... 68
Κυριακή των Αγίων Πάντων.................................................................... 70
Κυριακή Β΄ Ματθαίου............................................................................. 74
Κυριακή Αγίων Πατέρων (Δ΄ Οικ. Συν).................................................... 76
Κυριακή Δ΄ Ματθαίου............................................................................ 78
Κυριακή Ε΄ Ματθαίου............................................................................ 80
Κυριακή Στ΄ Ματθαίου........................................................................... 86
Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου............................................................................ 88
Κυριακή Η΄ Ματθαίου........................................................................... 90
Κυριακή Θ΄ Ματθαίου........................................................................... 92
Της Ινδίκτου........................................................................................ 98
Κυριακή προ της Υψώσεως.................................................................. 100
Κυριακή μετά την Ύψωσιν................................................................... 102
Κυριακή Α΄ Λουκά.............................................................................. 104
Κυριακή Β΄ Λουκά.............................................................................. 106
Κυριακή Γ΄ Λουκά.............................................................................. 110
Κυριακή Δ΄ Λουκά (Σπορέως).............................................................. 112
Κυριακή Στ΄ Λουκά............................................................................. 114
Κυριακή Ζ΄ Λουκά.............................................................................. 116
Κυριακή Ε΄ Λουκά.............................................................................. 122
Κυριακή Η΄ Λουκά.............................................................................. 124
Κυριακή Θ΄ Λουκά.............................................................................. 126
Κυριακή ΙΓ΄ Λουκά.............................................................................. 128
Κυριακή ΙΔ΄ Λουκά............................................................................. 134
Κυριακή Ι΄ Λουκά............................................................................... 136
Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά (Προπατόρων)....................................................... 138
Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως.................................................... 140
Κυριακή μετά την Χριστού Γέννησιν...................................................... 142
 
ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
Γρηγορίου του Θεολόγου Λόγος Γ΄..........................................................10
Γρηγορίου του Θεολόγου Λόγος Στ΄.......................... 22, 46, 58, 82, 94, 118
Γρηγορίου Νύσσης Στους Μακαρισμούς Λόγος Στ΄.......................... 130, 144
 
 
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
ΜΗΝΑΣ............................................................................................... σελ
Ιανουάριος............................................................................................ 12
Φεβρουάριος........................................................................................ 24
Μάρτιος................................................................................................ 36
Απρίλιος............................................................................................... 48
Μάιος................................................................................................... 60
Ιούνιος................................................................................................. 72
Ιούλιος................................................................................................. 84
Αύγουστος............................................................................................ 96
Σεπτέμβριος....................................................................................... 108
Οκτώβριος.......................................................................................... 120
Νοέμβριος.......................................................................................... 132
Δεκέμβριος......................................................................................... 148
 
 
 ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Κυριακή               1 Δεκεμβρίου                                   :              ΛΕΤΥΜΠΟΥ
Τρίτη                   3 Δεκεμβρίου (Εσπερινός)                 :              ΑΡΜΟΥ
Τετάρτη               4 Δεκεμβρίου                                   :               ΣΑΛΑΜΙΟΥ
Πέμπτη                5 Δεκεμβρίου, (Εσπερινός)                :               ΠΑΦΟΣ,Αγ.Νικόλαος παραλιακού
Παρασκευή           6 Δεκεμβρίου                                   :               ΝΑΤΑ
Κυριακή               8 Δεκεμβρίου                                   :               ΜΕΣΑΝΑ
Δευτέρα               9 Δεκεμβρίου                                   :               ΑΛΕΚΤΟΡΑ
Σάββατο               14 Δεκεμβρίου(Εσπερινός)                :               ΤΣΑΔΑ
Κυριακή               15 Δεκεμβρίου                                 :               ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ,Αγ.Σπυρίδωνας
Σάββατο               21 Δεκεμβρίου(Εσπερινός)                :               ΚΟΙΛΙΝΙΑ
Κυριακή               22 Δεκεμβρίου                                 :               ΠΑΦΟΣ,Απ.Παύλου και Βαρνάβα
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ                                                           :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Παρασκευή          27 Δεκεμβρίου                                  :               ΛΕΜΠΑ
Κυριακή              29 Δεκεμβρίου                                  :               ΠΑΡΑΜΑΛΙ
 
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Κυριακή               1 Δεκεμβρίου                                   :              ΓΟΥΔΙ
Τρίτη                   3 Δεκεμβρίου (Εσπερινός)                 :              ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ
Τετάρτη               4 Δεκεμβρίου                                    :              ΑΡΓΑΚΑ
Παρασκευή          6 Δεκεμβρίου                                    :              ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Κυριακή               8 Δεκεμβρίου                                    :             ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ
Τετάρτη               11 Δεκεμβρίου(Εσπερινός)                 :              ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ,Αγ.Σπυρίδωνας
Πέμπτη                12 Δεκεμβρίου                                  :              ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ,Αγ.Σπυρίδωνας
Κυριακή               15 Δεκεμβρίου                                  :              ΛΥΣΟΣ
Κυριακή               22 Δεκεμβρίου                                  :              ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ                                                            :              ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
 
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
 
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ                                   
 Κυριακή 1 Δεκεμβρίου  :ΠΙΣΣΟΥΡΙ                                     
Κυριακή 15 Δεκεμβρίου : ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ                           

ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή  1 Δεκεμβρίου  : ΚΑΘΗΚΑΣ
Κυριακή  8 Δεκεμβρίου  : ΜΕΣΑ ΧΩΡΙΟ
Κυριακή 15 Δεκεμβρίου : ΑΡΜΟΥ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ
Κυριακή  8 Δεκεμβρίου  :ΚΟΙΛΗ
Κυριακή 15 Δεκεμβρίου :ΔΡΟΥΣΙΑ
                                
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                    
Κυριακή  1 Δεκεμβρίου  : ΑΧΕΛΕΙΑ
Κυριακή 15 Δεκεμβρίου : ΤΙΜΗ

 

 

 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
Το περιεχόμενο του παρόντος τεύχους υπάρχει αυτούσιο και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου www.impaphou.org