English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 
ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΜΑΪΟΣ 2014
 
 
 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Απόστολος: Πραξ. Στ΄ 1 - 7
Ευαγγέλιον: Μαρκ. ιε΄ 43 –  ιστ΄ 8
4 Μαΐου 2014
 

Ένα ακόμη γεγονός που έχει σχέση με την ανάσταση του Ιησού, σημειώνει ο ευαγγελιστής Μάρκος στη σημερινή ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε.

Τρεις γυναίκες, έχει περάσει το Σάββατο, αγόρασαν αρώματα για να αλείψουν το νεκρό σώμα του Ιησού. Η μία από αυτές η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν παρούσα και στην ταφή Του και γνώριζε τον τόπο της ταφής. Οι άλλες δύο είναι η Μαρία του Ιακώβου και η Σαλώμη. Χρησίμευσε λοιπόν η πρώτη ως οδηγός. Πολύ πρωί την επόμενη μέρα της ταφής, πριν σχεδόν ανατείλει ο ήλιος ξεκίνησαν για να πάνε στον τάφο του Ιησού.

«τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου»

Αυτό είναι ωστόσο το ερώτημα, αγαπητοί μου αδελφοί, για τις άφοβες αυτές γυναίκες που έρχονται στον τάφο του Ιησού. Δεν το είχαν σκεφτεί από πριν. Ποιος θα μετακινήσει την πέτρα που καλύπτει την είσοδο του τάφου. Και ήταν πολύ μεγάλη η πέτρα. Είχαν τολμήσει να αντιμετωπίσουν πιθανούς κινδύνους όπως και «ο ευσχήμων βουλευτής», Ιωσήφ ο από Αριμαθείας, όταν ζήτησε το σώμα του Ιησού από τον Πιλάτο, αλλά δεν φαντάστηκαν άλλες δυσκολίες.

Η αγάπη τους για τον Κύριο τις οδηγούσε εκεί. Πολλοί ήταν εκείνοι που αγαπούσαν τον Χριστό. Ανάμεσα τους ακολουθούσε διακριτικά και ο Ιωσήφ ο από Αριμαθείας. Πολλοί άλλοι ήταν, που Τον ακολουθούσαν και ήταν πρόθυμοι να κάνουν και θυσίες, να βάλουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο. Τους οδηγούσε όλους η αγάπη προς τον Κύριο. Τους είχε μαγέψει η διδασκαλία Του. Είχαν νοιώσει την ειρήνη και ηρεμία μέσα τους, όταν Τον πλησίαζαν.

Και τώρα οι τρεις Μυροφόροι γυναίκες, μετά την σταύρωση και τον θάνατό Του, ήθελαν να έρθουν κοντά Του, να εκτελέσουν παραδοσιακές μεταθανάτιες φροντίδες αλείφοντας το σώμα του Ιησού με βαρύτιμα μύρα.

Όμως στη συνέχεια της εξιστόρησης, παρουσιάζεται μια σημαντική μαρτυρία της ανάστασης του Χριστού που μας δίνεται με δύο γεγονότα. Το ένα η τεράστια πέτρα που ανεξήγητα έχει ήδη μετακινηθεί αφήνοντας ελεύθερο το πέρασμα στο εσωτερικό. Έφθασαν και παρά την δικαιολογημένη έκπληξη και ασφαλώς και κάποιο φόβο, μπαίνουν διστακτικά στο ταφικό μνημείο. Και το δεύτερο γεγονός - μαρτυρία, ένας λευκοντυμένος άγγελος. Πριν προλάβουν να τον ρωτήσουν, τις πληροφορεί βέβαιος για την επιθυμία τους: «Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον εσταυρωμένον. Ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε. Ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν». Ζητάτε τον Ιησού που σταυρώθηκε. Αναστήθηκε, συμπληρώνει ήρεμα, απλά και πειστικά ο άγγελος στις έκπληκτες και απορημένες γυναίκες. Κι αν αμφιβάλλετε, συνεχίζει, δείχνοντας τον ταφικό χώρο, κοιτάξτε εδώ. Εδώ Τον είχαν βάλει.

Είναι πλέον και γι αυτές τις φοβισμένες γυναίκες, γεγονός η ανάσταση του Χριστού, αγαπητοί μου αδελφοί. Ο φόβος τους πλέον είναι έκδηλος. Το συνταρακτικό αυτό γεγονός ενώ τους το είχε προαναγγείλει ο Κύριος, «ο υιός του ανθρώπου ..... τη τρίτη ημέρα αναστήσεται», δεν το είχαν συνειδητοποιήσει τότε. Δεν μπορούσε να το συλλάβει ο νους τους. Το είχε ανακοινώσει από πριν: Ο Υιός του ανθρώπου θα αναστηθεί την Τρίτη μέρα.. Ίσως δεν το είχαν προσέξει τότε. Όμως το γεγονός της αναστάσεως ήταν πλέον μπροστά στις Μυροφόρες και έπρεπε να εκτελέσουν και την εντολή που τους μετεβίβασε ο άγγελος. Να πείτε στους μαθητές να Τον περιμένουν στη Γαλιλαία. Εκεί θα έχουν την ευκαιρία να Τον δουν και αυτοί. Οι εμφανίσεις του αναστάντος Κυρίου δεν ήταν μόνο αυτές. Παρουσιάστηκε πάλι και πάλι. Περπάτησε μαζί τους ενώ πήγαιναν προς Εμμαούς. Κάθισε μαζί τους στο τραπέζι και ευλόγησε τον άρτο, όπως ακριβώς το έκαμε και πριν λίγες μέρες στον μυστικό δείπνο. Και τότε κατάλαβαν ότι ήταν ο Αναστάς. Εμφανίστηκε λοιπόν πολλές φορές, γιατί έπρεπε να πεισθούν, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, πρώτα οι μαθητές. Για να μπορέσουν να μεταφέρουν το χαρμόσυνο αυτό μήνυμα και σ’ όσους δεν είχαν την ευλογία να Τον δουν και πάλι αναστάντα τον Κύριο. Και με τον τρόπο αυτό, να περάσει το τόσο σημαντικό και λυτρωτικό χαρμόσυνο μήνυμα και σ’ όλες τις επερχόμενες γενιές. Άλλωστε η Ανάσταση, είναι η κεντρική βάση που στηρίζεται η πίστη μας. Επιβεβαιώνοντάς το, σημειώνει ο σύγχρονος και του Χριστού και πριν διώκτης των πιστών, Απόστολος Παύλος,: «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις υμών. Έτι εστέ εν ταις αμαρτιαις υμών». Αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε η πίστη σας, δεν έχει περιεχόμενο. Συνεχίζετε να ζείτε μέσα στις αμαρτίες σας. Έπαθε ο Χριστός για τις αμαρτίες μας, ας μη το ξεχνάμε αυτό. Φορτώθηκε και τις αμαρτίες μας, μαζί με τον σταυρό Του και τις οδήγησε κι αυτές στον τάφο. Με την ανάστασή Του μας προσέφερε τη λύτρωση από τα λάθη μας, τις αμαρτίες μας. Ευκαιρία λοιπόν και για μας, αγαπητοί μου αδελφοί, να απαλλαγούμε από τα λάθη μας που μολύνουν την ψυχή μας και μας απομακρύνουν από κοντά Του. Να ανακαινισθούμε και να γίνουμε σαν «τον νεανίσκον ..... τον περιβεβλημένον στολήν λευκήν». Ο Ιωσήφ και οι τρεις Μυροφόροι γυναίκες, αγαπητοί μου, μας δείχνουν τον δρόμο της αγάπης του Ιησού. Με ψυχή, ντυμένη με τη λευκή της στολή, καθαρή από τις αμαρτίες και τις κακίες μας, να πλησιάσουμε τον Κύριο μας, με τη βοήθεια Του, πάντοτε. Να δείξουμε όλη την αγάπη μας και να Τον δεχτούμε μέσα μας, με το μυστήριο της θείας κοινωνίας. Ας νοιώσουμε λοιπόν, και μεις την ανάσταση της ψυχής μας, μέσα στην ψυχή μας. Αμήν.

 

 

 

δ.γ.σ.

 
 
 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ
Απόστολος: Πράξ. Θ΄32-42
Ευαγγέλιο: Ιωάν. Ε΄1-15
11 Μαΐου 2014
 

 

 

«Ιδε υγιής γέγονας∙ μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη
χείρόν σοί τι γένηται»

 

 

Δίπλα σε μια από τις πύλες των Ιεροσολύμων, από την οποία οι Εβραίοι οδηγούσαν τα πρόβατα για τη θυσία, υπήρχε μεγάλη δεξαμενή που την ονόμαζαν Βηθεσδά, δηλαδή σπίτι του ελέους του Θεού. Είχε πέντε θολωτά υπόστεγα, κάτω από τα οποία κείτονταν πολλοί άρρωστοι, τυφλοί, χωλοί, παράλυτοι και κάθε λογής αναξιοπαθούντες άνθρωποι. Όλοι αυτοί γέμιζαν το υπαίθριο εκείνο νοσοκομείο, περιμένοντας τη θεραπεία τους. Κάθε τόσο Άγγελος Κυρίου ετάρασσε τα νερά της δεξαμενής και οποιοσδήποτε άρρωστος εισερχόταν πρώτος στην δεξαμενή, μετά την ταραχή του νερού, γινόταν αμέσως καλά. Μεταξύ των αρρώστων, που ήσαν εκεί, ήταν και ένας παράλυτος, που υπέφερε για τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια. Δεν είχε κάποιο να τον βοηθήσει, αλλ’ ούτε και τη δύναμη ο ίδιος να πέσει μόνος του στη δεξαμενή. Έμενε, λοιπόν και περίμενε καρτερικά τη θαυματουργική του θεραπεία. Αυτόν, ακριβώς, τον πλέον εγκαταλελειμμένο άνθρωπο, επλησίασεν ο Θεάνθρωπος Ιησούς και τον εθεράπευσε. Όταν αργότερα τον συνάντησε στον Ναό του Σολομώντος, του είπε: «Ιδε υγιής γέγονας∙ μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρόν σοί τι γένηται.» Δηλαδή, τώρα που θεραπεύτηκες, να μην λησμονείς ποτέ ότι η αμαρτία σε έχει αρρωστήσει και ότι οι νεανικές σου ασωτείες σε έχουν ρίξει τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια παράλυτο νεκρό, στο κρεβάτι. Φοβού, λοιπόν, την αμαρτία και πρόσεχε να μη ξαναγυρίσεις σ’ αυτή, για να μη πάθεις χειρότερα και ανεπανόρθωτα. Αυτή η σύσταση του Κυρίου προς τον παράλυτο της Βηθεσδά, είναι σύσταση και για κάθε αμαρτωλό που μετανοεί. Γι’ αυτό και η σύσταση αυτή του Κυρίου, μας δίνει σήμερα την ευκαιρία να μιλήσουμε για τον κίνδυνο της υποτροπής.

Πράγματι, αδελφοί μου, είναι πολύ μεγάλος ο κίνδυνος της υποτροπής και της επανόδου του αμαρτωλού ανθρώπου που μετανόησε και θεραπεύτηκε από μια σοβαρή αρρώστεια, στην κατάσταση της αμαρτίας. Μάλιστα ο κίνδυνος δεν είναι απλώς, μεγάλος, αλλά και θανάσιμος. Τι είναι όμως η υποτροπή; Υποτροπή είναι το να αδιαφορήσουμε για όσες αμαρτίες εκάμαμε και για όσα κακά επάθαμε κι έπειτα από σοβαρές αρρώστειες και από φοβερούς εξευτελισμούς και τύψεις που μας έφερε η αμαρτία και μετά τη μετάνοια και την εξομολόγησή μας και την απόφασή μας να ζήσουμε πλέον τίμια χριστιανική ζωή, να ξαναγυρίσουμε πάλιν στην αμαρτωλή, την ένοχη, την άθλια ζωή που ζούσαμε προτού μετανοήσουμε και εξομολογηθούμε. Αυτή η επάνοδος στην αμαρτία, αυτή είναι η υποτροπή, που για πολλοστή φορά, πρέπει να ομολογήσουμε, ότι είναι κίνδυνος μεγάλος για όλους μας. Και είναι κίνδυνος μεγάλος γιατί η αμαρτία είναι εύκολη και εύκολα συρόμαστε σ’ αυτή. Εύκολα πέφτουμε και ξαναπέφτουμε σ’ αυτή και με ευκολία μεγάλη και την αρχίζουμε και την τελειώνουμε. Όπως λεει και η Γραφή, η αμαρτία είναι «ευπερίστατος» που σημαίνει  ότι εύκολα μπορεί να παρασυρθούμε από αυτή. Και δεν είναι ξένη προς τον εαυτό μας και ούτε βρίσκεται μακριά από μας. Όλοι μας, δυστυχώς, έχουμε μέσα μας μια κλίση, μια ροπή και μια δύναμη ισχυρή, που μας σπρώχνει σε κάθε παράβαση, σε κάθε παρανομία, σε κάθε κακή και ανήθικη πράξη.

Αυτόν, ακριβώς, τον κακό εαυτό μας είναι που ζητά ν’ απαρνηθούμε ο Κύριος και Σωτήρας μας. Και είναι αλήθεια ότι, μετά τη μετάνοιά μας ο κακός εαυτός μας αδυνατίζει , αλλά δυστυχώς δεν εξαλείφεται. Μένει μέσα μας και πάλιν η πικρή αυτή και αντίθετη δύναμη. Μένει και μας σπρώχνει διαρκώς στα παλιά και μας εξωθεί να επανέλθουμε στην αμαρτωλή ζωή που αποκηρύξαμε με την μετάνοιά μας. Κι έτσι η αμαρτία γίνεται κυρίαρχη. Μπορεί ν’ απαρνηθήκαμε την αμαρτία με μια θερμή μετάνοια, να την αποκηρύξαμε και να την καταδικάσαμε σαν θανάσιμο εχθρό μας, αλλά με ευκολία πάλιν ξαναγυρίζουμε στην αμαρτωλή ζωή. Και τούτο γίνεται όταν η μετάνοιά μας είναι επιπόλαιη μάλλον, παρά βαθειά και ολοκληρωτική. Και τότε αυτή μας κυριεύει, μας αιχμαλωτίζει και μας υποδουλώνει. Γίνεται πάθος, αποβαίνει δεύτερη φύση, καταλήγει σε εξουσιαστή της θέλησής μας, με μια λέξη σε τύραννο της ψυχής και της ζωής μας. Μετανοούμε, κλαίμε, ικετεύουμε και ζητούμε με κάθε τρόπο να ελευθερωθούμε, αλλά, δυστυχώς, ελευθερία δεν βλέπουμε. Μένουμε δούλοι, δούλοι του πάθους, εξευτελισμένοι δούλοι της αμαρτίας και εξουθενωμένοι και ενώπιον της ίδιας της συνείδησής μας. Και φθάνουμε, πολλές φορές, οι ίδιοι να ντρεπόμαστε και να συγχαινόμαστε τους εαυτούς μας, σ’ ένα τέτοιο κατάντημα. Αυτός ο φόβος και αυτός ο κίνδυνος υπάρχει κι αν δεν επέμβει πάλιν ο Θεός να μας σώσει, είναι βέβαιος ο κίνδυνος αυτός. Και αυτό είναι «το χείρον», που είπε σήμερα ο Χριστός στον παράλυτο που εθεράπευσε.

Χρειάζεται, λοιπόν, αδιάκοπος και συνεχής αγώνας. Γιατί η αποτελεσματική καταπολέμηση της αμαρτίας δεν είναι μικρό πράγμα ή ζήτημα μιας μόνο ημέρας ή ενός μηνός ή ενός έτους. Για να καθαρίσει τελείως η ψυχή μας, απαιτείται καθημερινή και επίπονη προσπάθεια, εντατικός και ισόβιος θα λέγαμε αγώνας. Διάλειμμα και διακοπή και ανάπαυλα δεν χωρεί. Γιατί αν γίνει νέα πτώση, θα σημειωθεί και νέα υποτροπή. Σ’ αυτό μόνο η θερμή και επίμονη προσευχή μπορεί να μας βοηθήσει. Ο Κύριος αναφερόμενος στον ανακαινισμό του ανθρώπου, που αμαρτωλός να γίνει άγιος, μας λέει: «Εγώ είμαι το κλήμα, εσείς οι κληματόβεργες. Εκείνος που μένει ενωμένος μαζί μου και εγώ μαζί του, αυτός δίνει άφθονο καρπό, γιατί χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάμετε τίποτε» (Ιωάν. ΙΕ΄5). Τίποτε, επομένως, δεν μπορούμε να κάνουμε, ειδικά στο ζήτημα του εξαγιασμού μας, αν δεν έχουμε τη βοήθεια και ενίσχυση του Κυρίου μας. «Θα δείξω έλεος», μας λεει, «σ’ όποιο θέλω να ελεήσω και θα φανώ σπλαχνικός σ’ όποιο θέλω να σπλαχνιστώ» (Ρωμ. Θ΄15). Μπορεί με όλη μας την ψυχή να θέλουμε και με όλες μας τις δυνάμεις ν’ αγωνιζόμαστε και να προσπαθούμε να απαλλαγούμε από τα πάθη και τις κακίες και να εξαγνισθούμε. Αν δεν μας ελεήσει ο Θεός κι αν δεν επέμβει να μας απαλλάξει από τα πάθη μας, τίποτε δεν θα κάμουμε. Έχουμε ανάγκη, λοιπόν, της προσευχής, της θερμής προσευχής, της κατανυκτικής, της καθημερινής, της εντατικής, ώστε να μας βοηθήσει ο Θεός και να κάμει το θαύμα της απαλλαγής μας, από την εξουσία της αμαρτίας και να μας σώσει. Από μας, λοιπόν εξαρτάται. Ο Θεός μας παρακινεί, μας προτρέπει, μας παρακαλεί και μας προειδοποιεί. Από εκεί και πέρα το ναι και το όχι είναι δικό μας.

Αδελφοί μου! Όπως μετά την θεραπεία οποιασδήποτε αρρώστειας του σώματος αν δεν φυλαχθούμε έχουμε υποτροπή, που είναι περισσότερο επικίνδυνη από την πρώτη προσβολή, κατά τον ίδιο τρόπο, μετά την θεραπεία της ψυχής από οποιοδήποτε αμάρτημα, χρειάζεται πολλή προσοχή, γιατί και εδώ η επικίνδυνη υποτροπή είναι μεν εύκολη, αλλά καταστροφική. Μετά την θεραπεία της ψυχής μας με την ιερά εξομολόγηση, χρειάζεται άγρυπνη προσοχή να μην ξανακυλήσουμε στα ίδια, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να γίνουμε χειρότεροι. Τονωτική τροφή της ψυχής σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι ο λόγος του Θεού και η Θεία Κοινωνία.

 

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης Διονύσιος


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ
Απόστολος: Πράξ. ια΄ 19-30
Ευαγγέλιο: Ιωάν. δ΄ 5-42
18 Μαΐου 2014
 

 

 

«Πιστεύομεν∙ αυτοί γαρ ακηκόαμεν και οίδαμεν ότι ούτος έστιν αληθώς ο σωτήρ του κόσμου ο Χριστός» (Ιωάν. δ΄ 42).

 

 

Είναι με ιδιαίτερο θαυμασμό που στεκόμαστε σήμερα στα όσα διαδραματίζονται στο πηγάδι του Ιακώβ κοντά στη Σαμάρεια. Ο Ιησούς βρίσκεται έξω από τα όρια της Ιουδαίας. Μια έξοδος με ιδιαίτερα σημαντικό μήνυμα, ότι η διδασκαλία του, και κατ’ επέκταση και η σωτηρία, απευθύνεται σε όλα τα έθνη και σε όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τη φύση και την έκταση των αμαρτιών τους. Αυτός που είναι ο «ερευνών καρδίας και νεφρούς» (Αποκ. β΄ 23), δηλαδή αυτός που ξέρει τι κρύβει ο νους και η καρδιά του ανθρώπου, κρίνει και τον καθένα σύμφωνα με τα έργα του.

Ο Ιησούς, λοιπόν, βρίσκεται έξω από τα όρια της Ιουδαίας και σε αντίθεση με τα δεδομένα της εποχής του, συνομιλεί με γυναίκα και μάλιστα μη Ιουδαία και αμαρτωλή, όπως της αποκάλυψε ο Ιησούς ότι «πέντε γαρ άντρας έσχες, και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ανήρ». Μέσα από την αποκάλυψη της αμαρτωλότητας της δεν ήταν στις προθέσεις του για να την ελέγξει, αλλά για να μας αποκαλύψει ότι και οι πιο αμαρτωλοί, ακόμα και διώκτες του, όπως αργότερα και ο Σαύλος, μπορούν να γίνουν «σκεύος εκλογής» που θα συμβάλουν τα μέγιστα στη σωτηρία και άλλων ανθρώπων, ανεξάρτητα από την εθνική ή φυλετική καταγωγή. Άρα και η θρησκεία που θα προκύψει γύρω από το όνομα του δε θα είναι ένα παρακλάδι του Ιουδαϊσμού, αλλά μια νέα θρησκεία που θα απευθύνεται σε όλα τα έθνη. Και σαν νέα θρησκεία έχει δυνατότητα να απευθύνεται σε όλα τα έθνη και σε κάθε αμαρτωλό για να μετανοήσει και να σωθεί.

Είπε ο Ιησούς στους μαθητές του λίγο πριν την ανάληψη στους ουρανούς: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος διδάσκοντες τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» (Ματθ. κη΄ 19-20).

Ο Χριστιανισμός, λοιπόν, αποδέχεται τον αμαρτωλό άνθρωπο και μέσα από το βάπτισμα τον καθαρίζει, τον ανακαινίζει, μετατρέποντας τον σε νέα ύπαρξη. Ο Χριστιανισμός βγάζει τον άνθρωπο από την περιθωριοποίηση και την υποτίμηση. Καταργεί τις όποιες διακρίσεις σε άντρες και γυναίκες. Σ’ αυτή τη θρησκεία αναβαθμίζεται η θέση της γυναίκας, ελευθερώνεται από τον παραγκωνισμό και την εκμηδένιση και καθίσταται ικανή να συνομιλεί με το Θεό – Λυτρωτή και να της αποκαλύπτονται μάλιστα ύψιστες αλήθειες της πίστεως όπως: ότι ο Θεός είναι Πνεύμα και ως πνεύμα ευρίσκεται παντού. Άρα και η λατρεία του θα μπορεί να προσφέρεται οπουδήποτε, αρκεί να είναι πνευματική. Με τον τρόπο αυτό αλλάζει τα δεδομένα τόσο των Ιουδαίων, όσο και των Σαμαρειτών, που επίστευαν αντίστοιχα ότι ο Θεός ευρίσκεται και κατ’ επέκταση λατρεύεται στο Ναό των Ιεροσολύμων και στο όρος Γαριζείν.

Όμως, πέραν από την αποκάλυψη υψίστων αληθειών περί του Θεού και της λατρείας του, σήμερα μας αποκαλύπτεται και το πνευματικό βάθος μιας αμαρτωλής, της Σαμαρείτιδος. Παρά την αμαρτωλότητα της, μας εκπλήττει ευχάριστα. Προβληματίζεται με την θρησκευτική διαφορά Ιουδαίων και Σαμαρειτών και αναζητά την αλήθεια. Γι’ αυτό και ρωτά τον Ιησού, αναγνωρίζοντας τον ως προφήτη: «Κύριε, βλέπω ότι εσύ είσαι προφήτης• οι προπάτορες μας λάτρεψαν το Θεό σ’ αυτό το βουνό• εσείς όμως λέτε ότι στα Ιεροσόλυμα βρίσκεται ο τόπος όπου πρέπει κανείς να τον λατρεύει». Κι όταν πια της αποκαλύπτεται η αλήθεια τότε ομολογεί ότι περιμένει το Μεσσία. Στην αποκάλυψη δε το Ιησού ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας αυτή όχι μόνο τον αποδέχεται, αλλά και γίνεται πειστικός κήρυκας του, αρχικά στους συμπατριώτες της και αργότερα και σε άλλες περιοχές. Έτσι η γυναίκα με τη σκοτεινή – αμαρτωλή ζωή γίνεται στο τέλος σε φωτεινή και Άγια, η γνωστή Αγία Φωτεινή.

Μας ξαφνιάζει ευχάριστα η αμαρτωλή Σαμαρείτισσα, αλλά την ίδια στιγμή μας οδηγεί σε προβληματισμό για τον τρόπο που πιθανόν να αντιμετωπίζουμε παρόμοιες περιπτώσεις. Στο τέλος οι φερόμενοι ως «αμαρτωλαί» είναι δυνατόν να αποδειχθούν περισσότερο αξιόπιστοι απ’ ότι εμείς οι κριτές και οι «φαινομενικά πιστοί και ευσεβείς»!! Συνεπώς δικαιολογημένα ρωτά και ο Απόστολος Παύλος «Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις ξένον υπηρέτη; Μόνο ο Κύριος του μπορεί  να κρίνει αν στέκεται ή όχι στην πίστη του, γιατί ο Θεός έχει τη δύναμη να τον στηρίξει» (Ρωμ. ιδ΄ 4).

Τέλος η Σαμαρείτισσα επιβεβαίωσε στην πράξη ότι οι γυναίκες όχι μόνο δεν είναι κατώτερες των ανδρών, αλλά είναι και ισότιμες στη βασιλεία του Θεού ως προς την αγιότητα. Άλλωστε μια ματιά στο εικονοστάσι θα επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές με πρώτη και κύρια μορφή, αυτή της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Κατά συνέπεια το πιστοποιητικό «ανωτερότητας» δε θα πρέπει να αναζητηθεί στο φύλο άνδρας ή γυναίκα, αλλά μέσα από την πίστη και την αγιότητα της ζωής όπως έκανε σήμερα και η Σαμαρείτισσα. Μαρτυρία της πίστεως και μαρτυρία της ζωής είναι τα καλύτερα αποδεικτικά στοιχεία.

Ο Απόστολος Παύλος συστήνει στο μαθητή του Τιμόθεο και κατ’ επέκταση και σε μας. «Να επιδιώκεις τη δικαιοσύνη, την ευσέβεια, την πίστη, την αγάπη, την υπομονή, την πραότητα. Να αγωνίζεσαι τον ωραίο αγώνα της πίστεως. Κατάκτησε την αιώνια ζωή, στην οποία και σε κάλεσε ο Θεός, για την οποία ομολόγησες την καλή ομολογία μπροστά σε πολλούς μάρτυρες» (Α΄ Τιμ. στ΄ 11-12). Αυτόν τον ωραίο αγώνα έθεσαν σαν σκοπό της ζωής, ο Απόστολος Παύλος, η Σαμαρείτισσα και όλοι οι Άγιοι και μάρτυρες. Αυτόν τον ωραίο αγώνα καλούμαστε κι εμείς να αγωνιστούμε.

Αδελφοί μου, ιδιαίτερα σημαντικά και θαυμαστά τα όσα διαδραματίζονται σήμερα στο πηγάδι του Ιακώβ καθώς και στην ψυχή της Σαμαρείτισσας. Ακόμα πιο θαυμαστά αλλά και μοναδικά όλα εκείνα που αποκάλυψε ο Ιησούς για τη μοναδικότητα και τη λατρεία του Θεού και ότι η ουσία βρίσκεται στον τρόπο και όχι τον τόπο της λατρείας του Θεού. Θαυμαστή τέλος η ομολογία των Σαμαρειτών ότι «Αυτός είναι ο σωτήρας του κόσμου ο Χριστός». Μια πίστη που ξεκίνησε από το ερώτημα «μήτι έστιν ο Χριστός», αλλά που κατέληξε σε βεβαιότητα μετά τη γνωριμία με τον Χριστό. Αυτή τη γνωριμία ας επιδιώξουμε κι εμείς για να μπορέσουμε με βεβαιότητα να ομολογήσουμε μαζί με τους Σαμαρείτες: «Πιστεύομεν• αυτοί γαρ ακηκόαμεν, και οίδαμεν ότι ούτος έστιν αληθώς ο σωτήρ του κόσμου ο Χριστός». Αμήν.

 

Θεόδωρος Αντωνιάδης

 
 
 
 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ
Απόστολος: Β΄Κορ.δ΄6-15 (Προδρόμου)
Ευαγγέλιο: Ιω.θ΄1-38
25 Μαΐου 2014
 

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
του Μητροπολίτη Πάφου Γεωργίου για τη διεξαγωγή εράνου υπέρ των τυφλών.

 

Αρχαία συνήθεια της Εκκλησίας καθόρισε να διαβάζονται στους ναούς, τις Κυριακές της Αναστάσιμης περιόδου, περικοπές του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, που αναφέρονται στο νερό: Στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά, στο φρέαρ του Ιακώβ, στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Και αυτό γιατί μετά το βράδυ του Πάσχα, οπότε γίνονταν οι βαπτίσεις των κατηχουμένων, άρχιζε η διδασκαλία για εμπέδωση της πίστεως στους νέους πιστούς, για συνειδητοποίηση τής «δι’ύδατος και πνεύματος» αναγεννήσεώς τους. Το νερό, στις ευαγγελικές αυτές περικοπές, υπαινίσσεται το βάπτισμα, που θεωρείται ως «λουτρόν παλιγγενεσίας και ανακαινώσεως Πνεύματος Αγίου». Ο Χριστός, σ’αυτές τις περιπτώσεις, δεν θεραπεύει μόνο τα σωματικά πάθη των ανθρώπων. Χαρίζει και την ψυχική ίαση, δίνει τον θείο φωτισμό.

Για να ενεργήσει ο Θεός, θα πρέπει να συντρέχει η προϋπόθεση της ψυχικής ωφέλειας του ανθρώπου. Χωρίς τη ψυχική ωφέλεια δεν έχει νόημα η σωματική θεραπεία. Το σώμα, αργά ή γρήγορα, θα καταστεί «γη και σποδός» και θα επιστρέψει «εις την γην εξ ης ελήφθη». Η ψυχή, όμως, είναι αθάνατη και έχει αιώνια αξία.

Και σήμερα, λοιπόν, ο Χριστός «διπλούς ως ωράθη επί γης», υπάρχοντας δηλ. τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, «διπλάς και τας ιάσεις χορηγεί». Ο πρώην εκ γενετής τυφλός πήρε, μαζί με την σωματική όραση και την πνευματική, αφού γίνεται θεολόγος και διαπρύσιος κήρυκας της θεότητας του Ιησού Χριστού.

Πέραν από τη γενική αυτή αλήθεια, η σημερινή ευαγγελική περικοπή, στέλλει και άλλα, πολλά, μηνύματα στον καθένα μας:

α) Διδασκόμαστε, πρώτα, πως δεν είναι όλες οι ασθένειες αποτέλεσμα της αμαρτίας. Την προπερασμένη Κυριακή ο Χριστός συμβούλευσε τον ιαθέντα παράλυτο: «Ίδε υγιής γέγονας μηκέτι αμάρτανε», δηλώνοντας, έτσι, ότι η παράλυσή του προήλθε από την αμαρτωλή ζωή του. Σήμερα, όμως, ομολογεί ότι δεν αμάρτησε ούτε ο τυφλός, ούτε οι γονείς του. Γεννήθηκε έτσι, «ίνα φανερωθή τα έργα του Θεού εν αυτώ». Πολλές φορές, λοιπόν, με μιαν κακοπάθεια και μια θλίψη μας, γινόμαστε όργανα στα χέρια του Θεού, για να δοξάζεται το όνομά Του. Και πράγματι! Το σημερινό θαύμα έγινε αιτία ώστε πολλοί, που γνώριζαν τον πρώην τυφλό, να πιστέψουν στον Χριστό και να οδηγηθούν στη σωτηρία.

β) Ο τρόπος θεραπείας, ύστερα, φανερώνει ότι ο Χριστός ήταν Εκείνος «δι ου τα πάντα εγένετο», ο δημιουργός του κόσμου. Δεν θεραπεύει τον τυφλό με έναν του λόγον, όπως έκανε και άλλες φορές. Του βάζει στα μάτια πηλόν. Ο πηλός, ακόμα και αν τα μάτια είναι υγιή, προκαλεί προβλήματα σ’αυτά. Ο Χριστός, όμως, επιλέγει αυτόν τον τρόπο θεραπείας για να δείξει πως αυτός ήταν που δημιούργησε, πριν από  χρόνια πολλά, ολόκληρο το σώμα του ανθρώπου, από πηλόν. Γι’αυτό και τώρα δημιουργεί, με τον ίδιο τρόπο, τα μάτια που λείπουν από το σώμα του τυφλού. Ήταν και μια έμπρακτη απόδειξη στα λόγια που είχε πει, στους Ιουδαίους, προηγουμένως ο Χριστός, ότι δηλ. ο ίδιος υπήρχε πριν από τον προπάτορά τους, τον Αβραάμ.

γ) Η αποστολή του τυφλού στην Κολυμβήθρα του Σιλωάμ δίνει ένα άλλο μήνυμα. Τονίζει την ανάγκη της πίστης και της συνεργίας του ευεργετούμενου  για να επιτελεσθεί το θαύμα. Αν ο τυφλός αρνείτο να εκτελέσει την υπόδειξη του Χριστού, δείχνοντας αμφιβολία για την αποτελεσματικότητα των λόγων Του, δεν θα θεραπευόταν. Η χωρίς αμφισβήτηση υπακοή του, δηλώνει την πίστη του, η οποία τού χάρισε και τη θεραπεία.

δ) Διδασκόμαστε, τέλος, να αποφεύγουμε τη μοχθηρία των Φαρισαίων, οι οποίοι αντί να χαρούν γιατί ένας ταλαιπωρημένος συνάνθρωπός τους θεραπεύτηκε, συμπεριφέρονται σκαιώς προς αυτόν, επιδιώκοντας να διαβάλουν τον Χριστό. Κατηγορούν τον Χριστό ότι «το Σάββατον ου τηρεί» και αρνούνται να αποδεχτούν την παντοδυναμία του και το γεγονός ότι Αυτός «και το Σάββατον εποίησε». Ρωτούν τον πρώην τυφλόν «πώς ηνέωξέ σου τους οφθαλμούς», υπαινισσόμενοι ότι αυτό επετεύχθη ύστερα από συνεργασία του Χριστού με τον διάβολο, όπως προηγουμένως τον κατηγόρησαν, ότι «εν τω άρχοντι των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια».

Δεινόν πάθος η κακεντρέχεια. Μοιάζει με πνευματική τύφλωση. Οι κακεντρεχείς διαστρεβλώνουν ό,τι δεν τους εξυπηρετεί. Γι’αυτό και ο Χριστός, αμέσως μετά τη σημερινή συμπεριφορά των Φαρισαίων είπε: «Εις κρίμα εγώ ήλθον εις τον κόσμον, ίνα οι μη βλέποντες βλέψωσι και οι βλέποντες τυφλοί γένωνται». Και πράγματι ο εκ γενετής τυφλός αναγνώρισε τη θεότητά του, ενώ αυτοί που είχαν υγιείς οφθαλμούς και είχαν μελετήσει τον Νόμο και τους προφήτες ούτε τον είδαν, ούτε τον αναγνώρισαν.

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Η σωματική τύφλωση δεν συνιστά, για τους τυφλούς, πνευματικό μειονέκτημα. Είναι, όμως, μια αναπηρία, για την αντιμετώπιση της οποίας απαιτούνται  αυξημένες δαπάνες και, ως εκ τούτου, οι τυφλοί χρειάζονται τη δική μας βοήθεια. Έχοντας δεχθεί το φως της θεογνωσίας, τόσο με το βάπτισμά μας, όσο και με την όλη βιοτή μας μέσα στην Εκκλησία, καλούμαστε σήμερα να δείξουμε την αλληλεγγύη μας προς τους ανθρώπους που στερήθηκαν το υλικό φως. Σήμερα, που διεξάγεται ο καθιερωμένος έρανος υπέρ των τυφλών, ας συνεισφέρουμε κατά τη δυνατότητά μας. Η επικρατούσα οικονομική κρίση ας μη μας οδηγήσει σε αδιαφορία για τις ανάγκες των άλλων. Και ο Θεός θα ανταποδώσει στον καθένα πολλαπλάσιες τις ευλογίες του.

 

Ευχέτης προς Κύριον

†Ο Πάφου Γεώργιος 

  

 

Σημείωση: Το ποσόν που θα συγκεντρωθεί να παραδοθεί, με ευθύνη της Εκκλησιαστικής Επιτροπής, έναντι αποδείξεως στην Ιερά Μητρόπολη Πάφου, ή στην Επισκοπή Αρσινόης, μέχρι το Σάββατο 31 Μαΐου 2014, απ’όπου θα σταλεί στον προορισμό του.


 

 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ
ΣΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ
ΛΟΓΟΣ Ζ΄
«Μακάριοι είναι οι ειρηνοποιοί, γιατί αυτοί θα ονομαστούν υιοί του Θεού».
 

Αν λοιπόν σαν ναρκωμένη ψυχή δεν έχει την αίσθηση των ίδιων της κακών τρομαγμένη από τα κοινά δεινά του πολέμου, πως θα λάβει αίσθηση των ευχάριστων; Που πήγαν τα όπλα και τ’ άλογα, τ’ ακονισμένα ξίφη  και η βροντερή σάλπιγγα και οι φάλαγγες που ταράζονται από τα δόρατα και οι αλληλοστηριζόμενες ασπίδες και τα κράνη με τα λοφία που κινούνται φοβερά, οι συγκρούσεις, οι απωθήσεις, οι συμπλοκές, οι μάχες, οι σκοτωμοί, οι καταδιώξεις, οι θρόνοι, οι αλαλαγμοί, η γη που την ποτίζει το αίμα, οι νεκροί που τους πατούν, οι τραυματίες που εγκαταλείπουν και όλα όσα οδυνηρά συμβαίνουν στους πολέμους; Αυτός που βρίσκεται μέσα σε τέτοια ταραχή θα μπορέσει άραγε να στρέψει ποτέ τη σκέψη του στη θύμηση κάποιου ευχάριστου; Κι αν εισχωρήσει κρυφά στην ψυχή κάποια θύμηση ενός πολύ ευχάριστου, δεν επιδεινώνεται η συμφορά όταν στον καιρό των κινδύνων περάσει από το νου μας η θύμηση πολύ αγαπητών πραγμάτων; Επομένως αυτός που σε ανταμείβει, αν σταθεί μακριά από τα δεινά του πολέμου, σου κάνει δυο δωρεές. ‘Ένα δώρο είναι το έπαθλο κι ένα άλλο δώρο το ίδιο το αίσθημα. Ώστε, ακόμα κι αν αυτός δεν είχε τίποτε να ελπίζει, αυτή καθεαυτή η ειρήνη θα ήταν προτιμότερη από κάθε προσπάθεια για όσους έχουν νου. Με αυτό λοιπόν είναι δυνατό  να καταλάβουμε την υπερβολή της φιλανθρωπίας, ότι τα αγαθά αντιδωρίσματα δεν μας τα χάρισε με κόπους και ιδρώτες, αλλά κατά κάποιο τρόπο με απολύσεις και ηδονές, αν το στεφάνωμα όσων μας ευχαριστούν είναι η ειρήνη, που θέλει να έχει ο καθένας σε τόσο μέτρο, ώστε να μην περιορίζεται σε αυτά μονάχα, αλλά με μεγάλη αφθονία να τη μεταδίδει και σε όσους δεν έχουν.

«Μακάριοι», λέει, «είναι οι ειρηνοποιοί». Ειρηνοποιός είναι όποιος παρέχει ειρήνη στον άλλο, και δεν θα δώσει σε άλλον κάτι που δεν έχει ο ίδιος. Θέλει λοιπόν εσύ πρώτα να είσαι γεμάτος από τα αγαθά της ειρήνης κι έτσι έπειτα να μεταδίδεις σε εκείνους που τους λείπει το αγαθό αυτό. Κι ας μη λεπτολογούμε για να βρούμε τη βαθύτερη εξήγηση για την απόκτηση του αγαθού μας φτάνει και το πρόχειρο νόημα. «Μακάριοι είναι οι ειρηνοποιοί». Ο λόγος αυτός με τη συντομία του χαρίζει τη θεραπεία πολλών αρρωστημάτων, περιλαμβάνοντας τα επιμέρους με την επιγραμματική αυτή και γενική διατύπωση. Ας σκεφτούμε πρώτα τι είναι η ειρήνη. Τι άλλο παρά μια αμοιβαία διάθεση αγάπης προς τους συνανθρώπους μας; Και ποιο είναι αυτό που νοείται αντίθετα προς την αγάπη; Το μίσος, η οργή, ο θυμός, ο φθόνος, η μνησικακία, η υπόκριση, η συμφορά του πολέμου. Βλέπεις μια λέξη πόσων αρρωστημάτων γίνεται αντιφάρμακο; Γιατί η ειρήνη αντιτάσσεται εξίσου σε καθένα από όσα κακά αναφέραμε και με την παρουσία της προκαλεί τον αφανισμό του κακού. Όπως δηλαδή όταν αποκατασταθεί η υγεία αφανίζεται η αρρώστια, και όταν εμφανιστεί το φως το σκοτάδι υποχωρεί, έτσι κι όταν φανεί η ειρήνη διαλύονται όλα τα αντίθετα της πάθη. Πόσο αγαθό είναι αυτό, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να το αποδείξω ο ίδιος· σκέψου μόνος σου. Πως είναι η ζωή εκείνων που υποψιάζονται και μισούν ο ένας τον άλλο, που η συνάντηση τους είναι ανυπόφορη κι ο ένας αποστρέφεται τον άλλον σε όλα. Βουβά τα στόματα τους και τα μάτια τους κοιτάζουν αλλού και είναι βουλωμένα τα’ αυτιά στη φωνή εκείνου που μισεί και που τον μισούν. Στον καθέναν από αυτούς είναι αγαπητό ότι δεν είναι αγαπητό στον άλλο, κι αντίθετα είναι μισητό κι εχθρικό ότι είναι επιθυμητό για τον εχθρό του.

Όπως λοιπόν τα πολύ ευώδη αρώματα γεμίζουν γύρω τους τον αέρα από την ευωδιά τους, έτσι θέλει να έχεις τόσο άφθονο πλεόνασμα από τη δωρεά της ειρήνης, ώστε η ζωή σου να είναι θεραπεία της ξένης νόσου. Πόσο μεγάλο αγαθό είναι αυτό, θα το εννοήσεις καλύτερα αν σκεφτείς τις συμφορές που προκαλούνται στην ψυχή από το συναίσθημα της εχθρικής προαίρεσης. Ποιος θα εκθέσει όπως τους αξίζει τα πάθη της οργής; Ποιος λόγος θα περιγράψει την απρέπεια αυτής της νόσου; Βλέπεις τα πάθη των δαιμονισμένων να εκδηλώνονται σ’ αυτούς που κυριαρχούνται από το θυμό. Θεώρησε παράλληλες τις εκδηλώσεις του δαίμονα και του θυμού και ποια διαφορά παρουσιάζουν μεταξύ τους. Αλληθωρίζουν τα μάτια των δαιμονισμένων και είναι ματωμένα, η γλώσσα ακράτητη, η φωνή τραχιά, διαπεραστική, σαν γαύγισμα. Αυτά είναι κοινά σημεία τόσο του θυμού  όσο και του δαίμονα, κεφάλι που κουνιέται, κινήσεις των χεριών σπαστικές, όλο το σώμα να βράζει, πόδια να κλονίζονται, κοινή περιγραφή με αυτά των δυο ασθενειών. Τόσο λίγο μόνο παραλλάζει το ένα από το άλλο· ενώ το ένα είναι εκούσιο κακό, το άλλο βρίσκεται χωρίς να το θέλουν όποιους βρίσκει. Το να πέσεις στη συμφορά με δικό σου θέλημα πόσο πιο αξιολύπητο είναι από το να πάθεις κάτι χωρίς να θέλεις; Και τη δαιμονική νόσο όποιος την είδε οπωσδήποτε την ευσπλαχνίζεται· την παραφορά όμως του θυμού την είδε και συγχρόνως τη μιμήθηκε, κρίνοντας ως ζημιά να μην υπερτερεί στο δικό του πάθος από εκείνον που αρρώστησε παλιά. Και ο δαίμονας συστρέφει το σώμα του δαιμονισμένου και περιορίζεται να απλώνει άσκοπα τα χέρια του εδώ κι εκεί στον αέρα. Ο δαίμονας όμως του θυμού δεν αφήνει ακίνητο κανένα σημείο του σώματος.

Όταν δηλαδή το πάθος κυριαρχήσει και υπερθερμανθεί το γύρω απ’ την καρδιά αίμα της μαύρης χολής, όπως λένε, που το πάθος του θυμού τη διαχέει σε κάθε σημείο του σώματος, τότε από τους ατμούς που συμπιέζονται μέσα στον άνθρωπο ερεθίζονται όλα τα γύρω από το κεφάλι αισθητήρια. Τα μάτια πετιούνται προς τα έξω κι ατενίζουν κατακόκκινα,. Όπως το φίδι, αυτόν που το ενοχλεί. Τα σπλάχνα ανεβοκατεβαίνουν από τη βαριά αναπνοή, διαστέλλονται οι φλέβες στον αυχένα, η γλώσσα χοντραίνει και η φωνή στριγγλίζει καθώς στενεύει η αρτηρία, τα χείλη σκληραίνουν και μαυρίζουν καθώς περνά μέσα του εκείνη η ψυχρή χολή και δυσκολεύονται στο φυσικό ανοιγοκλείσιμο τους, ώστε ούτε το σάλιο που πλεονάζει δεν μπορούν να κλείσουν μέσα στο στόμα, αλλά το βγάζουν μαζί με τα λόγια και με την παραμορφωμένη λέξη φτύνουν τέλος και τον αφρό.

Τότε και τα χέρια μπορείς να δεις να τους δίνει κίνηση το πάθος και τα πόδια επίσης και δεν κινούνται άσκοπα τα μέλη αυτά, όπως γίνεται στους δαιμονισμένους, αλλά για να βλάψουν εκείνους που θυμωμένοι κι αυτοί συμπλέκονται μαζί τους. Και τα χτυπήματα πέφτουν αμέσως προς τα καίρια αισθητήρια ατών που αλληλοχτυπιούνται. Κι αν κατά τη συμπλοκή το στόμα κάποιου πλησιάζει το σώμα του άλλου δε μένουν μήτε τα δόντια άπρακτα, αλλά δαγκώνουν όποιους πλησιάζουν όπως τα θηρία. Και ποιος θα εξιστορήσεις μια-μια τις κακές υλικές συνέπειες που έχει ο θυμός; Όποιος λοιπόν εμποδίζει τον εξευτελισμόν αυτόν είναι άξιος να μακαρίζεται και να τιμάται από αυτή τη μέγιστη ευεργεσία που προσφέρει. Γιατί, αν αυτός που απαλλάσσει τον άνθρωπο από κάποια σωματική απρέπεια είναι άξιος τιμής για την πράξη του αυτή, πόσο μάλλον πρέπει  να θεωρηθεί ευεργέτης της ζωής όποιος ελευθερώνει την ψυχή από τη νόσο αυτή; Όσο ανώτερη είναι η ψυχή από το σώμα, τόσο μεγαλύτερης τιμής είναι άξιος από εκείνον που θεραπεύει τα σώματα όποιος απαλλάσσει από τη νόσο τους τις ψυχές.

 

(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΡΓΑ
Τόμος 8ος Σελ. 255-263)
 
 
 


ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Πέμπτη               1 Μαΐου                                        :             ΚΟΛΩΝΗ
Κυριακή              4 Μαΐου                                        :             ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ,Αγ.Ανάργυροι
Κυριακή              4 Μαΐου(εσπερινός)                       :              ΤΙΜΗ
Δευτέρα              5 Μαΐου                                        :             ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Κυριακή              11  Μαΐου                                     :             ΠΑΡΑΛΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ,Αγ.Νικόλαος
Κυριακή              11  Μαΐου(εσπερινός)                    :              ΑΣΠΡΟΓΙΑ
Κυριακή              18  Μαΐου                                     :             ΚΟΥΚΛΙΑ
Τρίτη                  20 Μαΐου(εσπερινός)                     :              ΑΚΟΥΡΣΟΣ
Κυριακή              25 Μαΐου                                      :             ΓΙΟΛΟΥ
Σάββατο             31 Μαΐου                                      :             ΑΥΔΗΜΟΥ
 
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Κυριακή              4 Μαΐου                                          :            ΚΟΙΛΗ
Κυριακή             11  Μαΐου                                        :            ΛΑΡΝΑΚΑ
Κυριακή             11  Μαΐου(εσπερινός)                       :             ΔΡΟΥΣΙΑ
Κυριακή             18  Μαΐου                                        :            ΕΜΠΑ
Κυριακή             25 Μαΐου                                         :            ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ,Αγ.Παρασκευή
Πέμπτη              29 Μαΐου                                         :             ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
 
 
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Κυριακή 11 Μαΐου: ΤΡΑΧΥΠΕΔΟΥΛΑ
Κυριακή 18 Μαΐου: ΜΑΛΛΙΑ

ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή 4 Μαΐου : ΝΕΑ ΔΗΜΑΤΑ
Κυριακή 18 Μαΐου: ΚΙΝΟΥΣΑ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ
Κυριακή 4 Μαΐου: ΠΑΧΝΑ ΚΑΤΩ
Κυριακή 11 Μαΐου: ΑΡΟΔΕΣ
Κυριακή 18 Μαΐου: ΣΙΜΟΥ
                                            
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                 
Κυριακή 4 Μαΐου  : ΚΟΝΙΑ
Κυριακή 18 Μαΐου: ΤΙΜΗ

 
  
 
 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
 
 


Διαβάστε τους προηγούμενους Μήνες εδώ 

Διαβάστε για τις Λειτουργίες και τα κηρύγματα της εβδομάδας εδώ