English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 
ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΙΟΥΝΙΟΣ 2014
 
 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
Απόστολος: Πράξ. Κ΄16-18, 28-36
Ευαγγέλιο: Ιωάνν. ΙΖ΄ 1-13
1 Ιουνίου 2014
 

 

 

«Πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου... ίνα
ώσιν εν καθώς ημείς».

 

Η σημερινή Κυριακή, πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής, είναι, αγαπητοί μου αδελφοί, πάντοτε αφιερωμένη στη μνήμη των αγίων Πατέρων της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της σπουδαίας γιορτής είναι ένα μέρος, της θαυμαστής εκείνης προσευχής, που απηύθυνε ο Κύριος προς τον Θεό Πατέρα, καθ’ οδόν προς τη Γεσθημανή και η οποία είναι γνωστή σαν Αρχιερατική Προσευχή του Κυρίου. «Πάτερ άγιε», λέει, «αυτή τη στιγμή σε παρακαλώ γι’ αυτούς που μου έδωσες, γιατί ανήκουν σ’ Εσένα. Άγιε Πατέρα, διατήρησέ τους στην πίστη με τη δύναμη του ονόματός σου που μου χάρισες, για να μείνουν ενωμένοι όπως εμείς. Αυτούς που μου έδωσες τους φύλαξα και κανένας απ’ αυτούς δεν χάθηκε, παρά μόνο ο άνθρωπος της απωλείας, για να εκπληρωθούν τα λόγια της Γραφής». Αυτή είναι η μεγαλύτερη επιθυμία του Κυρίου μας κατά την συγκλονιστική αυτή ώρα. Να μένουμε όλοι οι πιστοί ενωμένοι μαζί Του και μεταξύ μας μέσα στην αγία Του Εκκλησία. Η ενότητα όλων των πιστών στο όνομα του Ιησού Χριστού, αυτό είναι το νόημα που εκφράζουν οι παραπάνω λόγοι της Αρχιερατικής Προσευχής του Κυρίου. Γι’ αυτό και η Εκκλησία του Χριστού, καθημερινά δέεται και παρακαλεί τον Θεό να δώσει την «ενότητα της πίστεως και την κοινωνίαν του Αγίου Πνεύματος», σ’ όλους μας που πιστεύουμε και προσευχόμαστε στο Χριστό. Τούτο σημαίνει ότι είναι μεγάλο το ζήτημα αυτό της ενότητας της πίστεως και ότι το παν πρέπει να κάμνουμε οι χριστιανοί, για να κρατούμε την ενότητα της πίστεώς μας.

Η ενότητα, για την οποία προσεύχεται ο Κύριος και Θεός μας, δεν είναι επιφανειακή και τυπική, ενότητα λόγων και φιλοφρονήσεων, αλλά είναι ενότητα βαθιά και εσωτερική, πνευματική, ουσιαστική, ενότητα ψυχών και καρδιών. Ώστε οι πολλοί, οι χιλιάδες και μυριάδες να παρουσιάζονται με μια γνώμη και μια θέληση, ενωμένοι σε μια πίστη και μια λατρεία. Και τούτο είναι το τέλειο γνώρισμα, το επίτευγμα και τα θαύμα, το μεγάλο θαύμα των χριστιανών. Βέβαια, πρώτιστα και κατά μεγάλο μέρος είναι θαύμα του Χριστού και της Θείας Χάριτος. Γιατί αν ο Θεός δεν δώσει την ενότητα στους πιστούς, οι χριστιανοί θα είμαστε διηρημένοι σε μύρια δόγματα και χωρισμένοι σε πολλές ομάδες. Θαύμα του Θεού, λοιπόν, είναι η ενότητα. Για να έχουμε όμως όλοι μας μια και την αυτή πίστη και γραμμή στη ζωή μας, για να έχουμε δηλαδή ενότητα πίστεως, αγάπης και εναρέτου ζωής θα πρέπει όλοι μας να παίρνουμε από την Αγία Γραφή και προ παντός από την Καινή Διαθήκη τα άρθρα της πίστεως και τους κανόνες της χριστιανικής ζωής και συμπεριφοράς μας. Γιατί η Αγία Γραφή είναι ο λόγος του Θεού και ο λόγος του Θεού είναι η αλήθεια.

Έπειτα, για τη σταθεροποίηση της ενότητάς μας αυτής, έχουμε την Ιεράν Παράδοση, την οποία πρέπει, επίσης, να ακολουθούμε πιστά. Λόγος Θεού η Αγία Γραφή, λόγος Θεού και η Ιερά Παράδοση. Και οι δύο μαζί εκφράζουν και αποκαλύπτουν σ’ εμάς το λόγο του Θεού, την αλήθεια και το θέλημα του Κυρίου. Ο Κύριος έδωσε και τη μία και την άλλη. Την πρώτη την έγραψαν οι Ευαγγελιστές και Απόστολοι. Τη δεύτερη προφορικά, την παρέδωσαν οι Θείοι Απόστολοι και την παρέλαβαν και την διαφύλαξαν οι θεοφόροι Πατέρες. Και στις δύο, λοιπόν, η αλήθεια και στις δύο η πίστη και στις δύο η αιώνια ζωή. Και οι δύο έχουν την ίδια αξία, το ίδιο κύρος και την ίδια Χάρη. Τη μία και την αυτή αλήθεια και πίστη προσφέρουν. Τον ίδιο Θεό, τον ίδιο Χριστό, τον Αυτό Σωτήρα και Λυτρωτή μας, παρουσιάζουν. Για να έχουμε, λοιπόν, ενότητα πίστεως, για να έχουμε μια και την αυτή ομολογία και ζωή, είναι ανάγκη όλοι μας, να παίρνουμε εξ ίσου την πίστη μας, από την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση.

Για να επιτευχθούν όμως όλα αυτά δεν αρκούν μόνο οι ευχές, οι προσευχές, οι συμβουλές και νουθεσίες. Χρειάζεται ένας διαρκής αγώνας εναντίον του εγωϊσμού και των παθών της ψυχής μας. Γιατί οφείλουμε να ομολογήσουμε, ότι μεγάλο εμπόδιο στην πίστη και την αλήθεια αποτελεί ο ανθρώπινος εγωϊσμός και τα πάθη την ψυχής μας. Ο εγωϊσμός και η αλαζονεία είναι η πηγή κάθε αίρεσης και κάθε πλάνης και κακοδοξίας. Είναι ακόμα θεοποίηση του ανθρώπινου εγώ, που αντιτάσσεται στον αληθινό Θεό. Ο Άρειος, από τον εγωϊσμό του έγινε μεγάλος αιρεσιάρχης, που συνεκλόνισε την Εκκλησία του Χριστού. Γι’ αυτό και η εμπιστοσύνη και υπακοή στα θεία λόγια της Αγίας Γραφής και της Ιεράς Παράδοσης, είναι η μεγάλη ασφάλεια. Την πίστη αυτή την αληθινή, την ορθόδοξη, που αγιάζει και φωτίζει και σώζει, την κατέχει μόνο η Εκκλησία κι επομένως ό,τι διδάσκει, ό,τι κηρύττει, ό,τι ζητά από τον καθένα μας η Εκκλησία, αυτό είναι το μόνο ορθό, το μόνο αληθές, το μόνο σωτήριο και ασφαλές. Η Εκκλησία, κατά τον Απόστολο των Εθνών Παύλο είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (Α΄.Τιμ. Γ΄15). Την αλήθεια αυτή τη γνώριζαν πολύ καλά οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου. Γι’ αυτό και πολέμησαν δυναμικά τον αιρεσιάρχη Άρειο. Γιατί κατανοούσαν ότι όποιος δεν είναι ενωμένος με την Εκκλησία είναι στην πλάνη, είναι στο σκοτάδι, είναι επικίνδυνος. Αυτή την παρακαταθήκη άφησαν και σ’ εμάς. Να μένουμε άρρηκτα ενωμένοι με τον Χριστό μας και την Εκκλησία Του. Γιατί ή  είμαστε ενωμένοι με το Χριστό και ανήκουμε στη μια αληθινή Ορθόδοξη Εκκλησία ή είμαστε αιρετικοί, οπότε είμαστε εκτός της Εκκλησίας.

Αδελφοί μου! Αυτήν ακριβώς την ενότητα της πίστεως και της αγάπης πολέμησαν οι δαιμονοκίνητοι αιρετικοί οπαδοί του Αρείου, προκειμένου να διαλύσουν την Ορθόδοξη Εκκλησία. Όμως, απέναντι σ’ αυτούς στάθηκαν ατρόμητοι οι άγιοι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, τους οποίους γιορτάζουμε σήμερα. Όπως είναι γνωστό μεταξύ των τριακοσίων δεκαοκτώ πατέρων που συμμετείχαν στην Σύνοδο αυτή, συγκαταλέγεται και ο μεγάλος Κύπριος Άγιος της Ορθοδοξίας Σπυρίδωνας, του οποίου, δυστυχώς, ο τάφος βρίσκεται στα κατεχόμενα και σύμφωνα με τους τούρκους εισβολείς, σε αυστηρή στρατιωτική ζώνη, απαγορευτική για τους προσκυνητές και επισκέπτες. Όλοι αυτοί οι άγιοι Πατέρες, κατενίκησαν τους αιρετικούς με τα δύο αυτά όπλα, την ενότητα δηλαδή της ορθοδόξου πίστεως και την ενότητα της αγάπης. Αυτή την ενότητα χρειάζεται να έχουμε κι εμείς σήμερα. Είναι η ακατανίκητη δύναμή μας. Ας εργαζόμαστε, λοιπόν, και ας προσευχόμαστε υπέρ «της των πάντων ενώσεως». Και θα δώσει κάποτε ο Θεός να επιτύχουμε την παμπόθητη αγία και σωτήρια ενότητα. Ας αναλογισθούμε τους ιερούς και ηρωϊκούς αγώνες τους και ας αποφασίσουμε ολόψυχα να τους μιμηθούμε. Μέσα σε μια εποχή ποικίλων συμβιβασμών και σκοπιμοτήτων εμείς να μείνουμε πιστοί στην πίστη των πατέρων μας.

 

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης Διονύσιος


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Απόστολος: Πραξ. β΄ 1-11
Ευαγγέλιο: Ιω. ζ΄ 37-52, η΄ 12
8 Ιουνίου 2014
 

 

 

«Ουχί η Γραφή είπεν…;»
 

Ο Εωσφόρος, αγαπητοί αδελφοί, δεν αφήνει κανένα τρόπο που να μη χρησιμοποιεί για να πολεμά το έργο του Χριστού. Όλα τα μέσα του υπηρετούν τον καταχθόνιο σκοπό του. Αδίστακτα, όμως, φτάνει στο σημείο ακόμη και την Αγία Γραφή να χειρίζεται εναντίον του Θεού. Διαστρέφοντας και σκοτίζοντας τα σωτήρια νοήματα της μέσα στις απρόσεκτες διάνοιες, οδηγεί έτσι στο ψεύδος εκείνους που είχαν πιαστεί από την αλήθεια. Στρέφει τη θρησκεία εναντίον της θρησκείας. Κάνει την πίστη αιχμάλωτο της απιστίας, θέτει την ευσέβεια στα δόκανα της ασέβειας.

Είδατε τι διηγείται το σημερινό Ευαγγέλιο. Μια μερίδα από τους Ιουδαίους, που δεν ομολόγησαν και δεν παραδέχτηκαν τον Χριστό, στηρίζονταν στην ίδια τη Γραφή. Ακούσατε πριν από λίγο το επιχείρημα τους: «μη γαρ εκ της Γαλιλαίας ο Χριστός έρχεται; Ουχί η Γραφή είπεν ότι εκ σπέρματος Δαυίδ και από Βηθλεέμ της κώμης, όπου ην Δαυίδ, ο χριστός έρχεται»;

Από προσήλωση στον λόγο του Θεού αρνούνται τον Θεό που είχε παρουσιαστεί μπροστά τους. Από τη Γραφή, που μιλούσε γι’ αυτόν, αντλούν όχι φως για να τον δουν, τώρα περπατεί ανάμεσα τους, αλλά σκοτάδι ώστε να μην είναι ορατός στην ψυχή τους. Ο Διάβολος στήνει τις παγίδες του παντού, για να συλλαμβάνει τους ανθρώπους. Κι όσοι άνθρωποι ξεφεύγουν από την απιστία και τις ασωτίες, τον βρίσκουν μπροστά τους μέσα στην ίδια την περιοχή της πίστεως και της ευσέβειας. Μετασχηματισμένος εδώ σε άγγελο φωτός – όπως λέγει ο Παύλος – προσπαθεί να τους τυλίξει με μια τρισχειρότερη θηλιά και να τους σύρει στην απώλεια: μια θηλιά καμωμένη από τα ίδια τα λόγια του Θεού.

Δεν στάθηκαν τέτοιας λογής θύματα του Πονηρού μονάχα εκείνοι οι ιουδαίοι που αναφέρει σήμερα ο ευαγγελιστής. Είναι και πολλοί άλλοι. Όλοι οι αιρετικοί και οι σχηματικοί πως έπεσαν, πως χάθηκαν; Με ανάλογο τρόπο. Τα λόγια του Θεού έγιναν γι’ αυτούς λίθος προσκόμματος, όπου σκόνταψαν και συντρίφτηκαν. Μ’ αυτά τους έδεσε ο διάβολος και τους τράβηξε στην άβυσσο. Τα ίδια λόγια που άλλους φώτισαν και σήκωσαν στη βασιλεία των ουρανών, αυτούς τους γκρέμισαν στα σκοτάδια του αιωνίου θανάτου.

Θα ρωτήσεις τώρα, αγαπητέ: Τι πρέπει, λοιπόν, να κάμω για να προφυλαχθώ από ένα τόσο φοβερό κίνδυνο; Πως θα είμαι σε θέση να καταλάβω τι είναι εκείνο που ο διάβολος, μιμούμενος τη φωνή του Πνεύματος, μου υπαγορεύει; Πώς να φυλαχθώ από τη σύγχυση και την κακή σπορά, που ο διάβολος σκορπίζει, για να ανακατέψει μέσα μου το αγαθό σιτάρι των θείων λόγων με τα ζιζάνια της πλάνης;

Είναι πολύ εύκολο να αρματωθεί μπροστά σε τέτοια απειλή και να μείνεις άτρωτος. Δυο απλούστατα πράγματα αρκούν για να το πετύχεις και να μην έχεις να φοβηθείς τίποτα. Φτάνει να θωρακίσεις τον νου σου με την ακαταμάχητη ταπεινοφροσύνη και να διατηρείς στην καρδιά σου την αγάπη προς την Εκκλησία.

Ένας αρχαίος άγιος διδάσκει, ότι το ταπεινό φρόνημα είναι το μόνο τείχος, που δεν μπορεί ποτέ ο διάβολος να κυριεύσει. Αν τρέφεις υψηλό φρόνημα, αν έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, τότε εύκολα θα γλιστρήσεις στην πλάνη. Ο ταπεινός, όμως, ποτέ δεν κινδυνεύει να το πάθει αυτό, γιατί δεν αφήνεται στον εαυτό του, αλλά μοιάζει με το μικρό παιδάκι, που είναι πιασμένο από το φουστάνι της μητέρας του, κατά το ψαλμικό: «εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω σου, εμού δε αντελάβετο η δεξιά σου». Έχει οδηγό του τον Κύριο. Όποιος, λοιπόν, μελετά τη γραφή με ταπείνωση, δεν έχει να φοβηθεί ξεστρατίσματα.

Αλλά χρειάζεται και κάτι άλλο: η αγάπη προς την Εκκλησία. Η αλήθεια του Χριστού δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, αλλά ένα κοινό αγαθό. Μονάχα όποιος τη μοιράζεται με τους αδελφούς του, μονάχα όποιος την κοινωνεί όντας μέλος αδιάσπαστο του μυστικού σώματος του Χριστού, δηλαδή της Εκκλησίας, μονάχα αυτός την κατέχει. Όποιος χωρίζεται από την Εκκλησία, όποιος παύει να αγαπά την Εκκλησία, είναι πια δοσμένος στον διάβολο. Ο λόγος του Θεού γίνεται γι’ αυτή την ψυχή κατήφορος προς την απώλεια. Γράφει ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος: «Όποιος δεν μένει ενωμένος με τα άλλα μέλη της Εκκλησίας, αυτός είναι ήδη περήφανος και ξεχώρισε τον εαυτό του». Και η Γραφή λέγει καθαρά: «Ο Θεός αντιτάσσεται στους υπερήφανους». Κι ο ίδιος άγιος μιλά αλλού, απευθυνόμενος στους χριστιανούς της Σμύρνης με τα εξής: «Δοξάζω τον Θεό μας Ιησού Χριστό, που σας βλέπω τόσο σοφούς εν Κυρίω. Είστε καταρτισμένοι στην ορθή πίστη. Είστε τόσο αμετακίνητοι πάνω σ’ αυτή, σαν να είστε καρφωμένοι στον ίδιο τον σταυρό του Χριστού μας, σαρκικά και πνευματικά».

Για να μένουμε, λοιπόν, καρφωμένοι στην ορθή πίστη, είναι ανάγκη να μας ενώνει όλους η αγάπη, να μην διασπάμε την Εκκλησία. Και μ’ αυτόν τον τρόπο, θα έχουμε πάντα τη βεβαιότητα, ότι βρισκόμαστε στην αλήθεια. Η Πεντηκοστή, που γιορτάζουμε σήμερα, είναι η κατ’ εξοχή ημέρα της Εκκλησίας. Η ημέρα της ενώσεως των ανθρώπων μέσα στην αλήθεια του Πνεύματος. Είθε, αγαπητοί αδελφοί, με ταπεινό φρόνημα και αγάπη ο ένας στον άλλο, να μείνουμε σε όλες τις ημέρες της ζωής μας πιστά και γνήσια μέλη της Εκκλησίας, τέκνα φωτός, κοινωνοί της αλήθειας, απρόσβλητοι από τους ίσκιους της πλάνης, απαγίδευτοι από το ψεύδος, άτρωτοι από την κακοδοξία.

 

Γιώργος Σαββίδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
Απόστολος: Εβρ. ια΄13-ιβ΄2
Ευαγγέλιο: Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30
15 Ιουνίου 2014
 

 

 

«Και πάντες μαρτυρηθέντες δια της πίστεως ουκ εκομίσαντο την επαγγελίαν … ίνα μη χωρίς ημών τελειωθώσι» (Εβρ. ια΄ 39-40).

 

Με τη σημερινή γιορτή των Αγίων Πάντων κλείνει ο κύκλος των κινητών γιορτών με επίκεντρο το Πάσχα και που περιλαμβάνει την περίοδο του Τριωδίου και την περίοδο του Πεντηκοσταρίου.

Κι ενώ αυτή η γιορτή είναι το τέλος των κινητών γιορτών, την ίδια στιγμή είναι και μια νέα αφετηρία μετά την Πεντηκοστή και την ίδρυση της πρώτης Εκκλησίας. Μάλιστα αυτή η γιορτή έρχεται να επιβεβαιώσει τα αγαθά αποτελέσματα της επιφοίτησης του Αγίου Πνεύματος.

Το Άγιο Πνεύμα, ενεργά παρόν στο χώρο της Εκκλησίας, επηρεάζει θετικά τη ζωή των ανθρώπων, με αποτέλεσμα ο αριθμός των Αγίων να μην είναι στατικός – αμετάβλητος, αλλά καθημερινά να αυξάνεται σε αριθμό. Άρα, η αγιότητα δεν ήταν φαινόμενο μιας άλλης παλαιότερης εποχής, αλλά μια κατάσταση στην οποία συμμετέχουν οι Χριστιανοί κάθε εποχής.

Από αυτή τη δυναμική δεν μπορεί να εξαιρεθεί και η δική μας εποχή. Το γεγονός αυτό προσφέρει στον καθένα από μας τη δυνατότητα να γινόμαστε όχι μόνο κοινωνοί των Αγίων, αλλά και να έχουμε τη δυνατότητα να οδηγηθούμε στην τελειότητα πειθαρχώντας στην προτροπή του Κυρίου: «Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειος εστίν» (Ματθ. ε΄ 48). Αλλά και ο Απόστολος Πέτρος μας προτρέπει λέγοντας: «Κατά τον καλέσαντα υμάς άγιον και αυτοί άγιοι εν πάση αναστροφή γενήθητε, διότι γέγραπται άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί» (Α΄ Πετρ. α΄ 15-16). Δηλαδή όλη σας η συμπεριφορά να είναι άγια, όπως άγιος είναι και ο Θεός που σας κάλεσε. Γιατί το λέει η Γραφή: Να γίνεσθε άγιοι γιατί εγώ είμαι άγιος.

Οι άγιοι είχαν και σαν κίνητρο την αγιότητα, αλλά ταυτόχρονα είχαν και πρότυπο αγιότητας, το Θεό, όπως φανερώθηκε στο πρόσωπο του Χριστού. Για τούτο και ο Απόστολος Παύλος μας προτρέπει να μιμηθούμε τη ζωή του, όπως και εκείνος μιμήθηκε τη ζωή του Χριστού: «Μιμήται μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού»(Α΄ Κορ. ια΄ 1), για να διευκρινίσει: «Και υμείς μιμηταί ημών εγενήθητε και του Κυρίου» (Α΄ Θες. α΄ 6)). Ο Απόστολος Παύλος επιμένει στη μίμηση προτύπων και ιδιαίτερα του Θεού εκφράζοντας με πρακτικό τρόπο αυτή τη μίμηση που επικεντρώνεται στην αγάπη και τη θυσία: «Μιμηθείτε λοιπόν το Θεό, αφού είστε αγαπητά του παιδιά• να συμπεριφέρεστε με αγάπη κατά το πρότυπο του Χριστού που μας αγάπησε κι έδωσε τη ζωή του για εμάς ως προσφορά και θυσία που τη δέχεται ευχάριστα ο Θεός» (Εφεσ. ε΄1).

Αυτό το είδος προτύπου είχαν οι Άγιοι. Και αυτό το πρότυπο έπρεπε να το μιμηθούν μέσα από την προσφορά στο Θεό, αλλά και τον άνθρωπο. Και η προσφορά στο Θεό εκφραζόταν μέσα από την εφαρμογή των εντολών του και την ομολογία της πίστεως, χωρίς περιστροφές. Γνώριζαν ότι ο δρόμος προς την τελείωση δεν ήταν εύκολος. Γνώριζαν από τον ίδιο τον Κύριο «ότι στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν και ολίγοι εισίν οι ευρίσκοντες αυτήν» (Ματθ. ζ΄ 14).

Δυσκολοπερπάτητος ο δρόμος προς την τελειότητα, ο δρόμος προς την αγιότητα, αλλά όχι αδιάβατος και ακατόρθωτος. Παρά τις δυσκολίες που παρουσιάζει, εντούτοις έχει πάντα σε κάθε εποχή έστω και λίγους που φτάνουν στο τέρμα αυτού του δρόμου. Και αυτοί οι λίγοι τον διαβαίνουν συνειδητά, γνωρίζοντας τις δυσκολίες και αναλαμβάνοντας το κόστος.

Ο σημερινός «Απόστολος» μας σκιαγραφεί αυτή την δύσκολη πορεία όλων των Αγίων – των Αγίων Πάντων που τιμούμε σήμερα. «Με την πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια, επέβαλαν το δίκαιο, πέτυχαν την πραγμάτωση των υποσχέσεων, έφραξαν στόματα λεόντων, έσβησαν την δύναμη της φωτιάς, διέφυγαν τη σφαγή, έγιναν από αδύνατοι ισχυροί… Άλλοι δοκίμασαν εξευτελισμούς και μαστιγώσεις, ακόμη και δεσμά και φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, θανατώθηκαν με μαχαίρια… έζησαν σε στερήσεις, υπέφεραν καταπιέσεις, θλίψεις και κακουχίες – ο κόσμος δεν ήταν άξιος να’ χει τέτοιους ανθρώπους».

Πραγματικά ο κόσμος δεν ήταν άξιος να’ χει τέτοιους ανθρώπους. Κι όμως αυτοί οι άνθρωποι, έστω και λίγοι κατά καιρούς σε αριθμό θέλησαν να αλλάξουν τον κόσμο μέσα από τη δύναμη της πίστης και της αγάπης και όχι μέσα από τη  δύναμη της εξουσίας, της βίας και της καταπίεσης. Θυσίασαν κάθε τι πρόσκαιρο, αλλά ποτέ δε θυσίασαν το Θεό. Κράτησαν άσβεστη την πίστη τους σ’ Αυτόν και στο τέλος δικαιώθηκαν.

Από το χώρο της αγιότητας μας παρακολουθούν, μας ενισχύουν και περιμένουν να μιμηθούμε το παράδειγμα τους. Ο στίβος της αγιότητας είναι στίβος αγωνιστικής πορείας και Χριστιανικής ζωής και ο οποίος είναι ανοικτός καθημερινά για όλους, άντρες, γυναίκες και παιδιά. Σ’ αυτό το στίβο όλοι είναι συναθλητές και όχι ανταγωνιστές, γιατί κέντρο του αγώνα τους είναι το πρόσωπο του Χριστού και όχι των ανθρώπων. Και το πρόσωπο του Χριστού ναι μεν είναι για τον κάθε άνθρωπο, «ο Κύριος και Θεός του», αλλά, την ίδια στιγμή , αναγνωρίζει ότι ο Ιησούς είναι και σωτήρας όλων των ανθρώπων.

Κατά συνέπεια αν θέλω σαν Χριστιανός να βρίσκομαι σε σωστή αγωνιστική πορεία – σε πορεία αγιότητας, δε θα επιδιώκω να κάνω το Θεό αποκλειστικά δικό μου, αλλά θα φροντίζω συνεχώς να κάνω τον εαυτό μου αποκλειστικά άνθρωπο του Θεού. Και αυτό θα το επιτύχω μέσα από τη διαφύλαξη της πίστης, σαν όρο και ουσία ζωής, αλλά και σαν σταθερή ομολογία.

Αδελφοί μου, η ζωή μας αλλάζει καθημερινά, πότε ευχάριστα και πότε δυσάρεστα. Ας μην ξεχνούμε ότι και οι δυσκολίες και τα δυσάρεστα αποτελούν μέρος και της δικής μας ζωής. Στη δύσκολη ώρα ας μη λυγίσουμε. Αντίθετα, ας ευχαριστήσουμε το Θεό γιατί επέτρεψε αυτή τη δυσκολία, έστω κι αν αυτή είναι πολύ οδυνηρή, κι ας τον παρακαλέσουμε να μας δώσει τη δύναμη να αντέξουμε. Ο Θεός που επιτρέπει μια δοκιμασία γνωρίζει καλύτερα από μας, Εμείς ας υπερνικήσουμε την όποια δυσκολία, την όποια ασθένεια, «με την βοήθεια του Χριστού που μας αγάπησε» (Ρωμ. η΄ 37). Αυτή η αγάπη ήταν το μυστικό που κρατούσε και τους Αγίους Πάντες ενωμένους με τον Θεό. Αυτή η αγάπη ας μας κρατεί κι εμάς ενωμένους με το Θεό. Λοιπόν, κατά τον Απόστολο Παύλο: «Τις υμάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού θλίψις ή στενοχωρία…; Πέπεισμαι γαρ ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή… ούτε κτίσις ετέρα δυνήσηται ημάς χωρίσαι από της αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού του Κυρίου ημών». (Ρωμ. η΄ 35-39). Αμήν.

Θεόδωρος Αντωνιάδης


Κυριακή Β΄ Ματθαίου
Απόστολος: Ρωμ. β΄ 10 - 16
Ευαγγέλιο: Ματθ. ι΄ 32 – 33, 37 – 38
22 Ιουνίου 2014

 

Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας και της πληθώρας της διαθέσιμης γνώσης σχεδόν για κάθε άνθρωπο που ζει σ’ αυτόν τον πλανήτη. Η δυνατότητα όμως της εύκολης γνώσης και της άμεσης πρόσβασης στην τεράστια επιστημονική πρόοδο κλόνισαν τα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής. Χάθηκε η απλότητα των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων. Αμφισβητήθηκαν παραδεδεγμένες αξίες που καθόριζαν τις σχέσεις μας και την κοινωνική πορεία μας. Τέθηκε σε δεύτερη θέση, παραμερισμένη η θρησκευτικότητα μας, σαν ανάξια λόγου, για τον τεχνικά παντοδύναμο άνθρωπο. Αμφισβητήθηκε ακόμη θεωρητικά αλλά και πρακτικά η πίστη στον Θεό.  Για μερικούς θεωρήθηκε χαρακτηριστική πράξη ελευθερίας, αυτή η σε πολλά αναντίρρητα χρήσιμη τεχνολογική υποδούλωση. Θεωρήθηκε ότι δεν μας χρειάζεται πλέον ο Θεός. Θεωρήθηκε ακόμη προσβολή η εκδήλωση θρησκευτικότητας. Θεωρήθηκε ένδειξη καθυστέρησης η ομολογία της πίστης στον Θεό.

Ωστόσο μέσα σ’ αυτή την εκτεταμένη ανατροπή, αγαπητοί μου αδελφοί, στέκεται όρθιος ο πιστός χριστιανός. Ζει στην κοινωνία της θρησκευτικής αμφισβήτησης, σαν μια ισχυρά φωτεινή νησίδα αντίστασης στον κατήφορο που ανεξέλεγκτα οδηγείται ο άνθρωπος με την απόλυτη εμπιστοσύνη του στην εξελικτική επιστημονική γνώση και τεχνολογία. Ενώ δεν απαρνείται ο πιστός την πρόοδο και τη συμμετοχή του σ’ αυτή, δεν διστάζει να ομολογεί την πίστη του, να δηλώνει χριστιανός. Να ζει σαν πιστός χριστιανός.

 Ακούσαμε λοιπόν σήμερα στην ευαγγελική περικοπή τις πρώτες καθοδηγητικές παραγγελίες του Ιησού μετά την συμπλήρωση της πρόσκλησης των δώδεκα μαθητών.

«Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ εμπροσθεν τους πατρός  μου του εν τοις ουρανοίς»

Λέγει λοιπόν ο Κύριος: Κάθε ένας, από εμάς, αγαπητοί μου, που με θάρρος και παρρησία θα ομολογήσει την πίστη του σε Μένα μπροστά στους ανθρώπους, χωρίς να υπολογίσει κινδύνους και συνέπειες, θα τον αποδεχτώ και θα ομολογήσω γι αυτόν μπροστά στον Πατέρα μου, που βρίσκεται στους ουρανούς.

Στην πρώτη εποχή της παρουσίας του Χριστιανισμού η ομολογία πίστης είχε σοβαρές συνέπειες. Πολλοί είναι εκείνοι που μένοντας σταθεροί στην ομολογία της πίστης τους στον Χριστό, πέρασαν βασανιστήρια, θυσίασαν τη ζωή τους. Παρόμοια γεγονότα σημάδεψαν την παρουσία και τη διάδοση του Χριστιανισμού και δημιούργησαν «νέφος μαρτύρων», όπως σημειώνει ο απόστολος Παύλος. Περιστασιακά όμως, επαναλαμβάνονται διωγμοί και μαρτύρια χριστιανών και μέχρι τις μέρες μας ακόμη. Δεν συμβαίνουν βέβαια στον τόπο μας, στην σημερινή κοινωνία. Είμαστε σχεδόν όλοι, και το δηλώνουμε: χριστιανοί. Αλλά πολλοί είναι και εκείνοι που βλέπουν υποτιμητικά αυτούς που δηλώνουν πιστοί. Αυτούς που ακολουθούν τις επιταγές της θρησκείας μας. Παρ’ όλα αυτά δεν διστάζουν οι πιστοί, να υποδεικνύουν με την συμπεριφορά τους ή και με τους λόγους τους , και σε άλλους, να ακολουθήσουν τον δρόμο του Χριστού.

Και εδώ βρίσκεται ένα άλλο σημαντικό ζητούμενο. Η ομολογία της ιδιότητας του πιστού με παρρησία απαιτεί την συνέπεια στη ζωή. Αλλά συνέπεια και με την υπόσχεση του Κυρίου. «Ομολογήσω καγώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς». Είναι το αντάλλαγμα της ομολογίας. Η επιβεβαίωση της θέσης κοντά στον Θεό Πατέρα μας. Και είναι αυτό ένα άλλο αποτέλεσμα της διακηρυγμένης πίστης μας, αγαπητοί μου αδελφοί. Η πίστη παύει να είναι μια θεωρητική δήλωση. Παίρνει θέση στην καθημερινότητα του χριστιανού. Χρωματίζει τις μικρές και μεγάλες πράξεις του. Κάθε εκδήλωση μετριέται με το μέτρο εφαρμογής των εντολών του Κυρίου μας. Δεν μπορεί ενώ θέλεις να εφαρμοστεί και για σένα η υπόσχεση του Κυρίου, να περιορίζεται η πίστη σου μόνο με λόγια. Χρειάζεται προσπάθεια αλλαγής. Απαιτούνται κάποτε θυσίες μικρών ή μεγάλων απολαύσεων. Γιατί ακόμη και η φυσική και ευλογημένη από τον Κύριό μας σχέση και αγάπη στο βιολογικό μας πατέρα και τη μητέρα μας μπορεί να μας κάνει ανάξιους να δεχτούμε την ομολογία του Χριστού ενώπιον του Πατρός του. Σημειώνει ο ευαγγελιστής Ματθαίος τον λόγο του Κυρίου: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος.» Αν θέλεις να γίνεις άξιος της αγάπης του Κυρίου δεν επιτρέπεται να τοποθετείς την αγάπη των γονιών σου πάνω από την αγάπη σου για τον Κύριο και Θεό σου. Τι σημαίνει αυτό, αγαπητοί μου: αγάπη και φροντίδα ναι, αλλά όχι προσκόλληση στους γονείς και παραμέληση των θρησκευτικών μας καθηκόντων. Αυτό μας ζητά. Και επεκτείνει τη σύγκριση και στην αγάπη των παιδιών μας. Και πάλι προηγείται η αγάπη προς τον Θεό. Ασφαλώς δεν μας ζητά να παύσουμε να αγαπούμε και να φροντίζουμε τους γονείς μας και τα παιδιά μας. Αναφέρει, άλλωστε σε άλλο σημείο ο λόγος του Θεού. Όποιος δεν φροντίζει για τους δικούς του ανθρώπους, και μάλιστα την οικογένειά του, είναι χειρότερος και από τους απίστους. Φυσικά δεν πρόκειται για αντίφαση. Είναι αξιολόγηση και διαβάθμιση της αγάπης μας, της έμπρακτης πάντοτε αγάπης μας, προς τον Κύριό μας και Θεό μας. Υπάρχει μια σειρά προτεραιοτήτων. Έχουν όλα τη σειρά τους. Αλλά πάντοτε, η προσήλωση μας στην πίστη μας και την αγάπη του Κυρίου μας. Αυτό φέρνει την ηρεμία στη ζωή μας. Μας απαλλάσσει, αγαπητοί μου αδελφοί, από άγχη και ανησυχίες. Έχουμε εναποθέσει πλέον τα προβλήματα μας, τον εαυτό μας, στον Κύριο. Και Εκείνος έρχεται βοηθός, οδηγός και συμπαραστάτης, στην δύσκολη καθημερινότητά μας. Βρίσκεται πάντοτε δίπλα μας. Πολύ περισσότερο, το νοιώθουμε αυτό, όταν πιστοί τηρητές των εντολών Του, και με παρρησία ομολογητές της πίστης μας, νοιώθουμε την ειρήνη μέσα στην ψυχή μας.

 

δ.γ.ς.


ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ
Απόστολος: Β΄ Κορ. ια΄ 21-ιβ΄ 9
Ευαγγέλιο: Ματθ. ιστ΄13-19
29 Ιουνίου 2014

 

Πέτρος και Παύλος. Δυο πρόσωπα στα οποία είναι αφιερωμένη η σημερινή γιορτή. Δυο πρόσωπα τα οποία δεσπόζουν στα σημερινά αναγνώσματα. Στον μεν Απόστολο κυριαρχεί το όνομα του Παύλου, στο δε Ευαγγέλιο ξεχωρίζει το όνομα του Πέτρου. Και τούτο γιατί σήμερα τιμά η Εκκλησία τη μνήμη των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Η διαχρονική δε τιμή των δυο Αποστόλων επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι οι εικόνες των δυο Αποστόλων είναι τοποθετημένες δεξιά και αριστερά της εικόνας της «δέησης» στο εικονοστάσι.

Ο Απόστολος Πέτρος μεριμνά κυρίως για τους Χριστιανούς που προήλθαν από την τάξη των Ιουδαίων, ο δε Απόστολος Παύλος έχοντας σαν αφετηρία τους Ιουδαίους απευθύνεται, στη συνέχεια, στα έθνη, στους ειδωλολάτρες, για τούτο και χαρακτηρίζεται Απόστολος των «Εθνών».

Και οι δυο τους, όπως και οι άλλοι Απόστολοι, επωμίζονται ένα δύσκολο έργο, να πορευθούν σε όλα τα έθνη μεταφέροντας το μήνυμα της σωτηρίας δια του Ιησού Χριστού. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η Κύπρος περιλαμβάνεται μεταξύ των πρώτων περιοχών που δέχθηκε το μήνυμα αυτής της σωτηρίας δια των Αποστόλων Παύλου και Βαρνάβα.

Οι Απόστολοι, παρά το ότι φαίνεται ότι δρουν σε συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, εν τούτοις το έργο τους είναι κοινό, καθολικό, δηλαδή η φροντίδα «πασών των Εκκλησιών». Και όχι μόνο. Πέραν από το  ενδιαφέρον για το σύνολο των Εκκλησιών εκδηλώνουν ενδιαφέρον για τον κάθε πιστό ξεχωριστά. Ακούσαμε σήμερα τον Απόστολο Παύλο να τονίζει «τις ασθενεί και ουκ ασθενώ, τις σκανδαλίζεται, και ουκ εγώ πυρούμαι;»

Κατά συνέπεια η φροντίδα τους, δεν περιοριζόταν μόνο στο κήρυγμα, αλλά το ξεχωριστό ενδιαφέρον για κάθε μέλος της Εκκλησίας, καθώς και τα προβλήματα του. Σαν καλοί ποιμένες συμπάσχουν με το ποίμνιο τους, τους πιστούς, παραμερίζοντας τα δικά τους προβλήματα. Γράφει ο Απόστολος Παύλος στους Χριστιανούς της Κορίνθου: «Είμαι ελεύθερος, χωρίς εξάρτηση από κανέναν. Κι όμως έκανα τον εαυτό μου σκλάβο όλων για να κερδίσω όσο το δυνατό πιο πολλούς. Ανάμεσα στους Ιουδαίους συμπεριφέρθηκα σαν Ιουδαίος για να τους κερδίσω για το Χριστό κι ενώ εγώ ο ίδιος δεν είμαι πιο κάτω από την αυθεντία του νόμου, ανάμεσα σ’ αυτούς που είναι, συμπεριφέρθηκα σαν να ήμουν και εγώ, για να τους κερδίσω για το Χριστό. Παρόμοια, όταν βρισκόμουν μ’ αυτούς που αγνοούν το νόμο του Μωυσή, για να τους κερδίσω ζούσα κι εγώ σαν ξένος προς το νόμο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπακούω στο νόμο του Θεού, αφού είμαι δεμένος με το νόμο του Χριστού. Με όσους έχουν πίστη αδύνατη έγινα το ίδιο για να κερδίσω τους αδύνατους στην πίστη. Για τους πάντες έγινα τα πάντα, έτσι ώστε με κάθε τρόπο να σώσω μερικούς. Κι όλα αυτά τα κάνω για το Ευαγγέλιο ώστε να μπορέσω και εγώ να συμμετάσχω στα αγαθά του» (Α΄ Κορ. θ΄ 19-23).

Όντας «συγκοινωνοί» του Ευαγγελίου θέλησαν οι Απόστολοι, μέσα από τη δραστηριότητα και τη διδασκαλία τους να καταστήσουν συγκοινωνούς και όλος τους πιστούς. Αυτή η φροντίδα εκφράζεται μέσα από τις 14 επιστολές του Απόστολου Παύλου καθώς και τις επτά καθολικές επιστολές, δηλαδή δυο του Πέτρου, τρεις του Ιωάννη, μια του Ιακώβου και μια του Ιούδα. Τα «ρήματα αιωνίου ζωής» ολοκληρώνονται μέσα από τα ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννου, καθώς και την Αποκάλυψη του Ιωάννου. Τέλος σε ότι αφορά το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, πέραν από την αναφορά στην ίδρυση της Εκκλησίας και τη ζωή των πρώτων χριστιανών καταγράφουν ιδιαίτερα τη δράση των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, τη μνήμη των οποίων τιμούμε σήμερα.

Όμως πως και γιατί είναι κορυφαίοι οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος; Παρά το αρνητικό και για τους δυο, αφού ο μεν Πέτρος αρνήθηκε το Διδάσκαλο του και μάλιστα με όρκο, ο δε Παύλος γιατί υπήρξε διώκτης του και των Χριστιανών, εν τούτοις, στη συνέχεια με τη μεταστροφή και δράση τους έγιναν η «πέτρα» πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η Εκκλησία και το «σκεύος εκλογής», δια μέσου των οποίων κατέστησαν και τους ανθρώπους, συγκοινωνούς της σωτηρίας.

Ο Απόστολος Πέτρος, πολλές φορές μιλά και εκ μέρους των άλλων Αποστόλων. Τον ακούσαμε να απαντά σήμερα στο καίριο ερώτημα του Ιησού: «Υμείς τινά με λέγεται είναι»; «Συ ει ο Χριστός, ο Υιός του Θεού τον ζώντος».

Σε άλλη περίπτωση όταν ο κόσμος παρεξήγησε τους λόγους του Ιησού για κοινωνία του σώματος και το αίματος του, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να φεύγουν, τότε ο Ιησούς είπε και στους μαθητές του αν ήθελαν να φύγουν για να πάρει απάντηση από τον Πέτρο: «Και σε ποιον να πάμε, Κύριε; Εσύ κατέχεις τα λόγια που οδηγούν στην αιώνια ζωή» (Ιωάν. στ΄ 67-68). Πεπεισμένος για τα πιο πάνω για το πρόσωπο του Ιησού ο Πέτρος θα μιλήσει κατά την Πεντηκοστή στα πλήθη καλώντας τα σε μετάνοια και πίστη και τα οποία επιβεβαίωσε ο ίδιος μέσα από τη ζωή του.

Ο Απόστολος Παύλος, αν και δεν ανήκει στην αρχική ομάδα των μαθητών μετά την απ’ ευθείας κλήση του από το Χριστό. Η πορεία προς τη Δαμασκό υπήρξε καθοριστική όχι μόνο για τον Παύλο, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο. Πέραν από την απ’ ευθείας εκλογή του από τον Ιησού οδηγήθηκε στην τιμή και την καταξίωση μέσα από τις πολλές δοκιμασίες που ακούσαμε στο σημερινό Απόστολο. Με τις τέσσερις περιοδείες του σε Κύπρο, Μικρά Ασία, Ελλάδα, Μάλτα και Ρώμη θα καταστεί δικαιολογημένα Απόστολος των Εθνών. Δίκαια χαρακτηρίστηκε σαν ο «Πρώτος μετά το Ένα», δηλαδή το Χριστό. Κανένας πνευματικός άνθρωπος δεν άσκησε τόση επίδραση πάνω στην ανθρωπότητα, όσο ο Απόστολος Παύλος.

Αδελφοί μου, αυτά είναι τα πρόσωπα που τιμούμε σήμερα, ανθρώπινα, αλλά και ουράνια. Άνθρωποι που έσφαλαν, αλλά που αξιοποίησαν θετικά το σφάλμα τους. Οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος επηρέασαν την πορεία του πολιτισμού αφού καθόρισαν με τη διδασκαλία τους ότι: «η ψυχή του πολιτισμού είναι ο πολιτισμός της ψυχής». Μέσα από την αυτοθυσία τους έγιναν τα διαχρονικά πρότυπα για όλους. Ας τους μιμηθούμε. Ας πειθαρχήσουμε στην προτροπή του Αποστόλου Παύλου: «Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού» (Α΄ Κορ. ια΄1).  Αμήν.

Θεόδωρος Αντωνιάδης




ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Κυριακή                1 Ιουνίου                                        :               ΠΑΝΑΓΙΑ
Κυριακή                8 Ιουνίου                                        :               ΠΑΦΟΣ,Απ.Παύλου και Βαρνάβα
Δευτέρα                9 Ιουνίου                                        :               ΣΤΡΟΥΜΠΙ ΚΑΤΩ
Τρίτη                   10 Ιουνίου(Εσπερινός)                      :               ΜΕΣΟΓΗ
Τετάρτη               11 Ιουνίου                                       :               ΛΕΥΚΩΣΙΑ
Κυριακή               15 Ιουνίου                                       :               ΠΑΦΟΣ, Αγ.Δημήτριος
Κυριακή               22 Ιουνίου                                       :               ΔΟΡΑ
Σάββατο              28 Ιουνίου (Εσπερινός)                     :               ΠΑΧΝΑ ΚΑΤΩ
Κυριακή               29 Ιουνίου                                       :               ΟΜΟΔΟΣ
Κυριακή               29 Ιουνίου (Εσπερινός)                     :              ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ,Στήλη Απ.Παύλου
 
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Κυριακή                1 Ιουνίου                                        :               ΣΙΜΟΥ
Κυριακή                8 Ιουνίου                                        :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Τετάρτη                11 Ιουνίου                                      :               ΛΕΥΚΩΣΙΑ
Κυριακή                15 Ιουνίου                                      :               ΠΩΜΟΣ
Κυριακή               22 Ιουνίου                                       :              ΘΕΛΕΤΡΑ
Σάββατο               28 Ιουνίου (Εσπερινός)                    :              ΑΡΓΑΚΑ
Κυριακή               29 Ιουνίου                                       :              ΠΑΦΟΣ,Απ.Παύλου και Βαρνάβα
Κυριακή               29 Ιουνίου (Εσπερινός)                     :              ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ,Στήλη Απ.Παύλου
 
 
 
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

 

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Κυριακή  8 Ιουνίου : ΜΕΣΑΝΑ
Κυριακή 15 Ιουνίου: ΑΝΩΓΥΡΑ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή   1 Ιουνίου : ΑΡΜΟΥ
Κυριακή 15 Ιουνίου : ΜΑΡΑΘΟΥΝΤΑ
Κυριακή 22 Ιουνίου : ΚΟΥΚΛΙΑ                          
  
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                    
Κυριακή  1 Ιουνίου : ΔΡΟΥΣΙΑ
Κυριακή   8 Ιουνίου: ΠΡΑΣΤΕΙΟ ΑΥΔΗΜΟΥ
Κυριακή 15 Ιουνίου:ΙΝΝΙΑ
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                    
Κυριακή 15 Ιουνίου : ΛΕΜΠΑ
Κυριακή 22 Ιουνίου : ΚΙΣΣΟΝΕΡΓΑ
 

 
 
 
 
 
 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
 
 
 
 

 Διαβάστε τους προηγούμενους Μήνες εδώ 

Διαβάστε για τις Λειτουργίες και τα κηρύγματα της εβδομάδας εδώ