English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΙΟΥΛΙΟΣ 2014

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Ρωμ. στ΄ 18-23
Ευαγγέλιο: Ματθ. η΄ 5-13
6 Ιουλίου 2014
 
 
 
«Αμήν λέγω υμίν, ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον»
(Ματθ. η΄ 10).

 

Πολλά και διαχρονικά τα μηνύματα του σημερινού Ευαγγελίου. Μηνύματα ελπίδας για όλους τους ανθρώπους, ότι η σωτηρία σαν δώρο του Θεού αφορά όλους, αλλά δεν είναι δεδομένη για κανένα που τυπικά επικαλείται θρησκευτική ή εθνική καταγωγή. Η προειδοποίηση του Χριστού είναι σαφής και κατηγορηματική όχι μόνο για τους Ιουδαίους, αλλά και για τους Χριστιανούς. Η τυχαία ή τυπική παρουσία στο χώρο της θρησκείας δεν θεωρεί ως δεδομένη τη σωτηρία, γιατί η σωτηρία, ναι μεν προσφέρεται σαν δώρο του Θεού, αλλά την ίδια στιγμή, η σωτηρία είναι και κατάκτηση του ανθρώπου μέσα από τη δική του προσωπική συμβολή. «Ο Θεός, κατά τον Απόστολο Παύλο, θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να γνωρίσουν σε βάθος την αλήθεια» (Α΄ Τιμ. β, 4).

Ο Θεός θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι. Πρόσφερε και προσφέρει τα μέσα και τη δυνατότητα σε όλους. Όμως ανταποκρίνονται όλοι οι άνθρωποι σ’ αυτή την προσφορά; Η ανταπόκριση σ’ αυτή την προσφορά εκφράζεται κατ’ αρχάς με το να θέλει ο άνθρωπος να σωθεί. Η θέληση όμως αυτή δεν πρέπει να περιορίζεται σε τυπική επιθυμία, ούτε να είναι μόνο φραστική. Η θέληση πρέπει να επιβεβαιώνεται με έργα, μέσα από την ταπεινοφροσύνη και την πίστη. Η ταπεινοφροσύνη δεν είναι μόνο πράξη αυτογνωσίας, αλλά είναι ιδιαίτερα πράξη λυτρωτική γιατί μας βοηθά να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να τον απελευθερώσουμε από την ψευδαίσθηση της τελειότητας. Και αυτό θα το επιτύχουμε όταν πεισθούμε ότι τη σύγκριση θα πρέπει να την κάνουμε με το Θεό και όχι με τους ανθρώπους. Αφού ελευθερωθούμε από τη μάστιγα του εγωισμού τότε θα μπορέσουμε, μέσα από την αγάπη, να διακρίνουμε το συνάνθρωπο. Τέλος ταπεινοφροσύνη και αγάπη, μέσα από την πίστη θα μας οδηγήσουν στην ανακάλυψη του Θεού. Του θεού που ελευθερώνει και λυτρώνει σωστικά τον άνθρωπο.

Αυτό το δρόμο της ελευθερίας και της λυτρώσεως μας αποκαλύπτει ο εκατόνταρχος του σημερινού Ευαγγελίου. Μας αποκαλύπτει το δρόμο της ελευθερίας με το γκρέμισμα του τείχους του εγωισμού. Μας αποκαλύπτει ότι ο δρόμος της λυτρώσεως οδηγεί στον Ιησού. Γιατί ο Ιησούς είναι ο Μόνος που έχει τη δυνατότητα να τον απαλλάξει από τα όποια προβλήματα του. Αυτή η πεποίθηση σαν σταθερή πια ομολογία οδηγεί τον άνθρωπο στον Ιησού. Στη σημερινή μάλιστα περίπτωση ο άνθρωπος είναι ειδωλολάτρης. Ένας ειδωλολάτρης που αποσπά το θαυμασμό και τον έπαινο του Ιησού: «ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον».

Όμως ο Ιησούς δεν περιορίζεται μόνο στο δίκαιο έπαινο. Προχωρεί και σε μια σημαντική προειδοποίηση: «Σας λέω πως θα ‘ρθουν πολλοί από ανατολή και δύση και θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στο τραπέζι της βασιλείας των ουρανών, ενώ οι κληρονόμοι της βασιλείας θα πεταχτούν έξω στο σκοτάδι, εκεί θα κλαίνε και θα τρίζουν τα δόντια. Η προειδοποίηση αυτή δεν αφορούσε μόνο τους σύγχρονους του Ιουδαίους. Αφορά διαχρονικά όλους τους ανθρώπους που κλήθηκαν κατά χάρη στο χώρο της σωτηρίας. Αφορά και μας τους Χριστιανούς που σαν άλλοι Φαρισαίοι αυτοδικαιωνόμαστε και την ίδια στιγμή εξαποστέλλουμε στο πυρ το εξώτερο όλους τους άλλους ανθρώπους σαν αμαρτωλούς. Ξεχνούμε την ερώτηση του Ιώβ «Τις γαρ καθαρός από ρύπου»; Καθώς και την απάντηση του ίδιου «αλλ’ ουδείς εάν και μια ημέρα ο βίος αυτού επί της γης» (Ιώβ ιδ’ 4).

Κατά συνέπεια, το πρώτο πράγμα που χρειαζόμαστε είναι η αναγνώριση της αμαρτωλότητας μας και άρα της αναξιότητας μας μπροστά στο Θεό. Αυτή η συναίσθηση της πνευματικής μας γύμνιας γίνεται πόλος έλξης της χάριτος του Θεού. Αντίθετα αν αυτοεγκλωβιστούμε σε μια  τυπική «ευσέβεια», τότε δε θα έχουμε τη δυνατότητα, μέσα από το «γνώθι σ’ αυτόν» να αντιληφθούμε την πραγματικότητα με την τρομερή κατάληξη να πεταχτούμε στο σκοτάδι αντί να διεκδικήσουμε θέση ως κληρονόμοι στη βασιλεία του Θεού.

Ο εκατόνταρχος, αν και ειδωλολάτρης μας αποκάλυψε σήμερα την πραγματική έννοια της αρετής. Ότι αυτή δεν είναι ποτέ μοναχική ή φραστική. Η αρετή είναι πολύμορφη και εκφράζεται μέσα από την πίστη και επιβεβαιώνεται μέσα από την ταπεινοφροσύνη και την αγάπη.

Υποκλινόμαστε με θαυμασμό στη δύναμη της πίστης του εκατόνταρχου που προσέρχεται στον Ιησού «παρακαλών αυτόν» και που με δύναμη ομολογεί «αλλά μόνον ειπέ λόγον και ιαθήσεται ο παίς μου». Υποκλινόμαστε μπροστά στην ταπεινοφροσύνη του εκατόνταρχου που ομολογεί: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχτώ στο σπίτι μου».

Αφορμή για να εκδηλωθούν οι πιο πάνω αρετές ήταν η αγάπη και μάλιστα η αγάπη για τον δούλο του. Σε μια εποχή που ο άνθρωπος υποτιμάται και ιδιαίτερα ο δούλος, ο εκατόνταρχος εκδηλώνει την αγάπη του προς αυτόν, υποβάλλεται σε θυσία και ταπεινώνεται για χάρη του. Με τον τρόπο αυτό εφαρμόζει στην πράξη την «Καινή εντολή», την εντολή της αγάπης, πριν ακόμα εφαρμοστεί αυτή από τους μαθητές και ακόλουθους του. Μια αγάπη που επιβεβαιώθηκε αργότερα από τον Ιησού με τη δική του σταυρική θυσία και την οποία μας υπενθυμίζει η Εκκλησία με την εικόνα της σταυρώσεως που υπάρχει στο ύψος του εικονοστασίου.

Αδελφοί μου, δικαιολογημένος ο θαυμασμός του Ιησού για την πολύπλευρη αρετή του εκατόνταρχου και ιδιαίτερα της πίστης του καθώς και η κριτική για τους σύγχρονους Ιουδαίους ότι «ουδέ εν τω Ισραήλ τοσαύτην πίστιν εύρον». Υποκλινόμαστε με θαυμασμό μπροστά στην πίστη του εκατόνταρχου που δεν επεδίωξε τη σωματική παρουσία του Κυρίου, αλλά και που δεν έφερε κοντά του τον άρρωστο υπηρέτη του. Πίστεψε στη Θεότητα του Ιησού και ότι ως Θεός είχε τη δύναμη και την εξουσία να κάνει το θαύμα με μόνο το λόγο του. Και ο Ιησούς ανταμείβοντας τον, τον εξύψωσε με θαυμασμό για την πίστη του και πρόσφερε τη θεραπεία στον υπηρέτη του. Ας μιμηθούμε την πίστη του εκατόνταρχου και να ‘μαστε βέβαιοι ότι θα ακούσουμε και εμείς τα παρήγορα λόγια: «Ύπαγε και ως επίστευσας γεννηθήτω σοι». Πήγαινε κι ας γίνει αυτό που πίστεψες. Αμήν.

Θεόδωρος Αντωνιάδης


Κυριακή των Αγ. Πατέρων Δ΄ Οικ. Συνόδου
Απόστολος: Τιτ. γ΄ 8 - 15
Ευαγγέλιον: Ματθ. ε΄ 14 – 19
13 Ιουλίου 2014
 
 
 
«Υμείς εστέ το φώς του κόσμου»
 

Έντονη πρόσκληση για τους οπαδούς Του ο χαρακτηρισμός αυτός του Κυρίου. Έντονη είναι η πρόσκληση που απευθύνει ο Χριστός στην επί του όρους ομιλία Του. Εσείς είστε το φως του κόσμου. Τονίζει εσείς. Είναι ένα καθήκον που οφείλουν να αναλάβουν οι πιστοί στον κόσμο που ζουν. Προσκαλεί τους πιστούς Του να είναι φως. Να εκπέμπουν φως με τη ζωή τους με το παράδειγμά τους. Υπονοείται ωστόσο με αυτή την εντολή που έχει και το στοιχείο του χαρακτηρισμού, της φωτεινής ιδιότητας, η διάκριση από τον κόσμο. Τη διάκριση από εκείνους που δεν είναι ακόλουθοι του Χριστού.

Εμείς, λοιπόν, οι πιστοί χριστιανοί, αγαπητοί μου αδελφοί, και ο κόσμος από την άλλη πλευρά. Δεν μας απομονώνει από τον κόσμο, αφού άλλωστε μια φωτεινή πηγή, δεν είναι εύκολο να κρυφτεί και να απομονωθεί. Με το πλήθος γύρω Του, ο Κύριος, πάνω στο βουνό που στέκεται και διδάσκει τους συγκεντρωμένους, βλέπει μια άλλη εικόνα. Μια εικόνα γεμάτη φως ανάμεσα σε φωτεινούς ανθρώπους. Φως Εκείνος, εκεί ψηλά στο όρος. Και ο λαός γύρω Του δέχεται τις ακτίνες του φωτός Του. Παίρνουν από Εκείνον το φως και γίνονται και αυτοί φως. Λάμπουν όλα γύρω Του με το φως να διαχέεται και να επεκτείνεται όλο και μακρύτερα. Μια μεγάλη πηγή φωτός, ένα σύνολο λαμπρό. Έτσι βλέπει τον κόσμο. Έτσι τον θέλει. Γιατί πως είναι δυνατόν, συνεχίζει ο Κύριος, μια πόλη χτισμένη πάνω σε ένα βουνό, πως είναι δυνατό να κρυφτεί από τα μάτια μας. Είμαστε όλοι μια πόλη πάνω στο βουνό. Είναι σαν μια φωτεινή πηγή που εκπέμπει το φως γύρω. Αυτό είναι το χωρίς διακοπή καθήκον μας. Να εκπέμπουμε το φως που πήραμε. Και μια φωτεινή πηγή υπηρετεί τις ανάγκες όλων. Δεν δικαιούται να διακόπτει την παροχή.  Δεν κάνει διακρίσεις. Είμαστε το φως. Είμαστε γιατί μας το έδωσε ο Κύριος μας. Το πήραμε από τον φωτοδότη Κύριο και το προσφέρουμε στους άλλους. Φωτισμένοι από την διδασκαλία του Κυρίου μας, καθορίζουμε την πορεία της καθημερινής ζωής. Κάθε πράξη μας αποκτά ένα χαρακτηριστικό που συμφωνεί με τον νόμο του Θεού. Επιζητούμε να συμμορφώσουμε τις σκέψεις, τους λόγους και τις πράξεις μας, με τις αλήθειες του ευαγγελίου, αυτό μας δίδαξε ο Κύριος.

Καμιά πηγή φωτός, αγαπητοί μου αδελφοί, δεν είναι αυτόνομη. Πρέπει να βρίσκεται πάντοτε συνδεδεμένη με την παραγωγή. Πάντοτε σε επιφυλακή. Και όχι μόνο. Δεν επιτρέπεται η διακοπή. Συνεχής ο έλεγχος της γραμμής μεταφοράς του φωτεινής ενέργειας. Έργο ζωής η διατήρηση της εκπομπής του φωτός.

Αυτό σημαίνει για να επανέλθουμε στον τρόπο της ζωής μας, σημαίνει ότι δεν σταματούμε την προσπάθεια μας, να φαίνονται, αλλά και να είναι φωτεινά τα έργα μας. Να είναι φωτεινή η ζωή μας. Ασφαλώς δεν είναι κάτι απλό. Είναι όμως δυνατό να γίνει μια αυτοματοποιημένη διαδικασία ζωής, εφόσον ο νους και η καρδία μας είναι στραμμένη και προσηλωμένη στον φωτοδότη Κύριο μας. Δεν είναι απλό, αλλά δεν είναι και εύκολο, χωρίς κάποιες προϋποθέσεις. Απαιτεί προσπάθεια. Απαιτεί αγώνα σε κάθε επίπεδο της καθημερινής ζωής. Χρειάζεται να συμμορφώσουμε την συμπεριφορά μας με τις εντολές του Θεού. Και πολλές φορές αντιδρά ο κακός εαυτός μας. Μας παρασύρει η εύκολη αντιμετώπιση δύσκολων προβλημάτων που παρουσιάζονται στη ζωή μας. Δεχόμαστε και από τους γύρω μας προτάσεις και παραδείγματα και σκοτεινιάζει η ζωή μας. Χάνουμε τη φωτεινή ενέργεια που μπορούμε να έχουμε όταν είμαστε συνδεδεμένοι με την πηγή.

Είναι λοιπόν, αγαπητοί μου, ένας καθημερινός, αγώνας σκληρός και κάποτε πολύ δύσκολος. Αντιμετωπίζουμε τις συνήθειές μας και τις επιθυμίες μας, που πολλές φορές διατηρούνται και χάνονται μέσα στο σκοτάδι. Αναζητούμε κάποια ακτίνα φωτός για να ξαναγυρίσουμε και να βρούμε το δρόμο μας. Χρειαζόμαστε να βάλουμε το καλώδιο στην μπρίζα. Να πλησιάσουμε στον Χριστό. Να ζητήσουμε τη βοήθειά Του. Να συνδεθούμε με την πηγή. Να πάρουμε και να δώσουμε φως. Είναι μια πρόκληση. Αλλά είναι και πρόσκληση που τονίζει εμφαντικά ο Κύριος. «Υμείς εστέ το φως του κόσμου». Φως για τον εαυτό μας. Φως για τους γύρω μας. Το λαμπρό μοναδικό φως που δεχόμαστε δώρο από τον φωτοδότη Κύριο μας. Αρκεί να προσφύγουμε στον φωτοδότη. Να ζητήσουμε να ενισχύσει την αδύναμη προσπάθειά μας. Και τότε έρχεται η βοήθειά Του. Έρχεται το φως και πλημμυρίζει τη ζωή μας. «Φως και μέσα, φως κι απ’ έξω κι όλα γίνονται ένα φως»! Αμήν.

δ.γ.σ.


ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Ιακ. ε΄ 10-20
Ευαγγέλιο: Ματθ. θ΄ 1-8
20 Ιουλίου 2014
 
 
 
«Και ιδών ο Ιησούς την πίστιν αυτών, είπε τω παραλυτικώ… αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου».
 

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, αγαπητοί αδελφοί, ότι ο παραλυτικός που έκαμε καλά ο Κύριος, και πίστη είχε και πόθο να απαλλαγεί από το βάρος των αμαρτιών του. Όμως ο ιερός ευαγγελιστής δεν σημειώνει αυτή την ψυχική διάθεση, που σχεδόν σε κάθε άλλο θαύμα του Ιησού τονίζεται πάντα. Δεν υπογραμμίζεται εδώ η πίστη του αρρώστου, την οποία βραβεύει η θεία Χάρις, φέροντας τη θεραπεία. Εδώ τονίζεται κάτι άλλο: η πίστη των οικείων του ανθρώπου, τον οποίο η Χάρις κάνει καλά σωματικώς και ψυχικώς. «Και σαν είδε ο Ιησούς την πίστη τους, είπε στον παραλυτικό… σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου».

Προσέξετε εδώ κάτι πιο καταπληκτικό από μια ανάλογη περίσταση, από ένα άλλο θαύμα, που μας απασχόλησε σε μια από τις προηγούμενες Κυριακές. Θυμάστε το περιστατικό το σχετικό με τη γιατρειά του δούλου του Ρωμαίου εκατόνταρχου. Κι εκεί δεν βραβεύτηκε παρά η πίστη ενός οικείου, του εκατόνταρχου, που ζήτησε από τον Κύριο την ίαση για ένα αγαπημένο πλάσμα.

Αλλά εκεί μεν δόθηκε μονάχα η σωματική γιατρειά. Εδώ, όμως δόθηκε και η συγχώρηση των αμαρτιών, πράγμα μεγαλύτερης σημασίας και πιο ακριβής αξίας.

Τι σου διδάσκει, λοιπόν αυτό το ευλογημένο προηγούμενο; Τι συμπέρασμα βγαίνει από το σημερινό θαύμα; Ότι για όσους αγαπάμε, μπορούμε με ελπίδα  και βεβαιότητα να παρακαλούμε τον Σωτήρα μας, ώστε όχι μόνο από υλικά δεινά να πετύχουμε την απαλλαγή τους, αλλά ακόμη να πετύχουμε την αναγέννηση τους, αν βρίσκονται μέσα στην αμαρτία και δεν πωρώθηκαν.

Συνήθως σκεπτόμαστε και λέμε για να σωθεί μια ψυχή, χρειάζονται δυο πράγματα, η καλή της θέλησης και η Χάρις του Θεού. Πολλές φορές, όμως – όπως προκύπτει απ’ ότι ακούσαμε σήμερα στο ιερό Ευαγγέλιο – χρειάζονται όχι δυο, αλλά τρία πράγματα: η καλή προαίρεση του αμαρτωλού, η Χάρις του Θεού, και κοντά σ’ αυτά και οι προσευχές, οι δεήσεις, οι ικεσίες εκείνων που αγαπούν τον αμαρτωλό και λαχταρούν την έξοδο του από το κακό και την είσοδο του στην αγία ζωή.

Είσαι μητέρα και βλέπεις το παιδί σου να είναι ξεστρατισμένο από το θείο θέλημα; Είσαι σύζυγος και βλέπεις τον σύντροφό σου να είναι αλυσοδεμένος από τον Σατανάς Είσαι φίλος και βλέπεις εκείνον που έχεις στην καρδιά σου, να περνά τις μέρες του δουλεύοντας στο πονηρό; Είσαι πολίτης και βλέπεις την πόλη όπου ζεις, την πατρίδα όπου κατοικείς, την οικουμένη όπου βρίσκεσαι, να στενάζει κατά ένα μεγάλο μέρος κάτω από το πέλμα του Διαβόλου; Μην αποκάμεις στην προσευχή, μη σου απολείψει η πίστη. Ζητώντας με επιμονή τη Χάρη του Θεού, θα συντελέσεις στη σωτηρία εκείνων που ο Θεός θέλει να σώσει.

Αλλά μόνος μου, θα πεις, είμαι τόσο ανάξιος κι έχω λίγο θάρρος να παρακαλέσω τον Κύριο για παρόμοια θαύματα. Είναι τόσο δύσκολο να ταιριάξουν στη δική μου περίπτωση τα λόγια του ευαγγελίου: «Και σαν είδε ο Ιησούς την πίστη τους, είπε στον παραλυτικό…».

Αλλά δεν είσαι καθόλου μόνος. Εδώ στη γη, προσεύχονται με πίστη και άλλοι. Στον ναό, ενώνεις τη φωνή σου με τις φωνές τόσων και τόσων χριστιανών. Αλλά και πάλι δεν είναι μονάχα τόσοι και τέτοιοι αυτοί που παρακαλούν πιστά μαζί σου. Κι επάνω τον ουρανό θα βρεις αμέτρητους συμμέτοχους και μάλιστα πολύ πιο δίκαιους, πολύ πιο ευπρόσδεκτους στις ικεσίες τους.

Ο Κύριος δεν θα ακούσει μόνο εσένα, αλλά και την Παναγία Μητέρα του, τις Ασώματες Δυνάμεις, τους προφήτες, τους δίκαιους, τους αποστόλους, τους μάρτυρες, τους οσίους, όλα τα τετελειωμένα πνεύματα, που θα επικαλεστείς για να μεσιτέψουν, να ζητήσουν από τον θρόνο της Χάριτος το αίτημα σου. Συλλογίστηκες ποτέ, ότι έχεις τόσους και τέτοιους γύρω σου; Κι ότι μπορείς να τους αναθέσεις τη συνηγορία για ότι ζητάς;

Πώς, λοιπόν είναι δυνατόν ο Κύριος να μη δει τη πίστη σου και να μην πραγματοποιήσει ότι του ζητάς, όταν αυτή η πίστη δεν είναι μονάχη της, αλλά ενωμένη με όλη την Εκκλησία, στη γη και πάνω στον ουρανί; Πώς είναι δυνατόν να μην επαναληφθούν και στη δική σου περίσταση τα όσα σημειώνει σήμερα ο ιερός ευαγγελιστής για τους ανθρώπους εκείνους που έφεραν τον παραλυτικό ενώπιον του Ιησού;

Αγαπητοί αδελφοί, το Ευαγγέλιο δεν αποτελείται από γεγονότα που συνέβηκαν μια φορά κι απλώς τα ακούμε και τα μαθαίνουμε. Είναι προ παντός γεγονότα που επαναλαμβάνονται, ξανασυμβαίνουν σε κάθε αληθινά αφοσιωμένη καρδιά. Έτσι και με τους ανθρώπους που έφεραν στον Ιησού τον αμαρτωλό και άρρωστο και που βλέποντας την πίστη τους ο Ιησούς έκαμε καλά σωματικώς και ψυχικώς εκείνο τον παραλυτικό. Δεν είναι τρεις και τέσσερις και πέντε οι άνθρωποι εκείνοι. Είναι πάμπολλοι. Είναι, σε κάθε γενεά, όσοι με πίστη θερμή και ακλόνητη ζητούν από τον Σωτήρα τα θαυμάσια της Χάριτος του πάνω σε όσους χρειάζονται αυτή τη Χάρη.

Γιώργος Σαββίδης


ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Ρωμ. ΙΕ΄1-17
Ευαγγέλιο: Ματθ. Θ΄27-35
27 Ιουλίου 2014
 
 
 
«Οι δε Φαρισαίοι έλεγον∙ εν τω άρχοντι των δαιμονίων
εκβάλλει τα δαιμόνια».

 

Δυο θαύματα παρουσιάζει ενώπιό μας το σημερινό ιερό Ευαγγέλιο, αγαπητοί μου αδελφοί. Το πρώτο είναι η θεραπεία δυο τυφλών, που όταν μαθαίνουν ότι περνά από μπροστά τους ο Ιησούς, Τον ακολουθούν κατά πόδας και φωνάζουν με επιμονή «ελέησέ μας Υιέ Δαβίδ». Και βγαίνει η κραυγή τους αυτή από τα βάθη της πονεμένης ψυχής τους, για να διαδηλώσει τον πόνο και τον πόθο τους. Οι δυο τους για χρόνια στερούνται του Θείου δώρου του φωτός, που αποκαλύπτει στον άνθρωπο τον ωραιότατο τούτο κόσμο και τον καθιστά ικανό να ανάγεται από τα δημιουργήματα στο Δημιουργό και να δοξάζει τη Θεία Του Παντοδυναμία και Αγαθότητα και Σοφία. Κι ενώ αποχωρούν οι δυο τυφλοί, θεραπευμένοι, ακολουθεί το δεύτερο θαύμα της περικοπής. Φέρνουν στον Κύριο ένα κωφάλαλο, δαιμονισμένο. Χωρίς χρονοτριβή εκδιώκει από τον άνθρωπο το δαιμόνιο και αμέσως ο κωφάλαλος γίνεται τελείως καλά. Ο άδολος όχλος, που βλέπει το πρωτοφανές αυτό γεγονός, λεει με θαυμασμό. «Ποτέ ως τώρα δεν είδαν οι Ισραηλίτες τέτοια πράγματα». Οι κακοί όμως Φαρισαίοι, βλέποντας τα θαύματα, λένε ότι με την δύναμη του Σατανά, δηλαδή του αρχηγού των δαιμόνων βγάζει ο Κύριος τα δαιμόνια. Κάμνει θαύματα, λένε, γιατί συνεργάζεται με τον Βεελζεβούλ. Μ’ αυτό φαίνεται ότι η διαστροφή της ψυχής τους δεν έχει όρια. Γι’ αυτό και η γεμάτη φθόνο συμπεριφορά τους, μας δίνει σήμερα την αφορμή, να στρέψουμε κι εμείς το νού μας προς το πάθος αυτό του φθόνου, και να δούμε πως μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτό.

Ο φθόνος, αγαπητοί, είναι πάθος φοβερό με πολλά και φρικτά αποτελέσματα. Είναι φίδι φαρμακερό, που κατατρώγει τα σωθικά του φθονερού ανθρώπου. Είναι βδέλλα που απορροφά το αίμα και κάμνει τον άνθρωπο να λειώνει από το κακό του. Είναι πάθος που τον αναγκάζει να λυπάται στη χαρά του άλλου. Που τυφλώνει και δεν μπορεί να δει τίποτε καλό σ’ αυτό που φθονεί. Πάθος σκληρό που οδηγεί σε αδικίες και συκοφαντίες. Πάθος που στέλλει πολλούς στον τάφο και άλλους στην φυλακή. Πάθος που γίνεται αιτία να χωρίζουν αντρόγυνα, να γίνονται εχθροί οι συγγενείς, να μη ομιλούν μεταξύ τους οι γείτονες, να διαλύονται συνεταιρισμοί, να μην μπορεί να πάρει κάποιος μια καλή απόφαση. Πρόκειται για πάθος άγριο που απομονώνει από τους συνανθρώπους μας. Κάμνει τον άνθρωπο να υποπτεύεται τους πάντας και τα πάντα μέσα στο ίδιο το περιβάλλον του. Τον εμποδίζει να μιλά ελεύθερα. Τον αναγκάζει να κάμνει ό,τι μπορεί, για να μη φανεί η πληγή, που είναι ανοικτή μέσα του και τρέχει διαρκώς. Είναι επομένως αξιοδάκρυτοι όσοι δεν προσέχουν και αφήνουν την ψυχή τους να κυριευθεί από το φοβερό αυτό τύραννο, που λέγεται φθόνος.

Ο φθόνος είναι ακόμα φρικτή ασθένεια, που ταλαιπωρεί και βασανίζει αυτό που την έχει. Γιατί δεν τον αφήνει να ησυχάσει ποτέ. Τον κεντά διαρκώς και τον  ενοχλεί και τον ταράζει μέρα και νύχτα. Κάμνει μαύρη τη ζωή του και εμποδίζει την ψυχή του να χαρεί και να αισθανθεί ευαισθησία και ευφροσύνη. Πικραίνει και την πλέον γλυκιά και ευχάριστη ώρα της ζωής του και συγκλονίζει όλο το είναι του ανθρώπου αυτού. Κι ενώ ελάχιστα ο φθόνος μερικές φορές μπορεί να βλάπτει τους άλλους ανθρώπους, είναι κακό πρώτιστα προσωπικό για εκείνο που το έχει. «Όπως», δηλαδή, «η σκουριά φθείρει το σίδερο», μας λεει ο Μέγας Βασίλειος. «έτσι φθείρει και ο φθόνος την ψυχή εκείνου που τον έχει». «Η καλύτερα», συνεχίζει, «όπως οι οχιές», λένε, «ότι γεννώνται τρώγοντας την κοιλιά που τις κυοφόρησε, έτσι και ο φθόνος έχει φυσικόν του να κατατρώγει την ψυχή που τον γεννά».

Η αρρώστια αυτή, όμως, του φθόνου, έχει και ολέθρια αποτελέσματα και καταστρεπτικές συνέπειες, τόσο για την παρούσα όσο και για την μέλλουσα ζωή. Αυτός που άφησε την ψυχή του να γεμίσει με τα έλκη του φθόνου, είναι αδύνατο να συζήσει και να συνεργασθεί με αυτούς που φθονεί. Τυφλώνεται η διάνοιά του και δεν μπορεί να διακρίνει σωστά τα πράγματα και τις καταστάσεις. Νομίζει ότι αυτός έχει πάντα δίκαιο και όλοι οι άλλοι άδικο. «Ο φθόνος», όπως λεει και πάλιν ο Μέγας Βασίλειος, «είναι λύπη για την ευτυχία του πλησίον. Για τούτο ποτέ δεν λείπουν από το φθονερό αθυμίες, ποτέ δεν λείπουν μελαγχολίες». Κι ασχολείται με τον πλησίον του, τον γείτονα του, ακόμα και με τον γνωστό και φίλο του. Και στεναχωριέται και πολλές φορές λυπάται αν οι γύρω του ζουν μια ευτυχισμένη ζωή. Είναι αξιοσημείωτα, κι εδώ, τα όσα αναφέρει και πάλιν για τον φθονερό ο Μέγας Βασίλειος. «Ευφόρησε το χωράφι του πλησίον; Έχει επάρκεια το σπίτι του απ’ όλα τα αγαθά της ζωής; Έχει πάντοτε ο άνθρωπος, ο πλησίον, χαρές; Όλα αυτά», απαντά ο ίδιος, «είναι τροφή της αρρώστιας του φθόνου και πρόσθετη οδύνη για το φθονερό. Ώστε ο φθονερός δεν διαφέρει σε τίποτε από το γυμνό άνθρωπο που από όλους πληγώνεται... Και η δυσκολία της νόσου είναι, ότι δεν μπορεί ούτε να μιλήσει γι’ αυτή, αλλά είναι σκυφτός και κατηφής και αναστατωμένος και θρηνεί και κλαίει και γίνεται δυστυχής». (Από την ομιλία του Μεγάλου Βασιλείου για το φθόνο).

Για να απαλλαγούμε, λοιπόν, από τη  φοβερή αυτή γάγγραινα της ψυχής, πρώτιστα και κύρια θα πρέπει να παρακαλούμε και να ικετεύουμε τον Κύριο να μας λυπηθεί στην κατάσταση που βρισκόμαστε και να στείλει την Χάρη Του, για  να μας λυτρώσει από το κακό αυτό. Το ιατρείο, όπου είναι δυνατό να θεραπευθούμε είναι το μέγα και φιλάνθρωπο Μυστήριο της Ιεράς Εξομολόγησης. Όταν καταφεύγουμε με συντριβή στο Εξομολογητήριο και ακολουθούμε κατά γράμμα τις συνταγές και οδηγίες του πνευματικού μας, είναι πολύ βέβαιο ότι θα γίνει και για μας πραγματικότητα η απαλλαγή από τον φθόνο. Σ’ αυτό θα χρειασθεί και η δική μας συνεργασία και προσπάθεια. Θα πρέπει δηλαδή να πιέσουμε τον εαυτό μας, για να κάμνουμε ότι θα μας υποδείξει ο πνευματικός. Θα πρέπει να αγωνιζόμαστε για να λέμε πάντα καλούς λόγους γι’ αυτόν που τυχόν φθονούμε. Όταν δείχνουμε καλή διάθεση και κάνουμε ότι εξαρτάται από εμάς τότε να είμαστε βέβαιοι ότι το φοβερό αγκάθι του φθόνου θα απομακρυνθεί από εμάς.

Αδελφοί μου! Τόσο μεγάλο κακό είναι ο φθόνος, που ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, λέει, ότι κάμνει τον άνθρωπο ακάθαρτο και βδελυκτό, έστω και αν κλαίει, και αν αγρυπνεί και αν νηστεύει (ΛΖ΄, Ομ. Ιωάνν.) Καμιά πραγματική αρετή δεν μπορεί να συνυπάρχει με το φθόνο. Ας το προσέξουμε ιδιαίτερα τούτο και ας παρακαλούμε τον Κύριο να μη επιτρέψει να εισέλθει μέσα μας ποτέ το μικρόβιο του φθόνου. Όσοι τυχόν πάσχουμε, λίγο ή πολύ, από την αρρώστια αυτή, ας Τον ικετεύουμε με επιμονή να μας απαλλάξει με τη Χάρη Του και να φυτεύσει Εκείνος μέσα στην ψυχή μας το λουλούδι της αγάπης, που θα είναι η σωτηρία μας.

 

† Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης Διονύσιος


 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ
ΣΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ
ΛΟΓΟΣ Ζ΄ 
 
 
«Μακάριοι είναι οι ειρηνοποιοί γιατί αυτή θα ονομαστούν
υιοί του Θεού»

  

Κι ας μη νομίσει κανείς ότι από όσα δυσάρεστα προκαλεί το μίσος θεωρώ πως το χειρότερο είναι ο αποκρουστικός θυμός. Πολύ χειρότερο θεωρώ το φθόνο και την υποκρισία από το θυμό που αναφέραμε, όσο πιο φοβερό είναι το κρυφό από το φανερό. Γιατί κι από τα σκυλιά πιο πολύ φοβόμαστε εκείνα που δεν προμηνούν το θυμό τους με το γαύγισμα ούτε με μια έφοδο από εμπρός αλλά, ενώ δείχνουν ήσυχα και ήρεμα, καιροφυλακτούν πράγματι να μας βρουν ξέγνοιαστους και απρόσεκτους. Τέτοιο είναι το πάθος του φθόνου και της υποκρισίας. Ενώ εσωτερικά στο βάθος, της καρδιάς υποβόσκει το μίσος σαν φωτιά αθέατη, κατά το φαινόμενο παίρνει υποκριτικά όψη φιλική. Κι όπως η φωτιά που είναι σκεπασμένη με τα άχυρα προχωρεί πρώτα στο βάθος κρυφοκαίοντας τα γύρω άχυρα χωρίς να βγάζει φλόγα φανερά αλλά αναπηδά πυκνός καπνός με ορμή από τα άχυρα που τον πιέζουν κι αν τύχει να φυσήξει τότε πετάγεται στα φανερά η ολόλαμπρη φλόγα, έτσι είναι και ο φθόνος· κατατρώγει από μέσα την καρδιά όπως η φωτιά μια γεμάτη από άχυρο αποθήκη· και από ντροπή βέβαια κρύβει τη νόσο του ο φθονερός, δεν είναι όμως σε θέση να κρυφτεί ολότελα. Αλλά σαν ένας καπνός έντονος διακρίνεται στις εκδηλώσεις η εχθρότητα του φθόνου. Κι αν βρει το φθονούμενο κάποτε συμφορά, τότε εκδηλώνει τη νόσο του κάνοντας ευχαρίστηση και χαρά του τη λύπη εκείνου. Το κρυμμένο πάθος όσο νομίσουμε  ότι λανθάνει, το μαρτυρούν φανερές αποδείξεις στο πρόσωπο. Τα σημάδια του θανάτου στους απελπισμένους, αυτά παρουσιάζονται συχνά σ’ αυτόν που λιώνει από το φθόνο· ξηραίνονται τα μάτια και βαθουλώνουν μέσα στα τραβηγμένα βλέφαρα, τα φρύδια πέφτουν όπου ήταν σάρκες τώρα φαίνονται κόκκαλα.

Και η αιτία του κακού ποια είναι; Να δοκιμάσει θλίψη στη ζωή του ο αδελφός ή ο συγγενής ή ο γείτονας. Καινούργια αντίληψη του εγκλήματος! Να θεωρεί έγκλημα το ότι δε δυστυχεί εκείνος που η ευτυχία του τον λυπεί, χωρίς να κρίνει αδικία κάποιο κακό που έπαθε από αυτόν, αλλά επειδή εκείνος έχει αυτά που επιθυμεί χωρίς να αδικεί σε τίποτα. Τι έχεις πάθει, δυστυχισμένε; Θα τον ρωτήσω. Για ποιο λόγο αφανίζεται, λοξοκοιτάζοντας με πικρό βλέμμα την καλοτυχία του γείτονα σου; Σε τι μπορείς να τον κατηγορήσεις; Επειδή έχει καλή σωματική διάπλαση; Επειδή μιλά ωραία; Επειδή η γενιά του είναι καλύτερη; Επειδή κατέλαβε κάποια αρχή και διακρίνεται για το αξίωμα του; Επειδή έχει αποκτήσει κάποια άνεση; Επειδή η φρόνηση του δίνει σοβαρότητα στα λόγια του; Επειδή είναι γνωστό στους πολλούς για το λόγο ότι κάνει καλά; Επειδή χαίρεται για τα παιδιά του; Επειδή είναι ευχαριστημένος για τη σύζυγο του; Επειδή από εισοδήματα του σπιτιού κάνει λαμπρή ζωή; Γιατί όλα αυτά τρυπούν την καρδιά σου σα να είναι αιχμές από βέλη; Χτυπάς απελπισμένα τα χέρια, συμπλέκεις τα δάχτυλα, είσαι όλο αδημονία, στενάζεις με οδύνη από τα βάθη της ψυχής, δε σε ευχαριστεί η απόλαυση όσων έχεις· το τραπέζι σου πικρό, σκοτεινό το σπίτι σου· τ’ αυτί σου έτοιμο να ακούσει τη συκοφαντία για αυτόν που ευτυχεί· αν όμως λέγεται κάτι καλό γι’ αυτόν βουλώνεις τα’ αυτιά σου στον καλό λόγο. Κι ενώ έχεις τέτοια ψυχική διάθεση, γιατί καλύπτεις τη νόσο με την υποκρισία; Πως με μια ολότελα πλαστή φιλία αποθέτεις στην όψη σου το προσωπείο της αγάπης; Γιατί τον υποδέχεσαι με θερμούς χαιρετισμούς και του εύχεσαι να είσαι χαρούμενος και υγιής, αλλά στο βάθος της ψυχής σου εύχεσαι κρυφά τα αντίθετα;

Τέτοιος ήταν ο Κάιν, που τον έπιασε μανία, γιατί φάνηκε ευάρεστος στο Θεό ο Άβελ. Ο φθόνος από μέσα παρακινούσε στο φόνο και η υποκρισία γίνεται ο δολοφόνος. Γιατί, παίρνοντας όψη φιλική και πρόσχαρη, τον οδήγησε μακριά από τους γονείς που θα τον βοηθούσαν, κι έτσι έπειτα αποκάλυψε το φθόνο του με το φόνο. Όποιος λοιπόν βγάζει μέσα από τη ζωή του ανθρώπου τη νόσο αυτή συνάπτει τους ανθρώπους με τη φιλία και την ειρήνη και οδηγεί τους συνανθρώπους του σε φιλική ομογνωμοσύνη, δεν κάνει τάχα έργο δύναμης θεϊκής, περιορίζοντας τα ελαττώματα της ανθρώπινης φύσης κι αναπληρώνοντας τα με την κοινωνία των αγαθών; Γι’ αυτό ονομάζει τον ειρηνοποιό «υιό του Θεού», γιατί γίνεται μιμητής του αληθινού θεού όποιος χαρίζει τα δώρα της ειρήνης στη ζωή των ανθρώπων.

«Μακάριοι λοιπόν οι ειρηνοποιοί, γιατί αυτοί θα ονομαστούν υιοί του Θεού». Ποιοι είναι αυτοί; Όσοι μιμούνται τη θεία φιλανθρωπία, όσοι δείχνουν το γνώρισμα της θείας ενέργειας επάνω στη δική τους ζωή. Διαγράφει ολοσχερώς και αφανίζει στο μηδέν, ο χορηγός των αγαθών και Κύριός μας, κάθε τι που είναι έξω από τη φύση του αγαθού και ξένο από αυτό. Αυτό νομοθετεί να κάνεις και συ• να αποβάλεις το μίσος, να σταματήσεις τον πόλεμο, να αφανίσεις το φθόνο, να απομακρύνεις τις διαμάχες, να εξαφανίσεις την υποκρισία, να σβήσεις τη φωτιά της μνησικακίας που κρυφοκαίει μέσα στην καρδιά σου και στη θέση τους να βάλεις όσα παίρνουν θέση μετά την εκβολή των αντιθέσεων τους. Όπως δηλαδή με την υποχώρηση του σκότους έρχεται το φως, έτσι και τη θέση καθενός από αυτά την καταλαμβάνει ο καρπός του Πνεύματος, αγάπη, χαρά, ειρήνη, χρηστότητα, μακροθυμία, όλα ο κατάλογος των αγαθών που δίνει ο Απόστολος.

Πως λοιπόν δεν είναι μακάριος ο διανομέας των θείων δωρεών; Ο μιμητής των χαρισμάτων του Θεού, αυτός που εξομοιώνει όσα καλά πράττει με τη μεγάλη δωρεά του Θεού; Ίσως ο μακαρισμός δεν αφορά μόνο το αγαθό των άλλων. Αλλά, νομίζω, ειρηνοποιός είναι κυρίως αυτός που φέρνει σε συμφωνία ειρήνης τη διάσταση της σάρκας και του πνεύματος, τον εμφύλιο πόλεμο της ανθρώπινης φύσης, όταν παύει πια να λειτουργεί ο νόμος του σώματος, που αντιστρατεύεται το νόμο του πνεύματος, κι αφού δεχτεί το ζυγό της ανώτερης βασιλείας, γίνεται υπηρέτης των θείων διαταγμάτων. Και καλύτερα, ας μη νομίσουμε ότι ο λόγος αυτός δίνει αυτή τη συμβουλή, να θεωρούμε δηλαδή ως διπλή τη ζωή εκείνων που κατόρθωσαν την αρετή,. Αλλά αν εξαλειφθεί από μέσα μας το μεσότοιχο της κακίας του εσωτερικού μας φραγμού, η δυάδα συνενώνεται και γίνεται μονάδα με την ανάκραση τους με το καλύτερο. Επειδή λοιπόν το θεό πιστεύομε πως είναι απλό και ασύνθετο και ασχημάτιστο, όταν κι ο άνθρωπος ξεπεράσει τη διπλή σύνθεση του με το ειρηνοποιό έργο του και επανέλθει στα ακριβή όρια του αγαθού, αφού γίνει απλό και ασχημάτιστο και αληθινά ένα, ώστε να συμπέσουν το κρυμμένο με το φανερό και το φανερό με το κρυμμένο, τότε αληθινά επιβεβαιώνεται ο μακαρισμός και οι άνθρωποι αυτοί ονομάζονται κυριολεκτικά υιοί του θεού, αφού κρίθηκαν άξιοι για τη μακαριότητα σύμφωνα με την υπόσχεση του κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

 

(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΡΓΑ

ΤΟΜΟΣ 8ος ΣΕΛ 263-269)

 

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
 
Κυριακή               13 Ιουλίου                       :             ΠΑΦΟΣ,Αγ.Θεόδωρος
Δευτέρα               14 Ιουλίου(εσπερινός)      :             ΛΕΤΥΜΠΟΥ
Τετάρτη               16 Ιουλίου(εσπερινός)      :             ΠΟΤΑΜΙΟΥ
Πέμπτη                17 Ιουλίου                       :             ΦΙΛΟΥΣΑ ΚΕΛΟΚΕΔΑΡΩΝ
Πέμπτη                17 Ιουλίου (Εσπερινός)     :             ΑΝΑΡΙΤΑ
Κυριακή               20 Ιουλίου                       :             ΠΑΦΟΣ, Αγ.Θεόδωρος
Παρασκευή          25 Ιουλίου(εσπερινός)      :             ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ,Αγ.Παρασκευή
Σάββατο              26 Ιουλίου                       :             ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ,Αγ.Παρασκευή
Κυριακή               27 Ιουλίου                       :             ΧΟΛΕΤΡΙΑ
 
 
 
                                                                                                                                 
 
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

 
Τρίτη                 1 Ιουλίου                          :             ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ,Αγ.Ανάργυροι
Παρασκευή         4 Ιουλίου(αγρυπνία)         :             ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Κυριακή             6 Ιουλίου                          :             ΠΙΣΣΟΥΡΙ
Κυριακή             13 Ιουλίου                        :             ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Τετάρτη             16 Ιουλίου(εσπερινός)       :             ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Πέμπτη              17 Ιουλίου                        :             ΚΡΗΤΟΥ ΜΑΡΟΤΟΥ
Κυριακή             20 Ιουλίου                        :             ΝΕΑ ΔΗΜΑΤΑ
Πέμπτη              24 Ιουλίου(εσπερινός)       :             ΑΛΕΚΤΟΡΑ
Παρασκευή        25 Ιουλίου(εσπερινός)       :             ΜΗΛΙΟΥ
Κυριακή             27 Ιουλίου                        :             ΑΚΟΥΡΔΑΛΙΑ ΚΑΤΩ
 
                                                                                                                                 
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.
 

 

 

 
 

Όλο το περιεχόμενο του παρόντος δελτίου κηρυγμάτων μπορείτε να το βρείτε και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου: www.impaphou.org