English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 
 
ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2014
 
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Γαλ. β΄ 16 - 20
Ευαγγέλιον: Λουκά ιστ΄19 – 212 Νοεμβρίου 2014
 

 

 

«Τέκνον, μνήσθητι ότι απέλαβες συ τα αγαθά σου εν τη ζωή σου»

 

Υπήρχαν και πάντοτε θα υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους ως προς την οικονομική τους κατάσταση. Άλλοι βρίσκονται στην οικονομική κορυφή, άλλοι στην τέλεια φτώχεια και αρκετοί μεταξύ των δύο ακραίων καταστάσεων. Πολλοί και ποικίλοι είναι οι λόγοι, τα αίτια που δημιουργείται αυτή η διαφοροποίηση μεταξύ μας.  Αλλά και πολλές προσπάθειες έγιναν διαχρονικά, ειλικρινείς και μη, χωρίς αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές, για να εξομαλυνθούν οι κραυγαλέες διαφορές. Ωστόσο το πρόβλημα παραμένει και οι συνέπειές του είναι φανερές και στη σημερινή εποχή.

Γι αυτό, αγαπητοί μου αδελφοί, παραμένει επίκαιρη και η σοβαρή διαφορά που τονίζεται στη σημερινή παραβολή που ακούσαμε. Ακραία η διαφορά μεταξύ του πλούσιου που «ενεδιδύσκετο πορφύραν και βύσσον ευφραινόμενος καθ’ ημέραν λαμπρώς» και του πτωχού Λάζαρου, που «εβέβλητο προς τον πυλώνα αυτού ηλκωμένος και επιθυμών χορτασθήναι από των ψιχίων των πιπτόντων από της τραπέζης του κυρίου». Ο ένας ντυμένος πλούσια, καλοπερνούσε με κάθε λαμπρότητα. Η κύρια του φροντίδα πως θα περάσει καλύτερα πως θα ζήσει με περισσότερη άνεση αυξάνοντας τα αγαθά του. Ο άλλος φτωχός, και ρακένδυτος, με πληγές στο σώμα του, καθισμένος στην εξώπορτα του πλούσιου, περίμενε να χορτάσει την ατέλειωτη πείνα του από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου, ενώ οι σκύλοι έγλυφαν τις πληγές του. Η μοναδική καθημερινή του σκέψη και φροντίδα ήταν πως θα μπορέσει να βρει λίγη τροφή  για να ηρεμήσει το διαμαρτυρόμενο στομάχι του.

Στην παραβολή αυτή ο Κύριος ζωγραφίζει παραστατικότατα και τονίζει έντονα τις δύο ακραίες αλλά όχι απίθανες περιπτώσεις για να υποδηλώσει τα κοινωνικά καθήκοντα που ο καθένας έχει προς τον πλησίον του. Συγχρόνως όμως με έντονη αλλά και σαφέστατη περιγραφή παρουσιάζει τις χαρακτηριστικές συνέπειες και τα επακόλουθα της σημερινής ζωής και συμπεριφοράς του πλούσιου και του φτωχού Λάζαρου.

Σε δύο επίπεδα κινούνται τα δύο διαφορετικά πρόσωπα της παραβολής. Το γήινο επίπεδο: Ο ένας καθημερινά δυστυχεί και υποφέρει. Ο άλλος περνά τη ζωή πλουσιοπάροχα και ανέμελα. Το άλλο επίπεδο: το μελλοντικό, το αιώνιο, η βασιλεία των ουρανών, που παρουσιάζεται ως η συνέπεια με τη διαφορετική και την εντελώς αντίθετη πορεία του καθενός από τα δύο πρόσωπα.

Φυσικά ο τονισμός της συνέπειας, του επακόλουθου του σημερινού τρόπου ζωής που παίρνει αιώνιες διαστάσεις, ηχεί σαν ένα προειδοποιητικό καμπανάκι για τον άνθρωπο που χρειάζεται να αμειφθεί ή να πιεστεί ή και να απειληθεί, για να προσπαθήσει, να εγκαταλείψει την αφροντισιά και την καλοπέραση του. Περιληπτικά σημειώνει ο Κύριος για να τονίσει τη διαφορά και τη συνέπεια: ο Λάζαρος, ο φτωχός χαίρεται και ο πλούσιος υποφέρει. Ίσως να προσέξατε ότι δεν κατηγορείται και δεν τιμωρείται ο πλούσιος για κακές πράξεις, αλλά για την υπονοούμενη παράλειψη αγαθοεργίας. Μόλις μερικά άχρηστα ψίχουλα που έπεφταν από την πλούσια τράπεζα του πλούσιου είχε στη διάθεση του ο φτωχός Λάζαρος. Κι αυτά όχι επειδή του τα προσέφερε. Δεν μπήκε στον κόπο να τον δει, να τον συμπονέσει, να δει τις ατέλειωτες ανάγκες του. Χωρίς σχεδόν να θυσιάσει τον πλούτο του, με πολύ λίγα θα έκαμε ανεκτή τη ζωή στον δυστυχή Λάζαρο.

Ας γυρίσουμε όμως στην ωμή και καθημερινή πραγματικότητα. Και σήμερα υπάρχουν οικονομικές ή και ταξικές διαφορές. Δεν λύνονται με καταναγκασμούς, με νόμους, αλλά ούτε και με μεγαλόστομες διακηρύξεις.   Κι όμως αυτό το αδύνατο για τις ανθρώπινες οικονομικές θεωρίες, μπορεί να το δραστικά περιορίσει αλλά και να λύσει η θρησκεία μας με τις ευαγγελικές εντολές και οδηγίες και κυρίως την αγάπη.

Περνούμε μια πολύ δύσκολη οικονομική κρίση. Για όλους μας έχει πέσει το επίπεδο της ζωής μας χαμηλότερα. Υπάρχουν όμως και πολλοί συνάνθρωποι μας που και πριν προσπαθούσαν να λύσουν σοβαρά προβλήματα. Σήμερα λοιπόν βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση και κάποιοι αντιμετωπίζουν και προβλήματα διατροφής και επιβίωσης. Οικογένειες με παιδιά στην ανάπτυξή τους, ηλικιωμένοι άρρωστοι και ανήμποροι με χαμηλά ή ανύπαρκτα εισοδήματα, ζουν γύρω μας.

Θα αδιαφορήσουμε;

Ο πλούσιος της παραβολής, αγαπητοί μου, από το ύψος του τραπεζιού, τρώγοντας, πίνοντας και διασκεδάζοντας, δεν έβλεπε τι γινόταν στην πόρτα του σπιτιού του. Δεν έβλεπε την προσωποποίηση της δυστυχίας που ήταν ο Λάζαρος.

Δεν τον κατηγόρησε και δεν τον τιμώρησε ο Κύριος, για κάτι που θα το ονομάζαμε έγκλημα, αλλά για την αδιαφορία του.

Πόσο απλά και με πόσο λίγα και με ελάχιστη προσπάθεια, μπορούμε να κερδίσουμε πολλά και αιώνια! Τι μας ζητά με την παραβολή αυτή ο Κύριός μας; Λέγει λοιπόν: Ανοίξτε τα μάτια σας, κοιτάξτε γύρω σας. Μη μένετε προσηλωμένοι στον εαυτούλη σας και στην προσωπική σας ικανοποίηση και καλοπέραση. Δώστε κάτι από τα περισσεύματα σας. Συμπονέστε αυτόν που υποφέρει. Δώστε λίγη αγάπη. Προσθέσετε με πραγματικό ενδιαφέρον λίγη ψυχή, ένα γλυκό λόγο, λόγο παρηγορίας. Και μην πείτε: Μα δεν μας περισσεύει τίποτε. Μειώστε τις ανόητες και δαπανηρές ανάγκες σας.

Και όλα αυτά δεν είναι μόνο επενδύσεις για το αιώνιο μέλλον μας. Είναι μήπως λίγη, αγαπητοί μου αδελφοί, η ευχαρίστηση που νοιώθουμε δίνοντας κάτι, μικρό ή μεγάλο, δεν έχει καμιά σημασία. Αλλά συγχρόνως βοηθούμε στη λύση κάποιων προβλημάτων των συνανθρώπων μας. Λύνουμε προβλήματα που δεν λύνουν νόμοι, διαταγές και ανεδαφικές διακηρύξεις. Και, αγαπητοί μου, ας μην ξεχνούμε, εξασφαλίζουμε τις μελλοντικές απολαβές μας, από τις σημερινές σε αγαθοεργές πράξεις, επενδύσεις μας.

 

δ.γ.ς.


ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εβρ. ζ΄ 26-28, η΄ 1-2
Ευαγγέλιο: Λουκ. η΄ 41-56
9 Νοεμβρίου 2014

 

 

 

«Θυγάτηρ μονογενής ην αυτώ ως ετών δώδεκα… Και γυνή ούσα

εν ρύσει αίματος από ετών δώδεκα…»

 

Τίποτε φαίνεται ότι δεν είναι περιττό, αγαπητοί αδελφοί, στο ιερό κείμενο της Αγίας Γραφής. Ακόμη και οι πιο ασήμαντες, επιφανειακά, λέξεις, όσες δίνουν την εντύπωση ότι τοποθετήθηκαν για να επιβοηθούν τις άλλες ή ακόμη και όσες δείχνουν ότι δηλώνουν μια τυχαία λεπτομέρεια, ανακαλύπτει κανείς, κάποτε, ότι κρύβουν ένα ιδιαίτερο νοηματικό θησαυρό, έχουν μέσα τους – σαν πολύτιμες πυξίδες – ένα μικρό Ευαγγέλιο μέσα στο Ευαγγέλιο.

Δυο θαύματα του Κυρίου έχουμε αυτή την ώρα ενώπιον μας. Την ίαση της αιμορροούσας γυναίκας και την ανάσταση της μικρής κόρης του αρχισυναγώγου.

Μπορούμε, βέβαια, να βρούμε – εκτός από τη χρονική τους αλληλουχία – κάμποσα κοινά σημεία ανάμεσα σ’ αυτά τα περιστατικά. Και στα δύο, παραδείγματος χάριν, αμείβεται από τον Κύριο η πίστη. Στο ένα, η πίστη της ανώνυμης άρρωστης, που τον άγγιξε μέσα στον όχλο. Και στο άλλο, η πίστη του πατέρα, του Ιαείρου. Επίσης, στο πρώτο  θαύμα του, ο Χριστός μάς διδάσκει, ότι είναι κάποτε απαραίτητη η υλική επαφή για να έλθει το αποτέλεσμα της πίστεως, η οποία, βέβαια, παραμένει πάντα η κυρία αιτία που το προκαλεί. Και στο επόμενο, επίσης, κάνει ο ίδιος ολόκληρη διαδρομή, μπαίνει στο σπίτι του Ιαείρου, μιλά από κοντά στη νεκρή παιδίσκη κι έτσι την ανασταίνει, ενώ παντοδύναμος καθώς είναι, θα μπορούσε από μακριά να φέρει το ίδιο αποτέλεσμα, όπως είχε κάμει σε μια άλλη σχεδόν όμοια περίπτωση, που όλοι τη θυμόμαστε: όταν σήκωσε τον δούλο του εκατόνταρχου. Ένα τρίτο κοινό σημείο, πάλι εξόφθαλμα φανερό, ανάμεσα στα δυο θαύματα, είναι ότι και στις δυο περιπτώσεις ο Ιησούς θεραπεύει και αποκαθιστά κάτι που αφορά το σώμα. Θα μπορούσαμε δε να αναζητήσουμε και άλλα τέτοια παράλληλα στα ομόζυγα αυτά θαύματα και θα τα βρίσκαμε εύκολα.

Υπάρχουν, όμως, και μερικά, που δεν προβάλλουν ευθύς στην αντίληψη μας. Ή, αν προβάλλουν, δεν βρίσκουμε εύκολα το ωραίο νόημά τους.

Ένας, λοιπόν, απ’ αυτούς τους κρυμμένους νοηματικούς θησαυρούς, που απαντώνται αμφίπλευρα στο δίπτυχο της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, ας ελκύσει την προσοχή μας.

Πρόκειται για τον αριθμό δώδεκα. Η αιμορροούσα γυναίκα, που ο Ιησούς σταμάτησε τη ρύση της, ο ιερός ευαγγελιστής σημειώνει ότι είχε δώδεκα χρόνια σ’ αυτή την αρρώστια. Εξ’ άλλου, η μικρή κόρη του Ιαείρου, που ο Υιός του Θεού ανέστησε, ήταν ηλικίας  δώδεκα χρόνων.

Αυτές οι αντίστοιχες δωδεκαετίες δεν οιστρηλατούν ευθύς τον λογισμό μας να αναζητήσει κάποια αιτία, κάποιο σκοπό, στο γεγονός ότι αναφέρονται από το θεόπνευστο κείμενο. Μας φαίνεται, ότι είναι δυο λεπτομέρειες ιστορικής απλώς φύσεως. Πληροφορώντας μας, ότι η γυναίκα εκείνη υπέφερε δώδεκα χρόνια από την αιματόρροια, θέλησε ίσως ο ευαγγελιστής να μα δείξει ότι είχε υποφέρει πολύ σ’ αυτή τη δοκιμασία. Αναφέροντας επίσης την ηλικία της μικρής αναστημένης, ο ιερός Λουκάς, μπορεί να έκαμε για να μας δείξει πόσο ιδιαίτερα ευσυμπάθητος είναι ο Ιησούς προς την τρυφερή ηλικία, προς τα παιδιά.

Αυτά μπορείς να υποθέσεις, όταν σταθείς μπροστά στις δυο παράλληλες δωδεκαετίες της σημερινής περικοπής, στα χρόνια της ηλικίας που είχε η θυγατέρα του Ιαείρου και στα χρόνια κατά τα οποία υπέφερε συνεχώς από την αρρώστια της η αιμορροούσα γυναίκα.

Αλλά η κάθοδος στο χρυσωρυχείο των ευαγγελικών νοημάτων  - όπως λέγει κάπου ο Ωριγένης – δεν έχει σταμάτημα.

Η θεία οικονομία κανόνισε να γίνουν αυτά τα δυο θαύματα το ένα ευθύς μετά το άλλο, ίσως και γιατί κρύβουν τις δυο αντίθετες καταστάσεις που ήλθε ο Χριστός να αντιμετωπίσει νικηφόρα στον κόσμο, περιπτώσεις που ακριβώς ο αριθμός δώδεκα, ο ίδιος και στις δυο, σε κεντρίζει να προσέξεις τη συντυχία τους εδώ.

Η κόρη του Ιαείρου, που ο Χριστός ανασταίνει συμβολίζει την ανθρώπινη χαρά που τη σταματά μια οριστική λύπη. Κι ο Χριστός, θριαμβευτής πάνω στο κακό, ανατρέποντας και παραμερίζοντας τη λύπη εκείνη, κάνει ώστε η χαρά να συνεχιστεί.

Στα δώδεκα εκείνα χρόνια που ζούσε η παιδίσκη, ώσπου να της κλείσει τα βλέφαρα ο θάνατος, ήταν για τους γονείς της μια ακριβή χαρά, η μεγαλύτερη ίσως από τις χαρές σ’ αυτόν τον κόσμο. Γιατί, αλήθεια, ποια χαρά ανάμεσα σε όσες η φυσική κατάσταση επιτρέπει στον άνθρωπο να απολαύσει, μπορεί να συγκριθεί με την πατρική και τη μητρική χαρά για το παιδί μας;

Μια χαρά, λοιπόν, πολύ υψηλή, πήρε η θεία οικονομία εδώ, για να δείξει ότι ο Ιησούς ήλθε να εξασφαλίσει όλες τις ευλογημένες χαρές.

Η γυναίκα, εξ’ άλλου, που ο Χριστός τής σταμάτησε τη ρύση του αίματος, είναι ένα σύμβολο των μεγάλων φυσικών δεινών, που μαστίζουν το ανθρώπινο γένος σαν συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος και από τα οποία ο Υιός του Θεού μας απαλλάσσει με την Χάρη του.

Τα δώδεκα εκείνα χρόνια, κατά τα οποία άδειαζαν αδιάκοπα οι φλέβες της αιμορροούσης, τα γέμιζε ένας πόνος μεγάλος, μια δυστυχία φρικτή. Ήταν ένα είδος παρατεταμένου θανάτου, που συνόψιζε όλα τα δεινά του ανθρώπινου γένους και τα αντιπροσώπευε. Και βλέπεις εδώ, ότι την παρατεταμένη και πυκνή αυτή θλίψη ο Ιησούς τη σταματά.

Δώδεκα έτη είναι ο χρονικός κύκλος που τριγυρίζει αυτά τα δυο σύμβολα: Της χαράς, που εξασφαλίζει ο Ιησούς. Και του πόνου που σταματά ο Ιησούς. Τι άρα να θέλει να πει ο ισοστάσιος αυτός χρόνος διαρκείας στις δυο περιπτώσεις; Ίσως όχι τίποτε άλλο παρά αυτό: ότι δεν είναι λιγότερη η χαρά από τον πόνο στον κόσμο και αντίστροφα.

Σ’ αυτές, λοιπόν, τις ισομεγέθεις καταστάσεις ήλθε ο Υιός του Θεού να κάμει ώστε η μια να εξαφανιστεί και η άλλη να συνεχισθεί.

Ιδού ένα από τα κρυφά διδάγματα, που βγαίνουν από τις σχέσεις των δυο σημερινών θαυμάτων, δίδαγμα φωτισμένο από μια ασήμαντη φαινομενικά λέξη, τον αριθμό δώδεκα.

 

Γιώργος Σαββίδης


ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Α΄ Κορ. δ΄ 9-16
Ευαγγέλιο: Ματθ. θ΄ 9-13
16 Νοεμβρίου 2014
 

 

 

«Παράγων ο Ιησούς εκείθεν είδεν άνθρωπον καθήμενον επι το τελώνιον, Ματθαίον λεγόμενον, και λέγει αυτώ· ακολούθει μοι. Και αναστάς ηκολούθησεν αυτώ» (Ματθ. θ΄9).
 

Μια από τις κατηγορίες που διετύπωσαν κατά καιρούς οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι εναντίον του Ιησού ήταν ότι είναι «τελωνών φίλος και αμαρτωλών» (Ματθ. ια΄19) και ότι «αμαρτωλούς προσδέχεται και συνεσθίει αυτοίς» (Λουκ. ιε΄2). Απάντηση στις πιο πάνω κατηγορίες δίνει σήμερα ο Ιησούς λέγοντας ότι «δεν έχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιείς αλλά οι άρρωστοι. Και πηγαίνετε να μάθετε τι σημαίνει έλεος θέλω και όχι θυσία. Γιατί δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους αλλά τους αμαρτωλούς».

Μέσα από την απάντηση αυτή αποκαλύπτει ότι ο οποιοσδήποτε αμαρτωλός είναι απλά άρρωστος και όταν του προσφερθεί η κατάλληλη ευκαιρία και η κατάλληλη θεραπεία τότε μπορεί να γίνει και πάλη υγιής. Αυτή δε την θεραπεία μπορεί να την προσφέρει ο Ιησούς ως αναμάρτητος και Θεός. Γιατί, σε αντίθεση με τους ανθρώπους που αγαπούν την αμαρτία αλλά αποστρέφονται τους αμαρτωλούς, λες και οι ίδιοι είναι αναμάρτητοι, ο Θεός, που είναι στ’ αλήθεια αναμάρτητος, αποστρέφεται την αμαρτία, όχι όμως και τον αμαρτωλό άνθρωπο. Μάλιστα και ο πιο μεγάλος αμαρτωλός, όταν του δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία, θα έχει τη δυνατότητα να μετανοήσει και να σωθεί, αλλά και να γίνει «σκεύος εκλογής» και πολύτιμος συνεργάτης του Θεού στο έργο της σωτηρίας των ανθρώπων.

Τα πιο πάνω τα επιβεβαίωσε σήμερα ο Ιησούς με την πρόσκληση προς τον Ματθαίο να τον ακολουθήσει και την άμεση ανταπόκριση  του, αφού σηκώθηκε αμέσως και τον ακολούθησε. Ο Ματθαίος, του οποίου τιμούμε σήμερα τη μνήμη ήταν ως προς το επάγγελμα τελώνης. Ένα επάγγελμα ταυτισμένο με την αρπαγή, την αδικία και την ασυδοσία. Ένα επάγγελμα μισητό από τους ανθρώπους, ιδιαίτερα δε μισητοί εκείνοι που το ασκούσαν.

Κι όμως ένα τέτοιο άνθρωπο ο Ιησούς επιλέγει όχι μόνο να τον καλέσει σε μετάνοια και σωτηρία, αλλά τον καλεί να γίνει συνεργάτης στο έργο της βασιλείας του Θεού. Και ο τελώνης Ματθαίος, παρά την αμαρτωλότητα του, εκπλήσσει ευχάριστα. Στην πρόσκληση του Ιησού «ακολούθει μοι» ο Ματθαίος απαντά άμεσα, αφού σηκώθηκε και τον ακολούθησε. Η χάρη του Θεού που έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώνει και να αγιάζει, μεταμόρφωσε πραγματικά τον Ματθαίο και τον κατέστησε ικανό να γίνει ένας από τους δώδεκα μαθητές του Ιησού, αλλά και ένας από τους τέσσερις Ευαγγελιστές.

Ο Ματθαίος στο ευαγγέλιο του εξιστορεί τη  Γέννηση, τη Βάπτιση, τη σωτήρια δράση του Ιησού, το κήρυγμα και ιδιαίτερα ολόκληρη την επί του όρους ομιλία, τα θαύματα, το πάθος, τη Σταύρωση και την Ανάσταση και τελειώνει με την προτροπή προς τους Μαθητές του να πάνε και να κάνουν μαθητές του όλα τα έθνη βαφτίζοντας τους εις το όνομα του Πατρός και Υιού και του Αγίου Πνεύματος και διδάσκοντας να τηρούν όλες τις εντολές που τους έδωσε καταλήγει δε με τη διαβεβαίωση ότι θα είναι μαζί τους πάντα ως τη συντέλεια του αιώνος.

Άρα, λοιπόν, το μήνυμα της σωτηρίας που προσφέρει ο Ιησούς δεν αφορά μόνο τους Ιουδαίους, αλλά όλα ανεξαίρετα τα έθνη. Παράλληλα ο Ματθαίος τονίζει στο ευαγγέλιο του, ότι στο πρόσωπο του Ιησού εκπληρώθηκαν οι σχετικές Προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης για το Σωτήρα του κόσμου, η δε διδασκαλία του αποτελεί την ολοκλήρωση του Μωσαϊκού νόμου και της διδασκαλίας των Προφητών.

Ιδιαίτερα σημαντική η σημερινή ημέρα, όχι μόνο για το Ματθαίο, αλλά και για ολόκληρη την αμαρτωλή ανθρωπότητα. Είναι σημαντική η σημερινή ημέρα για το Ματθαίο, γιατί έχει το προνόμιο να καλείται από τον Ιησού να γίνει ακόλουθος, μαθητής και Απόστολος του. Εξίσου σημαντική και η άμεση ανταπόκριση του Ματθαίου. Δέχεται άμεσα την κλήση και αναλαμβάνει με αυταπάρνηση την αποστολή. Έτσι περνά από την αφάνεια και την ανωνυμία, όπως και τόσα άλλα εκατομμύρια ανθρώπων, στην ιστορία σαν Απόστολος και Ευαγγελιστής, που τιμάται μέσα από τους αιώνες από τις γενιές των Χριστιανών. Παράλληλα, μέσα από το Ευαγγέλιο του, γίνεται διαχρονικά ο ζωντανός κήρυκας  της εκπλήρωσης των υποσχέσεων του Θεού προς τους ανθρώπους και ότι ο Ιησούς είναι ο λυτρωτής και Σωτήρας του κόσμου.

Ο Ματθαίος, του οποίου τη μνήμη τιμούμε σήμερα, δεν είναι ο μοναδικός τελώνης που εσώθη. Είναι όμως ο μοναδικός τελώνης που έγινε Απόστολος και Ευαγγελιστής, γιατί δεν αγνόησε το μήνυμα της σωτηρίας, αλλά ούτε και το κράτησε μόνο για τον εαυτό του. Μετέφερε το μήνυμα της σωτηρίας αρχικά στους συμπατριώτες του Ιουδαίους και αργότερα σε λαούς της Ασίας της Αφρικής και της Αβησσυνίας όπου και μαρτύρησε. Το μήνυμα της σωτηρίας το μεταφέρει δια μέσου των αιώνων με το Ευαγγέλιο του σε όλους τους ανθρώπους και σε όλους τους λαούς. Το «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη»., αποτελεί διαχρονικά το ισότιμο προσκλητήριο σε ανθρώπους και λαούς για να βρουν τη σωτηρία.

Αδελφοί μου, αν ο Ματθαίος και ο Παύλος, όπως και τόσοι άλλοι επώνυμοι, δεν απαντούσαν θετικά στην πρόσκληση του Ιησού, το πολύ να ξέφευγαν από την περιθωριοποίηση της εποχής τους ή το πιο σίγουρο να χανόντουσαν στο πέρασμα των αιώνων. Με την αποδοχή όμως της πρόσκλησης του Ιησού  και δια του Ιησού ξέφυγαν από την περιθωριοποίηση και υψώθηκαν στην τελειότητα του ουρανού. Όπως τότε, έτσι και σήμερα καλεί και προκαλεί και μας ο Ιησούς με το «ακολούθει μοι». Μας καλεί  να σηκωθούμε από το «τελωνίον» της αμαρτίας και μέσα από τη μετάνοια να οδηγηθούμε στη σωτηρία, όπως έκανε ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος. Ας απαντήσουμε θετικά στην πρόσκληση. Ας τον ευχαριστήσουμε για την τιμή και ας τον παρακαλέσουμε να μας αξιώνει με τη χάρη του να τον ακολουθούμε πιστά και σταθερά στο υπόλοιπο της ζωής μας. Αμήν.

 

Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΛΟΥΚΑ
Απόστολος: Εφεσ. Β΄14-22
Ευαγγέλιο: Λουκ. ΙΒ΄16-21
23 Νοεμβρίου 2014
 

 «Αναπαύου, φάγε, πίε, ευφραίνου»

 

 

Κάποιου πλούσιου ανθρώπου, τα εκτεταμένα χωράφια του, μας λέει η σημερινή παραβολή, απέδωσαν πλούσια παραγωγή. Τα χωράφια του, τα αμπέλια του, οι ελαιώνες του, τα κοπάδια του, τα πάντα γέμισαν από καρπούς και αγαθά και γεννήματα. Παραγωγή πρωτοφανής, εσοδεία αναπάντεχη, αφάνταστα αγαθά και πλούτη. Κι αντί ο πλούσιος αυτός να χαρεί και να ευχαριστήσει τον Θεό για την πλούσια εσοδεία, κυριεύεται από έγνοιες και συλλογισμούς. Κι αντί ν’ ανοίξει και καρδιά και χέρια και να γεμίσει τον κόσμο με αγαθοεργίες και φιλανθρωπίες, σκέφτεται τι να κάμει που δεν έχει που να συνάξει και να ασφαλίσει τους καρπούς του. Χάνει την ειρήνη του, χάνει και τον ύπνο του. Κι ύστερα από πολλές βασανιστικές σκέψεις, βρίσκει τη λύση. Αυτό θα κάμω, λέει: «Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα οικοδομήσω μεγαλύτερες, για να μαζέψω εκεί όλα τα εισοδήματά μου και τα αγαθά μου και θα πω στη ψυχή μου. Ψυχή έχεις πολλά αγαθά που σε φθάνουν για χρόνια πολλά. Γι’ αυτό αναπαύου, φάγε, πίε, ευφραίνου». Όλα αυτά φανερώνουν την αφροσύνη του πλουσίου. Κι επειδή αυτή η αφροσύνη, λίγο ή πολύ μας έχει κυριεύσει όλους, καλό θα είναι ν’ ασχοληθούμε σήμερα με το θέμα αυτό.

Τα λόγια αυτά του άφρονος πλουσίου, δηλαδή, το «αναπαύσου, τρώγε, πίνε και ευφραίνου», δείχνουν ότι ο άνθρωπος αυτός στήριζε την ευτυχία του στα πολλά που είχε για να τρώει και να πίνει. Κι’ αυτό ακριβώς είναι το ένα από τα πολλά στοιχεία, που συνιστούν την αφροσύνη του. Σκεφτόταν και αποφάσιζε για την ψυχή του σαν να ήταν υλική και να ήταν δυνατό να χορταίνει και να ικανοποιείται από την ύλη. Νόμιζε ότι η ευτυχία και η ανάπαυση του ανθρώπου, περικλειόταν μέσα στις γεμάτες με αγαθά αποθήκες του. Μάλιστα, μας λέει ο Άγιος Βασίλειος, τόση ήταν η αλογία του και ο παραλογισμός του ώστε εφέρετο σαν τα ζώα. Από την στιγμή που δεν έδινε πνευματικές και ανώτερες διαστάσεις στην ύπαρξή του, ο ίδιος υποβίβαζε τον εαυτό του στο επίπεδο των ζώων. Δεν είχε συναίσθηση της πνευματικής του ανωτερότητος. Ζούσε μακρυά από τον Θεό και σαν τέτοιος δεν αγαπούσε και δεν βοηθούσε τους συνανθρώπους του. Δεν είχαν καμμιά σχέση οι λεπτές και άγιες συγκινήσεις και οι ευαισθησίες, που χαρακτηρίζουν το τέλειο δημιούργημα του Θεού, τον αληθινό και ολοκληρωμένο άνθρωπο.

Εκεί συνήθως οδηγεί ο πλούτος, που συντροφεύεται από την πλεονεξία. Τυφλώνει τον άνθρωπο και κλείνει τον ορίζοντα μπροστά του και τον περιορίζει στα στενά όρια του εγώ του. Κι ενώ παίζουν και γυαλίζουν τα μάτια των πλουσίων βλέποντας το χρυσό, τα δολάρια και τα ευρώ, μένουν νυσταγμένα και θολά και ασυγκίνητα και παρουσιάζονται ανίκανα να δουν και να διαπιστώσουν τον πόνο του πτωχού και τη θλίψη της ανέχειας και της πτώχειας. Η προσκόλληση αυτή τους κάμνει να μένουν πάντοτε στραμμένοι προς το άτομό τους και να μην ενδιαφέρονται για τους άλλους. Μ’ αυτό δείχνουν ότι μόνο το άτομό τους, τους απασχολεί. Κι’ ας λέει ο Κύριος, που είναι η πηγή της αλήθειας ότι η ευτυχία του ανθρώπου δεν εξαρτάται από τα υπάρχοντά του (Λουκ. ΙΒ΄,15) και από τα περισσά πλούτη του. Να προσέχετε, μας λέει και πάλι ο Κύριος και να φυλάγεσθε από κάθε είδους πλεονεξία, γιατί τα πλούτη, όσο περίσσια κι αν είναι, δεν δίνουν στον άνθρωπο την αληθινή ζωή.

Θα έπρεπε, επομένως, να μας προβληματίζει η καθημερινή μας ζωή, με τις πυκνές αρρώστειες, που οφείλονται στα πολλά και πολλές φορές βλαβερά για την υγεία μας φαγητά, όπως και στην πνευματική δυσοσμία , που αποπνέει η ζωή των υλικών απολαύσεων. Οι περισσότεροι από εμάς δεν σκεπτόμαστε τίποτε άλλο, παρά μόνο το φθαρτό σώμα μας. Κι εδώ ακριβώς έγκειται ο παραλογισμός και η αφροσύνη μας. Φροντίζουμε και κοπιάζουμε για το φθαρτό σώμα μας και αδιαφορούμε για την αθάνατη ψυχή μας. Και δυστυχώς αυτή η δυσαρμονία γίνεται η πηγή της κακοδαιμονίας που μας μαστίζει. Αυτή είναι η αιτία, που διώχνει από μέσα μας τη γαλήνη και την ηρεμία και μας εμποδίζει να νοιώθουμε ικανοποιημένοι και ευτυχισμένοι. Ο υλισμός στη θεωρία και την πράξη μεσουρανεί. Οι συζητήσεις των περισσοτέρων από εμάς, οι υποσχέσεις των πολιτικών μας, τα αναπτυξιακά προγράμματα των ιθυνόντων, οι αγώνες και οι στόχοι των εργαζομένων, στρέφονται κυρίως και προ πάντων, στο πως θα έχουμε περισσότερες απολαβές και αφθονώτερα αγαθά και πως θα απολαμβάνουμε χωρίς κόπους τα αγαθά της γης. Αυτά νομίζουμε ότι θα μας κάμουν ευτυχισμένους. Βέβαια χρειάζονται κι αυτά, αλλά όλα με μέτρο.

Αν μεταφέρουμε τα πιο πάνω στην εποχή μας θα δούμε, με πολλή θλίψη, ότι πολλοί και σήμερα μιμούμαστε τον άφρονα πλούσιο. Μολονότι θέλουμε να φαινόμαστε και να λεγόμαστε έξυπνοι και πολιτισμένοι, αντιγράφουμε την άφρονα τακτική του πλουσίου. Όλα σχεδόν τα ενδιαφέροντά μας κατά την τελευταία εικοσαετία στρέφονται στο τι θα φάμε και πως θα τέρψουμε τη σάρκα μας. Η εποχή μας, δυστυχώς, έχει γίνει εποχή της χρυσής κουζίνας, των ποτών και των γλυκισμάτων. Τα πάντα, δηλαδή, για την κοιλιά. Η κοιλιά έγινε Θεός για πολλούς από εμάς. «Μιμηθείτε όλοι εμένα, αδελφοί μου», μας λέει ο Θείος Απόστολος Παύλος «και παραδειγματισθείτε από αυτούς που συμπεριφέρονται σύμφωνα με το δικό μας πρότυπο. Σας το είπα πολλές φορές και τώρα το επαναλαμβάνω κλαίοντας, ότι πολλοί ζουν ως εχθροί του σταυρού του Χριστού. Το τέλος τους θα είναι η καταστροφή, Θεός τους είναι η κοιλιά τους και καυχώνται για πράγματα, για τα οποία θα έπρεπε να ντρέπονται» (Φιλιπ. Γ΄17-19). Γι’ αυτό το πάθημα του άφρονος πλουσίου ας μας γίνει μάθημα. Προσοχή να μην μας τυφλώσει ο πλούτος. Ας φροντίζουμε να γεμίζουμε την ζωή μας με πράξεις αγάπης και αρετής, για να έχουμε μετά το θάνατο μαζί μας θησαυρό αιώνιο. Ο άφρων πλούσιος παραμέρισε, ολοτελώς από την ζωή του, την ψυχή του. Γιατί η ψυχή ούτε τρώγει ούτε πίνει. Η ψυχή ευφραίνεται με την αρετή, ανακουφίζεται με την εφαρμογή του Θείου Θελήματος και ζει ευτυχισμένη μέσα στην ατμόσφαιρα της έμπρακτης αγάπης.

Αδελφοί μου! Η αλήθεια που δεν πρόσεξε ο πλούσιος αλλά και πολλοί από εμάς είναι ότι τα υλικά αγαθά δεν μας συνοδεύουν στην άλλη ζωή. Μετά τον θάνατο, όπως μας λέει και ο υμνωδός της Εκκλησίας μας «δεν παραμένει ο πλούτος και δεν συνοδεύει κανένα η δόξα· ερχόμενος ο θάνατος όλα αυτά εξαφανίζονται». Και αυτή η αλήθεια θα πρέπει να είναι πάντοτε μπροστά μας. Γι’ αυτό αντί να γοητευόμαστε από το δέλεαρ των απολαύσεων της ζωής, ας επιδοθούμε στον πλουτισμό της ψυχής με έργα αγάπης και αρετής, που μας αναδεικνύουν αληθινούς ανθρώπους. Τότε δεν θα έχουμε την κατάληξη του άφρονος πλουσίου, αλλά θα βρούμε χάρη και έλεος, από τον πλουσιόδωρο Θεό στον οποίο ανήκει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση στους αιώνες. Αμήν.

Ηγούμενος Χρυσορροϊατίσσης Διονύσιος


ΑΝΔΡΕΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΥ
Απόστολος: Α΄ Κορ. δ΄ 9-16
Ευαγγέλιο: Ιωάν. α΄ 35-52
30 Νοεμβρίου 2014
 

 

 

«Ην Ανδρέας ο αδελφός Σίμωνος Πέτρου … Ευρίσκει ούτος πρώτος τον αδελφόν τον ίδιον Σίμωνα και λέγει αυτώ˙ ευρήκαμεν τον Μεσσίαν» (Ιωάν. α΄ 41-42).

 

Ανδρέου του Πρωτοκλήτου σήμερα. Ανδρέου του Αποστόλου που είχε την τιμή να προσκληθεί πρώτος από τον Ιησού. Εξού και πρωτόκλητος, για τούτο και η σημερινή μέρα είναι ιδιαίτερα σημαντική γι’ αυτόν, επειδή, όπως αποκαλύπτει στον αδελφό του Πέτρο «ευρήκαμεν τον Μεσσίαν». Βρήκαμε το Μεσσία.

Ιδιαίτερα σημαντική η ανακάλυψη, αλλά και η προσωπική διαπίστωση ότι βρήκε το Μεσσία, βρήκε το Λυτρωτή. Βρήκε Αυτόν για τον οποίο μίλησαν οι προφήτες και την έλευση του οποίου επιβεβαίωσε ο διδάσκαλος του Ιωάννης ο Πρόδρομος λέγοντας: «Ιδέ ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου». Αυτός είναι ο αμνός του Θεού που παίρνει πάνω του την αμαρτία του κόσμου.

Η αποκάλυψη του διδασκάλου του, Ιωάννου του Προδρόμου, ότι ο Ιησούς είναι « ο αμνός του Θεού που παίρνει πάνω του την αμαρτία του κόσμου» δεν αφήνει ασυγκίνητο τόσο τον Ανδρέα, όσο και ένα άλλο μαθητή του Προδρόμου, πιθανότατα τον Ιωάννη, τον μετέπειτα Απόστολο και Ευαγγελιστή. Και οι δυο αφήνουν το διδάσκαλο τους και ακολουθούν τον Ιησού. Ο Ιησούς γύρισε και, βλέποντας τους να τον ακολουθούν τους είπε: «Τι θέλετε»; Και αυτοί του απάντησαν: «Ραββί – που σημαίνει Διδάσκαλε – πού μένεις»; Και ο Ιησούς τους είπε: «Ελάτε και θα δείτε».

Ήρθαν, λοιπόν, και είδαν που μένει ο Ιησούς και έμειναν μαζί του όλη την ημέρα. Αυτή η  αναστροφή με τον Ιησού επιβεβαίωσε τα λόγια του Πρόδρομου ότι αυτός είναι «ο αμνός του θεού» και άρα ο Λυτρωτής και Σωτήρας του κόσμου. Ο Ανδρέας δεν έχει πια καμιά αμφιβολία. «Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν» είπε σε λίγο στον αδελφό του, τον Πέτρο. Επειδή ο Μεσσίας ήταν το πρόσωπο που προσδοκούσαν να έρθει και ότι Αυτός ήταν φορέας σωτηρίας για τούτο θέλησε να καταστήσει κοινωνούς αυτής της σωτηρίας και άλλους, ξεκινώντας από τον αδελφό του τον Πέτρο, τον οποίο και οδήγησε μπροστά στον Ιησού.

Η «ανακάλυψη» του Μεσσία δεν έγινε μόνο από τον Ανδρέα. Η ανακάλυψη του Μεσσία, όπως ακούσαμε και στο σημερινό Ευαγγέλιο, έγινε την επόμενη μέρα και από τον Φίλιππο, ο οποίος με ενθουσιασμό απευθύνθηκε στο φίλο του τον Ναθαναήλ. Όπως ο Ανδρέας είπε «Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν», έτσι τώρα και ο Φίλιππος, που παραπέμπει το φίλο του σε αξιόπιστες πηγές, όπως ήταν ο Μωϋσής και οι Προφήτες «ον έγραψε Μωϋσής εν τω νόμω και οι προφήται, ευρήκαμεν Ιησούν». Άρα η μαρτυρία τους για τον Ιησού είναι απόλυτα αξιόπιστη. «Ευρήκαμεν Ιησούν». Δέκτες οι ίδιοι της Χάριτος του Θεού, θέλησαν αμέσως να καταστήσουν κοινωνούς και τους άλλους, αρχίζοντας από το οικογενειακό και το φιλικό τους περιβάλλον, έστω και αν κάποτε αυτό το περιβάλλον προβάλλει αντιρρήσεις, όπως έγινε με τον Ναθαναήλ. Αυτή η κίνηση και των δύο, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο υπερασπίστηκαν την «ανακάλυψη» τους φανερώνει από τη μια τον καλό τους χαρακτήρα και από την άλλη τη βεβαιότητα τους για το πρόσωπο του Ιησού, το οποίο επικαλούνται, αλλά και υπερασπίζονται. Αυτή είναι μια στάση που θα πρέπει να βρει μιμητές και στο δικό μας πρόσωπο. Αν στ’ αλήθεια κι εμείς αναγνωρίζουμε ότι «ευρήκαμεν τον Μεσσίαν», τότε πειστικά και με βεβαιότητα θα πρέπει να απευθυνθούμε προς το κοινωνικό μας περιβάλλον. Η σωτηρία είναι δώρο του Θεού για όλους τους ανθρώπους και όχι μόνο για μας. Μέσα από τον πληθυντικό «ευρήκαμεν» που χρησιμοποιούν σήμερα οι Απόστολοι Ανδρέας και Φίλιππος προσδιορίζουν όχι μόνο το παρελθόν, που το μετατρέπουν σε διαρκές παρόν, αλλά αυτό το παρόν το επεκτείνουν εις το μέλλον, θέλοντας με τον τρόπο αυτό να καταστήσουν κοινωνούς όλους τους ανθρώπους. Μ’ αυτό τον τρόπο υπερασπίζονται την πίστη τους. Μ’ αυτό τον τρόπο θέλουν να τονίσουν σε όλους, αλλά και στον καθένα ξεχωριστά, ότι η θεία Χάρις δεν εμποδίζεται από το χρόνο ή τον τρόπο. Η θεία χάρις ενεργεί παντού και πάντα με την ίδια δύναμη, με θετικό αποτέλεσμα τη μεταμόρφωση των ανθρώπων, όπως έγινε σήμερα και με τον Πρωτόκλητο Ανδρέα.

Τόσο ο Ανδρέας, όσο και ο Ιωάννης που περιγράφει το περιστατικό της κλήσης των μαθητών και κατ’ επέκταση του Ανδρέα «ήλθον και είδον» που μένει ο Ιησούς. Και όχι μόνο. Έμειναν και συνομίλησαν μαζί του όλη την ημέρα. Και τώρα, έτοιμοι πια, απαντούν θετικά στην πρόσκληση του Ιησού και τον ακολουθούν χωρίς χρονοτριβή. Κοντά στον Ιησού θα οδηγήσουν και πολλούς άλλους, ανάμεσα στους οποίους και μια ομάδα Ελλήνων που ανάφεραν στον Ανδρέα ότι «ήθελαν να δουν τον Ιησού» (Ιωάν. ιβ΄21).

Μετά την Πεντηκοστή, ο Πρωτόκλητος Ανδρέας όπως και άλλοι Απόστολοι, αναγεννημένοι από το Άγιο Πνεύμα, αρχίζουν την αποστολή τους σε όλα τα έθνη, σύμφωνα με την προτροπή του Ιησού «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη (Ματθ. κη΄19). Η υλοποίηση αυτής της προτροπής υπήρξε και για τον Απόστολο Ανδρέα αγώνας καθημερινής ζωής. Σινώπη, Αμισός, Τραπεζούντα, Ιβηρία, Θράκη, Χαλκηδόνα, Βυζάντιο – σημερινή Κωνσταντινούπολη, Χαλκηδόνα, Σκυθία, Αντιόχεια, Έφεσος, περιστασιακά και η Κύπρος, και τέλος η Πάτρα, όπου και εμαρτύρησε θα αγιαστούν με την παρουσία του.

Οι συνθήκες της εποχής πολύ δύσκολες. Έντονες οι αντιδράσεις του ειδωλολατρικού κόσμου, ιδιαίτερα στη Σινώπη και την Πάτρα. Στην Πάτρα ο εκχριστιανισμός της Μαξιμίλας, γυναίκας του Ανθύπατου Αιγεάτη, υπήρξε γι’ αυτόν η χαριστική βολή. Φυλακή, βασανιστήρια, και τέλος σταύρωση σε σχήμα Χ, δεν στάθηκαν ικανά για να λυγίσουν τον Πρωτόκλητο Ανδρέα. Υπέμεινε τα μαρτύρια και κάλεσε τους Χριστιανούς να μιμηθούν το παράδειγμα του.

Αδελφοί μου, στην Κύπρο τιμάται η μνήμη του Αποστόλου Ανδρέα, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο Απόστολο. Ιδιαίτερα αυτές τις μέρες η σκέψη και η καρδιά μας είναι στραμμένη στη σκλαβωμένη γη μας και το ερειπωμένο Μοναστήρι του, όπου για σαράντα χρόνια το σταυρώνει ο σύγχρονος Αιγεάτης, ο Αττίλας. Στώμεν καλώς, αδελφοί μου. Ας οπλιστούμε με δύναμη και υπομονή και προπαντός με πίστη, μιμούμενοι τη ζωή και το παράδειγμα του Πρωτόκλητου που τιμούμε σήμερα. Ας τον παρακαλέσουμε, όπως με τις προσευχές του συντομευθεί ο χρόνος της δοκιμασίας μας για να μπορέσουμε να δούμε την πατρίδα μας και πάλι ελεύθερη. Αμήν.

 

 

 

Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Σάββατο                1 Νοεμβρίου                            :               ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ,Αγ.Ανάργυροι
Κυριακή                2 Νοεμβρίου                             :               ΜΕΣΟΓΗ
Κυριακή                2 Νοεμβρίου(Εσπερινός)            :              ΑΧΕΛΕΙΑ
Δευτέρα                 3 Νοεμβρίου                            :               ΠΑΧΝΑ ΑΝΩ
Παρασκευή           7 Νοεμβρίου(Εσπερινός)            :               ΛΕΜΟΝΑ
Κυριακή                9 Νοεμβρίου                             :               ΧΛΩΡΑΚΑ,Αγ.Νεκτάριος
Τρίτη                     11 Νοεμβρίου                          :               ΝΕΟΝ ΧΩΡΙΟΝ
Τετάρτη                 12 Νοεμβρίου(Εσπερινός)         :               ΚΑΝΝΑΒΙΟΥ
Παρασκευή           14 Νοεμβρίου                           :               ΑΡΣΟΣ
Κυριακή                16 Νοεμβρίου                           :               ΠΙΣΣΟΥΡΙ
Πέμπτη                  20 Νοεμβρίου(Εσπερινός)        :               ΠΑΦΟΣ,Παναγία Παντάνασσα
Παρασκευή           21 Νοεμβρίου                           :               ΠΕΓΕΙΑ
Κυριακή                23 Νοεμβρίου                           :               ΔΡΟΥΣΙΑ
Δευτέρα                 24 Νοεμβρίου(Εσπερινός)        :               ΤΑΛΑ
Τρίτη                     25 Νοεμβρίου(Εσπερινός)        :                ΠΕΝΤΑΛΙΑ
Σάββατο                29 Νοεμβρίου(Εσπερινός)        :               ΕΜΠΑ
Κυριακή                30 Νοεμβρίου                          :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Κυριακή                 2 Νοεμβρίου                           :               ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΑΛΑΜΙΩΤΙΣΣΗΣ
Τετάρτη                 5 Νοεμβρίου(Εσπερινός)          :               ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ
Σάββατο                 8 Νοεμβρίου                          :               ΑΝΩΓΥΡΑ
Σάββατο                 8 Νοεμβρίου(Εσπερινός)         :               ΧΛΩΡΑΚΑ, Αγ.Νεκτάριος
Κυριακή                 9  Νοεμβρίου                          :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Κυριακή                 16 Νοεμβρίου                         :               ΣΑΛΑΜΙΟΥ
Πέμπτη                   20 Νοεμβρίου(Εσπερινός)       :               ΣΙΜΟΥ
Παρασκευή             21 Νοεμβρίου                        :               ΠΑΦΟΣ, Παναγία Παντάνασσα
Κυριακή                  23 Νοεμβρίου                        :               ΔΡΥΝΙΑ
Δευτέρα                  24 Νοεμβρίου(Εσπερινός)      :               ΚΡΗΤΟΥ ΤΕΡΡΑ
Τρίτη                      25 Νοεμβρίου                        :               ΛΥΣΟΣ,Αγ.Μερκούριος
Σάββατο                 29 Νοεμβρίου(Εσπερινός)       :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Κυριακή                 30 Νοεμβρίου                         :               ΕΜΠΑ
 
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
Κυριακή                2 Νοεμβρίου                           :               ΠΟΛΗ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Δευτέρα                 3 Νοεμβρίου                          :               ΑΝΑΒΑΡΓΟΣ
Πέμπτη                  6 Νοεμβρίου                          :               ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ
Κυριακή                 9 Νοεμβρίου                          :               ΜΕΣΑΝΑ
Κυριακή                16 Νοεμβρίου                         :               ΚΑΘΗΚΑΣ
Παρασκευή           21 Νοεμβρίου                         :               ΧΟΥΛΟΥ
Κυριακή                23 Νοεμβρίου                         :               ΚΑΛΛΕΠΕΙΑ
Τρίτη                     25 Νοεμβρίου                        :               ΚΡΗΤΟΥ ΤΕΡΡΑ, Αγία Αικατερίνη
Τετάρτη                 26 Νοεμβρίου                        :               ΠΕΝΤΑΛΙΑ Άγιος Στυλιανός
Κυριακή                30 Νοεμβρίου                         :               ΠΙΣΣΟΥΡΙ
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Κυριακή  2 Νοεμβρίου: ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Κυριακή 23 Νοεμβρίου:ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή 9 Νοεμβρίου:  ΜΑΝΔΡΙΑ
Κυριακή 16 Νοεμβρίου : ΝΙΚΟΚΛΕΙΑ
Κυριακή 23 Νοεμβρίου : ΚΕΛΟΚΕΔΑΡΑ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                
Κυριακή 2 Νοεμβρίου : ΠΟΛΕΜΙ
Κυριακή 9 Νοεμβρίου: ΑΡΟΔΕΣ
Κυριακή 16 Νοεμβρίου: ΠΑΧΝΑ ΚΑΤΩ
  
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                 
Κυριακή 9 Νοεμβρίου : ΚΟΝΙΑ
Κυριακή 30 Νοεμβρίου : ΚΙΣΣΟΝΕΡΓΑ

 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής  Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
 

 Διαβάστε τους προηγούμενους Μήνες εδώ 

Διαβάστε για τις Λειτουργίες και τα κηρύγματα της εβδομάδας εδώ