English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

Προσφώνηση

σε διαφωτιστική εκδήλωση για τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Πάφος 25/09/2015

Του Μητροπολίτη Πάφου Γεωργίου

 

 

          Χαιρετίζω με ιδιαίτερη ικανοποίηση την αποψινή εκδήλωση που έχει ως σκοπό να μας διαφωτίσει για το ρατσιστικό και αντιδημοκρατικό περιεχόμενο του όρου της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας που για πρώτη φορά επινοήθηκε για να επιβληθεί στην Κύπρο. Λυπούμαι μόνο που έρχομαι πολύ αργά απόψε στην Κύπρο και δεν μπορώ να είμαι παρών για να παρακολουθήσω και εγώ τους διαπρεπείς ομιλητές.

          Χαίρομαι γιατί τελευταία ακούονται συχνά φωνές εναντίον της διζωνική δικοινοτικής ομοσπονδίας. Είναι τούτο προοίμιον αφύπνισης του λαού; Είναι φύτρωμα του σπόρου; Ο Θεός να βοηθήσει.....

          Επιχειρείται κατά καιρούς από μερικούς, ακόμα και από πολιτειακούς αξιωματούχους, να αποδοθεί η πατρότητα της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας στον αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Αυτό αποτελεί μέγιστο ψέμα. Και ανάγνωση γνωρίζουμε και τον κοινό νου διαθέτουμε για να μπορούμε να διαβάζουμε και να κατανοούμε την κοινή δήλωση του Μακαρίου με τον Ντενκτάς. Εξάλλου οι μεγαλύτεροι θυμόμαστε τη συνέντευξη του Μακαρίου που δόθηκε στα πλαίσια της ταινίας «Μακάριος η μεγάλη πορεία» και στην οποία ο Εθνάρχης κατηγορηματικά απέρριπτε τέτοια λύση. Μα μήπως είναι τόσον κοντή η μνήμη μας; Ο όρος «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία» ξεκίνησε επί προεδρίας Βασιλείου. Τότε που ξεκίνησε ο μεγάλος κατήφορος.

          Άλλοι πάλιν επιχειρούν να χρυσώσουν το χάπι, λέγοντας πως δεν έχει σημασία το όνομα, αλλά το περιεχόμενο της λύσης. Και ο μαθητής της πρώτης δημοτικού, όμως, ξέρει ότι ο τίτλος εκφράζει, συνοπτικά, το περιεχόμενο ενός κειμένου που ακολουθεί. Διαφορετικά βρισκόμαστε εκτός θέματος, δεν υπάρχει λόγος να έχει τίτλο το θέμα. Και η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία εκφράζει, στο σύνολό τους, όλες τις διαχρονικές θέσεις της Τουρκίας επί του Κυπριακού, που εξυπηρετούν και προάγουν τον στόχο τής ανάκτησης, κατά το λεκτικό της ίδιας, της Κύπρου από την Τουρκία.

          Κύριο πρόβλημα του Ελληνισμού σήμερα, και ιδιαίτερα του Κυπριακού Ελληνισμού, είναι η αποτροπή του Τουρκικού επεκτατισμού. Πλανόμαστε όμως αν νομίζουμε ότι υποχωρώντας συνεχώς θα πετύχουμε ένα συμβιβασμό. Όταν ο αντίπαλος δεν έχει περιορισμένες βλέψεις, οι παραχωρήσεις εκλαμβάνονται ως αδυναμία, με αποτέλεσμα να ενθαρρύνεται και να επανέρχεται δριμύτερος με νέες διεκδικήσεις.

          Η πράξη έχει δείξει ότι η Τουρκία θέλει διάλογο για να θέτει συνεχώς νέες διεκδικήσεις. Και προσπαθεί να δώσει προς τον έξω κόσμο την εντύπωση ότι οι μονομερείς απαιτήσεις της αποτελούν διμερείς διαφορές που η επίλυσή τους απαιτεί διαπραγμάτευση για να αποφευχθεί η σύγκρουση. Μ’ αυτό τον τρόπο οδηγηθήκαμε στο σημερινό τέλμα. Συζητώντας για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία παραχωρήσαμε τα πάντα στην Τουρκία χωρίς καμιά ένδειξη για προθυμία εκ μέρους της, προσέγγισης μιας υποφερτής λύσης.

          Η ηττοπάθεια και το πνεύμα συνθηκολόγησης που κατέλαβε πολλούς μετά την προδοσία του 1974 και η γενικότερη μεταπολεμική ρευστότητα, συντέλεσαν στο να παρατηρηθεί ανάμεσα στο λαό μας μια βαθιά ανατροπή. Αυτή την ανατροπή αξιών, στόχων και επιδιώξεων εκμεταλλεύτηκαν κάποιοι επιτήδειοι και ασπόνδυλοι για να μας σερβίρουν, εκ μέρους των ξένων, το φρούτο της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Και ήταν φυσικό ότι προσπαθώντας να μας προωθήσουν αυτή την ολέθρια πρόταση, θα μας πρόβαλλαν και «πειστικά», τάχα, επιχειρήματα για την αποδοχή της: Το ότι είμαστε οι ηττημένοι στον πόλεμο και οι αδύνατοι από απόψεως πολεμικής μηχανής, καθώς και οι λίγοι σε σχέση με τα εκατομμύρια των Τούρκων.

          Αγνοούν αυτοί που αναφέρονται στα πιο πάνω ότι δεν ηττηθήκαμε αλλά προδοθήκαμε, όχι σε πόλεμο αλλά σε απροκάλυπτη επίθεση μιας περιφερειακής δύναμης. Μήπως εξάλλου ήμασταν ισχυρότεροι το 1821, ή το 1940 ή το 1955; Κι όμως τότε μεγαλουργήσαμε. Τότε, ο λαός και η πατρίδα μας υπερτερούσαν στο ηθικό  αγωνιστικό φρόνημα που είχε σφυρηλατηθεί από τις πνευματικές, τις ηθικές και πολιτιστικές αξίες που βίωναν και υπεράσπιζαν. Αυτό το φρόνημα χρειαζόμαστε και σήμερα για να σταθεί τροχοπέδη στον εθνικό κατήφορο και ανασχετικός παράγοντας στις απαιτήσεις του κατακτητή.

          Ευχαριστώντας τους εισηγητές που θα αναπτύξουν τις διάφορες πτυχές του θέματος εύχομαι όπως ο Θεός φωτίσει και τους ηγέτες και το λαό μας ώστε να απαγκιστρωθούν από μια τέτοια επικίνδυνη λύση που θα σημάνει την τουρκοποίηση του τόπου μας.