English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

  

 

 

 

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
σε εκδήλωση του Συνδέσμου Μικρασιατών Κύπρου.
Του Μητροπολίτη Πάφου Γεωργίου.

 

 

 

          Η αναφορά στην Μικρά Ασία πάντα μας πληγώνει. Όχι μόνο γιατί η Κύπρος είναι χώρος ομοιοπαθής μ’αυτή, ούτε και γιατί απειλούμαστε από τον ίδιο βάρβαρο κατακτητή με την ίδια καταστροφή. Μας πληγώνει και ο γεωγραφικός ξεριζωμός από χώματα αγιασμένα, ελληνικά για δυόμισι χιλιετίες, αλλά κυρίως ο ξεριζωμός του ιδανικού που αποτελούσε την προαιώνια εθνική παρακαταθήκη μας, το σβήσιμο της μεγάλης ιδέας, στη θαλπωρή της οποίας έζησαν γενεές γενεών προγόνων μας.

          Και ακόμα μας πληγώνει το γεγονός ότι η μεγάλη καταστροφή ήλθε τη στιγμή που νομίζαμε ότι αγγίζαμε την εκπλήρωση των εθνικών ονείρων μας. Αντί για την πραγμάτωση ελπίδων προαιώνιων, ζήσαμε το μεγάλο πένθος του ξεριζωμού.

          Ο πόνος για ένα δυσάρεστο γεγονός είναι τόσο μεγαλύτερος όσο αναπάντεχο και απρόσμενο είναι. Και η Ελλάδα τότε ερχόταν νικήτρια από τους βαλκανικούς πολέμους όπου εθριάμβευσε, και από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, που βρισκόταν με το μέρος των νικητών. Ανέμενε, ως εκ τούτου, την εθνική αποκατάσταση των αλύτρωτων τέκνων της. Και αντ’αυτής, ήλθε «θρήνος εν Ραμά», οιμωγές και απελπισία, απόγνωση και βία, αποκεφαλισμοί και απαγωγές, βιασμοί παρθένων, ένα όργιο που μόνο η θηριωδία της Τουρκικής φυλής θα μπορούσε να σχεδιάσει και να διαπράξει.

          Μέσα σ’αυτή την απέραντη οδύνη κατάφερε το έθνος να σταθεί όρθιο, να βρει τις δυνάμεις για να επαναδραστηριοποιηθεί. Τα δάκρυα, τα πολλά δάκρυα, που κύλησαν από τα μάτια τόσο των Ελλήνων της Ιωνίας και όλης της Μ.Ασίας, όσο και των παλαιοελλαδιτών, έπεσαν στη γη της παλαιάς Ελλάδας σαν ποτιστική βροχή και την έκαμαν πιο μαλακή, πιο γόνιμη. Οι Έλληνες της Μικράς Ασίας δεν έφεραν στην πατρίδα μόνο τη δυστυχία τους. Έφεραν και τη δική τους συγκίνηση, τη δική τους ευαισθησία, τους δικούς τους οραματισμούς. Όλα αυτά γονιμοποίησαν το παλιό ελληνικό φιλότιμο και το οδήγησαν γρήγορα σε νέες μεγαλουργίες: στο έπος του 40, στην άνθηση των γραμμάτων και του πολιτισμού.

          Όσα χρόνια και αν περάσουν,-μετρούμε ήδη 94 χρόνια από την τραγωδία-, δεν θα μπορέσουμε να συμφιλιωθούμε με τη μεγάλη αδικία. Πάντα θα θυμούμαστε με νοσταλγία τις αλησμόνητες αυτές πατρίδες. Και είναι όχι μόνον κατανοητή αλλά και επαινετή, η προσπάθεια του Συνδέσμου Μικρασιατών Κύπρου να διατηρήσει άσβεστη τη μνήμη της Μικράς Ασίας, των πόλεων και των χωριών της, στους απόγονους των προσφύγων αλλά και σ’όλους εμάς, σ’ολόκληρο τον Ελληνισμό. Συγχαίρω θερμότατα τον Σύνδεσμο και για το φετινό ημερολόγιό του που αναφέρεται σε «Επιστολές, έγγραφα και μαρτυρίες προσφύγων του 1922 για την Μικρά Ασία από την Κύπρο». Τα κείμενα, η γλώσσα και το περιεχόμενό τους, δεν σου επιτρέπουν να διακόψεις την ανάγνωση. Όταν το ξεκινήσεις , ανεξάρτητα από την ώρα ή τις άλλες υποχρεώσεις που έχεις, δεν μπορείς παρά να το διεξέλθεις όλο.

          Μελετώντας την Ιστορία μας θα πρέπει να διδασκόμαστε και από τα λάθη μας. Στη Μικρασιατική καταστροφή δεν οδηγηθήκαμε μόνο από τα αδίστακτα ξένα συμφέροντα, αλλά και από μιαν απίστευτη πολιτική μικρόνοια και αθεράπευτες προσωπικές φιλοδοξίες των Ελλήνων.

          Νομίζω πως και σήμερα στην Κύπρο, όπου διακυβεύεται και πάλιν η παραμονή μας στην προαιώνια αυτή πατρική γη, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τους τρεις αυτούς εχθρούς: Τα αδίστακτα συμφέροντα της Τουρκίας και των συμμάχων της είναι σε όλους γνωστά και αντιληπτά. Αυτά δεν έχουν να κάνουν μ’ εμάς, και αυτά πρέπει να αντιμετωπίσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Η πολιτική μικρόνοια, όμως, αφορά άμεσα εμάς, που άθελα ή και ηθελημένα πολλές φορές, γινόμαστε όργανα των Τούρκων˙ που στρουθοκαμηλίζουμε ως προς τον τελικό, μόνιμο, στόχο της Τουρκίας ο οποίος δεν είναι άλλος από την κατάκτηση και τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου˙που πηλοβατούμε σ’ένα ατέρμονα διάλογο «δώσε-δώσε», απαλλάσσοντας την κατοχική δύναμη από τις ευθύνες της και παραβλέποντας τη φύση του προβλήματός μας που είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Μα και αθεράπευτες προσωπικές φιλοδοξίες απαντώνται στη διαχείριση του εθνικού μας θέματος. Πολλοί από τους πολιτικούς μας εξαντλούν το όραμά και τους προγραμματισμούς τους σ’ένα διάστημα πέντε ετών, όσο απέχουν οι επόμενες εκλογές. Αν εν τω μεταξύ ο τόπος χαθεί δεν φαίνεται να τους απασχολεί και τόσο.

          Οφείλουμε να διδαχθούμε από την Ιστορία μας. Και θα πρέπει να παραμερίσουμε προσωπικές φιλοδοξίες και εγωισμούς. Μπροστά στον μεγάλο κίνδυνο που διατρέχουμε, πρέπει να ομονοήσουμε και να πολιτευθούμε χωρίς εκπτώσεις στα ανθρώπινα δικαιώματά μας. Δεν είναι διαφορετικές οι συνθήκες από το 1922. Μπορεί τότε να μην υπήρχαν τα Ηνωμένα Έθνη. Μα και σήμερα που υπάρχουν τι προσφέρουν; Περιορίζονται μόνο σε ευχές και εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ισχυρών. Από μας θα εξαρτηθεί η σωτηρία της πατρίδας μας.

          Συγχαίρω και πάλιν τον Σύνδεσμο Μικρασιατών Κύπρου. Λυπάμαι που δεν μπορώ, λόγω άλλων ανειλημμένων υποχρεώσεων, να είμαι μαζί σας απόψε. Εύχομαι να διατηρήσουμε τη μνήμη της Μικράς Ασίας στις ψυχές μας. Ίσως σ’ένα κόσμο, που εξελλίσεται με τρόπο που δεν τον περιμένουμε, το όνειρο της επιστροφής σ’αυτή να μην είναι, στο μέλλον, ανέφικτο.