English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ
Απόστολος: Εβρ. δ΄ 14- ε΄6
Ευαγγέλιο: Μάρκ η΄34- θ΄1
7 Μαρτίου 2010
 
«Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι».
 
            Τρίτη Κυριακή των νηστειών σήμερα και η Εκκλησία μας τοποθετεί τον τίμιο σταυρό ως οδηγό, στήριγμα και πυξίδα στο δρόμο μας. Το σημείο του σταυρού, που από όπλο καταδίκης και κατάρας, γίνεται με τη θυσία του Χριστού, όπλο κατά των δαιμόνων, νίκη κατά του θανάτου και μέσο σωτηρίας των ανθρώπων. Αν κάποιος δεν περάσει από τον σταυρό δεν θα μπορέσει να φτάσει στην ανάσταση. Όρισε, ακριβώς, η Εκκλησία μας να εορτάζουμε τον τίμιο σταυρό στο μέσο περίπου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, για να αντλούμε δύναμη και κουράγιο στον της νηστείας και των αρετών αγώνα μας.
            Η σημερινή ευαγγελική περικοπή έχει πολλά να μας διδάξει. Θα σταθούμε, όμως, σε τρία σημεία εμβαθύνοντας στα νοήματά τους.
  • «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν» μας λέγει ο Κύριος. Και απευθύνει την πρόσκλησή του σε όλους, εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια. Δεν έχει νόημα η σωτηρία, χωρίς την ελεύθερη βούληση του καθενός μας. Η σωτηρία δεν είναι αποτέλεσμα εξαναγκασμού και βίας, αλλά ελεύθερης και αβίαστης συγκατάθεσής μας. «Ο Θεός θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» μας λέγει αλλού η Αγία Γραφή. Ο Θεός θέλει και ζητά τη σωτηρία του καθενός ξεχωριστά, δεν μπορεί όμως να παραβιάσει την ελευθερία μας. Αν γινόταν αυτό τότε θα κατέστρεφε το "κατ' εικόνα" του ανθρώπου. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε "κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση" του Θεού. Κύριο χαρακτηριστικό του Θεού που δόθηκε και στον άνθρωπο είναι η ελευθερία, το αυτεξούσιο. Δεν μπορεί ο Θεός να έρθει και να το αφαιρέσει κάνοντας τον άνθρωπο άβουλο. Μόνο ο άνθρωπος, σε αντίθεση με όλο το ζωικό βασίλειο, έχει αυτό ο προνόμιο της ελευθερίας. Μας παραθέτει ο Κύριος την διδασκαλία Του, τους λόγους Του και μας καλεί "όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν". Όποιος θέλει να με ακολουθήσει είναι ελεύθερος. Αν δεν με ακολουθήσει, όμως, θα είναι υπεύθυνος για τις συνέπειες της πράξης του.
Σύμφωνα με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας υπάρχουν τρεις τάξεις ανθρώπων. Στην πρώτη είναι αυτοί που αγαπούν τον Θεό και τηρούν τις εντολές Του από φόβο μήπως τιμωρηθούν. Αυτοί είναι οι δούλοι. Στη δεύτερη τάξη είναι αυτοί που αγαπούν τον Θεό και τηρούν τις εντολές Του γιατί ελπίζουν σε ανταπόδοση. Αυτοί είναι οι μισθωτοί. Τέλος υπάρχει και μία τελευταία τάξη στην οποία ανήκουν αυτοί που αγαπούν τον Θεό και τηρούν τα προστάγματά Του από ανιδιοτελή αγάπη. Αυτοί είναι οι ελεύθεροι. Τέτοια πρέπει να είναι η αγάπη του σωστού Χριστιανού προς τον Θεό. Αγάπη χωρίς φόβο. Ελεύθερα και χωρίς ιδιοτέλεια πρέπει να αγαπά κάποιος τον δημιουργό του.
  • "Απαρνησάσθω εαυτόν". Σύμφωνα με τα λόγια του Χριστού πρέπει να απαρνηθούμε τον κακό εαυτό μας, τα πάθη μας, τις αμαρτωλές επιθυμίες μας, μα πάνω από όλα, τον εγωισμό και τη φιλαυτία μας. Ο άνθρωπος καλείται να ταπεινωθεί μπροστά στο θέλημα του Θεού, να απαλλαγεί από το κάθε εγώ του και να κάνει υπακοή στον Θεό. Η υπακοή, κατά τους Πατέρες, είναι πηγή όλων των δωρεών και όλων των χαρισμάτων. Αυτός που απαλλάγηκε από το δικό του εγώ και ακολουθεί τις εντολές του Θεού δεν σκλαβώνεται από αυτές αλλά ελευθερώνεται από τα δεσμά των παθών. Πρέπει να απαρνηθούμε οτιδήποτε μπαίνει εμπόδιο στο δρόμο μας και που γίνεται αιτία χωρισμού από τον Θεό.
      Στην Κλίμακα του αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου διαβάζομε ότι κανείς δεν  στεφανώνεται από τον Θεό αν πρώτα δεν κάνει τις τρεις αποταγές: πρώτα      όλων των πραγμάτων του κόσμου, δεύτερον του ιδίου θελήματος και       τρίτον της κενοδοξίας.
Φαντάζει δύσκολο, σήμερα, το εγχείρημα του "Απαρνησάσθω εαυτόν" από τον άνθρωπο της καταναλωτικής κοινωνίας, τον άνθρωπο της πλεονεξίας,τον άνθρωπο που θεοποιεί την ύλη και την λατρεύει, τον άνθρωπο που μοναδική σκέψη του είναι πως να κυριαρχήσει πάνω στους συνανθρώπους του. Δεν υπάρχει, όμως, άλλη διέξοδος στα αδιέξοδα που δημιουργούνται. Τον δρόμο μάς τον δείχνει ο ίδιος ο Κύριος. Με την απάρνηση του εαυτού μας θα μπορούμε ανάλαφροι να ακολουθήσουμε τον Χριστό, ο οποίος και θα είναι συμπαραστάτης στον αγώνα μας.
  • "Αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι". Καταλήγουμε τέλος στον σταυρό που τιμούμε σήμερα. Μας καλεί ο Κύριος να πάρουμε στους ώμους μας τον δικό μας σταυρό και να Τον ακολουθούμε. Η χριστιανική ζωή δεν είναι ζωή καλοπέρασης αλλά αγώνα. Η πρόσκαιρη αυτή ζωή μας είναι στάδιο προετοιμασίας και ο χριστιανός καλείται μέσα από τους ονειδισμούς, τα χλευάσματα και μειδιάματα των ανθρώπων να πορεύεται. Καλείται να υπομένει αγόγγυστα τους πόνους και τις θλίψεις της ζωής, πολλές φορές και την περιφρόνηση των άλλων. Αλλά, σύμφωνα και με την υμνολογία της Εκκλησίας, μας "οι νομίμως αθλούντες δικαίως στεφανούνται". Αυτοί που ελεύθερα θα ακολουθήσουν τον Χριστό και τα βήματα του και θα αγωνισθούν σύμφωνα με τους νόμους του, θα στεφανωθούν.
            Ο Χριστός δεν μας δίνει ένα κατάλογο από επαχθείς εντολές και νουθεσίες για  να τις  ακολουθούμε, ούτε μας φορτώνει με φορτία δυσβάσταχτα που να μην     μπορούμε να τα σηκώσουμε. Μας λέγει απλώς να Τον ακολουθήσουμε στον             δρόμο που ο ίδιος χάραξε και βάδισε πρώτος. Και αλλού ο απόστολος     Παύλος μας λέγει ότι, ο Χριστός ομοιώθηκε κατά πάντα με μάς και μπορεί να       καταλάβει τις δυνάμεις και αδυναμίες μας. Μπορεί ακόμη να καταλάβει και           τους πειρασμούς μας, αφού και ο ίδιος έχει πειραχθεί από τον διάβολο.
      Ας αντλούμε λοιπόν δύναμη από τον Σταυρό του Χριστού και ας θυμόμαστε τον Άγιο και ισαπόστολο Κωνσταντίνο ο οποίος είδε σε όραμα τον τίμιο Σταυρό στον ουρανό με την επιγραφή "Εν τούτω νίκα". Ο σταυρός θα είναι όπλο για μας και νίκη κατά των παθών μας. Όπλο κατά των επιβουλών του διαβόλου αλλά και όπλο ενίσχυσης στον αγώνα μας. Ο σταυρός είναι η αρχή. Είναι το μέσο που θα μας φέρει στην ανάσταση.
 
Αρχιμανδρίτης Τυχικός
 
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ                                                                                       
Απόστολος: Εβρ. στ΄ 13 – 20  
Ευαγγέλιο: Μαρκ. θ ΄17 - 31  
14 Μαρτίου 2010                                                          
 
«Διδάσκαλε, ήνεγκα τον υιόν μου πρός σε...»
 
Διδάσκαλε, έφερα σε σένα τον γιο μου. Αγωνιώδης η κραυγή του δύστυχου πατέρα που φέρνει τον σεληνιαζόμενο γιο του στον Κύριο για να τον θεραπεύσει. Και ακολουθεί η περιγραφή με τα μελανώτερα χαρακτηριστικά, τής εξαιρετικά επικίνδυνης αρρώστιας του παιδιού του, που έφερνε μαζί του σχεδόν από τη γέννησή του. Και ασφαλώς δεν θα ήταν δυνατόν να αφήσουν τον οποιονδήποτε ασυγκίνητο, και πολύ περισσότερο τον οικτίρμονα Κύριο. Είναι πραγματικά δραματική η καθημερινή ζωή του παιδιού τους, αγαπητοί μου αδελφοί. Είναι τραγική η κατάσταση που επικρατεί στο σπίτι του, για όλη την οικογένεια. Ο δυστυχής πατέρας και η αξιολύπητη μητέρα του, τρέχουν συνεχώς από κοντά του για να το διαφυλάξουν από τους πολλούς και ποικίλους κινδύνους που το οδηγούσε η ασθένειά του. Και φυσικά δεν δυσανασχετούν ούτε γογγύζουν για το κακό που τους βρήκε. Είναι οι γονείς του. Θεωρούν καθήκον τους την προστασία του γιου τους. Την θεραπεία του, αν το κατορθώσουν. Γι’ αυτό με αγωνία τρέχουν παντού, αναζητώντας τρόπους θεραπείας. Κι όταν ακούνε για τον ερχομό του Κυρίου και για τις θαυματουργικές θεραπείες, σ’ όσους Τον πλησιάζουν, σπεύδει ο πονεμένος πατέρας, φορτωμένος τον καθημερινό του σταυρό, να τους βοηθήσει. «Αλλ’ ει τι δύνασαι, βοήθησον ημίν, σπλαχνισθείς εφ’ ημάς». Αν έχεις κάποια δύναμη, σπλαχνίσου μας και βοήθησέ μας, παρακαλεί και φωνάζει με πόνο, και αβέβαια, ο πατέρας. Ωστόσο συγχρόνως εκδηλώνεται και η παρατήρηση τού πατέρα για την αδυναμία των μαθητών να τον θεραπεύσουν, και το έντονο παράπονο του Κυρίου, για την περιορισμένη πίστη των μαθητών. Σοβαρά και τα δύο αυτά θέματα που δίνει η περικοπή την ευκαιρία να τονιστούν. Και το θαύμα που τελικά έγινε με την θεία δύναμη του Χριστού, αλλά και το σπουδαιότερο, με το «ει δύνασαι πιστεύσαι πάντα δυνατά τω πιστεύοντι». Όλα είναι δυνατά σε όποιον πιστεύει στο Θεό. Όλα, και τα πιο απίθανα. Αυτό οδήγησε κατόπιν τον πατέρα στην ομολογία της πίστης του, ώστε να δηλώσει δακρυσμένος, επειδή γνώριζε πόσο περιορισμένη ήταν. «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μοι τη απιστία». Η παράκληση, με τη ειλικρινή παραδοχή της αδύνατης του πίστης, δηλώνει και την επιθυμία του να την ενισχύσει, να την αυξήσει. Έτσι λοιπόν η απάντηση – πρόκληση του Κυρίου προς δύστυχο πατέρα, με το «ει δύνασαι πιστεύσαι πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» θα ακολουθηθεί από την θεραπεία του παιδιού του. Την περιγράφει στη συνέχεια ο ευαγγελιστής Μάρκος με λιτή και περιεκτική συντομία αναφέροντας τον τρόπο της θεραπείας. Την επιτακτική εντολή του Κυρίου, «το πνεύμα το κωφόν και το άλαλον, έξελθε....», που επιφέρει την συγκλονιστική σωματική και ψυχική επίδραση. Και όταν πέφτει «ωσεί νεκρός», τον κρατά από το χέρι, τον ανασηκώνει για να τον παραλάβει ο πατέρας του.
Ωστόσο και άλλα σοβαρά θέματα προκύπτουν από το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου αδελφοί. Η θαυματουργική δραστηριότητα του Κυρίου, που πάντοτε τονίζει την απαραίτητη προϋπόθεση της παντοδύναμης πίστης. Το παράπονο του Κυρίου για τους μαθητές «ω γενεά άπιστος». Η απάντηση στην απορία των μαθητών που θέτει και την προϋπόθεση της προσευχής και της νηστείας για την ενίσχυση και αποτελεσματικότητα της πίστης. Τέλος, το όχι λιγότερο σημαντικό. Το έντονο ενδιαφέρον του πατέρα για το παιδί του, που εκτός από την θεραπεία του βασανιζόμενου παιδιού του, θα τον οδηγήσει και στο δρόμο της πίστης.
Πολλά και σημαντικά είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε οι γονείς με τα παιδιά μας. Δεν είναι μόνο προβλήματα υγείας, που ευχόμαστε και πιστεύουμε να έχουμε συμπαραστάτη τον Κύριό μας. Με πόνο ψυχής διαπιστώνουμε και παρακολουθούμε πολλές φορές, και συνήθως καθυστερημένα, κάποιες συναναστροφές με απρόσμενες τραγικές, κάποτε συνέπειες για τα παιδιά μας αλλά και την οικογένεια όλη. Βλέπουμε να αποκτούν κακές παρέες και συνήθειες καταστροφικές. Κάπνισμα και ναρκωτικά, ποτό και χαρτοπαίγνιο και τόσα άλλα. Και συμβαίνουν αυτά είτε γιατί η απόλυτη αμεριμνησία ή και αδιαφορία μας, αφήνει ελεύθερη την παρέμβαση και καθοδήγηση άλλων. Είτε γιατί εσωτερικές διαμάχες και διαφορές μεταξύ των γονέων δίνουν μια διέξοδο, ή ακόμη κάποιες απόψεις υπερβολικής ελευθερίας μέχρι ασυδοσίας, που παραχωρούμε στα παιδιά μας, εν ονόματι παρεξηγημένων νέων, δήθεν προοδευτικών αντιλήψεων, επιτρέπουν σοβαρές παρεκκλίσεις. Και για να προσθέσω έναν ακόμη λόγο. Η υπερβολική επαγγελματική απασχόληση και των δύο γονέων για την καλύτερη ζωή των παιδιών μας, ή για την απόκτηση περισσοτέρων αγαθών ή η διαβίωση σε ποικίλες καθημερινές διασκεδάσεις. Σε όλες τις περιπτώσεις που αναφέραμε, αγαπητοί μου, είναι φανερή η λανθασμένη αγωγή που παρέχουμε εμείς, οι γονείς, ή και η παντελής απουσία της. Είναι επίσης σαφής η ευθύνη, κι ας μη προσπαθούμε να την αποδώσουμε σε άλλους παράγοντες, που οπωσδήποτε και αυτοί επηρεάζουν. Πρωταρχική ωστόσο ευθύνη έχει η οικογένεια. Το καθημερινό παράδειγμα των γονέων. Με προσευχή και νηστεία, συνιστά ο Κύριος και την παντοδύναμη πίστη θα μπορέσουμε να θεραπεύσουμε τα προβλήματα. Η θρησκευτική αγωγή και η επαφή με την Εκκλησία ασφαλώς βοηθούν το έργο μας. Εδώ πρέπει να οδηγήσουμε τα παιδιά μας, στον Χριστό, όπως και ο πατέρας της σημερινής περικοπής. Νοιώθουμε μ’ αυτό τον τρόπο ότι κάναμε το καθήκον μας και από εκεί και πέρα, με πραγματική, βαθιά πιστή εμπιστευόμαστε στο Χριστό. Γένοιτο.
 
                                                                                 Δ.Γ.Σ.


ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Απόστολος: Εβρ. θ΄11-14
Ευαγγέλιο: Μαρκ. ι΄32-45
21 Μαρτίου 2010
 
«Και γάρ ο υιός ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι»
Η Εκκλησία μας, την Κυριακή Ε΄ Νηστειών, προβάλλει και τιμά την ιερή μνήμη μιας αγίας γυναίκας, της οσίας Μητρός ημών Μαρίας της Αιγύπτιας, η οποία ξεκίνησε από την περιθωριακή ζωή και τελειώθηκε στην άσκηση. Ο βίος της είναι μια ακραία οσιακή ιστορία αδαμικής γυμνότητας, φυσικής και ψυχικής απάθειας, αποβολής των ανθρώπινων ιδιωμάτων, εγκατάλειψης των ιδίων νοημάτων και θελημάτων, ανάκληση της αρχαίας υγείας της ψυχής, ιστορία της παρθενίας του σώματος και του πνεύματος. Είναι ιστορία κατάδυσης στο άπειρο βάθος της Χάριτος του Θεού. Η μνήμη της προβάλλεται από την Εκκλησία προς το τέλος της Σαρακοστής, για εξέγερση και βαθύ προβληματισμό, γιατί η οσία Μαρία η Αιγύπτια έζησε το χάος της αμαρτίας και αποκάλυψε το νόημα της αληθινής μετάνοιας και συγνώμης, ζώντας σαράντα επτά ολόκληρα χρόνια στην έρημο του Ιορδάνου. Αποκάλυψε το πόσο απέραντη είναι η αγάπη του Θεού για μας τους αδύναμους και αμαρτωλούς ανθρώπους, το πόσο αναρίθμητοι είναι οι δρόμοι που κατασκευάζει ο Θεός μέσα από την καθημερινότητα της ζωής, για να οδηγήσει τον καθένα μας στην οδό της σωτηρίας, το με πόση ταπείνωση, πραότητα και μακροθυμία ετοιμάζει και αναμένει τη μετάνοια του καθενός μας.
Τι ανοίγει από μέρους μας τον δρόμο προς τον Κύριο, που έρχεται να σταυρωθεί για την αμαρτία του κόσμου, ή τι είναι εκείνο που μας σώζει; Η οσία Μαρία η Αιγύπτια μας μαθαίνει ότι εκείνο που είναι απαραίτητο από εμάς είναι η αίσθηση της αμαρτωλότητας μας ή η απόγνωση από τον εαυτό μας, που μας στρέφει, όταν μας κατακαίει η δίψα της προσωπικής επικοινωνίας και της αγάπης και μας φλογίζει ο άνθρωπος της οδύνης και του θείου πόθου, στην αγάπη και το έλεος του Θεού.
Δεν μπορούμε να ελπίζουμε στον εαυτό μας, αλλά να έχουμε πεποίθηση μόνο στο Θεό, που εγείρει τους νεκρούς, «τους νεκρωθέντας τη αμαρτία». Εκείνο που τελικά μας σώζει είναι η άπειρη αγάπη του Θεού, η οποία σφραγίζει το μυστήριο της υπάρξεως του Θεού και της αιωνιότητας του ανθρώπου.
Κανένας δεν έχει εκπέσει από την αγάπη του Θεού. Γιατί ο άνθρωπος και μέσα στην αμαρτωλότητα του, ακόμη και στα έσχατα όρια της αξιοπρέπειας του, δεν παύει να είναι παιδί του Θεού. Άλλωστε ποιος μπορεί να μας βεβαιώσει ότι ο άνθρωπος είναι ότι πράττει ή ότι είναι ελεύθερος στις πράξεις του ή αγαπά αυτό που πράττει;
Η οσία Μαρία γίνεται τύπος των πιστών, που τόσο παγιδεύονται στον πειρασμός της αυτοδικαιώσεως και της αυτάρκειας, γιατί δίνει αυτό που είναι: το είναι της γυμνό, για να το ενδύσει και πάλι η Χάρη του Θεού. Δίνει ακριβώς αυτό που γνωρίζει και περιμένει ο Θεός από τον άνθρωπο: την άβυσσο του μυστηρίου της καρδιάς, τη μετάνοια, η οποία μας σώζει και μας αγιάζει.
Μετάνοια είναι η αλλαγή του νου, το νέο φρόνημα, η δυναμική μετάβαση «εκ το παρά φύσιν εις το κατά φύσιν, και εκ του διαβόλου προς τον Θεόν επάνοδος δι’ασκήσεως και πόνων». Αυτός ο ορισμός καθιστά σαφές ότι η μετάνοια δεν είναι συμμόρφωση προς τον Νόμο, αλλά συγκλονιστική συνάντηση με τον Χριστό.
«Εγγίσατε των Θεώ και εγγιεί υμίν» (Ιακ. 4,8). Αν κάνουμε ένα βήμα προς τον Θεό, Εκείνος κάνει δέκα προς εμάς. Η κόλαση δεν είναι για τους αμαρτωλούς, αλλά για τους αμετανόητους. Για εκείνους, που δεν αισθάνονται την αναξιότητά τους, που δεν γνωρίζουν το μεγαλείο της συγνώμης, που αγνοούν τον παράδεισο της αγάπης του Θεού, που δεν ζουν την ελπίδα της πίστεως.
Η Εκκλησία μπορεί να λέει στον κάθε άνθρωπο: Τίποτε μη φοβάσαι, ποτέ μη φοβάσαι και μη θλίβεσαι. Μια και μετανοείς, όλα θα στα συγχωρέσει ο Θεός. Μα κι ούτε υπάρχει ούτε μπορεί να υπάρχει, να γίνει στον κόσμο τέτοιο κρίμα, που να μην το συγχωρέσει ο Θεός σ’ εκείνον που μετανοεί αληθινά. Μα κι ούτε μπορεί ο άνθρωπος να κάνει ένα τόσο μεγάλο αμάρτημα που θα μπορούσε να εξαντλήσει την αστείρευτη αγάπη του Θεού.
 
Γιώργος Σαββίδης


 

 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
Απόστολος: Φιλπ. δ΄4 – 9
Ευαγγέλιο: Ιωάν. ιβ΄1 – 18
28 Μαρτίου 2010
 
«Προ εξ ημερών του Πάσχα ήλθεν εις Βηθανίαν... τη επαύριον...
έρχεται Ιησούς εις Ιεροσόλυμα» (Ιωάν. ιβ΄ 1 και 12).
 
Διπλή υποδοχή, διπλή είσοδο και διπλά συναισθήματα διακρίνουμε τις τελευταίες μέρες της δημόσιας δράσης του Κυρίου, όπως μας περιγράφει το σημερινό Ευαγγέλιο.
Διπλή υποδοχή, σε επίπεδο οικογένειας αλλά και σε επίπεδο κοινωνίας. Υποδοχή στη Βηθανία από την οικογένεια του αναστημένου Λαζάρου, όπου ήλθεν ο Ιησούς «προ εξ ημερών του Πάσχα». Μια υποδοχή θερμή, ειλικρινής, με εκδηλώσεις αφοσίωσης και λατρείας, όπως ταιριάζουν στον Ιησού σαν Θεό.
Η δεύτερη υποδοχή είναι ευρύτερη, είναι μαζική και εκδηλώνεται σε επίπεδο κοινωνίας. Διακρίνεται για το στιγμιαίο, απουσιάζει όμως από αυτήν το πνευματικό βάθος και η χρονική διάρκεια. Ενώ τώρα τον υποδέχονται με «τα βαΐα των φοινίκων» και επευφημούν στο πρόσωπο του Ιησού τον απεσταλμένο από το Θεό Μεσσία, λίγες μέρες μετά, πολλά από τα πρόσωπα αυτά, δε θα διστάσουν να φωνάξουν το «σταυρωθήτω».
Παρά το ότι η υποδοχή της οποίας τυγχάνει ο Ιησούς στη Βηθανία και στα Ιεροσόλυμα διαφέρουν σε πνευματικό βάθος, εν τούτοις ο τρόπος αποδοχής του Ιησού και στις δύο περιπτώσεις αποκαλύπτει την αποδοχή της ιδιότητάς του ως Μεσσία και Λυτρωτή. Αυτή η αποδοχή του ως Μεσσία και Λυτρωτή εκφράζεται με την απάντηση στον Ιούδα «Άφες αυτήν εις την ημέραν του ενταφιασμού μου τετήρηκεν αυτό». Άφησέ την ήσυχη. Αυτό που κάνει είναι για την ημέρα του ενταφιασμού μου. Αλλά και η αποδοχή της μεγαλόφωνης κραυγής του κόσμου: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, βασιλεύς του Ισραήλ» εκφράζεται μέσα από τη δική του σιωπή.
Πέρα από τη διπλή υποδοχή, η είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα έχει διπλό χαρακτήρα. Είναι ταπεινή, αφού «ευρών ο Ιησούς ονάριον εκάθισεν επ’ αυτώ» εκπληρώνοντας έτσι τη σχετική προφητεία που έλεγε «Μη φοβάσαι θυγατέρα μου, πόλη της Σιών· νάτος έρχεται σ’ εσένα ο βασιλιάς σου σε γαϊδουράκι πάνω καθισμένος». Με την εκπλήρωση της σχετικής προφητείας και ιδιαίτερα της αποδοχής των έργων και των λόγων του λαού, που είναι ενθουσιώδης και πανηγυρική, η είσοδός του στα Ιεροσόλυμα αποκτά και ένδοξο χαρακτήρα. Τα βαΐα των φοινίκων, κι ακόμη περισσότερο οι λόγοι που ζητωκραύγαζε ο κόσμος, επιβεβαιώνουν το ένδοξο αυτής της υποδοχής.
Όμως, πέρα από το διπλό χαρακτήρα και το διπλό περιεχόμενο αυτής της υποδοχής, που επιβεβαιώνονται στη συνέχεια με τη Σταύρωση και την Ανάσταση, διπλή παρουσιάζεται και η φύση των συναισθημάτων. Συναισθήματα πίστης, αγάπης και αφοσίωσης από τη μια, που εκδηλώνονται από τις αδελφές του Λαζάρου, Μάρθα και Μαρία, σαν έκφραση ευχαριστίας στο μεγάλο τους ευεργέτη, τον Ιησού. Αλλά και εδώ τα συναισθήματα εκδηλώνονται με τρόπο διαφορετικό. «Η Μάρθα διηκόνει», υπηρετούσε κοπιαστικά, στη διάρκεια του δείπνου που πρόσφεραν στον Ιησού. Η Μαρία από την άλλη,, στη διάρκεια του δείπνου «πήρε μια φιάλη από το πιο ακριβό άρωμα της νάρδου κι άλειψε τα πόδια του Ιησού. Έπειτα σκούπισε με τα μαλλιά της τα πόδια Του κι όλο το σπίτι γέμισε με την ευωδιά του μύρου».
Το άρωμα της αγάπης και του μύρου ενώθηκαν αρμονικά. Όμως το άρωμα της πράξης της Μαρίας ξεπερνά σε δύναμη και διάρκεια το φυσικό άρωμα του μύρου. Αυτό ξεπερνά το σπίτι και την εποχή που εκδηλώθηκε η πράξη. Αυτό γίνεται διαχρονικό. Η πράξη της Μαρίας θα διαλαλεί μέσα από τους αιώνες ότι καμιά πράξη και καμιά υπηρεσία δεν θεωρείται πολύτιμη, ούτε και εξευτελιστική όταν από αγάπη προσφέρεται στον Ιησού. Αυτή η πράξη της Μαρίας αποκαλύπτει σε όλους και ιδιαίτερα τους χριστιανούς, πόσο σπουδαίο και σημαντικό είναι το να ξέρουμε να ευχαριστούμε το Θεό για τις πολλές και καθημερινές δωρεές του και ξέχωρα για την εκπλήρωση κάποιων ειδικότερων παρακλήσεών μας.
Δυστυχώς, όμως, η πολύτιμη πράξη της Μαρίας δεν έγινε αποδεκτή ούτε και βρήκε μιμητές. Αντίθετα, βρήκε επικριτές. Επαναλαμβάνω, δυστυχώς η πράξη της Μαρίας βρήκε επικριτές και μάλιστα από την ομάδα των μαθητών του Ιησού. Ο Ιούδας κοστολογεί το πολύτιμο μύρο και θυμάται τους φτωχούς, όπως τους θυμούνται κατά καιρούς και κάποιοι χριστιανοί που επικρίνουν την Εκκλησία για «άσκοπες σπατάλες»! Εύκολα συγχύζουν τη θεοσέβεια με την υποκρισία, όπως έκαναν λίγο αργότερα και οι αρχιερείς του Ιουδαϊκού λαού. Συγχύζουν ακόμα την φιλανθρωπία με την υποκρισία. Γιατί «φιλάνθρωπα» συναισθήματα που εκδηλώνονται καιροσκοπικά δεν είναι στοιχείο φιλανθρωπίας αλλά καθαρή υποκρισία και απανθρωπιά.
Τούτο το επιβεβαιώνει και η συνέχεια του Ευαγγελίου με την απάντηση του ίδιου του Ιησού στον Ιούδα. Πως, καθήκον που μπορεί να γίνει οποτεδήποτε και μάλιστα σε μεγάλη χρονική περίοδο θα πρέπει να παραχωρεί τη θέση του στο καθήκον που επιβάλλεται να γίνει σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή, πολύ δε περισσότερο όταν αυτό έχει σχέση με το Θεό. Είπε τότε ο Ιησούς, απαντώντας στον Ιούδα: «Άφησέ την ήσυχη· αυτό που κάνει είναι για την ημέρα του ενταφιασμού μου. Οι φτωχοί πάντοτε θα υπάρχουν κοντά σας, εμένα όμως δε θα με έχετε πάντοτε».
Η φιλανθρωπία είναι πολύ αξιόλογη, τονίζει και ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, όταν όμως είναι αναγκαία να γίνει η λατρεία, τότε θα πρέπει να προηγείται το καθήκον της λατρείας και μετά να ακολουθεί η φιλανθρωπία. «Ότε ουν χρεία λατρείας ή υμνωδίας, δει προτιμάν ταύτας της εις τους πτωχούς αγάπης· δυνατόν γαρ ευ ποιείν μετά τας πνευματικάς λειτουργίας».
Μια τέτοια αντίληψη δεν αποστρέφεται την φιλανθρωπία. Πολύ δε περισσότερο δεν καταργεί την φιλανθρωπία. Αντίθετα, την ενισχύει. Όσο περισσότερο «φιλόθεοι» γίνουμε, τόσο πιο φιλάνθρωποι θα είμαστε.
Αδελφοί μου, η Εκκλησία, μέσω του Ευαγγελίου, μας μεταφέρει τα γεγονότα όπως διαδραματίστηκαν «προ εξ ημερών του Πάσχα». Την ίδια στιγμή μεταφέρει τα γεγονότα χρονικά και τοπικά στην εποχή μας, με στόχο να γίνουμε συμμέτοχοι σ’ αυτά και όχι θεατές εκ του μακρόθεν. Για τούτο, σήμερα, κρατώντας τα δικά μας «βαΐα», τα κλαδιά της ελιάς, θα υποδεχθούμε σε λίγο τον Ιησού και μαζί με το δικό μας «ωσαννά» θα υποσχεθούμε ότι συμπορευόμαστε και συσταυρωνόμαστε μαζί του. Και συμπόρευση και συσταύρωση τότε μόνον υπάρχει, όταν συνοδεύεται με ειλικρίνεια προθέσεων, αλλά και ειλικρίνεια συναισθημάτων. Ιδιαίτερα δε, όταν οι ειλικρινείς προθέσεις γίνουν πράξεις, τα δε συναισθήματα καθημερινός τρόπος ζωής. Το «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται» ας μην είναι μια φραστική αναμονή, αλλά ας γίνει ενδόμυχη προσευχή που θα διαρκεί τόσο, όσο και η ζωή μας. Είθε ο Κύριος να βρει τον καθένα από μας «γρηγορούντα». Αμήν.
 
 
Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ
ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
ΛΟΓΟΣ Γ΄
 
 «...Αν αυτό έγινε καταληπτό, είναι καιρός να κατανοήσομε αυτό που λέγεται έκ του αντιθέτου. Πρέπει πριν από όλα να ζητούμε με την προσευχή μας και αυτό να θεωρούμε ως ανώτερο σκοπό της προσευχής, το να μη βλασφημείται με τη ζωή μας το όνομα του Θεού, αλλά να δοξάζεται και ν' αγιάζεται. Μ' έμενα, λέει λοιπόν, να αγιασθεί το όνομα της δεσποτείας σου που επικαλέστηκα, «για να δουν οι άνθρωποι τα καλά έργα και να δοξάσουν τον ουράνιο Πατέρα. Ποιος έχει τόσο θηριώδη και άλογα αισθήματα, ώστε βλέποντας ανάμεσα σ’ εκείνους που πίστεψαν στο Θεό καθαρό βίο που κατορθώθηκε με την αρετή, που είναι καθαρός από όλα τα μολύσματα της αμαρτίας, ξένος από κάθε υποψία για κακό, λαμπρός μέσα στη σωφροσύνη του, σεμνός από φρόνηση, που θα δείχνει ανδρεία στις προσβολές των παθών, να μην εξασθενεί πουθενά από σωματική ηδυπάθεια, να είναι όσο μπορεί πιο μακριά από την τρυφή και τη νωθρότητα και την ξιππασιά της έπαρσης· που να με­τέχει στη ζωή όσο είναι απόλυτη ανάγκη, πατώντας τη γη με την άκρη του ποδιού του και να μην καταχώνεται μέσα σ’ αυτή τη γήι­νη ζωή με τις απολαύσεις των ηδονών, αλλά να υψώνεται πάνω από όλη την απάτη των αισθήσεων κι ενώ είναι μέσα στη σάρκα, να συναγωνίζεται την ασώματη ζωή· κι ένα πλούτο μόνο να πι­στεύει, την απόχτηση της αρετής· μια ευγενή καταγωγή, να είναι οικείος του Θεού· ένα αξίωμα και μία εξουσία, να είναι κύριος του εαυτού του, να είναι αδούλωτος στ’ ανθρώπινα πάθη και να στενο­χωρείται με την παράταση της υλικής ζωής και να επείγεται, όπως αυτοί που κακοπαθούν στη θάλασσα, να φτάσει στο λιμάνι της ανάπαυσης. Ποιος λοιπόν βλέποντας ένα τέτοιο πιστό δε δοξάζει το όνομα που το επικαλείται μια τέτοια ζωή; Λέγοντας λοιπόν στην προσευχή του «αγιασθήτω το όνομά σου», το νόημα των λόγων της προσευχής αφορά εμένα· είθε να γίνω με τη σύμπραξη και τη βοήθειά σου άμεμπτος, δίκαιος, θεοσεβής, μακριά από κάθε κακία, να λέγω την αλήθεια, να πράττω έργα δίκαια, να πορεύομαι με ειλικρίνεια, να λάμπω από σωφροσύνη, να έχω στόλισμά μου την αφθαρσία και καλλώπισμά μου τη σοφία και τη σύνεση, ο νους μου να στρέφεται προς τα άνω, να περιφρονώ τα γήινα και να με καταλάμπει ο αγγελικός βίος. Αυτά και τα παρόμοια περιέχει η σύντομη αυτή αίτηση που λέμε στην προσευχή μας «αγιασθήτω το όνομά σου». Δεν είναι δυνατό να δοξαστεί ο Θεός από τον άνθρωπο με άλλο τρόπο, αν η αρετή του δεν αποδίδει στη θεία δύναμη την αιτία των αγαθών.
Η επόμενη φράση εύχεται να ’ρθει η βασιλεία του Θεού. Αξιώνει τάχα να γίνει βασιλιάς ο ήδη βασιλιάς του παντός, αυτός που είναι πάντοτε ο,τι είναι, που είναι ανεπηρέαστος από κάθε μεταβολή, που δεν έχει να πάει κάπου καλύτερα; Ποιος λοιπόν είναι σκοπός της προσευχής στο Θεό, όταν προσκαλεί τη βασιλεία του Θεού; Αλλά την αληθινή εξήγηση του λόγου τούτου μπορούν να την καταλάβουν εκείνοι στους οποίους το πνεύμα της αλήθειας αποκαλύπτει τα κρυμμένα μυστήρια. Εμείς έχομε για τη φράση αυτή την εξής άποψη. Πάνω από όλα υπάρχει μια αληθινή εξουσία και δύναμη, αυτή που έχει την κυριαρχία και τη βασιλεία του παντός όχι μ’ ένα βάναυσο και τυραννικό καταναγκασμό δένοντας στο ζυγό της υποταγής τους υπηκόους της με το φόβο και την ανάγκη. Η αρετή αρμόζει να είναι ελεύθερη από κάθε φόβο και ανεξάρτητη και να διαλέγει με δική της γνώμη και θέληση το αγαθό και η ολοκλήρωση κάθε αγαθού είναι να ταχθεί κάτω από την ζωοποιό εξουσία. Επειδή λοιπόν η ανθρώπινη φύση γελάστηκε και πλανήθηκε στη διάκριση του καλού και πραγματοποιήθηκε η ροπή της προαίρεσής μας προς το αντίθετο και η ζωή των ανθρώπων κυριαρχήθηκε από κάθε κακό κι από άπειρους δρόμους καταλογίστηκε στον άνθρωπο ο θάνατος, γιατί κάθε υποβολή της κακίας είναι σα ν’ ανοίγει σε βάρος μας κάποιο δρόμο για το θάνατο, επειδή λοιπόν μπλεχτήκαμε σε ένα τέτοιο τυραννικό καθεστώς και παραδοθήκαμε στο θάνατο με τις προσβολές των παθών, όπως παραδινόμαστε στο δήμιο και στον εχθρό, γι’ αυτό σωστά ευχόμα­στε να ’ρθει σ’ εμάς η βασιλεία του Θεού. Δεν υπάρχει άλλος τρό­πος ν’ αποβάλομε την κακή κυριαρχία της φθοράς, αν δεν μας ανα­λάβει από αυτήν την εξουσία επάνω μας η ζωοποιός δύναμη.
Αν λοιπόν ζητήσομε να έρθει σ’ εμάς η βασιλεία του Θεού, αυτά να ικετεύσομε το Θεό με όλη τη δύναμή μας' Ν' απαλλαγώ από τη φθορά, να ελευθερωθώ από το θάνατο, να μου χαλαρωθούν τα δεσμά της αμαρτίας, να μη βασιλεύει επάνω μου ο θάνατος, ν' αδρανήσει πια η εναντίον μου τυραννική εξουσία της κακίας, να μη με νικήσει ο εχθρός ούτε να μ' αιχμαλωτίσει με την αμαρτία· αλλάας έρθει σ’ εμένα η βασιλεία σου, για να αποχωρήσουν από μένα ή καλύτερα να υποχωρήσουν στο μη ον τα πάθη που κυριαρ­χούν τώρα και βασιλεύουν. Όπως χάνεται ο καπνός έτσι θα χα­θούν και όπως κοντά στη φωτιά λιώνει το κερί, με τον ίδιο τρόπο θα χαθούν. Ούτε ο καπνός που διαλύεται στον αέρα αφήνει κανένα ίχνος από την ουσία του ούτε το κερί απομένει που πλησιάζει τη φωτιά, αλλά τρέφοντας και το ίδιο τη φωτιά μεταβάλλεται σε ατμό και αέρα και ο καπνός εξαφανίστηκε ολότελα. Έτσι θα έρ­θει σ’ εμάς η βασιλεία του Θεού, όλα όσα κυριαρχούν τώρα θα πε­ριπέσουν σε αφανισμό. Γιατί το σκότος δεν υπομένει την παρου­σία του φωτός ούτε όταν αποκατασταθεί η υγεία έχει πια θέση η αρρώστια. Τα πάθη δεν ενεργούν όταν έρθει η απάθεια, ο θάνατος γίνεται άφαντος, εξαφανίζεται η φθορά, όταν βασιλεύει σ' εμάς η ζωή και κυριαρχεί η αφθαρσία.
«Ας έρθει η βασιλεία σου». Γλυκιά η φωνή που απευθύνει κατ' ευθείαν στο Θεό τη δέηση αυτή. Ας διαλυθεί η αντίπαλη πα­ράταξη, ας αφανιστεί η φάλαγγα των αλλοφύλων, ας καταργηθεί ο πόλεμος της σάρκας κατά του πνεύματος. Ας μην είναι το σώμα μας ορμητήριο του πολέμιου της ψυχής, ας φανεί για μένα η βασι­λική δυναστεία, η αγγελική δύναμη, οι χιλιάδες των δικαίων, το άπειρο πλήθος εκείνων που στέκονται στα δεξιά, για να πέσει από το αντίπαλο μέρος η χιλιάδα των έχθρων. Οι αντίπαλοι είναι αμέ­τρητοι και για όσους στερούνται τη συμμαχία σου, δεινοί κι ακα­ταμάχητοι, όσο όμως αυτός που δέχεται την επίθεση είναι μόνος. Όταν φανεί η βασιλεία του εξαφανίζονται οι λύπες και οι στεναγ­μοί. Τη θέση τους παίρνει η ζωή, η ειρήνη και η αγαλλίαση.
Αλλά, όπως σαφέστερα το νόημα αυτό μας το εξηγεί ο Λου­κάς, όποιος αξιώνει να έρθει η βασιλεία, επικαλείται τη συμμαχία του αγίου Πνεύματος. Έτσι στο Ευαγγέλιό του αντί «ελθέτω η βα­σιλεία σου» λέει «ας έρθει σ’ έμάς το άγιο Πνεύμα σου και ας μας καθαρίσει». Τι θα πουν όσοι ανοίγουν θρασύ στόμα γι' αυτά κατά του Αγίου Πνεύματος; Με ποια έννοια μετατρέπουν την τιμή της βασιλείας στον εξευτελισμό της δουλείας; Γιατί ο Λουκάς λέει άγιο Πνεύμα, ενώ ο Ματθαίος χρησιμοποιεί τη λέξη βασιλεία· πώς οι θεομάχοι το υποβιβάζουν στην υπόδουλη κτίση και κατα­τάσσουν αντί στη βασιλεύουσα στη βασιλευόμενη φύση; Η κτίση είναι δούλη και η δουλεία δεν είναι βασιλεία, ενώ το άγιο Πνεύμα είναι βασιλεία. Χωρίζεται λοιπόν από τη σχέση με την κτίση· ό,τι είναι βασιλιάς δεν έχει βασιλιά κι ό,τι δεν έχει βασιλιά, δεν είναι βέβαια ούτε κτίση. Γιατί το γνώρισμα της κτίσης είναι να είναι δούλη. Αν λοιπόν το Πνεύμα είναι βασιλεία, πώς δε θα ομολογή­σουν τη δεσποτική εξουσία, αυτοί που ποτέ δεν έχουν μάθει ούτε να προσεύχονται; Αυτοί που ούτε καν γνωρίζουν ποιος καθαρίζει το ακάθαρτο; Κι ακόμα, ποιος εξαρτημένος από την εξουσία της βασιλείας λέει «ας έρθει το άγιο Πνεύμα κι ας μας καθαρίσει»;
Είναι λοιπόν ιδιαίτερη κι εξαίρετη η δύναμη και η ενέργεια του αγίου Πνεύματος να καθαρίζει και να συγχωρεί αμαρτίες, όπως μαρτυρεί ο λόγος του Ευαγγελίου. Όποιος λοιπόν του απέ­δωσε τη δύναμη της άφεσης, του απέδωσε οπωσδήποτε και τη θε­ότητα. Το ίδιο είναι αυτό που λέει ο Απόστολος και για τον Μο­νογενή, ότι, αφού πραγματοποίησε τον καθαρισμό των αμαρτιών, κάθισε στα δεξιά της μεγαλοσύνης του Πατέρα. Είναι λοιπόν και των δύο ίδιο το έργο, του Πνεύματος που καθαρίζει την αμαρτία και του Χρίστου που πραγματοποίησε τον καθαρισμό των αμαρ­τιών. Κι όποιοι κάνουν την ίδια ενέργεια, έχουν οπωσδήποτε και την ίδια φύση. Κάθε ενέργεια είναι το αποτέλεσμα μιας δύναμης. Αν λοιπόν και η ενέργεια τους είναι μία και η δύναμη τους μία, πώς θα δεχτούμε ετερότητα της φύσης, σ' αυτά που δε βρίσκομε καμιά διαφορά στη δύναμη και στην ενέργεια; Όπως δε γίνεται στα γνωρίσματα του πυρός, όταν είναι δύο, αυτό που φωτίζει κι αυτό που καίει, να νομίσομε ότι η σχέση τους σημαίνει την αμοι­βαία αντικατάσταση τους, έτσι και κανένας φρόνιμος που διδάχτη­κε από την αγία Γραφή τη μία ενέργεια του Υιού και του Πνεύμα­τος δεν υπονοεί πως έχουν κάποια διαφορά στη φύση τους...»
.
 
 
(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΡΓΑ
ΤΟΜΟΣ 8ος Σελ. 65 – 73)
 

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Παρασκευή           5 Μαρτίου (Γ΄ Χαιρετισμοί)               :     ΠΑΦΟΣ, Αγίων Παύλου και Βαρνάβα
Κυριακή                7 Μαρτίου                                        :    ΤΑΛΑ
Παρασκευή           12 Μαρτίου (Δ΄ Χαιρετισμοί)             :    ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Άγιοι Ανάργυροι
Κυριακή                14 Μαρτίου                                      :    ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Παρασκευή           19 Μαρτίου (Ακάθιστος Ύμνος)         :    ΠΑΦΟΣ, Άγιος Δημήτριος
Σάββατο               20 Μαρτίου                                      :    ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΑΛΑΜΙΩΤΙΣΣΑΣ
Τετάρτη                24 Μαρτίου (Εσπερινός)                   :     ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Θεοσκέπαστη
Πέμπτη                 25 Μαρτίου                                      :     ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
(Στη συνέχεια θα προστεί της καθιερωμένης Δοξολογίας με την ευκαιρία της Εθνικής Επετείου)
Σάββατο               27 Μαρτίου                                       :     ΧΟΛΕΤΡΙΑ
Κυριακή                28 Μαρτίου                                       :     ΠΑΦΟΣ, Παναγία Παντάνασσα
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Παρασκευή           5 Μαρτίου (Γ΄ Χαιρετισμοί)                :               ΝΕΟ ΧΩΡΙΟ
Κυριακή                7 Μαρτίου                                         :               ΑΡΓΑΚΑ
Παρασκευή           12 Μαρτίου (Δ΄ Χαιρετισμοί)              :               ΘΕΛΕΤΡΑ
Κυριακή                14 Μαρτίου                                       :               ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Παρασκευή           19 Μαρτίου (Ακάθιστος Ύμνος)           :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Κυριακή                21 Μαρτίου                                        :               ΤΣΑΔΑ
Τετάρτη                 24 Μαρτίου (Εσπερινός)                     :               ΚΑΘΗΚΑΣ
Πέμπτη                  25 Μαρτίου                                       :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
(Θα προστεί της καθιερωμένης Δοξολογίας με την ευκαιρία της Εθνικής Επετείου)
Κυριακή                28 Μαρτίου                                        :               ΛΑΡΝΑΚΑ                  
 
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
 
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Κυριακή                7 Μαρτίου: ΤΙΜΗ.
Κυριακή                14 Μαρτίου: ΜΕΣΟΓΗ
Κυριακή                  28 Μαρτίου: ΑΛΕΚΤΟΡΑ
 
ΝΙΚΟΣ ΖΑΒΡΙΔΗΣ
Κυριακή                7 Μαρτίου: ΑΝΑΒΑΡΓΟΣ
Κυριακή               14 Μαρτίου : ΧΛΩΡΑΚΑ ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ
Κυριακή                21 Μαρτίου: ΚΟΝΙΑ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή 7 Μαρτίου : ΤΡΕΜΙΘΟΥΣΑ
Κυριακή 14 Μαρτίου : ΑΡΟΔΕΣ
Κυριακή 21 Μαρτίου : ΜΑΝΔΡΙΑ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                        
Κυριακή                7 Μαρτίου : ΠΕΓΕΙΑ
Κυριακή               14 Μαρτίου : ΣΚΟΥΛΛΙ
Κυριακή               21 Μαρτίου: ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΡΕΣ
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                            
Κυριακή               7 Μαρτίου : ΕΜΠΑ
Κυριακή                21 Μαρτίου : ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ
 
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ                                   
Κυριακή                7 Μαρτίου : ΚΟΛΩΝΗ
Κυριακή               14 Μαρτίου: ΜΕΣΑ ΧΩΡΙΟ
Κυριακή                21 Μαρτίου : ΜΑΛΛΙΑ


 
 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής Θεολόγος, Φιλόλογος