English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ
Απόστολος: Πραξ. α΄ 1 – 8
Ευαγγέλιο: Ιωαν. α΄ 1 – 17
4 Απριλίου 2010
 
ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
 
Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,
                                          Χριστός Ανέστη!
            Το σκάνδαλο του Σταυρού διαδέχεται, σήμερα, ο θρίαμβος της Ανάστασης. Τη σιγή του δέους, προ του «ως σκύμνου λέοντος» υπνώσαντος Κυρίου, διακόπτει, σήμερα, η στεντόρεια ιαχή της νίκης. Ο «ζωαρχικότατος» νεκρός, «του Άδου την άπληστον γαστέρα ρήξας» εξήστραψε ζωήν και την «ανάστασιν εβράβευσε τω βροτείω φυράματι». Γι’ αυτό και «Άδης στενάζει και θάνατος οδύρεται και κόσμος αγάλλεται και πάντες συγχαίρουσιν».
            Αφού συμπορευτήκαμε κι εμείς με τον Χριστό στα Ιεροσόλυμα κι αφού βιώσαμε την αγωνία της Γεσθημανή, την οδύνη του Σταυρού και την πικρία του θανάτου, ενωτιζόμαστε ήδη τα Ευαγγέλια της χαράς.
            Η Εκκλησία προβάλλουσα για δυο χιλιάδες χρόνια την Ανάσταση του Χριστού, δεν προσφέρει επιστημονικές αποδείξεις του υπερφυούς τούτου γεγονότος. Καλεί όλους με την προτροπή «εξέρχεσθε οι πιστοί εις την Ανάστασιν» σε βιωματική εμπειρία του γεγονότος. Τα υπέρλογα γεγονότα προσεγγίζονται με την πίστη. Και η πίστη δεν επιδέχεται επιστημονική τεκμηρίωση. Μάρτυρες της αναστάσεως οι Απόστολοι, οι Μυροφόρες γυναίκες, η πρώτη Εκκλησία, αφού συναναστράφηκαν με τον Χριστό, μετά την Ανάστασή του, καλούν κι εμάς σε μιαν τέτοια βιωματική εμπειρία της Αναστάσεως. Μιαν εμπειρία που θα μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε την παλιγγενεσία που έφερε στον κόσμο το μοναδικό και ανεπανάληπτο ιστορικό αυτό γεγονός:
  • Με την ανάστασή του, ο Χριστός «ωδοποίησε πάση σαρκί την εκ νεκρών ανάστασιν». Η νίκη του Χριστού είναι και νίκη όλου του ανθρώπινου γένους κατά του θανάτου και του Άδου. Τον δέσμιο θάνατο και τον Άδη καταπατεί όχι μόνο ο Χριστός, όπως παραστατικά εικονίζεται στην ορθόδοξη εικονογραφία, αλλά και ολόκληρο το συνανιστάμενο γένος των ανθρώπων. Με την Ανάσταση πραγματώνεται ο λόγος του Κυρίου: «Εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν» (Ιω. 10,10).
  •  Η   Ανάσταση   του Χριστού κατέστη,   ύστερα,   και   το   θεμέλιο της αισιοδοξίας,της δημιουργικότητας, της ελπίδας στην παρούσα ζωή. Με την Ανάσταση όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο τούτο παίρνουν άλλη διάσταση. Οι θλίψεις αντιμετωπίζονται ως παροδικές. Το βάρος των καθημερινών δεινών μας, που προέρχονται από την αδικία, τους κατατρεγμούς, την ασθένεια και τις στερήσεις, ελαφρύνεται με την ελπίδα και την προσδοκία της αιώνιας ζωής. Οι χαρές του κόσμου τούτου καθαγιάζονται και βιώνονται ως πρόγευση της αιώνιας χαράς.
  • Δώρο της Ανάστασης του Χριστού είναι και η συγγνώμη που ανέτειλε από τον τάφο, η αγάπη και η συγχώρηση του Θεού προς τον άνθρωπο, που καλεί και σε αγάπη του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπο. Μέσα στην ατμόσφαιρα της νίκης, της χαράς και του φωτός που ανέτειλε από τον τάφο και διεχύθη σ’ όλο τον κόσμο, δεν έχουν θέση μικρότητες και μνησικακίες, μίση και πάθη. Η Εκκλησία προτρέπει σήμερα όπως «συγχωρήσωμεν πάντα τη αναστάσει και αλλήλους περιπτυξώμεθα».
            Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,
            Αν «πάντες οι θανάτου κέντρω πληγέντες αναστάσεως ελπίσι ζωογονούνται» διά της εκ νεκρών εγέρσεως του Κυρίου, πολύ περισσότερο νοιώθουμε το σκίρτημα της νέας ζωής εμείς οι Έλληνες της Κύπρου, που ζούμε «εν τοις μνήμασι» των εθνικών θλίψεων και των ποικίλων συμφορών της πατρίδας μας για τριανταέξι, σχεδόν, χρόνια. Και το σκίρτημα τούτο επιτάσσει ανασύνταξη δυνάμεων, επανακαθορισμό στόχων, αφύπνιση συνειδήσεων.
Ένας ψευδεπίγραφος ρεαλισμός που καλλιεργείται, δυστυχώς, εδώ και καιρό στην πλευρά μας και που παρουσιάζει την διεκδίκηση των δικαίων μας, ως πράγμα ανέφικτο, οδηγεί τον λαό μας σε σύγχυση. Το πλασματικό δίλημμα μια, εκ των πραγμάτων, θνησιγενής λύση ή διχοτόμηση, καθώς και οι εκφοβισμοί περί «τελευταίας ευκαιρίας», μάς εγκλωβίζουν σε αδιέξοδα που μόνον τους Τούρκους ωφελούν. Ο ραγιαδισμός και η αψυχολόγητη επανάληψη ότι «η λύση θα είναι οδυνηρή», εμπεδώνουν στο λαό ένα αίσθημα ηττοπάθειας που οδηγεί στην ήσσονα προσπάθεια. Η ανοχή σε μεθοδεύσεις που αποψιλώνουν την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας και αναβαθμίζουν το ψευδοκράτος, απεργάζονται τον εθνικό αφανισμό μας. Κάναμε λάβαρο του αγώνα μας τις πριν από λίγο καιρό τουρκικές θέσεις και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι με τον τρόπο αυτό προάγουμε τον τελικό στόχο της Τουρκίας που είναι η τουρκοποίηση της Κύπρου.
            Η συμπεριφορά αυτή, όμως, συνιστά υποταγή στη φθορά και στο θάνατο, παραπέμπει σε δικαιοσύνες Άννα και Καϊάφα, σε εξουσίες Ποντίου Πιλάτου και Τιβερίου Καίσαρος. Μένει στη θεολογία του Τάφου, στον προ της «Μιάς των Σαββάτων» χρόνο. Μα η Ανάσταση του Χριστού, στην οποία μας εισάγει η σημερινή «κλητή και αγία ημέρα», επαγγέλλεται λύση της φθοράς, κατίσχυση της ζωής, επικράτηση της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και όλων των άλλων πανανθρώπινων αξιών. 
            Καλούμαστε σήμερα να φανούμε άξιοι της χριστιανικής «κλήσεως εν η εκλήθημεν», αντάξιοι και των Ελλήνων προγόνων μας. Είναι καιρός να αξιοποιήσουμε την ένταξή μας στην Ευρώπη. Δεν είμαστε Ευρωπαίοι δεύτερης κατηγορίας ώστε μόνο εμείς να μην δικαιούμαστε ό,τι δικαιούνται όλοι οι άλλοι. Είναι επείγουσα ανάγκη, να επανατοποθετήσουμε το πρόβλημά μας ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Να αγωνιστούμε για απελευθέρωση, όχι για μιαν οποιαδήποτε «επανένωση». Αν εμείς δεν αγωνιστούμε με σθένος, κανένας δεν θα ενδιαφερθεί, αυτοβούλως, για μας. Προτρέπουμε, ως εκ τούτου, και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την πολιτική ηγεσία όπως ενωτισθούν την φωνή του χρέους, που προέρχεται από την υπερτρισχιλιετή ελληνική ιστορία μας και τη δισχιλιετή χριστιανική πορεία μας, και μη ενδώσουν σε δυσκολίες και πιέσεις. 
            Με τις σκέψεις αυτές και με την αγωνία για την πορεία του εθνικού μας θέματος να μην μας επιτρέπει να αφεθούμε πλήρως στην αναστάσιμη χαρά, απονέμουμε σε όλους την πατρική ευλογία μας και απευθύνουμε το χαιρετισμό της αγάπης μας. Στέλλουμε μήνυμα ελπίδας και εγκαρτέρησης στους πρόσφυγες, στους συγγενείς των αγνοουμένων μας και στους ηρωϊκούς εγκλωβισμένους μας.
«Ο συντρίψας κράτος θανάτου», Εκείνος ο οποίος «εξήλθε νικών και ίνα νικήση» (Αποκ. 6,2) είθε να καθοδηγεί όλους, λαό και ηγεσία στην πορεία του χρέους και της ευθύνης.    
 
                                         Διάπυρος εν Χριστώ αναστάντι ευχέτης 
 
                                        † Ο Κύπρου Χρυσόστομος
 
 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ                                                                                  
Απόστολος: Α’ Ιωάν . α΄ 1 – 7  
Ευαγγέλιο: Ιωάν. κ ΄19 - 31  
11 Απριλίου 2010                                                               
 
Είναι ξημερώματα της Κυριακής μετά την τραγική εκείνη ημέρα της σταυρικής θυσίας του Κυρίου μας. Ωστόσο, αγαπητοί μου αδελφοί, η χαροποιός κοσμοσωτήρια ανάσταση που ακολούθησε, χάρισε σε όλους μας, την σωτηρία και την απολύτρωση από τα δεσμά της αμαρτίας. Αυτή άλλωστε είναι η βάση στην οποία στηρίζεται η πίστη μας. «Ει Χριστός ουκ εγήγερται... κενή η πίστις ημών», διακηρύσσει ο Απόστολος Παύλος .Αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, η πίστη μας είναι χωρίς περιεχόμενο,. Φοβισμένοι όμως οι μαθητές του Χριστού, ήταν κρυμμένοι «δια τον φόβον των Ιουδαίων», όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Δυσκολεύονταν να πιστέψουν τα όσα είχε προείπει σ’ αυτούς ο Διδάσκαλος για την ανάσταση που θα ακολουθήσει την σταύρωση και την ταφή Του. Ήταν φοβισμένοι συνειδητοποιώντας τους κινδύνους που μπορεί να διατρέξουν. Είναι νωπά ακόμη στη μνήμη τους, τα όσα συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες, και το τι υπέστη ο Κύριός τους. Οι πρώτοι μάρτυρες της ανάστασης, οι γυναίκες, έχουν αναγγείλει ήδη στους μαθητές, το χαρμόσυνο μήνυμα. Μετά την συνάντησή τους με τον Αναστάντα, ερχόμενες από το κενό μνημείο που φυλάσσουν δύο άγγελοι, γίνονται οι αψευδείς μάρτυρες του μοναδικού γεγονότος. Η δεύτερη εμφάνιση του Αναστάντος στους φοβισμένους μαθητές και η επίδειξη των χεριών και της πλευράς Του, προκαλεί μια λογικά έντονη συγκίνηση και ταραχή, γι’ αυτό και χρειάζεται να ακουστεί δυο φορές από τα χείλη Του: «Ειρήνη υμίν». Αλλά η παρουσία Του, δεν έρχεται απλώς για να επιβεβαιώσει την προφητεία και υπόσχεση του Θεού, αλλά θα προαναγγείλλει την αποστολή για την οποία τους επέλεξε, και θα εμφυσήσει το Άγιο Πνεύμα, που θα τους συνοδεύει στο δύσκολο έργο τους. Ωστόσο κατά την εμφάνιση του Κυρίου στους μαθητές, λείπει ο απόστολος Θωμάς. Γι’ αυτό και επιστρέφοντας και πληροφορούμενος το γεγονός από τους χαρούμενους συμμαθητές τους, αντιδρά, λέγοντας: «Εάν μη ίδω εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων, και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων, και βάλω την χειρά μου εις την πλευράν αυτού, ου μη πιστεύσω.»
Αν δεν δω τα σημάδια των καρφιών στα χέρια Του, και αν δεν βάλω το δάκτυλό μου στα σημάδια που άφησαν τα καρφιά, και αν δεν βάλω το χέρι μου στην πλευρά του που τρύπησε η λόγχη, δεν θα πιστέψω. Ανθρώπινη και φυσική η αντίδραση του Θωμά, αγαπητοί μου αδελφοί. Ασφαλώς και οι υπόλοιποι μαθητές είχαν νοιώσει κάπως παρόμοια την απόλυτη έκπληξη και κάποια ενδόμυχη αμφιβολία, για να χρειαστεί να επιδείξει πρώτα σ’ αυτούς τα χέρια και την πλευρά Του. Έμεινε λοιπόν στην αμφιβολία του ο Θωμάς για οκτώ μέρες, ώσπου ξαναπαρουσιάστηκε «ο Ιησούς των θυρών κεκλεισμένων», ενώ ήταν κλειστές οι πόρτες. Στάθηκε ανάμεσα στους μαθητές ζητώντας και πάλι να απομακρύνουν κάθε ταραχή και φόβο από την καρδιά τους και να έχουν την ειρήνη, την οποία έχουμε όλοι μας ανάγκη. «Ειρήνη υμίν». Σήμερα όμως, οκτώ μέρες από την ανάσταση, βρίσκεται ανάμεσά τους και ο Θωμάς και σ΄ αυτόν απευθύνεται ο Ιησούς επαναλαμβάνοντας τα λόγια που στήριξε την αμφιβολία του. Και συμπληρώνει: «Και μη γίνου άπιστος αλλά πιστός». Μπορεί να φάνηκε άπιστος ο Θωμάς. Δηλώνει όμως τώρα και ομολογεί την θεότητα του Ιησού. «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Και η απάντηση του Ιησού, «ότι εώρακάς με πεπίστευσας∙ μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες». Επειδή με είδες πίστεψες. Καλότυχοι εκείνοι που μολονότι δεν είδαν, πίστεψαν, θα απαντήσει. Για να μας δείξει, το είδος της απεριόριστης χωρίς αμφιβολίες και επιφυλάξεις πίστης και εμπιστοσύνης, που περιμένει από τον καθένα μας.
Είναι φυσικά ανθρώπινο, όπως σημειώσαμε στην αρχή, να δυσπιστούμε για γεγονότα για τα οποία δεν έχουμε άμεση εποπτεία, δεν τα νοιώθουμε με τις αισθήσεις μας. Είναι δύσκολο να ξεφύγουμε από την ύλη που μας περιβάλλει και ό,τι έχει σχέση με αυτήν. Θέλουμε να δούμε, να ακούσουμε με τα αυτιά μας, να πιάσουμε με τα χέρια μας, να μυρίσουμε, να γευτούμε. Τα αισθητήρια μας όργανα, παρά τους περιορισμούς και την ατέλεια τους, συμπληρώνουν τον γνωστικό μας κόσμο. Κι όμως υπάρχουν και πολλά άλλα, εκτός από το πλαίσιο θρησκευτικών και δογματικών αληθειών, τα οποία αποδεχόμαστε και βασίζουμε σ’ αυτά γνώμες και αποφάσεις της ζωής μας. Φυσικά δεν θα δοκιμάζαμε ποτέ ένα θανατηφόρο δηλητήριο, δεν θα πιάναμε με γυμνά χέρια καλώδια υψηλής τάσης ηλεκτρικού ρεύματος, δεν θα πηδούσαμε από ένα πολυώροφο κτήριο για να δοκιμάσουμε τα αποτελέσματα των δοκιμών μας. Πιστεύουμε ότι είναι επικίνδυνα και τα αποφεύγουμε. Είναι βέβαια απλοϊκά τα παραδείγματα. Υπάρχουν και άλλα πολλά που με τον χρόνο και την εξέλιξη της επιστήμης, έκπληκτοι ανακαλύπτουμε και δεχόμαστε την επιστημονική αλήθεια εμπιστευόμενοι στους ειδικούς. Χρειάζεται συνεπώς, σε κάποια πράγματα να πιστεύουμε, να τα δεχόμαστε χωρίς να έχουμε προσωπική εποπτεία και άμεση σχέση. Αν λοιπόν, απλά πράγματα που συμβαίνουν και υπάρχουν στη ζωή μας, τα πιστεύουμε και τα δεχόμαστε με εμπιστοσύνη, γιατί να αμφιβάλλουμε για την θεία αποκάλυψη αλλά και για τις μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν την ζωή και τα θαύματα του Κυρίου μας; Πως θα μπορούσαμε να αμφιβάλλουμε για την ανάστασή Του, που μαρτυρούν οι ευαγγελιστές και οι μαθητές Του, οι πατέρες της Εκκλησίας; Φυσικά πάντοτε θα υπάρχουν και αυτοί που αμφιβάλλουν. Άλλοι γιατί δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να πληροφορηθούν σε βάθος το περιεχόμενο της πίστης μας. Άλλοι, γιατί δεν θέλουν να πιστέψουν ή γιατί δεν μπορούν να φανταστούν κάτι πέραν της πρόσκαιρης διάρκειας της ζωής τους, ή ακόμη γιατί ο τρόπος της ζωής του, δεν συμβιβάζεται με τις εντολές και τους νόμους του ευαγγελίου. Εμείς όμως, αγαπητοί μου αδελφοί, είχαμε την ευλογία του Κυρίου μας, να ανήκουμε στο ποίμνιό Του, να έχουμε την δυνατότητα να είμαστε συνεπείς τηρητές της διδασκαλίας Του, να είμαστε πιστοί στον λόγο Του. Να μπορούμε να είμαστε ευγνώμονες για την αγάπη και τις ευεργεσίες Του και να δηλώνουμε, «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Έχουμε ακόμη το πλεονέκτημα εμείς που δεν είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε στην εποχή, της επί γης παρουσίας Του, να ακούσουμε τον μακαρισμό Του, «μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες». Γένοιτο.
 
                                                                                 Δ.Γ.Σ.


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Απόστολος: Πραξ. στ΄ 1 – 7 
Ευαγγέλιο: Μάρκ. ιε΄43 – ιστ΄8
18 Απριλίου 2010
 
«Και λίαν πρωί της μιάς σαββάτων, έρχονται (αι μυροφόραι) επί το μνημείον».
Κυριακή των Μυροφόρων ονομάζεται η σημερινή Κυριακή. Είναι η Γ΄ Κυριακή από του Πάσχα. Τιμά η Εκκλησία μας τις ευσεβείς και αφοσιωμένες στον Κύριο γυναίκες που με θάρρος και αποφασιστικότητα ανέλαβαν να μεταβούν στον Τάφο του Χριστού, για να αποδώσουν νόμιμες νεκρικές τιμές. Ο κίνδυνος όμως ήταν μεγάλος. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες φρουρούσαν τον τάφο με ρητές και κατηγορηματικές εντολές από τη Ρωμαϊκή και τη Φαρισαϊκή διοίκηση, Υπήρχε το ενδεχόμενο να συλληφθούν και να φυλακιστούν. Η αγάπη και η αφοσίωση στον Κύριο κατενίκησαν αυτόν τον φόβο.
Παρακολούθησαν με πόνο ψυχής όλο το δράμα των παθών του Κυρίου. Συμμετείχαν και αυτές συναισθηματικά σ’ όλη τη δραματική ταλαιπωρία του Κυρίου. Όλοι τον εγκατέλειψαν τον Κύριο, εκτός από αυτές τις γυναίκες και τον Ιωάννη. Έτσι αποδείχθηκε ακόμη μια φορά στην ιστορία ότι οι γυναίκες διαθέτουν πολλές φορές όπλα ακαταμάχητα που τις αναδεικνύουν μεγαλύτερες ηρωΐδες από τους άνδρες. Στις Μυροφόρες έχουμε το θρίαμβο της γυναικείας ψυχής.
Η αγάπη είναι το ισχυρότερο συναίσθημα της γυναίκας και το πλέον ακαταμάχητο όπλο της. Μπορεί ο άντρας με τον ψυχικό δυναμισμό του να κυριαρχεί και να κατακτά με το σπαθί του, αλλά η γυναίκα είναι προορισμένη από τη Θ. Πρόνοια να σηκώνει δάφνες αειθαλέστερες με τα αναίμακτα όπλα της αγάπης. Ο Κοριολάνος, ρωμαίος πολίτης του ε΄ π.Χ. αιώνος, μοναδικό παράδειγμα προδότη της πατρίδας του, μαλάχθηκε από τις μητρικές ικεσίες της Ουολαμνίας και αναγκάστηκε να αναφωνήσει: «Νενίκηκας, μήτερ, νενίκηκας· άπειμι γαρ υπό σου μόνος ηττώμενος».
Η αγάπη είναι η ζύμη, από την οποία πλάσθηκε η γυναίκα. Χωρίς αγάπη η γυναίκα είναι ένα έκτρωμα. Γι’ αυτό τα ονόματα της Μήδειας, της Κλυταιμνήστρας, της Ιεζάβελ, της Ηρωδιάδος και των όμοιων προκαλούν φρίκη και παρουσιάζονται ως όντα θηριώδη και αφύσικα. Η στοργή όμως μιας Ανδρομάχης, μιας Πηνελόπης, μιας Αντιγόνης και προ πάντων η απροσπέλαστη αγάπη της Πανάγνου Μητέρας του Λυτρωτή Χριστού γεμίζουν τις ψυχές μας από υψηλά και υπέροχα συναισθήματα. Η γυναικεία αγάπη είναι το άρωμα της ανθρώπινης ζωής.
Μετά από την αγάπη σπουδαία αρετή της γυναίκας είναι η κοσμιότητα, η αγνότητα. Με αυτές τις αρετές βλέπουμε να κοσμούνται οι Μυροφόρες. Βέβαια λέχθηκε και υιοθετήθηκε από τη Δυτική Εκκλησία ότι η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν αμαρτωλή και αναγεννήθηκε από το Θεάνθρωπο. Όμως ο Ευαγγελιστής Λουκάς τη διακρίνει τη Μαγδαληνή από την αμαρτωλή γυναίκα που άλειψε τα πόδια του Ιησού. Και δεν επιτρέπεται να υπάρχει άλλη γνώμη από τη γνώμη και την πληροφορία του Ευαγγελιστή Λουκά. Οι δε Μυροφόρες Μαρία η του Ιακώβου και Σαλώμη αναμφιβόλως υπήρξαν σύζυγοι και μητέρες σεμνές που διατήρησαν μέχρι της τελευταίας αναπνοής τους το γάμο και την κοίτη αμίαντο.
Σήμερα βρισκόμαστε μέσα σε μια σύγχυση ιδεών που εγγίζει τα όρια της ανισορροπίας. Με το πρόσχημα της χειραφετήσεως της γυναίκας επεζήτησαν δήθεν προοδευτικοί να απομακρύνουν τη γυναίκα από την αιδημοσύνη και τη μητρότητα. Υποτιμούν το γάμο ως γεγονός ψυχολογικό και μεταφυσικό και θέλουν να τον περιορίσουν μόνο ως φυσιολογικό και σε δεύτερη μοίρα ως κοινωνικό γεγονός Ο γάμος κατά τις ιδέες ορισμένων εκσυγχρονιστών μεταβάλλεται σε ένα συνεταιρισμό επιχειρήσεων που μπορεί να διαλυθεί, όποτε θέλουν τα μέλη του, με απροσμέτρητες βέβαια συνέπειες για τους ίδιους και τα παιδιά.
Δεν θέλουμε να παρουσιασθούμε ως στείροι συντηρητικοί και ρομαντικά προσηλωμένοι στο παρελθόν. Αναγνωρίζουμε την εξέλιξη της ζωής και τη νέα θέση της γυναίκας μέσα σε μια βιομηχανοποιημένη και τεχνοκρατούμενη κοινωνία. Βασική όμως προϋπόθεση είναι η γυναίκα να μείνει στη φύση της και τον προορισμό της. Δεν νοείται με το περικάλυμμα της χειραφετήσεως η γυναίκα να αποβάλλει την αιδώ και να μεταβληθεί σε θεραπαινίδα των αχαλίνωτων αντρικών ενστίκτων. Είναι θλιβερό, όταν με το πρόσχημα της χειραφετήσεως και της ελευθερίας της γυναίκας αλιεύονται από επιτήδειους επαγγελματίες αυτού του είδους ανήλικα κορίτσια, για να προβληθούν σε διάφορους οίκους και τα συναφή. Αποβάλουν τα κοριτσάκια αυτά κάθε κοσμιότητα για ένα θεαματικό ρόλο και στο τέλος ίσως τα αποτελέσματα να είναι οδυνηρά.
Τα δήθεν αυτά προοδευτικά κηρύγματα έχουν φθοροποιά αποτελέσματα. Η άμυνα της κοινωνίας είναι η ανύψωση και ενίσχυση του παιδαγωγικού έργου του Σχολείου. Η Εκκλησία με τις ενορίες της μπορεί να ενισχύει και να διαφωτίζει και τους γονείς και τους νέους, οι οποίοι θωρακισμένοι ηθικά, δεν υποκύπτουν εύκολα στις δόλιες κινήσεις ποικίλων, χωρίς ηθικούς φραγμούς, ανθρώπων.
Ο Χριστιανισμός εξύψωσε τη γυναίκα και την κατέστησε μοχλό και κινητήρια δύναμη της κοινωνίας. Η κοινωνία προοδεύει ηθικά και πολιτιστικά με γυναίκες που στέκονται με σεβασμό στις ηθικές αξίες. Οι αληθινές γυναίκες που σέβονται το γυναικείο φύλο αναδείχθηκαν οικοδόμοι του πολιτισμού, άξιες μητέρες, που πρόσφεραν στην κοινωνία εύρωστα παιδιά, βιολογικά και πνευματικά, μεγάλους άντρες ή άξιες θυγατέρες στον κοινωνικό στίβο. Ο Χριστιανισμός επί αιώνες στήριξε την κοινωνία πάνω στη γυναικεία αξία, που ιδιαίτερα αναδεικνύεται και μεγαλουργεί στο φυτώριο της οικογένειας που είναι το θεμέλιο του κοινωνικού οικοδομήματος. Οι Μυροφόρες που τιμώνται σήμερα, προβάλλονται ως πρότυπα της γυναικείας προσωπικότητας.
 
Γιώργος Σαββίδης


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ
Απόστολος: Α΄ Καθ. Επ. Πέτρου ε΄ 6 – 14
Ευαγγέλιο: Ιωάν. ε΄ 1 – 15
25 Απριλίου 2010
 
«Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω» (Ιωάν. ε΄ 7).
Πολλά και διαχρονικά τα μηνύματα του σημερινού Ευαγγελίου. Μηνύματα ελπίδας, υπομονής και συγκατάβασης. Μηνύματα δυνατότητας εξόδου της πάσχουσας ανθρωπότητας, τόσο από τη σωματική, όσο και ιδιαίτερα από την πνευματική ασθένεια. Και η έξοδος αυτή δε γίνεται ούτε τυχαία, ούτε με μόνο τις δυνάμεις του ανθρώπου. Ο Ιησούς επιβεβαιώνει αυτό που είπε στους μαθητές του λίγο πριν την Ανάληψή του στους ουρανούς, ότι: «Ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος». Κι εγώ θα είμαι μαζί σας πάντα ως τη συντέλεια του κόσμου.
Έτσι μετά τη νίκη κατά του θανάτου, που μας παρουσίασε η Εκκλησία μέσα από τα Ευαγγέλια των τριών προηγούμενων Κυριακών, έρχεται σήμερα να μας παρουσιάσει και τη νίκη κατά της φθοράς του σώματος και της ψυχής. Η Ανάσταση του Ιησού δεν οδήγησε μόνο το θάνατο στη φθορά, αλλά πρόσφερε στον άνθρωπο τη δυνατότητα απαλλαγής από τη φθορά της ασθένειας και της αμαρτίας. Αρκεί ο άνθρωπος να επικαλεσθεί αυτή τη χάρη που του προσφέρει ο Θεός.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα αυτής της θεραπείας από οποιοδήποτε νόσημα, όπως είχαν και οι άνθρωποι της κολυμβήθρας της Βηθεσδά. Όμως, με μια διαφορά. Εκεί εθεραπεύετο μόνο ο πρώτος, ενώ τώρα μπορεί να θεραπευθεί ο καθένας που θα μπει στην κολυμβήθρα της Εκκλησίας και θα αναζητήσει, θα επικαλεσθεί με πίστη τη δωρεά του Θεού και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η κολυμβήθρα εκείνη ήταν προτύπωση της κολυμβήθρας του Αγίου Βαπτίσματος, αλλά και της κολυμβήθρας του βαπτίσματος της μετάνοιας, μέσα από την οποία διοχετεύεται η Χάρη του Θεού. Και αυτή η Χάρη του Θεού, μετά την Ανάσταση του Ιησού, προσφέρεται σαν επιβράβευση στον κάθε άνθρωπο που με πίστη την επικαλείται.
Το σημερινό Ευαγγέλιο αποτυπώνει την τραγικότητα στην οποία έχει περιέλθει τόσο ο άνθρωπος σαν άτομο, όσο και ευρύτερα η ανθρώπινη κοινωνία. Οι άνθρωποι πάσχουν από ποικίλες ασθένειες σωματικές. Πάσχουν όμως και ως προς την ψυχή, ένεκα της αμαρτίας. Και αυτή η ασθένεια της ψυχής αναπόφευκτα επιδρά ποικιλότροπα πάνω στο σώμα, όπως επέδρασε και στον παράλυτο του σημερινού Ευαγγελίου. Οι λόγοι του Ιησού προς αυτόν «Ίδε υγιής γέγονας μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοι τι γένηται», το επιβεβαιώνουν απόλυτα.
Η διατάραξη της ισορροπίας σώματος και ψυχής δημιουργεί αφάνταστο πόνο στον άνθρωπο και έχει σαν αφετηρία τη διαταραχή – διακοπή των σχέσεων του ανθρώπου με το Θεό και με κατάληξη τη διακοπή των σχέσεων με το συνάνθρωπο. Ο άνθρωπος τότε γίνεται ιδιαίτερα εγωιστής με αποτέλεσμα να αδιαφορεί για τη δυστυχία, ή ακόμα και για την τραγωδία του συνανθρώπου του. Προσπερνά αδιάφορα το συνάνθρωπο και τα προβλήματά του, ενώ κάποτε τον αντιμετωπίζει με τρόπο ειρωνικό, ακόμα και κυνικό!
Επιβεβαίωση των πιο πάνω αποτελούν οι λόγοι του παραλύτου: «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω». Κύριε, δεν έχω κανένα. Στ’ αλήθεια ακούγεται απίστευτο. Κι όμως είναι αληθινό και συνάμα τραγικό. Γιατί βρίσκεται στη μεγαλύτερη πόλη της χώρας του, την Ιερουσαλήμ. Βρίσκεται στο πιο πολυσύχναστο σημείο της πόλης του, το Ναό, το κέντρο της θρησκευτικής ζωής που του υπενθυμίζει σαν βασικό καθήκον το «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Κι όμως, εκεί προσπερνιέται αδιάφορα από το πλήθος των ανθρώπων που οδηγούνται στο χώρο της λατρείας. Συστήνουν στους άλλους σεβασμό και εφαρμογή των εντολών του Θεού, ενώ την ίδια στιγμή, στην πράξη, παραβιάζουν το νόμο του Θεού που συνιστά έλεος, ευσπλαχνία και αγάπη.
«Άνθρωπον ουκ έχω». Αν σταθούμε με περισσότερη προσοχή στα λόγια του παραλύτου, τότε θα διακρίνουμε την έκταση της τραγωδίας του. Παρά το ότι είναι παράλυτος για τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια, εν τούτοις δε μιλά για σωματικό πόνο. Μιλά μόνο για τον ψυχικό πόνο που βιώνει ένεκα της εγκατάλειψης των ανθρώπων.
Δυστυχώς, τούτη την αφόρητη μοναξιά δεν τη βίωσε μόνο ο παράλυτος. Τη βιώνει καθημερινά ο άνθρωπος και στις μέρες μας και μάλιστα σε μια εποχή που οι στέγες των σπιτιών βρίσκονται πιο κοντά παρά ποτέ, ενώ παράλληλα ο άνθρωπος μιλά για πολιτισμό. Μήπως είναι δείγμα πολιτισμού η παραβίαση του δικαιώματος της ζωής, της τιμής, ή της περιουσίας; Μήπως είναι δείγμα πολιτισμού η εγκατάλειψη των γονιών από τα παιδιά και των παιδιών από τους γονείς; Μήπως είναι πολιτισμός η ποικιλότροπη εκμετάλλευση μικρών και μεγάλων με αφορμή την οικονομική κρίση;
Σίγουρα όχι. Κάτι τέτοιο είναι κακοποίηση του πολιτισμού. Γιατί, η ψυχή του πολιτισμού είναι πολιτισμός της ψυχής. Και αυτό που βγαίνει προς τα έξω είναι μίσος, κακία και όχι αγάπη. Αυτά είναι τα αρνητικά αποτελέσματα της μοναξιάς. Ο άνθρωπος που έχει υποχρεωθεί να εγκλωβιστεί στη μοναξιά δε θα διαφέρει από ένα θηρίο που έχει απομονωθεί στο κλουβί. Όταν σπάσει το κλουβί και βγει έξω, τότε αρχίζει να σπάζει ό,τι βρει μπροστά του, όπως κάνουν σήμερα και οι νέοι μας.
Ζητούμε μάταια από αυτούς σεβασμό. Ποιοι; Εμείς που έχουμε χάσει τον αυτοσεβασμό. Εμείς που τους έχουμε καταδικάσει στην ανεργία, ή στην υποαπασχόληση και την περιορισμένη αμοιβή! Εμείς που τους δίνουμε, ίσως, αγαθά, αλλά που τους στερούμε την αγάπη. Τους δίνουμε, ίσως, τα πάντα και την ίδια στιγμή τους στερούμε το πιο βασικό, που είναι το καλό πρότυπο. Κανένας δε γεννιέται κακός. Κάποιοι γίνονται κακοί έχοντας σαν πρότυπά τους εμάς. Άρα η διόρθωση θα πρέπει να ξεκινήσει από τον εαυτό μας. Και αυτό θα το επιτύχουμε εάν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε κοινωνία ανθρώπων και όχι αγέλη ζώων!
«Άνθρωπον ουκ έχω». Λόγια που εκφράζουν το μέγεθος της τραγωδίας και μάλιστα μιας τραγωδίας κοινωνικής. Αυτή δεν είναι κραυγή αγωνίας του παραλύτου. Είναι η δικαιολογημένη κραυγή μοναξιάς κάθε εποχής και άρα και της δικής μας εποχής. Γιατί, αν μοναξιά είναι η αίσθηση της απουσίας των άλλων ανθρώπων, δυστυχώς, πολλές φορές μοναξιά είναι και η αίσθηση της παρουσίας πολλών, αλλά αδιάφορων ανθρώπων. Σε όποια φάση μοναξιάς κι αν βρισκόμαστε ας μην ξεχνούμε ότι υπάρχει ο Θεός, ο οποίος με την παρουσία και την αγάπη Του σπάζει αυτή τη μοναξιά. Ας αναζητήσουμε καταφύγιο κοντά του. Τέλος, όσοι έχουμε ζήσει κατάσταση αφόρητης μοναξιάς ας φροντίσουμε να μη ζήσουν άλλοι συνάνθρωποί μας παρόμοια μοναξιά. Αμήν.
 
 
Θεόδωρος Αντωνιάδης


ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ
ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
ΛΟΓΟΣ Δ΄
 
«Ας γίνει το θέλημά σου, όπως στον ουρανό, έτσι και στη γη.
Τον άρτο μας τον επούσιο δώσε μας σήμερα»
Άκουσα από κάποιον γιατρό που έκανε την επιστημονική φυσιολογία της κατάστασης της υγείας και ίσως θα μπορούσε αυτό που έλεγε να μην είναι άσκοπο και για την ευεξία της ψυχής. Αυτός καθόριζε ότι η απομάκρυνση των μέσα μας στοιχείων από το κανο­νικό είναι η αρχή και η αιτία της δημιουργίας της νόσου. Αλλά και αντίθετα πάλι, η αποκατάσταση στην κανονική και φυσική λει­τουργία τους των οργάνων που ξεφεύγοντας λειτούργησαν πλημμε­λώς, έλεγε πως είναι η θεραπεία της νοσηρής αιτίας. Και γι' αυτό νόμιζε ότι έπρεπε όσο το δυνατό καλύτερα με την ίδια την επικρά­τηση κάποιου από όσα κινούνται μέσα μας άτακτα να καταστήσει άτονη την επίδραση στην υγεία του αντίθετου στοιχείου· αν για πα­ράδειγμα επικρατεί το θερμό, να βοηθήσει και το δυναστευόμενο δίνοντας κάποια υγρασία σ' όποιο ξηραίνεται. Μήπως σε κάποιο βαθμό απολείψει η ύλη και μαραθεί τελείως και σβήσει σ' αυτό η θερμότητα με το να αυτοαναλίσκεται για τον εαυτό της. Το ίδιο κι από τα άλλα όσα θεωρούμε μέσα μας κατά το αντίθετο, αν κάποιο βγαίνει από το μέτρο, να παύει η τάση πλεονασμού με την προσφο­ρά μας στο υποδεέστερο της βοήθειας της επιστήμης. Όταν πραγ­ματοποιηθούν αυτά και δεν εμποδίζει τίποτε την ισοτιμία των στοι­χείων, επαναφέρεται η υγεία στο σώμα και δεν παρουσιάζει πια η φύση ανωμαλία στην κράση των στοιχείων. Σε τι σκοπεύει λοιπόν το μακρό αυτό προοίμιο; Δεν είναι τάχα άσκοπη η ανάπτυξη και δεν ξεφεύγει μακριά από το θέμα που μας απασχολεί; Η εξέτασή μας έχει μπροστά της το «γενηθήτω το θέλημα σου». Για ποιο λόγο αναφέραμε τη θεωρία σχετικά με την ιατρική, θα το διασαφηνίσομε με τα παρακάτω.
Το νοητό ανθρώπινο στοιχείο απολάμβανε κάποια υγεία και όπως κάποια στοιχεία, εννοώ τα κινήματα της ψυχής βρίσκονται μέσα μας σε ισόνομη σύγκραση ως προς το λόγο της αρετής. Όταν όμως υπερίσχυσε το επιθυμητικό και η διάθεση που τη θεωρούμε αντίθετή του, η εγκράτεια, κατανικήθηκε από το στοιχείο που πλε­όναζε και δεν υπήρχε αυτό που θα εμπόδιζε την χωρίς μέτρο τάση της επιθυμίας προς εκείνα που δεν έπρεπε, από το γεγονός αυτό έλαβε ύπαρξη Για την ανθρώπινη φύση η αμαρτία, το θανάσιμο νό­σημα. Ο αληθινός λοιπόν γιατρός των παθημάτων της ψυχής, που ήρθε στη ζωή των ανθρώπων για χάρη όσων κακοπαθούν, με τις έν­νοιες της προσευχής διαλύοντας το νοσογόνο αίτιο μας επαναφέρει τη νοητή υγεία. Και υγεία της ψυχής είναι η ευόδωση του θείου θε­λήματος, όπως ακριβώς πάλι και η έκπτωση από το αγαθό θέλημα είναι νόσος της ψυχής που καταλήγει στο θάνατο. Επειδή λοιπόν ασθενήσαμε, όταν εγκαταλείψαμε την καλή ζωή μας μέσα στον πα­ράδεισο, όταν εμφορηθήκαμε τελείως από το δηλητήριο της παρα­κοής και γι' αυτό η φύση μας κατανικήθηκε από την πονηρή και θα­νάσιμη αυτή νόσο, ήρθε ο αληθινός γιατρός και σύμφωνα με την αρχή της ιατρικής θεράπευσε το κακό με τα αντίθετα του και εκεί­νους που εξαιτίας του ταλαιπωρούνταν από την αρρώστια, επειδή αποχωρίστηκαν από το θείο θέλημα, τους ελευθερώνει πάλι από τη νόσο με τη σύνδεσή τους με το θέλημα του Θεού. Γιατί τα λόγια της προσευχής είναι η θεραπεία της αρρώστιας που δημιουργείται στην ψυχή. Προσεύχεται δηλαδή σανά καταθλίβουν κάποιες οδύνες την ψυχή του αυτός που λέει «γενηθήτω το θέλημα σου», και θέλημα του Θεού είναι η σωτηρία των ανθρώπων.
Όταν λοιπόν σταθούμε στο σημείο αυτό, ώστε να πούμε στο θεό «γενηθήτω το θέλημα σου», είναι ανάγκη να κατηγορήσομε προηγουμένως τον βίο εκείνο, που βιωνόταν έξω από το θείο θέλη­μα, και να πούμε στην εξομολόγησή μας αυτά· Επειδή με την προη­γούμενη ζωή μου εκδηλώθηκε κακώς μέσα μου το αντίπαλο θέλημα κι έγινα υπηρέτης του κακού τυράννου και σαν να ήμουν δήμιος εκτελούσα κατά του εαυτού μου την απόφαση του εχθρού, γι' αυτό το λόγο λυπήσου την απώλειά μου και κάνε να έρθει μέσα μου και το θέλημα σου. Όπως δηλαδή, όταν βάλομε φως μέσα στα ζοφώδη σπήλαια, αφανίζεται ο ζόφος, έτσι και όταν μέσα μου φωτίσει το θέλημά σου διαλύεται στο μηδέν κάθε πονηρή και άτοπη κίνηση της προαίρεσης. Η σωφροσύνη δηλαδή θα σβήσει την ακόλαστη και εμπαθή ορμή της διάνοιας· η ταπεινοφροσύνη θα καταναλώσει την έπαρση· η μετριοπάθεια θα θεραπεύσει τη νόσο της υπερηφά­νειας και το αγαθό της αγάπης θα διώξει από την ψυχή πλήθος στη σειρά αντίπαλων κακών γιατί σ' αυτήν υποχωρεί το μίσος, ο φθό­νος, η μανία, οι πράξεις οργής, το πάθος του θυμού, η επιβουλή, η υποκρισία, η μνησικακία, η όρεξη γι' ανταπόδοση του κακού, το ξάναμμα της καρδίας, το γεμάτο μίσος μάτι. Το κοπάδι των κακών αυτών εξαφανίζεται με το συναίσθημα της αγάπης. Έτσι η ενέρ­γεια του θείου θελήματος εκδιώκει την ειδωλολατρία, που τη θεω­ρώ διπλή, λατρεία των ειδώλων και μανία για το ασήμι και το χρυ­σό, που ο λόγος της προφητείας τα ονόμασε είδωλα των εθνών. Ας γίνει, λοιπόν, το θέλημά σου, για ν’ αχρηστευθεί το θέλημα του διαβόλου.
Και γιατί ζητούμε στην προσευχή μας να εκδηλωθεί για μας η αγαθή προαίρεση του Θεού; Επειδή η ανθρώπινη φύση είναι αδύ­νατη στο αγαθό, μια κι αποδυναμώθηκε από την κακία. Γιατί ο άν­θρωπος δεν επιστρέφει με την ίδια ευκολία στο αγαθό με όσην ευ­κολία έσπευσε στο κακό. Η γνώμη αυτή επιβεβαιώνεται και στα σώματα, το γερό δεν αρρωσταίνει και το άρρωστο δε γίνεται καλά με την ίδια ευκολία. Αυτός που απολαμβάνει την υγεία του και μ' ένα μόνο χτύπημα συχνά αντιμετωπίζει τον έσχατο κίνδυνο, κι ένας παροξυσμός πυρετού παραλύει όλη τη δύναμη του σώματος και μια απλή απόγευση δηλητηρίου η σκοτώνει τον άνθρωπο, ή λίγο ακόμα και θα το προκαλούσε κι αυτό. Επίσης από ένα δάγκωμα φιδιού, από το κεντρί κάποιου φαρμακερού ζώου, από γλίστρημα ή πέσιμο ή από υπερβολική πολυφαγία ή από κάποιο άλλο παρόμοιο, ακο­λουθεί αμέσως η ασθένεια ή και ο θάνατος. Η απαλλαγή όμως από την ασθένεια γίνεται με πολλή σκέψη και δυσκολία και ιατρική επιστήμη, αν τελικά γίνει. Γι' αυτό όταν η εσωτερική ορμή μας σπρώχνει στο κακό, δεν έχομε ανάγκη από συνεργό κι αυτόματα η κακία ολοκληρώνεται με μόνη τη θέλησή μας. Αν όμως η τάση μας πηγαίνει προς το καλύτερο, έχομε ανάγκη από το Θεό που οδηγεί την επιθυμία στην πραγμάτωσή της. Γι' αυτό και λέμε: Επειδή το θέλημά σου είναι η σωφροσύνη, κι εγώ είμαι σαρκικός κι έχω πουληθεί στην αμαρτία, είθε να κατορθώσω με τη δύναμή σου το αγαθό αυτό θέλημά σου. Όμοια και η δικαιοσύνη, η ευσέβεια, η απομάκρυνση από τα πάθη. Γιατί μέσα στην έννοια «θέλημα» περι­λαμβάνονται όλες γενικά οι αρετές και όσα ένα προς ένα νοούμε μέσα στο αγαθό, τα θεωρούμε μέσα στο θέλημα του Θεού.
Τι νόημα όμως έχει η προσθήκη «ως εν ουρανώ και επί της γης». Έχω την εντύπωση ότι ο λόγος αυτός υπονοεί ένα από τα βα­θύτερα δόγματα και δίνει ένα δίδαγμα με θείο νόημα Για την κτιστή φύση. Αυτό που λέω σημαίνει το έξης· Όλη η λογική δημιουργία μοιράζεται στην ασώματη και ενσώματη φύση. Η ασώματη είναι η αγγελική, η ενσώματη εμείς οι άνθρωποι. Η νοητή λοιπόν φύση επειδή είναι απαλλαγμένη από το σώμα που βαραίνει (εννοώ αυτό που αντιδρά και τραβάει προς τη γη) πορεύεται στην άνω κατάπαυ­ση ζώντας στους ανάλαφρους κι αιθέριους τόπους με την ελαφρή και ευκίνητη σύστασή της. Η ενσώματη φύση, επειδή συγγενεύει το σώμα μας με το γήινο στοιχείο, έλαχε τον γύρω από τη γη αυτή βίο, που είναι σαν ένα κατακάθι της λάσπης. Δεν ξέρω βέβαια τι οι­κονομεί μ’ αυτά το θείο θέλημα. Μπορεί να θέλει να συμφιλιώσει όλη την κτίση με τον εαυτό της, ώστε ούτε η κάτω περιοχή να στε­ρηθεί τα ουράνια ύψη ούτε ο ουρανός να μείνει ολότελα άμοιρος από τα γήινα πράγματα, ώστε με το ανθρώπινο πλάσμα να επιτευ­χθεί μια αλληλομετουσία των στοιχείων που νοούμε στις δύο κτίσεις, το νοερό στοιχείο της ψυχής, που θεωρείται συγγενές και ομόφυλο των ουράνιων δυνάμεων, να ενοικεί στα γήινα σώματα, ενώ η γήινη αυτή σάρκα όταν αποκατασταθούν τα πάντα να μετοικιστεί μαζί με την ψυχή στην ουράνια χώρα. Γιατί, όπως λέει ο Απόστολος, «θα μεταφερθούμε αιφνίδια με τα σύννεφα, για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα για να είμαστε πάντοτε έτσι μαζί με τον Κύριο...».
(ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΡΓΑ
ΤΟΜΟΣ 8ος Σελ. 77 – 85)
 

 ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
 
Μεγάλη Πέμπτη (βράδυ)                                                :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Μεγάλη Παρασκευή (πρωΐ – βράδυ)                                :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Μεγάλο Σάββατο (πρωΐ)                                                :               ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ, Άγιος Σπυρίδωνας
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ                                                              :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Τρίτη                   6 Απριλίου                                        :               ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Πέμπτη                 8 Απριλίου (Εσπερινός)                      :               ΑΜΑΡΓΕΤΗ
Παρασκευή           9 Απριλίου                                        :               ΠΑΡΑΜΑΛΙ
Κυριακή               11 Απριλίου                                       :               ΑΓΙΟΣ ΘΩΜΑΣ
Κυριακή               18 Απριλίου                                       :               ΑΝΑΒΑΡΓΟΣ
Πέμπτη                22 Απριλίου (Εσπερινός)                      :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Παρασκευή           23 Απριλίου                                       :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Κυριακή               25 Απριλίου                                       :               ΚΕΛΟΚΕΔΑΡΑ
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
 
Μεγάλη Πέμπτη (πρωΐ)                                                   :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Μεγάλη Πέμπτη (βράδυ)                                                 :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Μεγάλη Παρασκευή (πρωΐ – βράδυ)                                  :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Μεγάλο Σάββατο (πρωΐ)                                                  :               ΓΙΟΛΟΥ
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ                                                                :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Παρασκευή           9 Απριλίου                                          :               ΠΩΜΟΣ
Κυριακή               11 Απριλίου                                        :               ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Αγίων Αναργύρων
Κυριακή               18 Απριλίου                                        :               ΚΙΝΟΥΣΑ
Κυριακή               25 Απριλίου                                        :               ΛΥΣΟΣ
Κυριακή               25 Απριλίου (Εσπερινός)                       :               ΑΡΟΔΕΣ
 
 
Πανοσιολογιοτατου Αρχιμανδριτη της Ιερας Μητροπολεως Παφου κ. Τυχικου
Μεγάλη Παρασκευή (βράδυ)             :               Ι.Μ. ΧΡΥΣΟΡΡΟΓΙΑΤΙΣΣΗΣ
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ                                 :               Ι.Μ. ΧΡΥΣΟΡΡΟΓΙΑΤΙΣΣΗΣ
Τρίτη                     6 Απριλίου         :               Ι.Μ. ΣΑΛΑΜΙΩΤΙΣΣΗΣ
Κυριακή                 11 Απριλίου       :               ΘΕΛΕΤΡΑ
Κυριακή                 18 Απριλίου       :               ΑΝΑΡΙΤΑ
Κυριακή                 25 Απριλίου       :               ΓΙΟΛΟΥ

   

ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
  
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Κυριακή                18 Απριλίου: ΦΥΤΗ
Κυριακή                25 Απριλίου: ΠΩΜΟΣ
ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ
Κυριακή                11 Απριλίου : ΠΟΛΕΜΙ
Κυριακή                18 Απριλίου : ΛΕΤΥΜΠΟΥ
Κυριακή                25 Απριλίου: ΚΑΝΝΑΒΙΟΥ
ΝΙΚΟΣ ΖΑΒΡΙΔΗΣ
Κυριακή                18 Απριλίου : ΜΕΣΟΓΗ
Κυριακή                25 Απριλίου: ΘΕΟΣΚΕΠΑΣΤΗ
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή                11 Απριλίου : ΚΟΛΩΝΗ
Κυριακή                18 Απριλίου : ΤΣΑΔΑ
Κυριακή                25 Απριλίου : ΑΓ.ΜΑΡΙΝΟΥΔΑ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                
Κυριακή               18 Απριλίου : ΤΡΑΧΥΠΕΔΟΥΛΑ
Κυριακή               25 Απριλίου: ΑΓ.ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                 
Κυριακή              18 Απριλίου : ΤΙΜΗ
Κυριακή              25 Απριλίου : ΚΟΝΙΑ
 
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ                                            
Κυριακή              18 Απριλίου: ΜΑΝΔΡΙΑ
Κυριακή              25 Απριλίου : ΜΑΜΩΝΙΑ