English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ                                                           
Απόστολος: Πραξ. ια΄ 19 – 30  
Ευαγγέλιο: Ιωάν. δ 5 - 42  
2 Μαΐου 2010                                                                     
 
«Πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι
και αληθεία δει προσκυνείν».
 
Πλούσια η σημερινή περικοπή που διέσωσε ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο ευαγγέλιό του. Πλούσια σε αλήθειες, νοήματα και διδάγματα, καθοριστικά των σχέσεων μας με τον Θεό, αλλά και τους ανθρώπους. Καθορίζει στην συνομιλία Του ο Κύριος με την Σαμαρείτιδα, ότι ο Θεός είναι πνεύμα και συνεπώς η λατρεία που αρμόζει σ’ Αυτόν, πρέπει να είναι πνευματική. Αντιμετωπίζει με τον ορισμό αυτό την επικρατούσα ειδωλατρική και υλιστική αντίληψη της εποχής. Διακηρύττει επίσης, αλλά και έμπρακτα αποδεικνύει, και εδώ είναι η δεύτερη φορά στο ευαγγέλιο του Ιωάννη, ότι Αυτός είναι «ο Μεσσίας ... ο λεγόμενος Χριστός». Κάθεται στην άκρη της πηγής που βρίσκεται έξω από την πόλη Συχάρ της Σαμάρειας, ενώ είναι Ιουδαίος, παρά το γεγονός ότι «ου γαρ συγχρώνται Ιουδαίοι Σαμαρείταις», και ζητεί να πιει νερό. «Ήλθον οι μαθηταί αυτού και εθαύμασαν ότι μετά γυναικός ελάλει». Δε διστάζει ακόμη να συνομιλήσει δημοσίως με μια γυναίκα και να φανερώσει μάλιστα κεφαλαιώδεις αλήθειες και δόγματα της θρησκείας μας.
Ο Θεός είναι πνεύμα και γι’ αυτό η λατρεία και προσκύνηση των πιστών Του μπορεί να γίνεται οπουδήποτε αλλά πρέπει να είναι πνευματική, εσωτερική και να είναι ανάλογη της γνώσεώς μας γι’ Αυτόν. Η αληθινή γνώση της πνευματικής ουσίας του Τριαδικού Θεού καθορίζει την μορφή και τα μέσα με τα οποία εκδηλώνουμε την λατρεία μας. Ως άνθρωποι διαθέτουμε υλικό σώμα αλλά και την ψυχή, που ενεφύσησε ο Θεός κατά την δημιουργία των πρώτων ανθρώπων και μας συνδέει με Αυτόν. Ως άνθρωποι εκτός από την προσευχή, χρησιμοποιούμε υλικά μέσα για την εκδήλωση της αγάπης μας προς τον Θεό. Φυσικά, σε προσωπικό επίπεδο, εφόσον αγαπούμε τον Θεό, θα πρέπει να ακολουθούμε τις οδηγίες Του, τις εντολές Του. Η κοινή όμως αγάπη και λατρεία όλων των πιστών προς τον Θεό, μας ενώνει μεταξύ μας, και αποτελούμε όλοι την κοινωνία των πιστών. Πρακτική λοιπόν συνέπεια της ανάγκης επικοινωνίας των πιστών μεταξύ τους, και με τον Θεό, είναι και οι τόποι λατρείας, οι ναοί όπου οι πιστοί προσερχόμενοι, συμπροσεύχονται αποδίδοντας την πνευματική τους λατρεία προς τον Κύριο, και ενώνονται πνευματικά συμμετέχοντας και στα μυστήρια της Εκκλησίας μας. Αυτό όμως δεν αποκλείει και δεν εμποδίζει την οπουδήποτε και οποτεδήποτε προσευχή μας και επίκληση του Θεού και της βοηθείας Του. Και αυτό απαντά και τους Ιουδαίους που θεωρούσαν ότι αρμόδιος τόπος προσευχής ήταν ο ναός των Ιεροσολύμων ή στους Σαμαρείτες που προσεύχονταν στο όρος Γαριζείν στη Σαμάρεια, γιατί «ου γαρ συγχρώνται Ιουδαίοι Σαμαρείταις». Έτσι ακόμη και για την προσκύνηση του Θεού, δεν ήθελαν να συσχετίζονται, να έρχονται σε οποιαδήποτε επαφή οι Ιουδαίοι με τους Σαμαρείτες.
Παρατηρούμε λοιπόν, στην σημερινή περικοπή, δύο περιπτώσεις κατά τις οποίες ο Κύριος παραδίδει μια νέα, ριζοσπαστική για την εποχή και τον τόπο όπου ακούγεται, αρχή, μια αλήθεια, ανατρεπτική της επικρατούσας πρακτικής. Κατάργηση της διάκρισης που αφορούσε στις σχέσεις μεταξύ λαών και τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Θα το καθορίσει ο πρώτος μετά τον Ένα, τον Χριστό, ο Απόστολος Παύλος. «ουκ ένι Ιουδαίοςουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ». Ενώπιον του Θεού δεν υπάρχει διάκριση, ούτε ανάμεσα σε έθνη, ούτε σε κοινωνικές τάξεις, ούτε μεταξύ ανδρός και γυναικός. Ήταν, για την εποχή που διακηρύττονταν αυτές οι αρχές, μια πραγματική επανάσταση. Ωστόσο χρειάστηκε να περάσουν πολλοί αιώνες για να πλησιάσουμε κάπως την χριστιανική αυτή διακήρυξη στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και των λαών. Δυστυχώς ακόμη και σήμερα, και μάλιστα από κράτη που δηλώνουν ότι είναι χριστιανικά, αλλά και άτομα που είναι χριστιανοί, ή και πολιτικοί σχηματισμοί που θεωρητικά και προσχηματικά διακηρύττουν παρόμοιες αρχές, παραβλέπεται ουσιαστικά αυτή η θεμελιώδης χριστιανική διδασκαλία και διατηρούνται διακρίσεις και διαχωρισμοί. Είναι λυπηρό, γιατί και εμείς, ενώ δεχόμαστε την αλήθεια της θρησκείας μας, κάνουμε ουσιαστικές διακρίσεις στην συμπεριφορά μας, θεωρούμε κάποιους υποδεέστερους, ανάξιους της εκτίμησής μας. Η έλλειψη ειλικρινούς ενδιαφέροντος και η υποκριτική αγάπη, διαχωρίζουν και απομακρύνουν. Οι διακρίσεις αυτές ενοχλούν. Ενοχλούν και επηρεάζουν πολύ αυτούς που τις υφίστανται. Τους ενοχλούν, γι’ αυτό και αντιδρούν με διάφορους τρόπους. Ενοχλούν τους ποικιλόχρωμους, αλλόθρησκους οικονομικούς μετανάστες ή ακόμη και τους τουρκοκύπριους που μοιράζονται μαζί μας αυτή τη γη ή και διαμένουν στη βόρεια Κύπρο. Ενοχλούν κάποιους ξένους, που για διάφορους λόγους έχουν εγκατασταθεί στον τόπο μας. Πώς απαντούμε σ’ αυτό; Δεν αρκεί μια απλή ανοχή που ίσως δείχνουμε. Χρειάζεται κάτι περισσότερο. Αγάπη. Λησμονούμε ότι όλοι αυτοί, όπως και εμείς, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση, είμαστε παιδιά του ίδιου Θεού, έστω και αν έχουν μια άλλη, τη δική τους πίστη και θρησκεία. Γι’ αυτό και ο Κύριος, για να υποδείξει ότι δεν πρέπει να υπάρχει διαφορά μεταξύ λαών και υποβάθμιση του ρόλου της γυναίκας, κάθισε στην άκρη της πηγής που ανήκε στους Σαμαρείτες και ζήτησε νερό από μια γυναίκα και μάλιστα Σαμαρείτιδα.
«Δος μοι πιείν». Δώσε μου να πιω, είπε στη Σαμαρείτιδα ο Κύριος. Ασφαλώς και σαν τέλειος άνθρωπος, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ύστερα από την κοπιαστική πορεία, εδίψασε. Αλλά αυτή ήταν και η ευκαιρία για να διδάξει την Σαμαρείτιδα και εμάς για το «ύδωρ, το ζων». Για το πνευματικό νερό, που καθαρίζει, δροσίζει, παρηγορεί και ζωοποιεί τις ψυχές των ανθρώπων, που το αναζητούν και που πλουσιοπάροχα παρέχει ο Κύριος. Σε αντίθεση με το κοινό νερό, που και χωρίς αυτό δεν μπορούμε να ζήσουμε, αλλά διψούμε και ξαναδιψούμε, «το ύδωρ, το ζων», η αλήθεια του ευαγγελίου, μάς ικανοποιεί απόλυτα και διαχρονικά. Είναι εφόδιο ζωής που οδηγεί στη βασιλεία του Θεού, είναι ο λόγος του Θεού. Και για να επανέλθουμε από το σημείο που ξεκινήσαμε τη σημερινή ανάλυση. Η σχέση με το Θείο πρέπει να είναι πνευματική. Η επικοινωνία μας με τον Θεό, συνεχής και παντού. Η αποδοχή της διαφορετικότητας των άλλων ανθρώπων, έμπρακτη και χωρίς διακρίσεις. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα επιτευχθεί αυτό που σε άλλη περίπτωση ζητεί ο Κύριος: «και γενήσεται μία ποίμνη εις ποιμήν». Τότε θα έχουμε και την ευλογία του Θεού στην καθημερινή μας ζωή και στα έργα μας.
 
 
Δ.Γ.Σ.
 
 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ
Απόστολος: Πράξ. ιστ' 16-34 Ευαγγέλιο: Ιωάν. θ' 1 - 38
9 Μαΐου 2010
Εγκύκλιος του Μητροπολίτου Πάφου κ.κ Γεωργίου
για διεξαγωγή εράνου υπέρ των τυφλών.
 
«Ούτε ούτος ήμαρτεν, ούτε οι γονείς αυτού, αλλ' ίνα φανερωθή τα έργα του Θεού εν αυτώ» (Ιωάν. θ' 3)
Ήταν δικαιολογημένη η απορία των μαθητών του Χριστού. Γιατί τόσος πόνος και τόση δυστυχία σ' αυτόν τον άνθρωπο; Η ανθρώπινη λογική αποδέχεται κάτι που είναι δίκαιο και απορρίπτει το άδικο. Και αναμένει αμοιβές για τους δικαίους και τιμωρίες για τους αδίκους. Ο άνθρωπος, όμως, αυτός δεν έζησε ούτε μια μέρα υγιής. Ήταν «εκ μήτρας πεπηρωμένος», ανάπηρος εκ γενετής. Πότε αμάρτησε για να τιμωρείται με τη στέρηση της όρασης του;
Ο Χριστός, ως παντογνώστης και δημιουργός του παντός, δίνει την απάντηση: Ούτε αυτός αμάρτησε, πώς εξάλλου ήταν δυνατό να αμαρτήσει πριν γεννηθεί, αλλ' ούτε οι γονείς του. Δεν είναι όλες οι ασθένειες, ούτε όλες οι θλίψεις αποτέλεσμα της αμαρτίας. Πολλές φορές πάσχουν και οι δίκαιοι. Κι ο σημερινός τυφλός στερήθηκε το φως για κάποιο συγκεκριμένο λόγο: Ο Θεός ετοίμαζε την ημέρα της θεραπείας του για να δοξασθεί το όνομα Του.
Η σημερινή μεγάλη θαυματουργία του Χριστού μάς δίνει την ευκαιρία να εξετάσουμε το θέμα των θλίψεων από Χριστιανικής πλευράς. Ο τυφλός της σημερινής ευαγγελικής περικοπής ζει το μαρτύριο μιας ισόβιας ταλαιπωρίας, μιας θλίψης που τον ακολουθεί παντού και δεν του δίνει το δικαίωμα ούτε και πρόσκαιρα να ξεχασθεί στη χαρά. Μα πολλές φορές κι εμείς βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση. «Ωδίνες θανάτου» και «κίνδυνοι Άδου» περικυκλώνουν πολλούς. Βίος άλυπος δεν υπάρχει για κανένα. Πολλές φορές λιποψυχούμε και σαν τον Δαβίδ αναφωνούμε: «Ινατί υπνοίς Κύριε; Ανάστηθι και μη απώση εις τέλος». Γιατί στ'αλήθεια, ο Θεός επιτρέπει, πολλές φορές χωρίς να φταίμε, να μας συναντήσουν θλίψεις, πόνος και ταλαιπωρίες;
Με τις θλίψεις δοκιμάζεται αλλά και ενδυναμώνεται η πίστη μας. Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται πως ο Θεός «ως χρυσόν εν χωνευτηρίω» δοκιμάζει τους αγίους του. Όταν όλα μάς έρχονται βολικά δεν έχουμε λόγο να μη λέμε «δόξα σοι ο Θεός». Στις θλίψεις θα φανεί η πραγματική πίστη μας. Όπως η δύναμη του δένδρου φαίνεται στους ανέμους, όπως ο κυβερνήτης δείχνει τις ικανότητες του στην τρικυμία κι ο στρατιώτης στον πόλεμο, έτσι κι ο πιστός Χριστιανός αναδεικνύεται στις θλίψεις. Αν ο εκ γενετής τυφλός δεν δοκιμαζόταν σ' εκείνο το μακροχρόνιο καμίνι των θλίψεων δεν είναι σίγουρο αν θα επιδείκνυε εκείνη την πίστη μπροστά στους γραμματείς και τους φαρισαίους, έστω και αν «εξέβαλαν αυτόν έξω».
Οι θλίψεις έχουν, ύστερα, και παιδαγωγικό χαρακτήρα στη ζωή μας. Είναι γνωστό πως «ον αγαπά Κύριος παιδεύει, μαστιγοί δε πάντα υιόν ον παραδέχεται». Όπως οι γονείς για να συγκρατήσουν τα παιδιά τους από πτώσεις και κινδύνους κάποτε τα τιμωρούν, έτσι κι ο Θεός θέτει εμπόδια σε κάποιες επιδιώξεις μας, των οποίων η έκβαση δεν θα ήτο προς το πνευματικό συμφέρον μας. Ο Θεός γνωρίζει και το μέλλον μας το οποίο εμείς αγνοούμε. Βλέποντας μας να προχωρούμε προς το κακό, θέτει εμπόδια για να μας παρακινήσει σε αλλαγή πορείας. Τέτοια εμπόδια είναι μια ασθένεια, ένα δυστύχημα, κάτι που δεν το προγραμματίσαμε.
Οι θλίψεις, άλλοτε, συμβάλλουν στη δόξα του Θεού, όπως ο ίδιος ο Χριστός μάς αποκάλυψε σήμερα. Τόσα χρόνια στο σκοτάδι και τη δυστυχία, ο ιαθείς τυφλός έγινε αιτία να δοξασθεί ο Θεός και να φανούν τα σωτήρια έργα του στους ανθρώπους. Έγινε αιτία να φανεί πως ο Χριστός, που από το χώμα δημιουργεί τα μάτια που έλειπαν από τον τυφλό, ήταν ο ίδιος που πριν χρόνια πολλά δημιούργησε ολόκληρο τον άνθρωπο με τον ίδιο τρόπο.
Πολλές φορές το μαρτύριο των αγίων μας έφερε στην πίστη τους ίδιους τους δημίους τους ή ειδωλολάτρες που παρακολουθούσαν την άθληση τους. Αυξανόταν έτσι η Εκκλησία και δοξαζόταν το όνομα του Θεού. Πόσες, εξάλλου, φορές κι εμείς βλέποντας την υπομονή και την καρτερία κάποιων ανθρώπων στις θλίψεις που συναντούν δεν παρακινούμαστε σε θεοσέβεια;
Οι θλίψεις βοηθούν και στην περιστολή του εγωισμού μας και στην καλλιέργεια της ταπείνωσης. Η υγεία, ο πλούτος, τα αξιώματα, οι επιτυχίες, προκαλούν εγωισμό. Αντίθετα οι θλίψεις μάς προσγειώνουν. Μας αναγκάζουν να δούμε τα όρια και τις δυνατότητες μας.
Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,
Αν ο Θεός επιτρέπει θλίψεις στους ανθρώπους για τους δικούς Του λόγους, εμείς οφείλουμε, δείχνοντας «σπλάγχνα οικτιρμών» να ανακουφίζουμε τον πόνο των συνανθρώπων μας. Με τις θλίψεις και τον πόνο των άλλων δοκιμάζεται και η δική μας αγάπη προς τον πλησίον. Προσγειωνόμαστε κι εμείς, αφού «της αυτής κοινωνούμεν φύσεως». Ο τυφλός της σημερινής ευαγγελικής περικοπής «καθήμενος και προσαιτών» δεχόταν και την ευσπλαγχνία της κοινωνίας.
Στις μέρες μας, όσο κι αν η φτώχεια, στα μέρη μας, υποχώρησε, υπάρχουν πολλοί που στερούνται ακόμα και τα αναγκαία. Θα μπορούσε ο Θεός, ως παντοδύναμος, και από το μηδέν να θεραπεύσει τις ανάγκες όλου του κόσμου. Δεν το κάνει γιατί θέλει να παρακινήσει κι εμάς να δείξουμε «το συμπαθές και φιλάνθρωπον» προς τον πλησίον. Όπως ακριβώς όταν χόρτασε τους πεντακισχιλίους στην έρημο ζήτησε πρώτα από τους μαθητές να φέρουν ό,τι είχαν εκείνοι, τα δύο ψάρια και τα πέντε ψωμιά, έστω κι αν του ήταν αχρείαστα. Έδιναν οι μαθητές την συνεισφορά τους για τους συνανθρώπους τους.
Σήμερα, λοιπόν, που διεξάγεται ο καθιερωμένος έρανος για τους τυφλούς, καλούμαστε κι εμείς όλοι, να συμβάλουμε, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, στην απάμβλυνση του πόνου και των προβλημάτων της ομάδας αυτής των συνανθρώπων μας. Δεν είναι μόνο τα θέματα διατροφής και συντήρησης, είναι και οι ιατροφαρμακευτικές ανάγκες αυξημένες σ' αυτούς τους ανθρώπους. Στο δίσκο που θα περιαχθεί ας δώσουμε όλοι εκ του περισσεύματος της αγάπης μας. Η Ιερά Μητρόπολη Πάφου θα αναλάβει να αποστείλει στον προορισμό τους τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν.
Μετ' ευχών εγκαρδίων
                                                                                              † Ο Πάφου Γεώργιος.
 
Υ.Γ. Οι εφημέριοι και οι εκκλησιαστικοί επίτροποι να παραδώσουν το προϊόν του εράνου, έναντι αποδείξεως, στα Γραφεία της Μητρόπολης Πάφου μέχρι την Παρασκευή 14 Μαΐου 2010.


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
Απόστολος: Πράξ. κ΄ 16 – 18, 28 – 36   
Ευαγγέλιο: Ιωάν. ιζ΄1 – 13
16 Μαΐου 2010
 
«Πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου ...
ίνα ώσιν εν καθώς και ημείς». (Ιωάν. ιζ΄ 11).
 
Η πτώση των πρωτοπλάστων και η απώλεια του παραδείσου, σαν αποτέλεσμα της παρακοής, επέφερε το θάνατο και στέρησε από τον άνθρωπο την αιώνια ζωή. Αυτή η στέρηση της αιώνιας ζωής προκάλεσε στον άνθρωπο θλίψη και οδύνη πολλή. Η αποκατάσταση αυτής της ζωής, που δεν μπορούσε να γίνει με τις δυνάμεις του ανθρώπου, επιτυγχάνεται τώρα μέσω του λυτρωτικού έργου του Υιού και Λόγου του Θεού, του Ιησού. Τελικός στόχος, η χαρά της πληρότητας με την αποδοχή της αιώνιας ζωής.
Αυτή η αιώνια ζωή είναι ιδιαίτερα σημαντική. Είναι το «παν» που προσφέρει ο Θεός στον άνθρωπο με την αποστολή του Υιού του στον κόσμο. Και αυτό το «παν» που προσφέρεται από το Θεό στον άνθρωπο, όπως τονίζει σήμερα ο ίδιος ο Κύριος, είναι η αιώνια ζωή. Δηλαδή, η αποκατάσταση της κοινωνίας του ανθρώπου με το Θεό. Με άλλα λόγια, να καταστούν και πάλι οι άνθρωποι κοινωνοί της ζωής του Θεού. Μιας ζωής που θα προσφέρεται στην ψυχή του πιστού από την παρούσα ζωή και θα φθάσει στην ολοκλήρωσή της κατά τη μέλλουσα ζωή, με την πλήρη απόλαυση του Θεού. Όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος: «βλέπομεν γαρ άρτι δι’ εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον». Τώρα βλέπουμε τα πράγματα θαμπά, σαν μέσα από μεταλλικό καθρέφτη. Τότε όμως πρόσωπο με πρόσωπο θα δούμε το Θεό.
Ο Ιησούς, λοιπόν, έρχεται να προσφέρει ξανά στον άνθρωπο την αιώνια ζωή. Όμως, τι είναι η αιώνια ζωή και πώς εξασφαλίζεται; Απάντηση στα πιο πάνω ερωτήματα δίνει σήμερα ο ίδιος ο Κύριος: «Αύτη δε έστιν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσι σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν». Και να ποια είναι η αιώνια ζωή. Ν’ αναγνωρίζουν οι άνθρωποι εσένα ως το μόνο αληθινό Θεό, καθώς κι εκείνον που έστειλες, τον Ιησού Χριστό.
Αιώνια ζωή, σημαίνει αληθινή θεογνωσία. Σημαίνει γνώση του αληθινού Θεού. Σημαίνει γνώση του Ιησού Χριστού. Άρα αποδοχή της ύπαρξης του αληθινού Θεού σημαίνει και αποδοχή του Ιησού ως αληθινού Θεού. Δεν μπορούμε να δεχθούμε τον Πατέρα ως Θεό και να αρνούμαστε τη θεότητα του Υιού. «Εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν» (Ιωάν. ι΄ 30) τονίζει με καθαρότητα ο Ιησούς.
Αυτό το «ομοούσιον» του Υιού με τον Πατέρα υπερασπίσθηκαν με σθένος οι 318 Πατέρες της Εκκλησίας που πήραν μέρος στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο και τη μνήμη των οποίων τιμούμε σήμερα. Μάλιστα με τη σύνταξη των επτά πρώτων άρθρων του συμβόλου της πίστεως, διετύπωσαν την ορθή διδασκαλία της Εκκλησίας περί του Υιού και παράλληλα απέρριψαν την αιρετική διδασκαλία του Αρείου που ισχυριζόταν ότι ο Υιός είναι «κτίσμα», δημιούργημα του Θεού! Η διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας για το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος είναι ξεκάθαρη. Τον αναγνωρίζουν ως «Υιόν του Θεού», «Μονογενή», «τον εκ του Πατρός Γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων». Με την ομολογία δε για τον Υιό, ότι είναι Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού και «Γεννηθέντα ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί δι ου τα πάντα εγένετο», επιτυγχάνουν ένα διπλό στόχο. Δηλαδή να διατυπώσουν τη σωστή διδασκαλία της Εκκλησίας και παράλληλα να απορρίψουν τη διδασκαλία του Αρείου.
Βλέποντας τα μεγάλα προβλήματα που δημιούργησαν δια μέσου των αιώνων οι διάφορες αιρέσεις, κατανοούμε περισσότερο τόσο την εναγώνια προσευχή του Ιησού για τους Μαθητές του «ίνα ώσιν εν», όσο και τη σύσταση του Αποστόλου Παύλου προς τους επισκόπους της Μικράς Ασίας «προσέχετε ουν εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω». Μάλιστα ο Απόστολος Παύλος εξηγεί στη συνέχεια τους λόγους που τον κάνουν να ανησυχεί. «Εγώ το ξέρω ότι μετά την αναχώρησή μου θα εισβάλουν σ’ εσάς λύκοι άγριοι, που δε θα λυπηθούν το ποίμνιο. Ακόμα και από εσάς θα βγουν πρόσωπα που θα διδάσκουν πλάνες για να παρασύρουν τους πιστούς με το μέρος τους».
Κανείς δεν μπορεί να πειραματίζεται με την πίστη. Κανείς δεν μπορεί να ακροβατεί με την πίστη, γιατί δεν υπάρχει προσωπική πίστη του καθενός. Υπάρχει μόνο η πίστη της Εκκλησίας, όπως την παρέλαβε από τον Κύριο και τους Αποστόλους και η οποία στη συνέχεια διατυπώθηκε και στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων. Δεν υπάρχει προσωπική πίστη, γιατί αυτή καλλιεργεί τον εγωισμό και διασπά την ενότητα των πιστών και της Εκκλησίας. Μεγάλη είναι για τούτο η ευθύνη ποιμένων και ποιμνίου της Εκκλησίας για τη διαφύλαξη της ενότητας της πίστεως και κατ’ επέκταση της Εκκλησίας. Κληρικοί και λαϊκοί έχουμε εξίσου μεγάλη ευθύνη γι’ αυτή την ενότητα, συμβάλλοντας ο καθένας «υπέρ της των πάντων ενώσεως».
Η ευχή αυτή και συνάμα προσευχή της Εκκλησίας μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνο αν ο καθένας από μας αποκαταστήσει την αληθινή ενότητα με το Θεό. Αν οι άνθρωποι δεν ξαναβρούμε το θεμέλιο της πίστης, τότε η ενότητα θα παραμείνει ανεκπλήρωτη επιθυμία. Πίστη και ζωή θα πρέπει να συνυπάρξουν για να μπορέσουν να μας οδηγήσουν στο δοκιμασμένο και σίγουρο θεμέλιο, που είναι ο Χριστός. Κατά τον Απόστολο Παύλο «θεμέλιον γαρ άλλον ουδείς δύναται θείναι παρά τον κείμενον, ος εστιν Ιησούς Χριστός» (Α΄ Κορ. γ΄ 11).
Μοναδικό, λοιπόν, θεμέλιο της πίστης μας ο Χριστός. Όμως δεν αρκεί αυτή η διαπίστωση. Δεν αρκεί να δακτυλοδεικτούμε το Χριστό σαν θεμέλιο της ζωής μας και την ίδια στιγμή να χτίζουμε τη ζωή μας χωρίς τη διδασκαλία του Χριστού και ιδιαίτερα τη διδασκαλία της αγάπης. Μιας αγάπης που σαρκάζεται στην εποχή μας από αυτούς που δεν έχουν τη δύναμη ν’ αγαπήσουν. Μιας αγάπης, λοιπόν, που σαρκάζεται από «εχθρούς» και σκοτώνεται από «φίλους»!! Αλήθεια, πού πάμε; Ζούμε σε ένα κόσμο διαλυμένο. Τα χαλάσματα πληθαίνουν καθημερινά. Για τούτο η πρόσκληση για ενότητα αποκτά άλλη διάσταση και δυναμική, αφού μπορεί να βγάλει τον άνθρωπο από τα αδιέξοδα. Μιας ενότητας στη βάση της πίστης και που θα εκφράζεται με τον τρόπο της ζωής μας. Γιατί τότε ο καθένας θα αγωνίζεται για να καταστήσει τον εαυτό του πρότυπο για τους άλλους. Ο καθένας θα πρέπει να μπορεί να λέει με τον τρόπο της ζωής του αυτό που λέει σήμερα και ο Απόστολος Παύλος: «Με κάθε τρόπο σας έδωσα το παράδειγμα». Για τούτο δικαιολογημένα αργότερα θα μπορεί να προτρέψει τους πιστούς να τον μιμηθούν, γιατί πρώτος αυτός μιμήθηκε τη ζωή του Χριστού: «Μιμηταί μου γίνεσθε καθώς καγώ Χριστού» (Α΄ Κορ. ια΄ 1). Σε μια εποχή δύσκολη, που με ευκολία θανατώνεται ο άνθρωπος και το ανθρώπινο γένος διαπομπεύεται μέσα από γενοκτονίες και βασανιστήρια, ας προβάλουμε την αξία του ανθρώπου μέσα από την ενότητα της πίστεως και της ζωής. Με τον τρόπο αυτό θα συμβάλουμε στην ενότητα για την οποία προσευχήθηκε ο Κύριος «ίνα ώσιν εν». Αμήν.
 
Θεόδωρος Αντωνιάδης


 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Απόστολος: Πραξ. β΄ 1-11
Ευαγγέλιο: Ιωάν. ζ΄ 37-52, η΄ 12
23 Μαΐου 2010
 
 
«Τούτο δε είπε περί του Πνεύματος ου έμελλον λαμβάνειν οι πιστεύοντες εις αυτόν».
 
 
 Η Εκκλησία είναι θεμελιωμένη ταυτόχρονα πάνω στη Θεία Ευχαριστία και στην Πεντηκοστή. Στην εποχή του Ευαγγελίου ο Χριστός ήταν ιστορικά ορατός, ήταν ενώπιον των μαθητών Του. Αλλά η Πεντηκοστή αποδίδει στον κόσμο τη μυστική παρουσία του Χριστού και Τον φανερώνει – όχι ενώπιον των μαθητών – αλλά εντός των μαθητών, στις καρδιές τους.
 
Αυτή η μυστική παρουσία του Χριστού ενεργείται ακριβώς διά του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα δεν είναι μια αφηρημένη θεία ενέργεια, αλλά ένα από τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, που εκπορεύεται από τον Πατέρα και αναπαύεται στον Υιό.
 
Έτσι ο Χριστός αποστέλλει το Άγιο Πνεύμα και το Άγιο Πνεύμα μορφώνει τον Χριστό μέσα στις καρδιές μας. Ο Ιησούς Χριστός έρχεται εξ’ ονόματος του Πατρός για να αποκαλύψει και να εργαστεί το θέλημα Του στον κόσμο. Το Άγιο Πνεύμα έρχεται εξ’ ονόματος του Υιού για να μαρτυρήσει γι’ Αυτόν, να Τον φανερώσει και να τελειώσει το έργο Του.
 
Οι Πατέρες μαρτυρούν τη συμφωνία της Εκκλησίας επάνω στη σχέση της ζωής μας και του Αγίου Πνεύματος. Η βεβαιότητα της πατερικής θεολογίας είναι ότι χωρίς την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος η μαρτυρία καταντά κενός τύπος, η διακονία επιτήδευση, η προσευχή μονόλογος, η κοινωνία απρόσωπη μάζα, ο ποιμαντικός μόχθος οργανωτική κίνηση στο κενό. Αντίθετα, με το Άγιο Πνεύμα έχουμε ζωή Θεού, από την πτώση νίκη, από την αμαρτία μετάνοια και καινούργια ζωή. Όσοι βαπτίζονται στο όνομα της Αγίας Τριάδας και ενδύονται τον Κύριο και εισέρχονται στο Σώμα του, την Εκκλησία, με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος οικειοποιούνται τη ζωή του Θεού.
 
Όλη η επιμέλεια και ο αγώνας του ανθρώπου συγκεντρώνεται στην απόκτηση του Πνεύματος του Κυρίου και στην καρποφορία των καρπών του, από τους οποίους γνωρίζεται και με τους οποίους εκφράζεται η χριστιανική ζωή. Σκοπός όλων των ανθρώπων που ζουν κατά Θεό, είναι να ευαρεστήσουν τον Χριστό, τον θεό, και με τη μετοχή τους στο Άγιο Πνεύμα να γίνουν φίλοι με τον Θεό και Πατέρα κι έτσι να αποκτήσουν τη σωτηρία τους. Αυτή η σωτηρία που πραγματοποιήθηκε με τον Χριστό δε νοείται χωρίς το Άγιο Πνεύμα. Η πατερική παράδοση είναι πλούσια σ’ αυτό το σημείο: «Χωρίς το Άγιο Πνεύμα είμαστε ξένοι και μακριά από τον Θεό, με τη μετοχή μας όμως στη χάρη του Πνεύματος συναπτόμαστε με τη θεότητα. ώστε το να είμαστε στον Θεό – Πατέρα, δεν είναι δικό μας κατόρθωμα, αλλά του Πνεύματος που είναι και δικό μας κατόρθωμα, αλλά του Πνεύματος που είναι και μένει μέσα μας», μας λέγει ο αγ. Ειρηναίος. Αν ο άνθρωπος είναι θεοειδής και χριστόμορφος, αν είναι «ποίημα Θεού κτισθείς εν Χριστώ Ιησού», αυτό οφείλεται στην παρουσία του Αγίου Πνεύματος.
 
Το Άγιο Πνεύμα οικοδομεί το Σώμα του Χριστού, τελειώνει τα μυστήρια, χορηγεί, ενεργεί, αυξάνει και τελειώνει τα πάντα, μας χαρίζει κάθε πλήρωμα ευλογίας στον παρόντα αιώνα και στον μέλλοντα.
 
Η απουσία από το Πνεύμα του Θεού γεννά την εσωτερική ερήμωση και ερείπωση του ανθρώπου, τη σύγχυση και τη διαστροφή, το ψέμα και την τραγωδία, την αδυναμία και αποτυχία του καλούμενου πνευματικού βίου. Η αλλοτρίωση του κόσμου από το Άγιο Πνεύμα γεννά την κρίση και τα δεινά του. Πρόκειται για την εισβολή του φρονήματος της εκκοσμικεύσεως στη ζωή μας, με την οποία σβήνεται η πνοή και ενέργεια του Αγίου Πνεύματος και αντικαθιστάται ολοκληρωτικά με το ανθρώπινο θέλημα και την ανθρώπινη δραστηριότητα.
 
Ζώντας σ’ ένα κόσμο που προσφέρει προγράμματα βελτιώσεως του ανθρώπινου βίου και καταγίνεται στη διαφήμιση των υλικών πραγμάτων πρέπει να επανεκτιμήσουμε τη σημασία της εορτής της Πεντηκοστής που μας διδάσκει ότι κάθε φορά που η ανθρώπινη ύπαρξη απαντά καταφατικά στη Χάρη του Πνεύματος, τότε μεταμορφώνεται. Γι’ αυτό να ευχόμαστε και αυτό ας επιδιώκουμε. «Πνεύμα άγιον, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον και εν Υιώ αναπαυόμενον, ελθέ, απερίγραπτον Φως, το πάντα πληρούν και ζωοποιούν, και φώτισον ημάς τους εσκοτισμένους τοις πάθεσιν· ίασαι την φύσιν την συντριβείσαν εκ της πτώσεως του Αδάμ και δια της μεταλήψεως των αχράντων του Χριστού Μυστηρίων τύπωσον εν ημίν την εικόνα Αυτού, του ταπεινού και πράου Αμνού του Θεού, του αίροντος τας αμαρτίας του κόσμου· δεόμεθά Σου, ταχύ επάκουσον και ελέησον».  
 
 
 
Γιώργος Σαββίδης


 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
Απόστολος: Εβρ. ια΄ 33 – ιβ΄ 2  
Ευαγγέλιο: Ματθ. ι΄ 32 – 33, 37 – 38, ιθ΄ 27 – 30
30 Μαΐου 2010
 
«Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς». (Ματθ. ι΄ 32).
 
Με τη σημερινή Κυριακή των Αγίων Πάντων ολοκληρώνεται ο δεύτερος μεγάλος εορταστικός κύκλος με επίκεντρο το Πάσχα και που είναι γνωστός ως κύκλος του Πεντηκοσταρίου, αφού κυρίαρχη γιορτή αυτής της περιόδου είναι η γιορτή της Πεντηκοστής. Στόχος και των δύο κύκλων, αυτών του Τριωδίου και του Πεντηκοσταρίου, είναι να βοηθηθεί ο άνθρωπος να πάρει σαν βραβείο της αγωνιστικής του πορείας την αιώνια ζωή. Μια ζωή για την οποία ο Θεός δημιούργησε όλες τις προϋποθέσεις, ιδιαίτερα με την εναν8ρώπιση, τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου, τέλος δε με την αποστολή του Αγίου Πνεύματος, κατά την Πεντηκοστή, φωτίζοντας, ενισχύοντας και καθοδηγώντας με τη δύναμη του Παναγίου Πνεύματος.
Μέσα σ’ αυτούς τους κύκλους έχουμε δυο σωστικές κινήσεις που αποβλέπουν στη σωτηρία του ανθρώπου. Δυο κινήσεις αλληλένδετες και αμφίδρομες. Έχουμε την ελεύθερη και από αγάπη εκδηλωνώμενη κίνηση του Θεού προς τον άνθρωπο, αλλά και την κίνηση του ανθρώπου προς το Θεό, όπου, μέσα από το δρόμο της μετάνοιας, τη δύναμη της ομολογίας πίστεως και την ολοκληρωτική αφοσίωση σ’ αυτόν, φτάνει στο ποθητό τέρμα της πορείας του και που είναι η αιώνια ζωή. Μια ζωή, που αποδεικνύεται με τη σημερινή γιορτή των Αγίων Πάντων, ότι είναι δύσκολη μεν, αλλά κατορθωτή για τον άνθρωπο κάθε εποχής, κάθε κοινωνικής τάξης και για κάθε φύλο και ηλικία.
Είναι για τούτο που η Κυριακή των Αγίων Πάντων δεν είναι στατική, αλλά διευρύνεται συνέχεια, αφού σε κάθε εποχή, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, αναδεικνύονται Άγιοι στο χώρο της Εκκλησίας. Αν και η κίνηση του Θεού προς τον άνθρωπο έγινε μια φορά, με τη σταυρική θυσία του Χριστού, εν τούτοις αυτή διαχρονικά καλύπτει όλους τους ανθρώπους. Αρκεί ο άνθρωπος κάθε εποχής να γίνει αποδέκτης αυτής της δωρεάς του Θεού και να κάνει παράλληλα τη δική του προσπάθεια. Και η προσπάθεια αυτή θα ανταμειφθεί με την αιώνια ζωή.
Για τούτο σε κάθε εποχή, ο Θεός έχει τους εκλεκτούς του και αυτό θα συνεχίζεται ως τη συντέλεια των αιώνων. Κατά συνέπεια, ο δρόμος προς την τελειότητα δεν έκλεισε, αλλά ούτε και συμπληρώθηκε ο αριθμός των εκλεκτών, όπως ισχυρίζονται οι αιρετικοί μάρτυρες του Ιεχωβά. Τούτο επιβεβαιώνεται και από το σημερινό «Απόστολο», όπου οι Άγιοι, «παρά την καλή μαρτυρία της πίστης τους, δεν πήραν ό,τι τους υποσχέθηκε ο Θεός, ο οποίος είχε προβλέψει κάτι καλύτερο για μας, έτσι ώστε να μη φτάσουν εκείνοι στην τελειότητα χωρίς εμάς».
Άρα η δυνατότητα να γίνει κάποιος τέλειος και Άγιος εξακολουθεί να υπάρχει. Αρκεί να κάνει τη δική του προσπάθεια και να ανταποκριθεί σε βασικές υποχρεώσεις, όπως αυτές διατυπώνονται από τον Κύριο στο σημερινό Ευαγγέλιο. Δηλαδή να αναγνωρίζει τον Ιησού σαν Κύριο και Θεό του, να ομολογεί με θάρρος και παρρησία αυτή την πίστη, να σηκώνει το δικό του σταυρό, ο οποίος είναι ξεχωριστός για τον καθένα και δεν μπορεί να τον σηκώσει άλλος και τέλος με αυταπάρνηση να ακολουθεί τον Ιησού.
Ο καθένας, λοιπόν, έχει αυτή τη δυνατότητα, αρκεί να την αξιοποιήσει με τη δική του θέληση και προπαντός τη θέληση να την μετουσιώσει σε πράξη. Ο Κύριος χρησιμοποιεί σήμερα τις λέξεις «πας», «όστις», «ος». Δηλαδή όποιος. Τρεις διαφορετικές λέξεις με την ίδια όμως σημασία. Μέσα από αυτές τις λέξεις τονίζεται όχι μόνο η δυνατότητα της προσωπικής επιλογής, αλλά και της συμβολής του καθενός μας στη σωτηρία μας. Σαν να μας λέει ο Κύριος: Θέλετε να σωθείτε, τότε ο καθένας ας κάνει τη δική του προσπάθεια. Θέλεις να γίνεις τέλειος, θέλεις να γίνεις άγιος; Τώρα μπορείς. Αρκεί να το θέλεις. Σου προσφέρω τη δυνατότητα με τη Χάρη μου. Εσύ δέξου αυτή τη Χάρη, αξιοποίησέ την. Και όπως είπε σήμερα ο Κύριος στον Πέτρο, όποιος τον ακολουθήσει με αυταπάρνηση «θα πάρει εκατό φορές περισσότερα και θα κληρονομήσει την αιώνια ζωή».
Ο Κύριος, λοιπόν, ζητά από μας να τον ακολουθήσουμε με πίστη και αυταπάρνηση. Μια πίστη ξεκάθαρη που θα ομολογείται άφοβα και που θα επιβεβαιώνεται με την αγάπη. Μια «πίστις δι’ αγάπης ενεργουμένη» (Κολ. ε΄ 6), που θα ανεβάζει τον άνθρωπο στον ουρανό και θα τον ενώνει με το Θεό. Αυτή η πίστη θα δίνει δυναμικά το παρόν της σαν τρόπος ζωής και μάλιστα σταυρικής. Έτσι σε περίοδο ειρήνης θα νεκρώνει τα πάθη, μέσα από την έμπρακτη αρετή, σε περίοδο δε διωγμού θα προσφέρει τη ζωή του σαν θυσία στο Θεό.
Αυτό τον τρόπο ζωής ακολούθησαν οι Άγιοι Πάντες που τιμούμε σήμερα. Μαρτυρία της πίστης σαν τρόπο καθημερινής ζωής και μαρτυρία και μαρτύριο αρετής. Ναι, μαρτυρία και μαρτύριο αρετής. Γιατί η πίστη τους εκφραζόταν μέσα από την καθημερινή ζωή τους και ιδιαίτερα τις πράξεις τους. Αυτός ο τρόπος ζωής ήταν η απτή μαρτυρία ότι ο λόγος του Θεού μπορεί να εφαρμοστεί. Αυτή όμως η μαρτυρία την ίδια στιγμή ήταν και μαρτύριο, γιατί ο άνθρωπος έπρεπε να νικήσει τον εαυτό του και τα πάθη του. Ιδιαίτερα όμως έπρεπε να μείνει σταθερός στην πίστη και να την ομολογήσει με θάρρος την ώρα των διωγμών, κι όταν οι περιστάσεις το απαιτούσαν να θυσίαζε και την ίδια τη ζωή του. Για τούτο και ονομάστηκαν μάρτυρες, επειδή με κάθε τρόπο και με κάθε θυσία, κάθε στιγμή, έδιναν μαρτυρία – απόδειξη της πίστης τους στο Θεό. Μάλιστα τα μαρτύρια και ιδιαίτερα το μαρτύριο του θανάτου εθεωρείτο σαν έκφραση προς αυτούς της αγάπης του Θεού, τον οποίον και ευχαριστούσαν. Λέγεται ότι, όταν ο Ιγνάτιος ο θεοφόρος άκουσε την απόφαση για τα βασανιστήρια είπε: «Ευχαριστώ σοι Δέσποτα, ότι με τελεία τη προς σε αγάπη τιμήσαι κατηξίωξας, τω αποστόλω σου Παύλω δεσμοίς συνδήσας σιδηροίς».
Αυτόν τον τρόπο ζωής ακολούθησαν οι Άγιοι Πάντες. Αυτό τον τρόπο ζωής ζητά ο Κύριος και από μας. Ζητά τη δική μας ομολογία και αγάπη. Ζητά από τον καθένα μας να σηκώσουμε το δικό μας σταυρό. Το σταυρό της δοκιμασίας, το σταυρό της αρετής και της αγάπης. Γιατί είναι παραδοξότητα να λέμε ότι είμαστε Χριστιανοί και να αρνούμαστε να τον ομολογήσουμε, είτε με τα λόγια, είτε με τις πράξεις μας.
Στ’ αλήθεια, αγαπητοί μου, ζούμε ένα ξέφρενο παραλογισμό. Έχουμε μετατρέψει τον εκφυλισμό σε «πρόοδο». Την υποδούλωση στα πάθη την ονομάζουμε «απελευθέρωση», τη σκληρότητα δικαιοσύνη και το έγκλημα, άκουσον άκουσον, «λύση ανάγκης»! Δυστυχώς δε ο παραλογισμός αυτός είναι συνειδητός. Είναι καιρός να περάσουμε από την άρνηση στη θέση, από τη σκληρότητα στην αγάπη και από τον τύπο στην ουσία. Ο Κύριος είναι σήμερα σαφής: «Όποιος με ομολογήσει ... θα τον αναγνωρίσω κι εγώ σαν δικό μου μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου». Αμήν.
 
Θεόδωρος Αντωνιάδης

 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Σάββατο             1 Μαΐου                                :               ΚΟΛΩΝΗ
Κυριακή             2 Μαΐου                                :               ΠΑΦΟΣ, Αγίων Παύλου και Βαρνάβα
Τρίτη                 4 Μαΐου (Εσπερινός)               :               ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Τετάρτη             5 Μαΐου                                 :               ΤΙΜΗ
Κυριακή             9 Μαΐου                                 :               ΕΜΠΑ
Τρίτη                11 Μαΐου (Εσπερινός)               :               ΑΣΠΡΟΓΙΑ
Κυριακή            16 Μαΐου                                :               ΑΝΩΓΥΡΑ
Πέμπτη              20 Μαΐου (Εσπερινός)              :               ΑΚΟΥΡΣΟΣ
Κυριακή            23 Μαΐου                                :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Δευτέρα            24 Μαΐου                                :               ΣΤΡΟΥΜΠΙ
Κυριακή            30 Μαΐου                                :               ΦΟΙΝΙ
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Κυριακή             2 Μαΐου                                 :               ΚΑΘΗΚΑΣ
Τρίτη                 4 Μαΐου (Εσπερινός)               :               ΕΛΕΔΙΩ
Κυριακή             9 Μαΐου                                 :               ΛΑΡΝΑΚΑ
Τρίτη                 11 Μαΐου (Εσπερινός)              :               ΔΡΟΥΣΙΑ
Τετάρτη             12 Μαΐου                                :               ΔΡΟΥΣΙΑ
Πέμπτη              13 Μαΐου                                :               ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
Κυριακή             16 Μαΐου                                :               ΠΟΛΙΣ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Κυριακή             23 Μαΐου                                :               ΛΑΡΝΑΚΑ
Κυριακή             30 Μαΐου                                :               ΜΗΛΙΟΥ
 
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ Ι.Μ. ΠΑΦΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
Κυριακή             2 Μαΐου                                  :               ΠΑΦΟΣ, Παντάνασσα
Τρίτη                 4 Μαΐου (Εσπερινός)                 :               ΤΙΜΗ
Τετάρτη             5 Μαΐου                                   :               ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Κυριακή             9 Μαΐου                                   :               ΣΤΑΤΟΣ - ΑΓΙΟΣ ΦΩΤΙΟΣ
Κυριακή            16 Μαΐου                                  :               ΣΑΛΑΜΙΟΥ
Κυριακή             23 Μαΐου                                  :               ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ, Αγία Παρασκευή
Κυριακή             30 Μαΐου                                  :               ΠΕΓΕΙΑ
 
 
ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
 
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
Κυριακή    2 Μαΐου: ΠΡΑΣΤΕΙΟ
Κυριακή   16 Μαΐου: ΚΟΙΛΗ
Κυριακή   30 Μαΐου: ΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ
ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ
Κυριακή    2 Μαΐου : ΚΙΣΣΟΝΕΡΓΑ
Κυριακή    9 Μαΐου : ΧΟΥΛΟΥ
Κυριακή    16 Μαΐου: ΚΟΥΚΛΙΑ
Κυριακή    23 Μαΐου: ΑΜΑΡΓΕΤΗ
ΝΙΚΟΣ ΖΑΒΡΙΔΗΣ
Κυριακή    2 Μαΐου: ΚΟΥΚΛΙΑ
Κυριακή    9 Μαΐου : ΠΡΑΣΤΕΙΟ
Κυριακή    16 Μαΐου: ΜΕΣΑ ΧΩΡΙΟ
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή    2 Μαΐου : ΛΕΤΥΜΠΟΥ
 
ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΚΟΥ
Κυριακή    16 Μαΐου : ΧΛΩΡΑΚΑ
Κυριακή    30 Μαΐου : ΛΕΜΠΑ
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΙΤΣΙΟΥΝΗΣ                                
Κυριακή    2 Μαΐου: ΠΑΝΑΓΙΑ
Κυριακή    9 Μαΐου : ΠΕΝΤΑΛΙΑ
Κυριακή    16 Μαΐου: ΑΓ.ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ                                 
Κυριακή    23 Μαΐου : ΑΝΑΡΙΤΑ
Κυριακή    30 Μαΐου : ΕΜΠΑ
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ                                            
Κυριακή     9 Μαΐου: ΠΑΡΑΜΑΛΙ
Κυριακή    16 Μαΐου: ΝΑΤΑ
Κυριακή    23 Μαΐου : ΑΝΩ ΠΑΧΝΑ


ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής Θεολόγος, Φιλόλογος
 
Όλο το περιεχόμενο του παρόντος δελτίου κηρυγμάτων μπορείτε να το βρείτε και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου: www.impaphou.org