English  Αρχική Σελίδα   Μητρόπολη   Μητροπολίτης   Eπισκοπή Αρσινόης  Επικοινωνία

       
  Δελτίο Κηρυγμάτων    

  
   Τυπικαί Διατάξεις
 
  
      Εορτολόγιον
 

  
Καταστατικό Εκκ. Κύπρου

 

  
Περιοδικό Απ. Βαρνάβας
 

 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Στ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Ρωμ. ιβ΄ 6-14
Ευαγγέλιο: Ματθ. θ΄ 1- 8
4 Ιουλίου 2010
 
 
            Μέσα από την σημερινή ευαγγελική περικοπή βλέπουμε τον Χριστό να επιτελεί μία διπλή θεραπεία. Θεραπεύει πρώτα ψυχικά και ύστερα σωματικά ένα παράλυτο που έφεραν μπροστά του τέσσερις φιλάνθρωποι. Βλέποντας την πίστη τους ο Χριστός αλλά και εκτιμώντας τον κόπο τους θεραπεύει τον παραλυτικό. Διπλή ήταν η θεραπεία. Πρώτα της ψυχής του με τα λόγια "αφέωνταί σοι αι αματίαι σου", και έπειτα του σώματος με την προσταγή "εγερθείς άρον σου την κλίνην και ύπαγε εις τον οίκον σου". Ο Χριστός επιτελεί το θαύμα ως "εξουσίαν έχων". Ως Θεός μπορεί και να θεραπεύει τις διάφορες ασθένειες του σώματος, αλλά και να συγχωρεί αμαρτίες. Στην αμφισβήτηση των Γραμματέων ότι δεν μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες, γιατί τον θεωρούσαν απλό άνθρωπο, ο Χριστός τους απαντά ότι έχει την εξουσία ως Θεός∙ και το αποδεικνύει με το θαύμα της θεραπείας.
            Μπορούμε μέσα από την θεραπεία αυτή να διδαχθούμε πολλά. Θα αναλύσουμε όμως δύο βασικά μηνύματα που έχουν σχέση με την αμαρτία. Πρώτα ότι η αμαρτία είναι αιτία πολλών ασθενειών στον άνθρωπο και δεύτερο ότι υπάρχει ελπίδα σωτηρίας και γι' αυτούς που αμάρτησαν.
·        Ένα μεγάλο βασανιστικό ερώτημα στον άνθρωπο είναι γιατί να υπάρχουν οι θλίψεις, η δυστυχία, οι αρρώστιες στη ζωή του. Γιατί και ο σημερινός άνθρωπος να υποφέρει από την παραλυσία; Λένε μερικοί: αφού ο Θεός είναι αγάπη γιατί αφήνει να συμβαίνουν αυτά τα κακά και δεν επεμβαίνει άμεσα να απαλλάσσει τον άνθρωπο από τις θλίψεις και τις ταλαιπωρίες; Ο Χριστός, όμως με τη σημερινή θεραπεία βάζει τα πράγματα στην ορθή σειρά. Θεραπεύει τον παράλυτο πρώτα από τις αμαρτίες και μετά από την ασθένειά του, γιατί η αμαρτία ήταν η αιτία της ασθένειάς του. Όπως ένας γιατρός προσπαθεί να διαγνώσει τα βαθύτερα αίτια κάποιας σωματικής ασθένειας, έτσι κάνει και ο Χριστός. Το βλέμμα του διαπερνά τα εξωτερικά και φθάνει μέχρι την ψυχή. Και εκεί διαπιστώνει την αιτία της παράλυσης. Θα μπορούσε ο Χριστός να θεραπεύσει την παραλυσία. Μα αν άφηνε την αμαρτία ανέπαφη, πολύ γρήγορα θα ξαναεπέστρεφε και η σωματική πάθηση. Θεραπεύει λοιπόν από τη ρίζα του το κακό.
            Δεν είναι, βέβαια, όλες οι ασθένειες αποτέλεσμα της αμαρτίας. Πολλές φορές και οι δίκαιοι πάσχουν. Οι ασθένειές τους, τότε, γίνονται αφορμή για να δοξασθεί ο Θεός και να προβληθούν και οι ίδιοι ως παράδειγμα θάρρους και υπομονής. Είναι, όμως, συνηθισμένο το φαινόμενο ανθρώπων που νυκτοξημερώνονται στην αμαρτία, που κυλιούνται στα πάθη και τις ανηθικότητες, που παγιδεύονται στο ποτό και τα ναρκωτικά, να καταστρέφουν και τη σωματική τους υγεία. Να επαληθεύεται γι' αυτούς η ρήση του Παύλου ότι "τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος", όχι μόνο ψυχικός αλλά και σωματικός. Τέτοια ήταν η αιτία της ασθένειας και του Παραλυτικού της Βηθεσδά, αφού ο Χριστός μετά την θεραπεία του είπε: " Ίδε υγιής γέγονας μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον τι σοι γένηται ". Τέτοια ήταν και η περίπτωση του σημερινού παραλυτικού.
·        Δεύτερο μήνυμα της ευαγγελικής περικοπής είναι η παρήγορη διακήρυξη ότι μπορεί να υπάρξει συγχώρηση και σωτηρία και γι' αυτούς που αμάρτησαν, φτάνει και αυτοί να το ζητήσουν. Ο ίδιος ο Χριστός μας διδάσκει σήμερα ότι υπάρχει συγχώρεση των αμαρτιών μας αφού είναι ελεήμων και πολυεύσπλαγχνος και μπορεί να συγχωρέσει αυτόν που έσφαλλε, αυτόν που αμάρτησε. Έτσι ο Χριστός δίνει την άφεση, αλλά και το δικαίωμα της αφέσεως των αμαρτιών στους ιερείς ως συνεχιστές του έργου Του: "Αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς∙ άν τινων κρατήτε, κεκράτηνται". Η μετάνοια και εξομολόγηση είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που δόθηκαν στον άνθρωπο αφού με αυτή, κάνοντας καλή χρήση της ελευθερίας του, ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί. Η μετάνοια είναι έργο που επιβάλλεται για όλους τους ανθρώπους, αφού δεν υπάρχει κάποιος που να είναι αναμάρτητος έστω και αν η ζωή του είναι μία μέρα επί της γης. Οι άνθρωποι, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας, δεν διακρίνονται ανάλογα με τις αρετές ή τις κακίες τους, αλλά ανάλογα με τη διάθεσή τους να μετανοήσουν ή να παραμείνουν στην αμαρτία. Οι πατέρες της Εκκλησίας προτρέπουν τον καθένα "Οσάκις αν πεσης έγειρε και σωθήση". Οσες φορές και να πέσει ο άνθρωπος όταν συναισθανθεί το λάθος του και το διορθώσει, με την μετάνοια και την εξομολόγηση, θα του συγχωρεθεί.Και αλλού λένε πάλι οι πατέρες "το πίπτειν ανθρώπινον, το εμμένειν σατανικόν". Το να ρέπει ο άνθρωπος προς την αμαρτία είναι ανθρώπινο, λόγω της αδυναμίας του ανθρώπου και των επιβουλών του διαβόλου∙ το να παραμένει, όμως, αδιόρθωτος και να μην θέλει να αλλάξει τρόπο ζωής και να μετανοήσει, από εγωισμό, αυτό είναι σατανικό. Ο χριστιανός δεν καλείται να μετανοήσει εφάπαξ αλλά διαρκώς.
                  Ας λάβουμε λοιπόν τα μηνύματα του ευαγγελίου στις καρδιές μας και ας αποτελέσουν αυτά οδοδείχτες για την παραπέρα πορεία μας. Ας προσπαθήσουμε να κρατηθούμε, όσο μπορούμε μακριά από την αμαρτία. Τέλος ας γίνει η μετάνοιά μας τρόπος ζωής και αφού συναισθανθούμε τις αμαρτίες μας να ζητούμε, δια μέσου των πνευματικών την άφεση. Έτσι θα ακούσουμε και εμείς το "αφέονται υμίν αι αμαρτίαι υμών"
 
Αρχιμανδρίτης Τυχικός


 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Β΄Κορ. στ΄1-10
Ευαγγέλιο: Ματθ. θ΄27-35
11Ιουλίου 2010
 
«Πιστεύετε ότι δύναμαι τούτο ποιήσαι»;
 
Έτρεξαν να συναντήσουν τον Ιησού Χριστό δυο τυφλοί, και όταν Εκείνος μπήκε σε κάποιο σπίτι, ήλθαν και αυτοί και Τον παρεκάλεσαν να τους θεραπεύσει. Τους ερωτά ο Κύριος: Πιστεύετε ότι μπορώ να κάμω αυτό που ζητάτε; Και όταν αυτοί δήλωσαν ότι πιστεύουν, τους ξανάδωσε το φως τους και θεράπευσε έναν κωφάλαλο.
Πλήθος πολύ συνόδευε τον Ιησού. Είχε γεμίσει το σπίτι. Όλοι είδαν τα θαύματα. Αλλά άλλοι πίστευσαν στη θεία δύναμη του Κυρίου «και εθαύμαζον» οι όχλοι, το πλήθος των ανθρώπων και έλεγαν «ουδέποτε εφάνη ούτως εν τω Ισραήλ», δηλαδή δεν είδαμε ποτέ τόσα και τέτοια θαύματα. Άλλοι δε, όπως οι Φαρισαίοι που παρακολουθούσαν και αυτοί τον Κύριο ζητώντας ευκαιρία να Τον κατηγορήσουν, να διώξουν από τις ψυχές των ανθρώπων την πίστη και τον θαυμασμό που είχαν στον Χριστό, έλεγαν ότι «εν των άρχοντι των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια», δηλαδή με σατανική δύναμη κάνει αυτά τα θαύματα.
Το ίδιο θαύμα, η ίδια διδασκαλία γίνεται δεκτή και αρεστή σε μια αθώα ψυχή και την φωτίζει και κάνει τον άνθρωπο που είδε και άκουσε το θαύμα να εκφράζει την πίστη του, ενώ απεναντίας μια σκοτισμένη από τον εγωισμό και τον φθόνο και την απιστία ψυχή, την σκοτίζει ακόμα περισσότερο και την κάνει να απορρίπτει πράγματα που άλλοι βλέπουν και θαυμάζουν.
Ας το έχουν αυτό υπόψη και μερικοί Χριστιανοί μεν, αλλά χλιαροί στην πίστη, που λένε, ας γίνει ένα θαύμα να δω και να πιστέψω.
Στον κύκλο των δώδεκα μαθητών του Χριστού, οι έντεκα πίστεψαν και έδωσαν και την ζωή τους για την πίστη του Χριστού, ο ένας μόνον, ο Ιούδας, δεν πίστεψε. Όσα θαύματα είδαν οι έντεκα, είδε και αυτός. Όσες διδασκαλίες του Κυρίου άκουσαν οι άλλοι άκουσε και αυτός, αλλά ήταν σκοτισμένος από το πάθος της φιλαργυρίας. Λέγει ένα τροπάριο της Εκκλησίας: «Ποίος σε τρόπος Ιούδα, προδότην του Σωτήρος ειργάσατο»; Ποια συμπεριφορά του Κυρίου σε έκανε να Τον προδώσεις; «Μη του χορού σε των Αποστόλων εχώρησε»; Μήπως σε ξεχώρισε από τους Αποστόλους δείχνοντας περιφρόνηση σε σένα; «Μη του χαρίσματος των ιαμάτων εστέρησε;». Μήπως δεν έδωκε και σε σένα το χάρισμα που έδωκε στους άλλους να θεραπεύσουν αρρώστους; Μήπως έφαγε με τους άλλους στο τραπέζι του Μυστικού Δείπνου και σε έδιωξε απ’ αυτό; «Μη των άλλων νίψας τους πόδας τους σους υπερείδεν»; Μήπως όταν έπλυνε τα πόδια των άλλων μαθητών, περιφρόνησε τα δικά σου; «Ω πόσων αγαθών αμνήμων εγένου! Ω πόσα καλά, πόσες ευεργεσίες του Δασκάλου σου ξέχασες! για πόσα φάνηκες αχάριστος!»
Όταν δεν είναι καθαρή η ψυχή, όταν έχει τα σαράκια του φθόνου, της κακίας, της πλεονεξίας, του εγωισμού, κλείνουν τα μάτια, σκοτίζεται ο νους, τυφλώνεται ψυχικά ο άνθρωπος.
Χιλιάδες, εκατομμύρια θαυμάτων έχουν καταγραφεί στην Αγία Γραφή. Θαύμα μεγάλο είναι και η θεμελίωση και ανάπτυξη της Χριστιανικής Εκκλησίας παρόλα τα εμπόδια τα οποία συνάντησε και την πολεμική την οποία ακόμη και σήμερα συναντά. Άπειρα θαύματα γίνονται και σήμερα με την πίστη στο Θεό, στην Παναγία, στους Αγίους. Άπειρα θαύματα μυστικά γίνονται και μέσα στις ψυχές των ανθρώπων που με τη Θεία Χάρη από το βάθος της αμαρτίας φθάνουν στα ύψη της αγιότητας. Θαύμα είναι και όλη η φύση με την πανσοφία και αρμονία και σκοπιμότητα με την οποία λειτουργεί και μας εξυπηρετεί παρ’ όλον ότι εμείς παραβιάσαμε την λειτουργία της με τον τρόπο της δήθεν πολιτισμένης ζωής μας. Θαύμα είναι ο ίδιος ο εαυτός μας. Η συγκατοίκηση της ψυχής μέσα στο σώμα μας. Θαύμα η συνεργασία όλων των οργάνων και μελών του σώματος, ώστε το ένα να συνεργάζεται και να βοηθά το άλλο. Θαύμα είναι η λογική σκέψη την οποία μας χάρισε ο Θεός και μας κάνει να διαφέρουμε από τα ζώα και να κανονίζουμε τον τρόπο της ζωής μας. Αυτά μελετούσε ο σοφός Δαβίδ και έλεγε «ως θαυμαστόν το όνομα σου εν πάση τη γη», «πάντα εν σοφία εποίησας» και την Εκκλησία να ψάλλει :«Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών, ο ποιών θαυμάσια μόνος»!
Τι ζητάμε, λοιπόν, άλλα θαύματα για να πιστέψουμε; Αν δεν θέλουμε να πιστέψουμε, δεν θα πιστέψουμε όσα θαύματα και αν δούμε να γίνονται μπροστά μας. «Ει Μωυσέως και των Προφητών ουκ ακούουσι, ουδέ εάν τις εκ νεκρών αναστή πεισθήσονται». Δηλαδή και νεκρανάσταση να γίνει δεν θα πιστέψουν, λέγει ο Αβραάμ στον άσπλαχνο πλούσιο της παραβολής του πλουσίου και του Λαζάρου.
Ας μη ζητάμε, λοιπόν άλλα θαύματα, για να πιστέψουμε. Ας φροντίζουμε καλύτερα να κρατούμε τις ψυχές μας καθαρές, ικανές να δέχονται τα θεία μηνύματα και να ομολογούμε την πίστη μας. Η πίστη κάνει τα θαύματα και όχι τα θαύματα την πίστη.
Είναι άξιο προσοχής στο σημερινό Ευαγγέλιο ότι ο Κύριος πριν θεραπεύσει τους δυο τυφλούς, ενώ αυτοί παρακαλούν και ζητούν να τους θεραπεύσει, Εκείνος τους ερωτά: «πιστεύεται ότι δύναμαι τούτο ποιήσαι;» Τους ζητά να δηλώσουν ότι πιστεύουν και όταν αυτοί απάντησαν ότι πιστεύουν, τότε τους θεράπευσε, όπως έγινε και σε πολλές άλλες περιπτώσεις.
Την πίστη μας ζητά ο Κύριος, την εμπιστοσύνη μας στα λόγια Του, στο Ευαγγέλιο. Πίστη θερμή και σταθερή, όχι μόνο όταν έχουμε ανάγκη να του ζητήσουμε την Χάρη Του, την βοήθειά Του αλλά και πάντοτε, ομολογώντας την θεότητα Του και την αγάπη που έδειξε για μας και να Τον δοξάζουμε.
 
                                                                                  Γιώργος Σαββίδης


 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ              
Απόστολος: Τιτ. γ΄ 8 – 15  
Ευαγγέλιο: Ματθ. ε΄ 14 - 19  
18 Ιουλίου 2010                                                                  
 
«Υμείς εστε το φως του κόσμου»
 
Εσείς οι πιστοί ακόλουθοι του Χριστού, εσείς, όλοι εμείς δηλαδή, αγαπητοί μου αδελφοί, είμαστε ταγμένοι να είμαστε «το φως του κόσμου». Πρέπει να είμαστε οι φωτεινοί φάροι που παίρνοντας το αιώνιο φως από τον φωτοδότη Κύριο, το αναμεταδίδουμε στους γύρω μας. Πιστεύουμε ότι έχουμε την αποκάλυψη του Θεού. Και πράγματι είχαμε το προνόμιο από τη γέννηση μας, να δεχτούμε την αλήθεια του ευαγγελίου του Χριστού, που φωτίζει το δρόμο μας προς την θέωση. Φυσικά η τήρηση του λόγου του Θεού στη ζωή μας, προαπαιτεί να τον γνωρίζουμε. Να τον μελετούμε. Να έχουμε την ορθή γνώση, που θα στηρίζει την πίστη μας, μακριά από τυπικές ή παρεξηγημένες θρησκοληψίες και ειδωλολατρικές δεισιδαιμονίες. Ζώντας κοντά στην πηγή του φωτός, στην Εκκλησία του Χριστού, μπορούμε να φωτίσουμε την ζωή μας με φωτεινά έργα, όπως ορίζει ο νόμος του Θεού. Προβάλλει ενώπιόν μας το καθήκον να γίνουμε φως για τους άλλους. Φωτεινό, καθημερινό, συνεχές παράδειγμα. Φωτεινή πορεία. Φωτεινά έργα πρέπει να χαρακτηρίζουν τη ζωή μας. Μας καλεί ο Κύριός μας να ακολουθούμε τον δρόμο των εντολών Του στην καθημερινή μας ζωή. Να γινόμαστε φωτεινά παραδείγματα ενάρετης και ηθικής ζωής, στην οικογένειά μας, στην κοινωνία. Μας καλεί ο Κύριος να ζούμε την κάθε στιγμή μας με συνέπεια, χωρίς να προσπαθούμε να δικαιολογούμε τις αδυναμίες μας, τις παρεκτροπές και αμαρτωλές πράξεις. Να απομακρύνουμε τη σκέψη μας από το σκοτάδι και τους σκοτεινούς διαλογισμούς και να απαλλάσσουμε τη ζωή μας από κάθε τι σκοτεινό έργο ή λόγο. Να διαμορφώνουμε την κάθε πράξη μας ώστε να συμφωνεί με τις εντολές Του. Να καθαρίζουμε κάθε κρυφή σκέψη μας από ο,τιδήποτε αντιτίθεται στον νόμο του Θεού. Μας καλεί να ζούμε στο φως. Φως μέσα μας. Φως και λάμψη να εκπέμπουν οι πράξεις μας και τα λόγια μας. Με τον τρόπο αυτό αποκτούν οι σκέψεις μας, τα λόγια μας και οι πράξεις μας αξία και ζωή. Γιατί τίποτε δεν μπορεί να επιβιώσει στο σκοτάδι. Σκοτάδι χαρακτηρίζει κάθε κακή ενέργεια, κάθε εγκληματική πράξη. Μόνο το φως συμβάλλει στην διατήρηση, την ανάπτυξη και τη ζωή. Καλούμαστε λοιπόν, αγαπητοί μου, να ζούμε στο φως και να γίνουμε φωτοδότες. Φωτοδότες όπως και οι Άγιοι Πατέρες της τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου, τους οποίους μνημονεύουμε σήμερα. Είναι οι Άγιοι Πατέρες που εμπνεόμενοι και φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα μας παρέδωσαν ολοκληρωμένο το σύμβολο της πίστεώς μας. Ήταν οι ταγοί, οι ηγέτες της Εκκλησίας, «η πόλις ... η επάνω όρους κειμένη», όπως σημειώνει η σημερινή ευαγγελική περικοπή, που με το φωτεινό παράδειγμά τους, από την υψηλή θέση την οποία ο Κύριος τους αξίωσε να κατέχουν, καθοδήγησαν το ποίμνιό τους στην οδό των εντολών του Κυρίου, στην αληθινή και αποκαθαρμένη πίστη.
Αυτή την πίστη, που καθαρή μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες, τηρούμε και εμείς αλλά και παραδίδουμε με το παράδειγμά μας στους επιγενεστέρους. Ιδιαίτερα σήμερα, που ζούμε σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία.
Η σημερινή κοινωνία, αγαπητοί μου αδελφοί, στην οποία ζούμε και κινούμεθα έχει αλλάξει πρόσωπό. Χάρη στα μέσα συγκοινωνίας και επικοινωνίας, συνυπάρχουμε και συναλλασσόμαστε με άτομα από διάφορες περιοχής της γης. Άτομα με διαφορετικό χρώμα, πολιτισμό αλλά και διαφορετική θρησκευτική πίστη ζουν δίπλα μας, σε καθημερινή βάση. Συνεργαζόμαστε μαζί τους και προσπαθούμε να γνωρίζουμε τη σκέψη τους και την νοοτροπία τους. Έχουμε επιπλέον την ευκαιρία, χωρίς μεγάλη δυσκολία, να τους επισκεπτόμαστε στους τόπους όπου ζουν. «Έχει μικρύνει ο κόσμος» όπως συνηθίζουμε να ονομάζουμε, την ευκολία επικοινωνίας και μετακινήσεων. Τους βλέπουμε στην καθημερινή τους ζωή, παρακολουθούμε τις συνήθειές τους. Μας βλέπουν και εκείνοι και κρίνουν τον τρόπο που ζούμε. Είναι φανερές και διαπιστωμένες οι διαφορές με όλους αυτούς. Και είναι κάποτε δύσκολη η σχέση και η συναναστροφή μαζί τους. Φυσικά συμβαίνει το ίδιο και σ’ αυτούς. Όμως ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε μεταξύ μας ή και ο τρόπος που τους αντιμετωπίζουμε αποτελεί το παράδειγμα γι’ αυτούς που μας βλέπουν. Εάν διαπιστώνουν καλές και ηθικές σχέσεις στις μεταξύ μας συναλλαγές, θα εκτιμήσουν και τον πολιτισμό μας και κυρίως τα θρησκευτικά μας πιστεύω. Αν δεν τους αποφεύγουμε, αλλά τους αντιμετωπίζουμε, επειδή είναι δημιουργήματα του ίδιου Θεού, όπως και είναι πράγματι, τότε προσφέρουμε το χριστιανικό παράδειγμα, γινόμαστε το φως το καθοδηγητικό προς το δρόμο του Θεού. Ίσως κάποιοι από αυτούς θελήσουν να μας πλησιάσουν περισσότερο, εκτιμώντας την συμπεριφορά μας, να ενδιαφερθούν για την πίστη μας, να γίνουν χριστιανοί. Και αυτό μεν αποτελεί ιεραποστολική ενέργεια. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Το παράδειγμα που προσφέρουμε με την καθημερινή ζωή, στις απλές και επουσιώδεις πράξεις μας, στη συνηθισμένη συμπεριφορά μας σε συνανθρώπους μας, που μετέχουν του ίδιου πολιτισμού, της θρησκείας μας. Σε άτομα που πολλές φορές, όπως όλοι μας, σε στιγμές αδυναμίας κλονίζονται και υποκύπτουν σε πράξεις αμαρτωλές. Σε τέτοιες στιγμές το φωτεινό παράδειγμά μας μπορεί να βοηθήσει, να ενισχύσει την προσπάθεια του συνανθρώπου μας να ξανασηκωθεί και να συνεχίσει την πορεία για την τήρηση των εντολών του Θεού. Τότε πράγματι θα εφαρμοστεί και αυτό που σημειώνει στην προς Τίτο επιστολή του ο Απόστολος Παύλος. «Μανθανέτωσαν δε και οι ημέτεροι καλών έργων προΐστασθαι ..... ίνα μη ώσιν άκαρποι». Να μάθουν και οι δικοί μας, οι πιστοί, να πρωτοστατούν σε καλές πράξεις, να είναι οι φωτεινοί οδηγοί, για να μην είναι άκαρποι σε πνευματικά έργα». Τέτοιους καρπούς θα φέρει το φωτεινό μας παράδειγμα, τόσο σε ξένους και αλλόθρησκους, όσο και τους ομόπιστους χριστιανούς. Και έτσι θα μπορέσουμε να γίνουμε και εμείς, όπως και οι Άγιοι Πατέρες, «το φως του κόσμου», γιατί αυτό θέλει και ζητεί από εμάς ο Κύριος.
 
Δ.Γ.Σ.


 

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Απόστολος: Γαλ. δ΄ 22 – 27
Ευαγγέλιο: Ματθ. ιδ΄ 22 – 34
25 Ιουλίου 2010
 
«Θαρσείτε, εγώ ειμί· μη φοβείσθε» (Ματθ. ιδ΄ 27).
 
Πολλά και καθημερινά τα προβλήματα του ανθρώπου. Παρά το ότι ο Θεός δεν είναι δημιουργός αυτών των προβλημάτων, εν τούτοις ούτε τα υποτιμά, αλλά ούτε και τα προσπερνά αδιάφορα. Δηλώνει παρών, έτοιμος να βοηθήσει και να δώσει λύσεις, την ίδια όμως στιγμή δεν υποτιμά τη συμβολή του ανθρώπου, όσο μικρή και να ’ναι. Εκείνη τη δύσκολη στιγμή τον καλεί να τον μιμηθεί και να γίνει κοινωνός αυτών των προβλημάτων, αλλά και μέσα από την προσευχή να επικαλεσθεί τη βοήθεια του Θεού. Θέλει με τον τρόπο αυτό να ενισχύσει την πίστη του ανθρώπου και παράλληλα να αξιοποιήσει τις περιορισμένες του δυνατότητες. Αυτός ο συνδυασμός της ελεύθερης προσπάθειας του ανθρώπου και της Χάριτος του Θεού θα οδηγήσει στο θαύμα, με τη λύση των προβλημάτων, έστω κι αν φαίνονται δύσκολα και αξεπέραστα.
Έτσι, μετά το θαύμα της διατροφής των πεντακισχιλίων, οι μαθητές θα βρεθούν αντιμέτωποι με στοιχεία της φύσης, όπως τη φουρτουνιασμένη θάλασσα και τον αντίθετο και δυνατό άνεμο. Αν το πρόβλημα προηγουμένως ήταν πρόβλημα επιβίωσης, τώρα είναι σοβαρότερο, αφού κινδυνεύει η ίδια η ζωή τους. Και το σημαντικότερο, δεν έχουν κοντά τους τον Ιησού για να τους βοηθήσει. Ο Ιησούς ανέβηκε «εις το όρος κατ’ ιδίαν προσεύξασθαι». Ανέβηκε μόνος του στο βουνό για να προσευχηθεί, θέλοντας να τονίσει με τον τρόπο αυτό την αναγκαιότητα της ατομικής, της προσωπικής προσευχής. Με τη συμβολική ανάβαση στο βουνό θέλει να υπογραμμίσει ότι και η προσευχή πρέπει να ανυψώνει τον άνθρωπο από τη γη στον ουρανό και να τον οδηγεί από τα υλικά στα πνευματικά. Όπως το θυμίαμα ανεβαίνει προς το πάνω έτσι και η προσευχή θα πρέπει να κατευθύνει το νου και την καρδιά του ανθρώπου στον ουρανό. τότε ο λόγος του ψαλμωδού «κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν σου» θα ανυψώνει τον άνθρωπο πνευματικά μετατρέποντας την προσευχή σε θυμίαμα λατρείας, σε ευχαριστήρια δοξολογία και τέλος σε ικεσία ελπίδας, βοήθειας και σωτηρίας. Κι όταν ακόμα μεσολαβήσει η δοκιμασία αυτή θα είναι προσωρινή. Γιατί, κατά τον Απόστολο Πέτρο: «Ο Θεός, ο οποίος σας μοιράζει τα κάθε λογής χαρίσματα και σας καλεί να πάρετε μέρος στην παντοτινή δόξα του διά του Ιησού Χριστού, μετά την παροδική σας δοκιμασία, θα σας αποκαταστήσει και θα σας δυναμώσει πνευματικά, θα σας στηρίξει και θα σας στερεώσει πάνω στη σωστή βάση» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 10).
Ο Απόστολος Πέτρος δε μιλά θεωρητικά για τη στήριξη και τη βοήθεια του Θεού. Ένιωσε αυτή τη στήριξη και αισθάνθηκε πολλές φορές αυτή τη βοήθεια του Θεού και μάλιστα σε δύσκολες στιγμές, όπως και αυτή που μας διηγήθηκε σήμερα ο Ευαγγελιστής Ματθαίος. Ο Πέτρος δοκιμάστηκε ιδιαίτερα σε ώρες ολιγοπιστίας, όπως τη σημερινή: «Βλέποντας όμως τον ισχυρό άνεμο φοβήθηκε και άρχισε να καταποντίζεται. Έβαλε τότε τις φωνές: «Κύριε, σώσε με!». Αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι, τον έπιασε και του λέει: «Ολιγόπιστε, γιατί σ’ έπιασε η αμφιβολία;»
Η βοήθεια του Θεού δεν είναι γενική και αόριστη. Είναι συγκεκριμένη και συνδέεται άμεσα με την παρουσία του Ιησού. Συνδέεται με την ίδια την  παρουσία του Ιησού την ώρα του κινδύνου. Εμψυχώνει καταλυτικά τους μαθητές του, λέγοντάς τους «θαρσείτε, εγώ ειμί· μη φοβείσθε». Τέλος, την ώρα του καταποντισμού επεμβαίνει σωστικά. Όπως ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο: «Αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι, τον έπιασε και του λέει: «Ολιγόπιστε, γιατί σ’ έπιασε η αμφιβολία;» Ο Ιησούς έδωσε την ευκαιρία στον Πέτρο να αξιοποιήσει τη δύναμη της πίστεώς του. Κι όταν αυτή κλονίσθηκε, ο Ιησούς δεν πρόταξε την επίκριση για την ολιγοπιστία του Πέτρου, αλλά ούτε και περιορίστηκε σ’ αυτήν. Αντίθετα, απλώνει πρώτα το χέρι, προφυλάσσοντάς τον από τον καταποντισμό και τον βέβαιο θάνατο και ύστερα τον επικρίνει για την ολιγοπιστία του.
Αλήθεια, πόσες φορές δε ζήσαμε τον κίνδυνο του καταποντισμού στην καθημερινή μας ζωή; Πόσες φορές τα διαδοχικά προβλήματα δε μας οδήγησαν στην ολιγοπιστία του Πέτρου; Κι όμως, την ώρα που η γη φεύγει κάτω από τα πόδια μας, ή την ώρα που νιώθουμε ότι πνιγόμαστε και τότε ακόμα σε ώρες ολιγοπιστίας, ο Κύριος είναι παρών. Δίνει απάντηση στην κραυγή μας για βοήθεια. Αμέσως μετά το «Κύριε, σώσον με» αισθανόμαστε να γαληνεύει και πάλι η ψυχή μας, έστω κι αν το πρόβλημα εξακολουθεί να υπάρχει. Αυτή η γαλήνη είναι το αποτέλεσμα της παρουσίας του Θεού που στη συνέχεια στηρίζει, εμψυχώνει και ξαναζωντανεύει την πίστη. Μια πίστη που έχουμε καθημερινά ανάγκη και την οποία δυστυχώς, χάνουμε στην πρώτη δυσκολία! Μια πίστη που θα πρέπει να ενισχύουμε καθημερινά και που θα μας οδηγεί όχι μόνο στη σωτηρία αλλά και στην ομολογία, όπως και των μαθητών: «Αληθώς Θεού υιός εί». Αληθινά, είσαι ο Υιός του Θεού.
Η πίστη στην καθημερινότητά μας γίνεται «άγκυρα ελπίδας» και μεταβάλλεται σε σανίδα σωτηρίας. όμως, τόσο η άγκυρα, όσο και η σανίδα για να είναι αποτελεσματικές θα πρέπει να αξιοποιηθούν σωστά από τον άνθρωπο, που κινδυνεύει και που επιδιώκει πραγματικά τη σωτηρία του. Δεν αρκεί η παρουσία της άγκυρας, ή της σανίδας. Αν δεν ελευθερωθεί η άγκυρα και δεν αγκαλιάσει ο ναυαγός τη σανίδα, τότε είναι βέβαιος ο καταποντισμός. Έτσι γίνεται και με την πίστη. Αν είναι μόνο θεωρητική, τότε είναι βέβαιος ο καταποντισμός. Η πίστη για να καρποφορήσει χρειάζεται την προσωπική συμβολή του ανθρώπου. Είπε σήμερα ο Κύριος: «Θαρσείτε, εγώ ειμί· μη φοβείσθε». Προτάσσει το «θαρσείτε» και τελειώνει με το «μη φοβείσθε» για να καλλιεργήσει την αυτοπεποίθηση του ανθρώπου. Ανάμεσα στις δύο προτροπές, η εγγύηση της δύναμης και της παρουσίας του Θεού «εγώ ειμί» έτοιμη να προσφέρει την αναγκαία βοήθεια, αρκεί να την επικαλεσθεί ο άνθρωπος.
Αδελφοί μου, αλήθεια τι κάνουμε την ώρα της δοκιμασίας; Αφήνουμε το φόβο των ανέμων να μας τρομοκρατήσουν και τα κύματα της απελπισίας να μας καταποντίσουν; Κάτι τέτοιο θα είναι τραγικό λάθος. Για τούτο ας απλώσουμε το χέρι της πίστης σαν σύμβολο της επιθυμίας να σωθούμε. Και τότε θα διαπιστώσουμε ότι μας συγκρατεί το στιβαρό χέρι του Θεού και ότι Αυτός που δάμασε τα στοιχεία της φύσης, τη θάλασσα και τους ανέμους, θα γαληνεύσει και τη δική μας ψυχή, οδηγώντας την στη σωτηρία. Ας δαμάσουμε, λοιπόν, με τη βοήθειά Του την τρικυμία της ολιγοπιστίας μας και μέσα από τη δική μας προσκύνηση, ας ομολογήσουμε κι εμείς: «Αληθώς Θεού υιός εί». Μια ομολογία που θα είναι πηγή δύναμης, θάρρους και ελπίδας στην καθημερινή ζωή μας. Αμήν.
 
Θεόδωρος Αντωνιάδης


  

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ
ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
ΛΟΓΟΣ Δ΄
«... Αν αποφεύγεις λοιπόν τη συνοίκηση του θηρίου, προφυλάξου από την κεφαλή, δηλαδή την πρώτη προσβολή του κακού. Σ’ αυτό μας οδηγεί η εντολή του Κυρίου με την αινιγματική διατύπωση· «αυτός θα σου πληγώσει τη φτέρνα κι εσύ θα του πληγώσεις την κεφαλή»· μη δώσεις, δικαίωμα στο ερπετό να εισέλθει βαθύτερα έρποντας ύπουλα και θέλοντας από την αρχή να μπάσει όλο του το συρμό. Μείνε στα απαραίτητα· ας είναι προϋπόθεση στη μέριμνά σου για τη ζωή η ικανοποίηση της ανάγκης σου από το βρισκόμενο. Αν τώρα ο σύμβουλος της Εύας ανοίξει και μαζί σου διάλογο για το ωραίο στην όψη και το γλυκό στη γνώση και ζητήσεις μαζί με το ψωμί σου το προσφάγι αυτό και ό,τι παρασκευάζεται με τις νοστιμιές αυτές κι έπειτα από αυτές απλώνεις την επιθυμία σου έξω από τα απαραίτητα πράγματα, τότε θα δεις το ύπουλο ερπετό να έρ­πει στα κρυφά προς την πλεονεξία. Αφού δηλαδή σύρθηκε από την αναγκαία τροφή στο προσφάγι, θα προχωρήσει σε ό,τι ευχαριστεί τα μάτια, ζητώντας σκεύη λαμπρά, υπηρέτες λεπτούς, ανάκλιντρα ασημένια, στρώματα πουπουλένια, σκεπάσματα διάφανα και χρυ­σοκέντητα, θρόνους, τρίποδα, προσόψια, κρατήρες, καράφες, ψύκτες, οινοχόες, νιπτήρες, λάμπες, θυμιατήρια και τα παρόμοια. Και αυτός είναι ο λόγος που εισέρχεται η επιθυμία της πλεονεξίας, για να μη λείπουν όλα αυτά τα παρασκευάσματα, χρειάζονται εισοδή­ματα, με τα οποία θα προμηθευτούμε τα απαιτούμενα. Πρέπει λοι­πόν ο τάδε να κλάψει και να θρηνήσει ο σύσκηνος και πολλοί να γί­νουν αξιολύπητοι χάνοντας τις περιουσίες τους, ώστε με τα δάκρυα εκείνων να κερδίσει σε λαμπρότητα το θέαμα του τραπεζιού του δικού του. Όταν όμως περιτυλίξει το φίδι και αυτούς και γεμίσει την κοιλιά με όσα επιθυμεί, στη συνέχεια μετά τον κορεσμό, σέρνεται κουλουριαστό στη λύσσα της ασέλγειας κι αυτό είναι το έσχατο κακό για τους ανθρώπους. Για να μη γίνει λοιπόν τίποτε από αυτά, μας περιορίζει τη ζωή στον πορισμό του ψωμιού και το προσφάγι που ζητεί είναι ό,τι παρασκευάζει για σένα η ίδια η φύση σου. Και αυτό είναι κυρίως η αγαθή συνείδηση, που γλυκαίνει το ψωμί με τη σωστή μετάληψή του. Αν θέλεις τώρα να ευχαριστήσεις και το λαιμό σου, προσφάγι σου ας είναι η ένδεια και να μη προσθέτεις κόρο στον κόρο ούτε να αμβλύνεις την όρεξη με την κραιπάλη, αλλά να βάζεις μπροστά από το φαγητό σου τους ιδρώτες της εντο­λής· «με ίδρωτα και κόπο θα τρως το ψωμί σου». Βλέπεις ποιο εί­ναι το πρώτο καρύκευμα που κάνει ο Λόγος.
Σου φτάνει ν’ απασχολείς το νου σου ως αυτό το βαθμό της ανάγκης ή μάλλον να μπλέξεις την ψυχή σου ως αυτό το σημείο με τις μέριμνες για το ψωμί. Αλλά πες σ’ αυτόν που βγάζει το ψωμί από τη γη, πες σ’ αυτόν που τρέφει τα κοράκια και δίνει τροφή σε κάθε σάρκα και που ανοίγει το χέρι του και γεμίζει από χαρά κάθε ζωντανή ύπαρξη·. Εσύ μου έδωσες τη ζωή, εσύ να μου δώσεις και τα εφόδια για τη ζωή· «εσύ δώσε μου το ψωμί», δηλαδή, είθε να έχω την τροφή μου από τους δίκαιους κόπους μου. Γιατί, αν ο Θεός είναι η δικαιοσύνη, δεν παίρνει από το Θεό το ψωμί του αυτός που φροντίζει την τροφή του με τάση πλεονεξίας. Εσύ ο ίδιος είσαι κύ­ριος της προσευχής σου, αν δεν έκλεψες από τους άλλους την ευπορία σου, αν τα κέρδη σου δεν προέρχονται από δάκρυα, αν για να κορεσθείς εσύ δεν πείνασε κάποιος, αν δε στέναξε κανένας για την αφθονία σου, αυτό είναι πραγματικά ψωμί Θεού, καρπός δικαιοσύ­νης, στάχυ της ειρήνης, ανόθευτο κι αμόλυντο από τους σπόρους των ζιζανίων. Αν όμως ενώ καλλιεργείς ξένα χωράφια κι έχεις στο μάτι άδικα κέρδη και κατοχυρώνεις με συμβόλαια τα άδικα αποκτή­ματά σου, και μετά από αυτά ζητάς από το Θεό, «δώσε μου το ψωμί», κάποιος άλλος ακούει την προσευχή σου κι όχι ο Θεός. Για­τί τον καρπό της αδικίας τον καρποφορεί η εχθρική μας φύση. Όποιος επιδιώκει τη δικαιοσύνη, δέχεται το ψωμί του από το Θεό, ενώ όποιος καλλιεργεί την αδικία, τροφοδοτείται από τον εφευρέτη της αδικίας. Παρατηρώντας λοιπόν τη συνείδησή σου κάνε την αί­τηση για το ψωμί στο Θεό, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει σχέση του Χρίστου με το Βελίαλ. Κι αν προσφέρεις δώρα από αδικία, το δώρο σου είναι ανταπόδοση σκυλιού και πληρωμή πόρνης. Κι αν από άμιλλα κάνεις λαμπρότερα δώρα, θ’ ακούσεις τον προφήτη ν' απο­στρέφεται την προσφορά τέτοιων δώρων. «Γιατί τόσο πλήθος θυ­σιών σ' εμένα; λέει ο Κύριος· έχω άφθονα ολοκαυτώματα, και δε θέλω λίπος αρνιών και αίμα ταύρων και τράγων το θυμίαμα», λέει, «το σιχαίνομαι». Αλλού αυτόν που θυσιάζει μοσχάρι τον θεωρεί όπως εκείνον που σκοτώνει σκύλο. Αν λοιπόν το ψωμί σου το έλαβες από τον Κύριο, δηλαδή το απόχτησες από δίκαιους κόπους, τότε μπορείς να του προσφέρεις από τους καρπούς της δικαιοσύ­νης.
Καλή όμως είναι και η προσθήκη του «σήμερα». Γιατί λέει· «τον άρτον τον επιούσιον δος ημίν σήμερον». Αυτός ο λόγος είναι άλλο πνευματικό δίδαγμα, για να μάθεις μ’ αυτό που λες ότι η αν­θρώπινη ζωή είναι εφήμερη. Μόνο το παρόν ανήκει στον καθένα· η ελπίδα για το μέλλον μένει άδηλη· γιατί «δε γνωρίζομε τι θα φέρει η αυριανή ημέρα». Γιατί να φροντίζομε και να ταλαιπωρούμαστε και για τα μελλοντικά; «Είναι αρκετή», λέει, «για κάθε μέρα η δική της κακία», και λέγοντας κακία εννοεί την κακοπάθεια. Γιατί να φροντίζομε για το αύριο; Γι' αυτό, με όσα ορίζει το σήμερα, σου απαγορεύει τη φροντίδα για το αύριο, και σχεδόν σου το λέει ρητά, ότι αυτός που δίνει την ημέρα, σου δίνει και όσα συντελούν στην ημέρα. Ποιος ανατέλλει τον ήλιο; Ποιος εξαφανίζει το σκότος της νύχτας; Ποιος σου δείχνει την λάμψη του φωτός; Ποιος στρέφει τον ουρανό, ώστε να έρθει ο ήλιος πάνω από τη γη; Αυτός λοιπόν που σου δίνει τόσες μεγάλες δωρεές, έχει τάχα ανάγκη να συνεργήσεις εσύ για να συμπληρώσεις τις ανάγκες του σώματός σου; Ποια προσπάθεια καταβάλλει η φύση των αλόγων ζώων για τη ζωή τους; Ποια είναι τα χωράφια των κορακιών; Ποιες είναι οι αποθήκες των αετών; Δεν είναι κοινή για όλα χορηγία ζωής το θείο θέλημα, που περικρατεί τα πάντα;
Έπειτα το βόδι, το γαϊδούρι ή κάποιο άλλο ζώο έχει κάποια αυτοδίδακτη φυσική μάθηση και μ' αύτη οικονομεί ωραία το πα­ρόν, ενώ για τα παραπέρα καμιά φροντίδα, και εμείς χρειαζόμαστε συμβούλους για να καταλάβαμε ότι η σαρκική ζωή είναι σημαδεμέ­νη από το θάνατο και προσωρινή; Δε μας διδάσκουν τα παθήματα των άλλων; Δε δείχνομε φρόνηση για τη ζωή μας; Τι ωφελήθηκε από την πολλή προετοιμασία εκείνος ο πλούσιος, που συμπεριφε­ρόταν ανόητα με κούφιες ελπίδες, γκρεμίζοντας, οικοδομώντας, συνάγοντας και απολαμβάνοντας, κλείνοντας ανόητα μέσα στις αποθήκες του πολλά πολλά χρόνια; Μία μόνο νύχτα δεν ξετίναξε όλα εκείνα που έλπιζε στα ονειροπολήματά του, σαν ένα μάταιο όνειρο που ήταν μάταια πλασμένο; Η σωματική ζωή είναι του πα­ρόντος μόνο, ενώ αυτή που ελπίζομε είναι της ψυχής. Το λάθος είναι της ανθρώπινης ανοησίας στη χρήση της μιας και της άλλης, που παρατείνει τη σωματική ζωή στις ελπίδες του μέλλοντος, ενώ την ψυχική την περιορίζει στην απόλαυση των παρόντων. Γι’ αυτό η Ψυχή, επειδή ασχολείται με το φαινόμενο, αποξενώνεται κατ’ ανάγκην από την πραγματική κι αληθινή ελπίδα. Όταν όμως στηρίζει την ελπίδα της στα άστατα πράγματα, ούτε αυτά κρατεί ούτε εκείνα έχει.
Με αυτή λοιπόν τη συμβουλή της προσευχής ας διδαχθούμε τι πρέπει να ζητήσομε σήμερα και τι αργότερα. Για το σήμερα μάς χρειάζεται το ψωμί· η βασιλεία είναι η μελλοντική μας μακαριότη­τα. Λέγοντας «τον άρτον» περιλαμβάνει κάθε σωματική ανάγκη. Αν είναι αυτά τα αιτήματά μας, τότε θα γίνει φανερό στο νου όποιου προσεύχεται, ότι ασχολείται με τα εφήμερα· αν ζητούμε ένα ψυχικό αγαθό, θα γίνει φανερό ότι η αίτησή του αναφέρεται στην ατελεύτητη αιωνιότητα, προς την οποία προστάζει να αποβλέπουν κατ' εξοχήν όσοι προσεύχονται· γιατί με το μεγαλύτερο μαζί κα­τορθώνεται και η πρώτη ανάγκη. «Να ζητείτε», λέει, «τη βασιλεία και τη δικαιοσύνη και θα λάβετε επί πλέον και όλα αυτά» με τη βοήθεια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα και η δύναμη στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.»
 
ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
«ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΡΓΑ
ΤΟΜΟΣ 8ος Σελ. 91 – 99)
 
 
 
 
 
 
 
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
 
ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΦΟΥ κ.κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
 
Πέμπτη                 1 Ιουλίου                             :               ΚΑΤΩ ΠΑΦΟΣ, Άγιοι Ανάργυροι
Κυριακή                4 Ιουλίου                             :               ΚΟΥΚΛΙΑ
Κυριακή               11 Ιουλίου                            :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Τετάρτη               14 Ιουλίου (Εσπερινός)           :               ΛΕΤΥΜΠΟΥ
Παρασκευή           16 Ιουλίου (Εσπερινός)          :               ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΚΕΛΟΚΕΔΑΡΩΝ
Σάββατο              17 Ιουλίου                            :               ΦΙΛΟΥΣΑ ΚΕΛΟΚΕΔΑΡΩΝ
Κυριακή               18 Ιουλίου                            :               ΠΑΦΟΣ, Άγιος Θεόδωρος
Δευτέρα               19 Ιουλίου (Εσπερινός)           :               ΚΑΛΛΕΠΕΙΑ
Κυριακή               25 Ιουλίου                            :               ΦΟΙΝΙ
Κυριακή               25 Ιουλίου (Εσπερινός)           :               ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ, Αγία Παρασκευή
Δευτέρα               26 Ιουλίου                             :               ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ, Αγία Παρασκευή
Δευτέρα               26 Ιουλίου (Εσπερινός)           :               ΧΟΛΕΤΡΙΑ                        
 
 
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΡΣΙΝΟΗΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
 
Παρασκευή           2 Ιουλίου (Εσπερινός – Αγρυπνία):               ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Κυριακή               4 Ιουλίου                                  :               ΚΟΥΚΛΙΑ
Κυριακή               11 Ιουλίου                                :               ΠΑΧΥΑΜΜΟΣ
Παρασκευή           16 Ιουλίου (Εσπερινός)               :              ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΥΣΟΧΟΥΣ
Σάββατο              17 Ιουλίου                                 :              ΚΡΗΤΟΥ ΜΑΡΟΤΤΟΥ
Κυριακή               18 Ιουλίου                                :               ΑΝΑΡΙΤΑ
Δευτέρα               19 Ιουλίου (Εσπερινός)               :               ΝΕΑ ΔΗΜΜΑΤΑ
Κυριακή               25 Ιουλίου (Εσπερινός)               :               ΨΑΘΙ
 
 
ΠΑΝΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ κ. ΤΥΧΙΚΟΥ
 
Πέμπτη                1 Ιουλίου                                   :               ΦΟΙΝΙ
Κυριακή               4 Ιουλίου                                   :               ΟΜΟΔΟΣ
Κυριακή               11 Ιουλίου                                 :               ΝΑΤΑ
Πέμπτη                15 Ιουλίου                                  :               ΛΕΤΥΜΠΟΥ
Παρασκευή           16 Ιουλίου (Εσπερινός)                :               ΑΡΜΙΝΟΥ
Σάββατο              17 Ιουλίου                                  :               ΜΕΣΑ ΧΩΡΙΟ
Κυριακή               18 Ιουλίου                                  :             ΑΝΩΓΥΡΑ
Κυριακή               25 Ιουλίου                                  :               ΑΛΕΚΤΟΡΑ
Δευτέρα               26 Ιουλίου                                  :               ΜΗΛΙΟΥ
Τρίτη                   27 Ιουλίου                                  :               ΑΚΟΥΡΔΑΛΙΑ                 
 
  
 
 
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: Θεόδωρος Αντωνιάδης Θεολόγος, Γεώργιος Σαββίδης, Θεολόγος, Δημήτριος Σμυρλής Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
 
Όλο το περιεχόμενο του παρόντος δελτίου κηρυγμάτων μπορείτε να το βρείτε και στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου: www.impaphou.org.